verlanglijstje nr 13

(Met dank aan Merel)

Ik groeide op met pacman. Er waren natuurlijk ook wel andere spellen, maar pacman was nou eenmaal 't spel dat een tijdlang als kast geplaatst was in de koffieshop waar ik dagelijks verbleef. Ik was redelijk goed in 't spelletje. In die plaatselijke koffieshop ging de strijd om de highscore tussen Pink & mij. Uiteindelijk behaalde Pink plots een xtreem hoge score & was-ie daarna niet meer te achterhalen. Maar 't bleef een mooi spel.
's Nachts bleef 't spel doorgaan in m'n hoofd. Hoe eenvoudig de opzet van 't spel ook was, ik kon er urenlang wakker van liggen op zoek naar de perfekte route, 't verzinnen van nieuwe trucs om de spoken af te leiden, & methodes om zo veel mogelijk punten te verdienen bij 't bord leeg happen.

Eenzelfde soort ervaring heb ik wel gehad met dammen ('t hoeft niet perse een compspelletje te zijn): fanatiek 2 dagen achter elkaar gedamd tijdens een werkweek van middelbare school. Niemand kon van me winnen, maar had wel tot gevolg dat ik bij 't afsluitend feestje iedereen die rond de dansvloer zat, beschouwde als een damsteen die ik kon slaan, waardoor ik zodoende diezelfde vloer leeg kon spelen.

't Zijn verslavingen; vergaande verslavingen die m'n gedachten & belevingswereld volledig in beslag nemen. Soms neigend naar nachtmerries in halfslaap. Edoch, meestijds een heerlijke ervaring in z'n diverse gedaantes.

Merel ziet Zelda. & Wijt die ervaring aan 't intensief spelen met de Play Station, wat dan uiteindelijk een Nintendo blijkt te zijn. Nu vind ik dat div comp-spelletjes al behoorlijk wat ffect hebben op m'n gemoedsgesteldheid & verslavingsgevoeligheid. Maar blijkbaar heeft de Nintendo nog iets meer impact dan dat.

Nu wil ik ook een Play Station, maar nog liever een Nintendo.

's Nachts kicken de junks af in Zijperspace.

Ik was gistermiddag naar een russisch winkeltje in de buurt van 't Vondelpark. Ik had gehoord dat ze daar ook russisch bier hadden, dus moest wel ff kijken of dat ook geschikt voor ons was. Misschien kunnen we wel wat afnemen, was de gedachte.

Na enig zoeken kwam ik Supermarkt Troyka tegen. Naar hollandse maatstaven zag deze supermarkt er wel erg leeg uit. Eigenlijk weerspiegelde 't 't beeld dat bij me was opgebouwd over de eeuwige tekorten in Rusland gedurende 't communistische regime. Beelden van tv schoten me te binnen waarbij mensen altijd in de rij stonden & uiteindelijk in een lege winkel terecht kwamen. Vanachter de toonbank werden dan toch nog wat produkten tevoorschijn getoverd.
Maar in deze winkel stonden de wanden wel degelijk vol met de meest xclusieve russische goederen (een nederlandse winkel zou ook in 't midden volgestouwd zijn, maar die was hier dus nagenoeg leeggelaten), waaronder kwas, wijn & div sterke drank, voor zover ik de etiketten kon volgen.

Geen bier echter. Die komt morgen, vertelde de baas. Uit Duitsland. Komt u morgen langs, dan kunt u alles proeven.

Hadden we maar wat meer tijd voor de andere culturen in Zijperspace.

Hoewel de broers nu allemaal boven de leeftijd van 30 terecht zijn gekomen, proberen we toch jaarlijks Sinterklaas met elkaar te vieren. Goed & tijdig gepland levert dat vaak 1 van de weinige mogelijkheden in 't jaar op dat de hele familie volledig (of bijna volledig, als er iemand plots ziek mocht zijn) aanwezig is. Dat heeft nogal wat organisatie nodig; het gaat nl om 6 broers met 4 vrouwen & een totaal van 5 kleinkinderen van de tevens aanwezige Opa & Oma. Probeer die maar 'ns een gelijktijdige vrije middag in de decembermaand te laten regelen.

Vandaar dat m'n jongste broer er dit jaar weer eens vroeg mee kwam. Zaterdag kreeg ik de uitnodiging overhandigt met een mogelijke datum (verdomd, ik kan die dag) & 't verzoek over 't gebeuren te gaan nadenken. Werd al snel gevolgd door een meeltje van 'm, waarin hij opperde 't dit keer bij mij thuis te gaan vieren. Hé, daar had m'n moeder 't ook al over gehad, afgelopen zaterdag.

Maar ik woon wel in Amsterdam, weerklinkt als 1e een tegenwerping van binnen, 't verst weg gelegen van Den Helder, 't langst rijden voor al m'n broers. & Ik ben vrijgezel, buldert de volgende, waarop ik me al weken van te voren m'n huis zie schoonmaken. Als er iemand bij me komt eten, moet ik van mezelf de afwas wegwerken & wat stofzuigen. Als m'n ouders langskomen betekent het dat ik een beetje moet stoffen, afwassen & stofzuigen & m'n losliggende t-shirts moet opruimen. Als er een aardige dame langskomt, dient ook 't bed aan een grondige inspectie onderworpen te worden (dit in 't kader van je-weet-maar-nooit-tegen-beter-weten-in). De hele familie dwingt me tot xtreme maatregelen: alle losliggende boeken & paperassen aan de kant, liefst geordend; de ramen gelapt; plaatsje bijgeveegd; cd's weer allemaal in 't rek; de was een week van te voren gedaan, zodat er niet onverwachts toch nog een drogende (?) onderbroek gevonden kan worden; alle kopjes & theelepeltjes van aangeslagen theïne ontdaan; de pas aangeschafte lamp definitief geïnstalleerd, zodat ik met gepaste trots jaloerse blikken kan registreren; stof wegnemen op plekken waar handen anders niet komen, want 1 schoonzus weet die plekken te vinden & anders gaat er wel een broer niezen; & oja, HEL, 't fornuis schoon, dat wordt een huzarenstukje.

Vindt de rest van de familie dat wel leuk? reageer ik via datzelfde medium. Ik bel met m'n moeder over de hoeveelheid zitplaatsen die ik slechts in huis heb. We tellen ze samen & komen toch tot maar liefst 15: moet genoeg zijn met sint-zenuwachtig kinderen op de grond. & M'n huis is ook niet zo groot, probeer ik. Maar op je verjaardag zijn er altijd meer mensen & je hebt toch een voorkamer die je open kan gooien.

Ondanks bovenstaande bedenkingen verheug ik me er wel degelijk op. Eindelijk ziet de hele familie eens hoe een woning totaal 't mijne is verworden. & Dat deze vrijgezel genoeg messen, vorken, lepels, borden & kopjes in huis heeft voor allemaal, ook al moet-ie daarvoor een beetje valsspelen.

Er vinden grote investeringen in schoonmaakmiddelen plaats in Zijperspace.

Ik moet nog even linken naar Lollypop. Wordt al enkele jaren door collega's van me georganiseerd. & Dit is de 1e keer dat ik 't niet ga bezoeken. Ik ga, zoals ik ondertussen wel heel vaak vermeld heb, naar Bamberg nl.

't Is een benefiet-festival tbv kinderen van minder draagkrachtige ouders. (Tenminste, dat staat me bij; 't is in ieder geval voor een goed doel mbt kinderen die dan op vakantiekamp kunnen, vandaar ook de lolly). Da's de reden dat ik 't link. Met als doel dat er nog wat meer 't festival zullen bezoeken. & Natuurlijk omdat ik lieve collega's heb, die wat xtra aandacht van mij ook wel verdienen. (Dat verdienen wel meer mensen, maar 't komt er veel te vaak niet van, maar daar kan ik nog een hele blog mee vullen). Hoop echter wel dat er wat meer info over de bandjes op de site vermeld gaat worden. Wacht, mocht dat zo zijn, dan kan ik beter ook ff de voorpagina vermelden.

Dan weten we tenminste wat 't laatste nieuws in Zijperspace is.

Soms vraag ik me wel 'ns wat af. Dat ik mezelf vraag: waarom?

Dat moet op zich niet zo raar zijn, maar ik wil 't toch illustreren met enkele voorbeelden:

-Waarom gaat de Teunisbloem opnieuw bloeien, terwijl-ie op sterven na dood er bij stond?
-Waarom heb ik geen zin om naar 't journaal te kijken?
-Waarom is de pijn in m'n vinger nog niet voorbij, terwijl dat ongeval al 1½ week geleden is?
-Waarom wordt ik bezocht via beterbeter & kan ik niet ontdekken waar de link vermeld staat?
-Waarom sta ik ondanks dat bezoek ook niet in haar bloglijst vermeld?
-Waarom worden Puck & eric suiker daar evenmin vermeld?
-Waarom gaat een nieuwe cd me al na 2 dagen vervelen?
-Waarom hebben vrouwen daar minder snel last van?
-Waarom moet ik mezelf xistentiële vragen stellen, die ik dan hier niet wil plaatsen?
-Waarom wil ik aandacht?
-Waarom wil ik dat op 't verkeerde moment?
-Wie heeft dat verkeerde moment bepaald?
-Waarom laat de ene buurvrouw vaak haar spullen in m'n tuin vallen & de ander nooit?
-Waar word ik toch zo moe van?
-Waarom ben ik 's avonds laat weer fit?
-Waarom voel ik me thuis prettig & als ik plots onder de mensen ben pissed off?

Ach, 't zijn maar voorbeelden natuurlijk.

Voor de rest heeft men een welverdiende goede nachtrust in Zijperspace aan 't eind van z'on werkdag.

ondertussen in zijperspace

We hebben gelukkig de carnavalsvereniging alhier, die 't lukt 'nieuw' leven te blazen in de herinneringen van de ouderen onder ons. Vol enthousiasme weten ze die vorm te geven in een prachtig kopie van de oude melkfabriek. Die hebben we, zoals vermeld, niet meer nodig sinds 1960, omdat de bevolking massaal is overgestapt op borstvoeding. Leverde weliswaar een overschot aan werkelozen op, maar die zijn, u kunt 't allen zien, te werk gesteld in de carnavalsvereniging. Zodoende kreeg ook die nieuw leven ingeblazen.

Omdat we werk & vrije tijd gescheiden wilden houden, moesten we carnaval echter afschaffen in Zijperspace.

Dat stokje volgen van Tripleee gaat me 't nodige geld kosten als ik niet uitkijk. Van de week las ik 1st al over een nieuwe cd van Bonnie Billy, waarna ik de volgende ochtend vroeg me bij m'n cd-boer get records moest vervoegen (de cd was er gelukkig niet: ik kon beter wachten, werd me verteld, want binnenkort zou waarschijnlijk een uitgebreidere editie voor dezelfde prijs verschijnen).
& Gister wordt me ff plompverloren meegedeeld dat de De Kift 'Koper' heeft laten verschijnen. Tuurlijk zijn ze live helemaal de moeite waard om je geld aan te spenderen, maar dat kan je nou eenmaal niet elke dag meemaken, dus dat cd'tje moest dit huis inkomen. Tijdens 't prutsen in de keuken zijn alle nummers de revue gepasseerd; nu is 't nogmaals tijd voor Nick Lowe, die ik uit frustratie voor 't afwezig zijn van Bonnie Billy heb aangeschaft. Zonder spijt.

'Cupid must be angry' weergalmt door de tuinen van Zijperspace.

Kijk, dat komt ervan als je niet beschikt over een goede navigatie-techniek bij 't surfen. Dan moet je van anderen profiteren om de juiste sites op je blog te plaatsen. Ik moet dus alle credits aan Low geven voor 't vinden ervan (maar vind ondertussen toch stiekem dat ze hier eigenlijk thuis horen; men noemt me niet voor niets de bierton).
't Gaat om drinkliederen van Homer Simpson & Monty Python.

Als genoegdoening krijgt Low van mij wat bierige wijsheden, waar-ie z'n leven lang gebruik van mag maken.

Bier is 't bewijs dat god van ons houdt & wil dat we gelukkig zijn in Zijperspace (vrij vertaald naar Benjamin Franklin).

Ik heb 'm al een keer eerder op m'n linklijstje gezet, maar dat had tot gevolg dat alles in dat vak schots & scheef ging staan. Er moest er 1tje uit de groep links verwijderd worden & dat werd tot m'n spijt dus Tom.
Nu heb ik besloten Tonie er uit te halen. Die krijgt toch al genoeg aandacht & staat in bijna ieder ander link-lijstje. Bovendien vind ik zijn blog op een bepaalde manier onpersoonlijk, afstandelijk. Da's dan geen kritiek, misschien wel een pluspunt voor een blog als die hij beheert, maar niet iets wat mij direct aanspreekt.

Tom schrijft mooi in z'n eerlijkheid over z'n dagelijkse beslommeringen. Niet in stijl, maar zoals je denkt dat-ie praat als-ie met z'n beste vriend op z'n kamer de zaken des levens zit te bespreken.

Er zijn nog een paar dingen die me in 'm aanspreken. Bijv dat slechts 1 kennis weet (bij toeval) van z'n mededelingen in weblogland; hij wil eigenlijk niet meer dat de rest van de mensen om 'm heen irl 't weten. & Hij noemt zich nerd, waardoor 't woord met negatieve inslag een soort geuzennaam wordt. Daar kan je allerlei dolkomische films over maken, maar probeer dat maar 'ns te bewerkstelligen door een serieuze jongeman te zijn met inderdaad een buitengewone belangstelling voor de comp & internet.

Bovendien vind ik dat-ie wel wat xtra aandacht verdient vanwege z'n verbanning door z'n ouders van internet. Terwijl ik, bijna 20 jaar ouder dan hij, me herinner hoe ik werd verstoken van muziek door eenzelfde autoriteit als ik thuis kwam van school. Toendertijd kon ik me niet een wereld indenken zonder dat er muziek weerklonk. Zo zal hij zich misschien nu wel voelen, probeer ik me voor te stellen.

& Ondertussen maak ik alweer een paar jaar ongegeneerd gebruik van 't internet, zonder me druk te maken over enige kosten.

't Kiezen voor links moeten we nog steeds verantwoorden in Zijperspace.

't Zal voor veel mensen raar in de oren klinken.
De meeste mensen zien nl wel wat er gebeurt op hun vrije dag. Ze hebben niet al te veel gepland of er moet een onoverkomelijke afspraak staan met de tand- ofwel huisarts; of misschien viert de beste vriend juist die dag z'n verjaardag. Natuurlijk zullen de nodige boodschappen gedaan & zal er op een bepald moment van de dag gegeten moeten worden. Voor de rest ziet men wel hoe de wind waait & kan er naar hartelust afgeweken worden van 't tijdschema; desnoods eet men een uurtje later.

Ik heb m'n vrije dag van te voren al helemaal in m'n hoofd zitten. Soms weet ik een week van te voren al wat ik zoal ga doen op zo'n bewuste dag (sterker: ik heb wel gehad dat ik van de hele komende maand wist wat van dag tot dag de planning al). Misschien moet ik 't ff illustreren met de dag van morgen:

Voor 9 uur opstaan. Zo snel mogelijk ontbijtspullen kopen, zodat ik rond 11 uur klaar ben met ontbijt & douche etcetera & zodoende gereed ben de deur uit te gaan. 12 Uur moet ik definitief verzonnen hebben wat ik wil eten & daar een boodschappenlijst voor hebben samengesteld. Rond 1-en sta ik dan ergens in een supermarkt. Vlug naar huis om alvast aan 't eten te beginnen, want ik was van plan 't goedje een paar uur te laten pruttelen. Na 2 uur zit alles in de pan & kan ik ff de deur uit; naar een russisch winkeltje & ff langs m'n stamcafé. Mocht ik in de ochtend toch zin hebben om naar de film te gaan, dan gaan de 2 laatstgenoemdee opties niet door, maar zit ik tussen 2 & 4 in de bios. Beter van niet, want dan loopt de hele dag in 't honderd. Tussen 4 & 5 weer ff thuis zitten. Waarna ik een biertje ga drinken bij m'n collega's. Uiterlijk ½ 7 thuis om 't eten af te maken & te verorberen. Tot 9 uur rustig aan & de rest van de avond blijkt vanzelf wel, maar zal hoogstwaarschijnlijk thuis doorgebracht worden. Om een uur of 1 's nachts zal ik trek hebben in bed & verlaat ik de wakkere wereld. (De planning is nooit perfect: er loopt altijd wat verkeerd of ik doe ergens veel langer over dan gedacht).

Was voor mij altijd heel normaal om dit soort aktiviteiten van te voren te weten. Wist ik tenminste wat ik moest doen, had ik wat structuur & kwam ik aan de div dingen toe.
Tot ik er achter kwam dat andere mensen dat vaak helemaal niet hebben, tenzij ze een gezin hebben om zorg voor te dragen: terwille van de opvoeding van de kinderen leg je dan struktuur in de dag aan. Vrijgezellen als ik hebben daar over 't algemeen geen behoefte aan. Behalve dan een vrijgezel als ik.

M'n dag is van te voren bepaald. Ik voel me ongemakkelijk als er op aangedrongen wordt van 't tevoren bepaalde schema af te wijken. Daar heb ik geen ruimte voor. Dat voelt dan alsof de dag in chaos vervalt.
Net als dat ik 't niet prettig vind niet op de plek te kunnen zitten waar ik gewend ben te zitten. Verlies dan 't overzicht & voel me minder veilig, op m'n gemak.

Klinkt misschien obsessief, dwangmatig, maar ik kan me niet anders herinneren dan dat ik 't m'n leven lang gehad heb. Bepaalde rituelen zorgden er dagelijks voor dat m'n dag goed verliep, dat ik controle had over m'n omgeving. 't Hielp me 't geheel te overzien, zodat de wereld een veilige wereld bleef.

& Tegenwoordig weet ik dat niet iedereen diezelfde controle behoeft.

Er zijn echter geen agenda's nodig in Zijperspace.

In 't begin was ik van plan een blog te creëren die niet al te persoonlijk zou zijn. Waarbij je niet te snel zou merken wat ik in 't dagelijks leven doe. Of hoe mijn verleden mij heeft geboetseerd tot wat ik nu ben. Dat soort dingen wilde ik er zoveel mogelijk buiten laten. Beetje privé houden.

't Moest vooral luchtig zijn, misschien zo af & toe wel informatief, maar vrolijke onzin moest de boventoon voeren. Korte verhaaltjes waarbij de opgenomen links meer een illustratie vormden dan dat ze iets opzienbarends of een must-see-spot waren (daar hebben we andere bloggers voor, die veel beter surfen dan ik).

Dat heb ik niet al te lang volgehouden, want allengs werden de postjes persoonlijker & de links in mijn teksten steeds moeilijker te vinden. M'n eigen persoonlijkheid begon zich toch meester te maken van de blog, waardoor 't geheel ook een serieuzere toon kreeg. Zonder dat ik 't echt doorhad werd 't een lijflog, waarbij de vrolijke kant wat meer op de achtergrond raakte.

& Terwijl ik zit te overzien hoe die verandering heeft plaatsgevonden, valt me ook op hoe groot de hoeveelheid is die ik hier dump. 3 of 4 berichtjes op een dag komt regelmatig voor. Niet dat ik altijd even makkelijk schrijf: duurt soms een uur voordat ik een tekst naar voldoening plaats (waarna 't nog een paar keer wordt gelezen & gecorrigeerd & bijgevijld). Maar blijkbaar ben ik gewoon een mateloze ouwehoer, blogswijs gezien. Moet dat nog een beetje indammen, want straks heb ik door die continue stroom, niets meer om verder uit te putten.

Voorlopig staan de bronnen nog niet droog in Zijperspace.

over mensen die de ijzers keren

't Is inmiddels wel vaker een bron geweest waar ik uit kon putten, mocht ik niets leuks te vertellen hebben bij feesten & partijen: een soortemet lijstje in m'n hoofd dat in de loop der tijd zich heeft opgeslagen aldaar, met redenen waarom sommige mensen grotere kans hebben eerder dood te gaan dan anderen.

't Is niet anders dan logisch dat mensen eerder sterven omdat ze ongezond leven: te veel eten, drinken of roken. Dat vrouwen langer leven dan mannen is ook wel algemeen aanvaard. Ligt inmiddels allemaal voor de hand voor ons bevattingsvermogen.

Maar mensen die linkshandig zijn (over 't waarom hiervan zal men wat langer moeten nadenken) maken ook een grotere kans vroeg te sterven. Slechts zelden worden ze ouder dan 80 jaar, de grootste gedeelte van deze bevolkingsgroep is echter al voor z'n 60e verdwenen uit 't aardse. 't Schijnt dat 't komt doordat de wereld totaal rechtshandig georiënteerd is: ingericht door de rechtshandige machthebbers. Levenslange frustratie over hoe gebruiksvoorwerpen zijn ontworpen leidt tot die voortijdige dood.

Frustrerend is 't ook als je kwa lengte er uitsteekt. Naar boven of naar beneden. Zowiezo is 't niet gezond voor je lichaamsdelen, maar 't brengt ook veel te veel stress met zich mee, omdat de wereld niet ingericht is op de bouw van zo'n lichaam. Zelfde voortijdige doodsoorzaak als voorgaande dus.

Nu komt 't ergste: mensen wiens achternaam begint met een letter vrij achteraan 't alfabet, die daardoor altijd als laatste aan bod komen, als laatste hun rapport krijgen, als laatste opgeroepen worden, hebben door die frustratie van 't wachten niet al te lang te leven. Zij moeten hun hele leven (wat achteraf toch al niet te lang duurt) net ff langer geduld betrachten.

Men bereidt zich alvast voor in Zijperspace, maar is voor de zekerheid gestopt met wachten.

verlanglijstje nr 12

Vaak is 't koken een noodzakelijkheid. Als ik gewerkt heb, heb ik er nooit zo'n zin in, dus gebeurt 't meestal niet. Waardoor ik iets uit de vriezer moet halen & met de magnetron opwarmen. Dan moet ik er natuurlijk wel voor zorgen dat er wat in die vriezer ligt. & Dat verklaart de noodzakelijkheid van dat koken. Dan moet ik nl op m'n vrije dag voor in ieder geval 3 dagen eten maken. Alles wat ik van de gevulde pan overhoud gaat in bakjes die ik invries.
Wie kent de methode niet om zoveel mogelijk tijd van de vermoeide thuis arriverende harde werker te besparen?

Heb je wel een grote pan nodig. & Liefst een goede, die niet zo snel aanbrandt. Ik heb me ooit laten vertellen dat Le Creuset 't topmerk wat dit betreft is. Daar heb ik me, dmv giften voor verjaardagen ed, voor laten sponsoren. Wat resulteerde in 2 Brittany pots (ik had u graag meteen genavigeerd naar 't punt op deze site waarop deze info direkt verkrijgbaar is, maar deze site laat dat blijkbaar niet toe), 1 van 2,5 ltr, de ander 4,2.

Eigenlijk vind ik dat nog steeds te klein. Ik wil er 1 waarin ik lustig kan poeren & prakken, waarbij 't kan spetteren & pruttelen zonder dat er al te veel over de rand heen gaat. Dat dwingt me nl tot zeer regelmatig m'n fornuis schoonmaken & daar hebben we natuurlijk een hekel aan. & Ook zo groot dat ik desnoods voor de hele familie een flinke pan soep kan maken. Buiten dat: vanwege 't gebruik van de maaltijden als magnetron-voer, gaat m'n voorkeur vaak uit naar 1-pansgerechten (eeuwige spaghetti/tortellini-voer begint ook te vervelen ben ik ook na vanavond me weer terdege bewust) & in zo'n 4,2-versie past voor mij hooguit voedsel voor 3 dagen.
Er bestaat dus ook een 7,0-uitvoering, wat 't verrassende resultaat van 2 xtra dagen eten zou kunnen opleveren.

Helaas is de familie Le Creuset waarschijnlijk van adellijke afkomst & uitzuigers pur sang: probeer de middelste maat eens te vinden voor een prijs onder de 200,-! In de Utrechtsestraat staan de pannen in de uitverkoop met 15% korting. Reken maar niet dat je daarmee onder genoemd bedrag komt. Ik durf niet uit te rekenen hoe duur 7 liter van zo'n pan zou kunnen gaan kosten.

Men blijft dromen van 't uitkomen van onmogelijke wensen in Zijperspace.

't Moet 10 jaar geleden geweest zijn toen ik voor 't 1st 2 grand foulards kocht voor 't maken van een dekbedovertrek. Op de Albert Cuyp stond toen de 1e handelaar in die Indiase (?) doeken. Hij was erg blij, vertelde hij me, dat-ie dit handeltje had gevonden, want sinds jaren niet zo'n hit gehad. Hij verdiende eindelijk weer 'ns goed geld.
Dat ging natuurlijk niet onopgemerkt voorbij. De man zag ik 1½ jaar later nergens meer, maar de doeken werden door een steeds groter wordend legertje afrikaanse mannen op 't Waterlooplein verkocht.

Mijn moeder naaide 2 xemplaren op de gewenste maat aan elkaar & produceerde van de eventuele restanten nog wat kussenslopen. Zodoende had ik m'n eigen ontwerp dekbedovertrek, die ik bij niemand anders ooit gezien had. Zeer tevreden kon ik de 1e dagen minuten staren naar 't resultaat gespreid op m'n bed. Dit was iets unieks, dat alleen op mijn bed te vinden was.

Ik had besloten naar Den Helder te gaan van de week. & Aangezien er toch wat naaiwerk door m'n moeder verricht moest worden, was 't misschien ook weer 'ns tijd voor een nieuwe overtrek. Na wat struinen op de markt zeer zorgvuldig 3 xemplaren gekocht ('t was ook weer tijd voor xtra kussenslopen), met de hoofdkleur groen.
M'n moeder had 't binnen een uur gereed; 't enige wat ik nog hoefde te doen was de bijbehorende geur er uit wassen. Dankzij 't mooie weer was-ie gister al droog.

Ik heb er niet zolang naar hoeven staren, had onmiddelijk 't gevoel dat 't onderdeel van mij & m'n huis was. Toch heb ik een moeilijk te onderdrukken neiging om nog ff de slaapkamer in te lopen & te kijken hoe 't er bij ligt & of 't zich op z'n gemak voelt zo tussen de gele muren & groene boekenkasten.

't Was een heerlijke nacht, afgelopen nacht in Zijperspace.

ondertussen in zijperspace

Men moet begrijpen: onze omroeper Arie Brak is ook niet zo jong meer, & krijgt allengs meer last van een droge bek, door de chronische wijdebakkes-kramp (hij kan z'n mond niet houden). Dus laat-ie zich tegenwoordig begeleiden door een geluidswagen, die zijn mededelingen elektriek kan versterken. Voor de muzikale & 't-oog-wil-ook-wat-op-die-leeftijd aankleding trekt-ie bij belangrijke nieuwigheden door Zijperspace met z'n 400 promo-girls. Ze passen niet altijd allemaal in 't busje (de meisjes zijn nou eenmaal aan groei onderhevig op die leeftijd), dus worden ze ook wel in de lokale diensterauto naar de plek van bestemming vervoerd.

Aldus blijft men van niets verstoken in Zijperspace.

't Zal eenieder niet ontgaan zijn: 't bockbier is weer op de markt (een mooier plaatje dan al die billboards & commercials gebruiken).

& Mijn hoofd mag weer op internet verschijnen (dit jaar nagenoeg onherkenbaar). Buiten dat komt 't er op neer dat minstens 2 weken mijn drinkgedrag in 't teken van bockbier staat.
De reden dat ik vandaag een kater heb, ligt bijv aan eetcafe de Kamer van m'n broer (Quint: dat muziekje moet er af!). Daar begint 't seizoen echter niet mee. Ben dan al een week div bockbieren aan 't proeven, minstens 4 per dag.
Aanstaande zaterdag mag ik meedoen aan de finale verkiezing van 't beste bockbier van 't jaar in café 't Arendsnest. Dat begint reeds om ½ 2, dus zal de rest van de dag waarschijnlijk uitgeschakeld zijn. Waarna ik de vrijdag erop aanwezig ben bij de opening van 't Bokbierfestival.

Of ik de volgende dag blij moet zijn dat ik op reis ga naar Bamberg, weet ik nog niet. Misschien is m'n lichaam tegen die tijd dermate volgeschonken met dat donkere goedje, dat 't immuun is geraakt voor katers.

Vandaag hebben we echter nog geen trek in Zijperspace.

't Is eigenlijk geen discussie, wat ik in laatste potsje aldus noem. 't Is domweg iemand afzeiken voor de lol door kutje & wat van z'n kornuitjes. Kinderachtig puberaal gedoe (da's dubbelop & dat klopt). De keren dat ik reakties van eric suiker tegenkwam vond ik 't over 't algemeen grappig, meevoelend, snugger, dan wel betrokken. Eric moet dus blijven & bovenal doorgaan waar-ie mee bezig was.

De kut stond reeds op ignore, binnenkort op delete.

We hadden hier eigenlijk geen aandacht aan moeten besteden, maar eric had wel een morele ondersteuning nodig, dacht ik.

Bepaalde zaken laten we voortaan ongemoeid in Zijperspace.

Moet weliswaar nu naar m'n werk. Maar moet toch ff aandacht besteden aan erik suiker (met kleine letters).
Dit is zijn blog. Deze is van iemand anders, met een laag tolerantie-grens & ander soort humor bezigt dan onze erik & ondergetekende. & Dit is de discussie die eruit voortvloeit.

Waarop we 't pand haastig moeten verlaten.

Maar meer reportages zullen volgen vanuit Zijperspace.

Onzinnig geld uitgeven. Daar ben ik best wel goed in.

Geld uitgeven & dan erachter komen dat je 't gekochte goed niet gebruikt of in ieder geval niet nodig had. Bijv een nieuwe muis kopen. Die bij thuiskomst uit elkaar slopen & moeite hebben om 't weer aan de praat te krijgen. Dan moet de oude muis ook maar 'ns van de binnenkant nader bekeken worden. Om dat oude ding goed te kunnen bekijken heb ik dus 't van binnen een beetje schoon gemaakt. Alles wat dichter tegen elkaar aan gezet. Kijken of de wieltjes wel draaien. & Er vooral achter komen dat de binnenkant van de oude er eenvoudiger & minder kwetsbaar uitziet dan de nieuwe, hoewel van 't zelfde merk. De oude blijkt ook veel beter te werken bovendien.

Of xtra geheugen kopen. ('t Is een koopje tegenwoordig: 256 mb voor slechts 85,-. Maar da's een slecht xcuus voor mezelf). & Er achter komen dat je dat niet nodig had om de game Exile te spelen.

Of een webcam kopen & er niet binnen een dag achter komen hoe zo'n ding geïnstalleerd moet worden. De moed al snel opgeven & zogauw 't ding op de grond valt, niet de moeite te nemen 't weer op een veilige plek te zetten.

't Is luiïgheid vooral. Niet de concentratie kunnen opbrengen dieper in de materie te duiken. & Dat geplaatst tegenover een grote mate van impulsiviteit van bijv 't trekken van de portemonnee.

Gelukkig bestaat Zijperspace dankzij die ongecontroleerdheid nog steeds.

Dagen denken (da's anderhalve dag, ik moet niet overdrijven, hoewel dat een sterke kant van me is).

Denken is nooit aktie, voorwaarts, er op los, zoals mensen denken die niet weten wat denken is; het heeft niet de aard van de lianenkappende woudloper, maar eerder die van iemand die zich ontspannen in een warm bad laat glijden (Mulisch, u weet wel waarin)

Ik zat niet in een warm bad. Volgens de defenitie van Mulisch was ik daar dan ook niet mee bezig. Of 't warm bad zou Den Helder vanmiddag moeten zijn. Dat is: bij m'n ouders langs & bockbier drinken in 't café van m'n broer.

Nee, da's meer mijmeren in de trein, na afloop van 't klein drinkgelag. Af & toe koptelefoon keihard, vooral om de mensen erop te wijzen dat ik alleen ben & in die trein dat vooral zo wil houden. Da's ook afsluiten. Maar is dat denken volgens Mulisch?

& Luisteren.

Luisteren naar vriendinnen. Of naar Puck, die ik vooral niet ken, behalve dan van u weet wel & een zeer welkome reaktie gisteren.

& Vooral ook complimenten consumeren.

Voor de rest; dat is misschien niet zo belangrijk voor u allen. Maar de rest van de rest volgt later.

Zodat we daar verslag van kunnen doen vanuit Zijperspace.

We doen er ff 't zwijgen toe. 't Lijkt noodzakelijk ff tot rust te komen. Te diep gedoken in een volgende verslaving, zoals ik al 'ns eerder vermeld heb. & Deze veroorzaakt te veel onzekerheid in me. (Als Zijperspace opeens veel wordt gevisiteerd, denk ik: wat hebben ze aan me; wie zijn 't; wat denken ze van me; wat heb ik daar aan? / Als ik weinig lezers heb: waarom wordt ik niet gelezen; wat is er tegen me; wie zijn 't die nu niet lezen? Of: waarom wil ik zo graag dat iemand reageert op iets onbenulligs als dat wat ik schrijf?)

Misschien een paar dagen, misschien voor altijd. Moet in ieder geval beetje aandacht aan mezelf besteden om zodoende weer wat zekerder in m'n schoenen te kunnen staan. Zou 't graag uit willen leggen alhier, maar vind er geen woorden voor. Dus zwijgen & slechts vooruit staren is al wat hier gebeurd.

We beginnen aan de ontdekking van de hemel in Zijperspace.

't Gaat me toch intrigeren waarom iemand met 't woord 'onderbroek' op zoek gaat bij Google (& mij dus als nr 502 tegenkomt, Reet als nr 80 & Zidouta ergens in de 130). Wat is 't resultaat? Wist meneer/mevrouw dat er veel onderbroekenlol te verwachten was?

Dus ben maar ff bij de resultaten van zo'n zoekopdracht gaan kijken. 1 van de 1ste leuke resultaten was een reclamefilmpje voor een onderbroek. Dat gaat goed.
Hierna volgt een spannend verhaal over de onderbroek van Onur. Zeer de moeite waard, vooral ook omdat 't eigenlijke handschrift ernaast staat.
Die daarna komt, slaan we vanwege flauwigheid over, maar hierna ontnuchtert Broodje Aap 't verhaal over een man die z'n onderbroek wil vervangen, maar in z'n blote reet komt te staan.

Ik begin er lol in te krijgen. Kom redelijke leesbare/amusante bewerkingen van 't zoek-onderwerp tegen. Lijkt best de moeite waard.

Next.

Ik krijg uitgelegd waarom maandverband van Always niet zomaar uit de dames hun onderbroek kan vallen. Nooit over nagedacht; wat handig denk ik; maar wordt snel verveeld door 't reclamepraatje over de vleugels. Ik beperk me tot 't verhaaltje van de onderbroek, zodat ik me geen obscene gluurder ga voelen.

Of krijg de ontsteltenis van Joyce Roodnat voorgeschoteld bij 't zien van de onderbroek van een vrouw die door een beer wordt gebeten.

& Als laatste voor vanavond wat flauwe spiektips voor puberale scholieren die ik inmiddels iets te veel ontgroeid ben. Maar voor gij allen onder u die deze gezonde leeftijd mogen genieten toch maar.

Blijk je toch van veel dingen iets zinnigs te kunnen maken in Zijperspace.

Bloemkool, sla, tomaat, doperwtjes, peentjes & wortelen, komkommer, aardappelen. Maar vooral veel bloemkool. Hele grote bloemkolen.
(Met dank aan tuinafval).

Wat men al niet moet doen om verantwoord aandacht te trekken in Zijperspace.

mijn gehavend lichaam part III

Lopend over 't strand in 't kader van een sponsorloop voor de gymvereniging kon ik 't als kind niet laten alles op te rapen & in de xtreem schuimige zee terug te werpen. 't Leek alsof ze duizenden liters Dreft erin hadden achtergelaten, zo hoog stonden de schuimkragen opgestapeld aan de strandrand. M'n broer & ik hadden de taak op ons genomen alles wat zich buiten die kraag bevond & niet paste bij 't strandzicht op te pakken & in 't schuim te werpen om er zodoende gaten in te laten ontstaan. Al 't afval moest onttrokken worden aan 't zicht & bovendien dienen om die ongewone bruinig witte substantie weg te werken. Natuurlijk een onmogelijke opgave, maar je was tenminste ergens mee bezig tijdens de wandeling.

Door 't omringende schuim kon je niet altijd zien wat zich precies daartussen bevond. De hele fles die ik op gegeven moment te pakken dacht te hebben & een zwieper wilde geven, bleek een halve fles te zijn met scherpe randen. Scherpe randen die scherpe sneden achterlieten in m'n vinger. Waardoor aktie van m'n ouders noodzakelijk werd, & waarop ook de ehbo tot snelle aktie genoodzaakt werd.

Alles aan m'n hand moest omwonden worden voor die ene snee. Minstens 100 meter verband werd er voor de snee in m'n middelvinger gebruikt om in ieder geval 't bloeden te stelpen. & Volgens mij ook om 't er ook xtra imposant er uit te laten zien. Als waarschuwing naar andere kinderen: raap nooit wat op uit zee, waarvan je niet weet wat 't is of hoe scherp.
Ja, ze waren zeer pedagogisch onderlegd bij de gymvereniging, speciaal de dienstdoende ehbo-afdeling ervan. Ze waren ook dermate ehbo-technisch onderlegd dat ik vanaf die gebeurtenis een soortemet aks als permanent litteken met me mee draag. Op de zijkant van m'n rechtermiddelvinger.

Blijf ik eeuwig houden. Is door de vorm & ligging wel m'n dierbaarste litteken ('t zijn er niet zo veel) geworden: elke keer als ik in mezelf gekeerd aan 't nadenken ben, zul je me aantreffen met dat litteken tegen m'n lippen. Als een kind dat z'n duim in z'n mond steekt. Alsof 't zich daardoor beter kan concentreren op z'n binnenwereld. & De wereld daardoor kan overzien.

We hebben meer littekens nodig om Zijperspace te kunnen overzien.

M'n lamp werkt. 't Was vanmiddag een beetje te licht om te zien of de softtone 15-watt-lampjes wel 't gewenste ffect zouden sorteren. Nu de duisternis geleidelijk aan intreedt werkt-ie meer & meer sfeerbepalend. Ik heb alleen nog niet de ideale stek ervoor gevonden.

De 256 MB werken geloof ik nog niet. Had er plots te weinig tijd voor, want had me bedacht dat ik die robot bovenaan 't scherm wel 'ns in de bioscoopzaal wilde bewonderen. Kijken wat er van hem in mij zit. Ik dacht in een verlaten bioscoopzaal aan de Munt te zullen belanden, maar daar zat toch minstens een man of 50. & Verder was de film ook niet bijzonder genoeg. Kubrick had nog ff een jaar of 2 langer moeten leven & dan was er geen Spielberg geweest om de film tot sentimentele proporties te reduceren.

Een recensie waar ik me wel in kan vinden, maar dat iets te weinig Spielberg's (bijna mislukte) pogingen de thematiek van Kubrick te vertalen in z'n eigen oeuvre benadrukt. Maar toch dapper van Steven.

Na aanschouwing kan ik morgen m'n binnenste ik weghalen.

We hebben al genoeg moeite met wie we van buiten zijn in Zijperspace.

Door een plotse overvloed aan geld heb ik een luxe-probleem. Ik weet niet wat ik 1st moet doen: De 6-koppige lamp installeren, die ik voor een aardige som gelds 2dehands op de kop heb getikt; of de 256 MB geheugen in m'n comp plaatsen, waardoor ik eindelijk Exile fatsoenlijk zal kunnen gaan spelen. Gevaar van 't laatste is dat ik dan voorlopig niet meer uit m'n stoel zal komen, omdat mijn immer opspelende neiging tot verslaving aan van alles & nog wat zijn intrede zal gaan doen.
1st Maar ff de lampekapjes op m'n 50-er jaren lamp plaatsen & de juiste plaats voor 'm bedenken.

Ondertussen op de achtergrond 1 van m'n andere aankopen van afgelopen vroege ochtend vrolijk verder laat draaien. (& Verdomd: terwijl ik dat aan 't typen ben, beëindigt-ie 't laatste nummer: dan maar dl 2 erin).

Dan ga ik vanavond uit eten met een vriendin. Nog steeds dankzij eerdergenoemde overvloed, die gelukkig voor 't grootste gedeelte al op de bank staat. We moeten onszelf een beetje in bescherming nemen.

& 't Voelde steeds lichter in Zijperspace.

verlanglijstje nr 11

't Is nu te laat. Sterker: véééééél te laat.
& Dat is laat.

Ik had nl wel een zusje willen hebben.
Moest m'n moeder wel om lachen, toendertijd. Dat was waarschijnlijk in de tijd dat ze zwanger was van m'n jongste broertje. Of misschien was-ie net geboren, want dat zou nl een reden zijn geweest om minzaam te lachen. & Er grapjes over te maken tegenover de tantes.

Ik kan me ook helemaal niet herinneren dat m'n moeder zwanger was. Kan me geen dikke buik herinneren. Misschien retoucheert je geheugen dat beeld wel. Want je moeder blijft toch lange tijd als ideaalbeeld overeindstaan. 't Kan toch niet zo zijn dat een vreemde dikke buik dat beeld zomaar kan misvormen?
Ik bleef jarenlang de wens behouden later met m'n moeder te kunnen trouwen. (Weer giechelende tantes op de achtergrond; maar nu ook grommende ooms met licht commentaar & grijnzende understatements op hun gezicht).

Ik vond dat 't gezin niet kompleet was, meen ik me te herinneren. Ik had blijkbaar net kennis gemaakt met de 1e vrouwen van mijn leeftijd, of misschien iets jonger. Meisjes werden die xemplaren genoemd. Ze reageerden anders & waren bovendien veel interessanter, waarschijnlijk doordat ze anders reageerden.
& Ze wáren ook anders. Dat is: anders dan m'n broers. Of anders dan de buurjongens. Want er was maar 1 buurmeisje & dat was 't zusje van Jan-Pieter (die was een beetje gek) & veel te klein. 't Was kortom een mannenwereld waarin ik opgroeide; ik was maar liefst 5 broers rijk & had bovendien een vader van 't zelfde geslacht.
De enige vrouwen anders dan m'n moeder die ik echt kende waren m'n tantes & die wilden alleen maar zoenen als ze me zagen. Die tantes hadden echter ook kinderen, & onder die kinderen bevonden zich die van 't vrouwelijk geslacht, moet ik op gegeven moment ondervonden hebben. Toen ik aldus merkte dat er ook een mogelijkheid bestond zusjes te krijgen, heb ik dat ook onmiddelijk voor Sinterklaas gevraagd. & Verdomd: Sint was zo gevat een chocolade meisje in m'n schoen te stoppen. Die had ik wel erg snel op.

Ik wil nog steeds wel dat zusje.

We zijn weer veel te laat in Zijperspace met 't indienen van ons verlanglijstje.

Overigens ben ik wel tevreden over mijn robot in mij. (Lekker verantwoord, want zeer Kubrickiaans/Spielbergiaans). Hoewel jullie wel je best moeten doen zo min mogelijk om mij te huilen. Helaas lukt 't me niet, zoals Bob & Els & nog wat anderen, 't bij de potsjes te plaatsen, daarom moet ik van mezelf 'm 1 dezer dagen weer weghalen. Maar ben in ieder geval erg tevreden dat ik voor 't 1st een plaatje op m'n blog heb gekregen.

Er komt wat meer leven in Zijperspace.

Ik kwam vanavond laat thuis. Er moest snel eten uit de vriezer gehaald worden & in de magnetron gezet. Ondertussen kon ik kijken of er bezoek was geweest. Klikkend op Nedstat kreeg ik geen respons; blijkbaar was de site niet bereikbaar vanwege werkzaamheden. Maar toen ik m'n blog vernieuwde om te kijken of ik reakties had, bleek zelfs 't pictogrammetje van de nedstatteller verdwenen te zijn.

Snel ff gekeken bij andere bloggers. Nee, 't lag niet aan mij: nergens was dat tekentje te bekennen. Maar niemand die 't er over had.

Al surfend naar andere sites begon ik ook steeds meer te bemerken dat de sites wel erg langzaam binnenkwamen. & Nog steeds niemand die 't daar over had. Terwijl alle sites er minstens 2 keer zo lang erover deden om binnen te komen.

Kwam er ook achter dat de weblogs-balk aan de zijkant (waarvoor dank, Tom) al meer dan 5 uur niet meer geupdate was. & Bij Tonie gaf de lijst helemaal geen sjoege; kwam zelfs niet in beeld.

& Niemand die er iets over gezegd heeft. 't Internet is al een paar dagen uitermate langzaam, maar vandaag slaat 't alles. Dacht dat 't aan de oorlog lag, maar 't wordt alleen maar erger. Of ben ik de enige die 't merkt & ligt 't dus gewoon aan mijn verbinding/comp?

Blijkt bovendien dat Blogger weer 'ns bezig is met werkzaamheden. Dus deze pots zal nog wel langer op publikatie moeten wachten. & Voorlopig komt niemand dan te weten dat "onder m'n huid ik eigenlijk David ben; 't jochie uit 'A.I.' dat jullie aan 't huilen maakte."

Is Zijperspace dan een stukje verder weg geschoven van de rest van 't heelal?

Eigenlijk was laatste pots een verlanglijstje voor de 1e vermaanddag van m'n blog. Want die bestaat nu dus alweer een maand. Ik heb 'm ff in m'n handen genomen, hoewel-ie wel wat zwaar begint te worden, & een mooi liedje voor 't slapen gaan gezongen. In de morgen kijken of we 'm nog meer tevreden kunnen stellen.

Lijkt wat snel om dat te vieren, maar als je de gemiddelde levens van blogs naast die van mensen legt, is 't eigenlijk hoog tijd voor een klein feestje voor deze blog. Voordat 't te laat is.

Zijperspace is natuurlijk zeer blij met verrassingen.

Veel amerikaanse brouwerijen hebben besloten, ieder op z'n eigen manier, om geld in te zamelen voor de slachtoffers van 11 September. Anheuser-Busch doneerde bijv 1 miljoen $ aan 't amerikaanse Rode Kruis. Anheuser Busch is de grootste brouwerij ter wereld & brouwt het bier Budweiser, tot voor kort 't meest gedronken bier van de VS. Ook de brouwer van de huidige nr 1: Bud Light.

Een perfecte planning van zo'n groot bedrijf voor een dergelijke donatie. Ondertussen hebben ze nl ook aangekondigd de prijzen te zullen verhogen. Dan kunnen ze 't potje 'giften aan goede doelen' tenminste weer vullen, want dat zou anders de komende 10 jaar leeg staan.

De publiciteits-afdeling van Zijperspace wordt gelukkig door 1 persoon bemand.

Even een lijstje van dingen die ik allemaal nog gerealiseerd wil hebben mbt m'n blog (dus geen onderdeel van m'n lijstje)

1. Net als Lars en Gien wil ik een pictogrammetje bij m'n url.

2. Net zoals Luuk bij een reaktie gedaan heeft op z'n stukje onder de titel 'dakloos', wil ik de mogelijkheid hebben die reakties desnoods te editen & zodoende personen als een Roel weg te redigeren uit m'n huis.

3. Net als bijna elke andere blogger, maar een goede illustratie heeft Mijnkopthee, omdat 't daar sfeerbepalend is, wil ik de mogelijkheid hebben een plaatje op de achtergrond of als 'head' te kunnen gebruiken. Een fraai voorbeeld van zo'n achtergrond zou dit kunnen zijn.

4. & Als ik zo'n link plaats, wil ik natuurlijk dat zo'n plaatje niet 't hele scherm vult, maar lekker subtiel als Puck doet met de plaatjes van mobiele telefoons op 16 Okt om 17:55 uur.

5. En een lekker linklijstje, wat uitgebreider als dit, zoals Tom heeft, zodat ik, zonder dat 't onoverzichtelijk wordt, hem er ook bij kan zetten.

6. Een archief wat gewoon volledig blijft staan, zoals .... gewoon: zoals iedereen.

7. Ik wil ook net zoveel lezers als bijv Reet, maar dan met behoud van m'n eigen eigen.

8. Net als Els wil ik veel reakties op m'n schrijven, zodat ik, net als zij op 7/10 deed, prijzen kan gaan uitreiken voor reageurs ('t is een nieuw woord, ik weet 't, komt van genoemde bron; men zal er nog ff aan moeten wennen) in div categorieën.

Begint 't leven dan zin te hebben in Zijperspace?

mijn gehavend lichaam part II

Een gat in je hoofd, zo werd dat genoemd. Nu ben ik niet meer zo jong als toen & heb ik geen kinderen die onstuimige dingen doen. Misschien heet 't nog steeds wel zo. Oudere mensen hebben nu eenmaal niet zo snel zo'n hoofdwond, dus hoeven ze dat soort vocabulaire niet te gebruiken. Woorden die alles zeggen, zonder iets aan de fantasie over te laten. Gewoon: je hebt een gat in je hoofd, dus daarom loopt-ie leeg. Oudere mensen hebben preciezere aanwijzingen nodig, want dan weten ze tenminste wat 't letsel is, hoelang ze stil moeten blijven liggen, welke pillen ze moeten slikken & hoeveel op een dag.

Kinderen hebben een simpeler omschrijving ervoor. Dan weten ze meteen wat 't vriendje voor letsel heeft & hoe 't eruit zag. Dan is 't een aansteller of juist niet.

Mijn buurjongen toendertijd was een beetje een rare. Altijd op zichzelf, was zowiezo al enig kind, & spelen met anderen deed-ie ook bijna nooit. & Als-ie dat met 1 van ons deed, dan deed-ie dat ietwat onstuimig. Hij hield er bijv geen rekening mee dat-ie 2 jaar ouder was dan ik. Ik kon dus nooit winnen als-ie bovenop me ging liggen, laat staan dat ik nog kon ademhalen; veel lol was 't niet om met 'm te vechten. Hij snapte niks van de spelregels die m'n broers & ik van nature dankzij 't meerkindergezin waar wij uit kwamen, hadden meegekregen.

Ik kwam er ook achter dat je geen oorlogje met de stenen van de bouw met 'm moest spelen. Wederom begreep-ie de vanzelfsprekende regels niet. Hij wilde niet gaan liggen voor 20 seconden als-ie neergeschoten was. Of schoot als-ie al dood was. Of bleef verborgen achter de muur van de burcht terwijl de strijd in volle gang was. Op 't moment dat ik 'm beslopen had, kwam-ie met een steen vanachter de muur tevoorschijn om die bovenop de besluiper te laten vallen.

Dat was 't 2e gat in m'n hoofd. De oorlog was afgelopen.

Oorlog met stenen is nooit meer weergekeerd in Zijperspace.

verlanglijstje nr 10

Soms brandt 't geld in m'n broekzak. Dan wil 't er zo snel mogelijk uit. Heeft 't alweer behoefte aan een andere omgeving. Ik weet 't dan vaak een veilige bestemming te geven door zo snel mogelijk bij de bank langs te gaan. Daar heb ik niet altijd de tijd voor, want dat geld zegt zich aangetrokken te voelen tot m'n favoriete winkels. Blijkbaar zijn 't lekkere kassa's.

Ik had mijn portemonnee aardig in de hand toen ik een week geleden Scheltema, Holkema & Vermeulen (die moeten toch 'ns een andere naam aanschaffen, want ik gooi die 3 vaak door de war & daar ben ik vast niet de enige in) binnenliep. Zag gelukkig geen interessant boek, ondanks 't 1000+ bedrag dat zichzelf de rol van transportable micro-wave op broekzakformaat had toebedeeld. Tot ik in m'n ooghoek een grote stapel zag uitgestald van 1 & 't zelfde produkt. Bovendien bleek diezelfde ooghoek ook nog te kunnen lezen, in zoverre dat 't MYST III: Exile gewaar werd.

Heb 't een paar dagen kunnen uitstellen ('t bedrag is die dag toch nog redelijk volledig op de bank gearriveerd). Ik heb 1st wat info ingewonnen of m'n comp 't gebruik van zo'n nieuw spel zou toestaan, maar heb 't verkregen advies zo min mogelijk tot me laten doordringen. Zodat ik niet belast zou zijn met teveel bezwarende kennis bij de aankoop van 't 3e deel van dit voor mij meest verslavende spel ooit. Pas na installatie ervan & een poging 't spel te starten drongen die adviezen weer tot me door. 't Zou toch echt noodzaak zijn een nieuwe videokaart voor m'n comp aan te schaffen, wilde ik werkelijk vloeiende bewegingen voorgeschoteld krijgen. Of: wilde ik in staat zijn 't überhaupt te spelen.

Wat betekent (na wederom deskundig advies) dat ik bij MyCom langs moet & tussen de 230,- & 350,- xtra heb uit te geven.

M'n ongeduld is te groot, m'n verjaardag te ver weg om dit lang als deel van de verlanglijst te laten voortbestaan.

We zullen binnenkort een beter zicht hebben op werelden buiten Zijperspace.

mijn gehavend lichaam part I

Zo'n ongeluk als gistermiddag zet me aan 't denken. Waarom doet m'n lichaam pijn; waar doet 't pijn; ik heb eigenlijk wel geluk gehad, want zoveel pijn heb ik toch niet; wat had ik de vorige keer; & hoe werden vorige ongelukken veroorzaakt? 't Verleden komt tot leven door de opnieuw opgewekte angst/pijn-ervaringen. Daar moeten we van profiteren, want nu liggen ze 't dichtst tegen de oppervlakte van 't herinnering.

1 Van de 1ste ongelukken die ik me kan herinneren is de golfstick tegen m'n hoofd. Als ik 't me wel daadwerkelijk weet te herinneren, want er is een soortemet verslag van uitgebracht voor de familie-archieven, wat m'n beeldvorming in m'n geheugen beïnvloed kan hebben. Mijn vader was nl op dat moment aan 't filmen & kon 't niet laten z'n eigen zoontje jankend & met bloedend hoofd vast te leggen.

We waren aan 't kamperen met de hele familie, waarschijnlijk in Luxemburg. Elk jaar diende er tijdens de vakantie midgetgolf gespeeld te worden, want dan heb je alle kinderen voor geruime tijd zoet & onderhouden. Mijn ouders hadden echter geen rekening gehouden met mijn broer Theo, die waarschijnlijk de 1e verslagen Golf (met grote letter) aan zich voorbij had zien gaan op tv. Dus hij dacht dat er gezwiept moest worden met de stick. De veel kleinere broer Ton zag een toekomstig sportadviseur in zichzelf & maakte duidelijk dat 't beter was de stick dicht bij de bal te houden alvorens te slaan. Zodat er een grotere kans was de bal te raken, & de bal niet te veel vaart zou hebben, want dat was nl geen noodzakelijkheid op zulke kleine baantjes, was de achterliggende theorie van de sportanalyticus in spe. Totaal nog niet op de hoogte over 't feit dat zulke personen beter gepaste afstand kunnen bewaren tot 't object van hun commentaar, probeerde deze ambitieuze jongeling 't met raad & richtlijnen z'n oudere broer te verduidelijken, waarna de laatste geïrriteerd ver boven de schouder z'n stick begon in te zetten: dit zou de ultieme poging worden z'n broertje tot zwijgen te dwingen.

't Is maar hoe je 't bekijkt: je kan z'n poging als geslaagd dan wel mislukt beschouwen. De stomme film vertoont een ogenschijnlijk krijsende jongen die absoluut geen aandacht heeft voor de ballen op de baan, daar 't vloeiende bloed & de zoute tranen hem 't zicht ontnemen. Mijn vader had geen beschikking over geluid bij de opnames, dus we zijn verschoond gebleven van m'n aanroepen voor moeders.

De pijn kan ik me niet herinneren & zoals ik al zei, de rest misschien ook wel niet rechtstreeks.
Dit was de 1e keer dat ik een 'gat in m'n hoofd' had. (Zo werd dat vroeger genoemd; bestaat die uitdrukking nog steeds? Of is dat iets van vroeger tijden?)

Er zijn nog vele gaten ontstaan in de loop van de tijd in Zijperspace.

Wederom snap ik 'r niks van. In m'n archief, aan linkerzijde per week gesorteerd, ontbreekt sinds gister 09/23/2001 - 09/29/2001. Ik weet niet waar 't gebleven is. Maar ik kom er net achter dat 't, weliswaar moeilijk, wel te bereiken is. Op m'n Nedstat-teller staat er aangegeven dat vanuit m'n archief van die periode m'n blog bezocht is (dat was ik waarschijnlijk zelf). Ik krijg 't echter niet bij Blogger tevoorschijn.

Sommige raadsels zullen wel nooit opgelost worden in Zijperspace.

Op dit moment staat mijn glas gevuld met Imperial Extra Double Stout van Harveys & Son. Dat zegt de meeste mensen niets. Geeft ook niets. 't Is wel te hopen daarentegen dat Sas begrijpt wat ik bedoel. Of in ieder geval haar oren gaan spitsen zogauw ze dit leest.

Ik kan wel een hele verhandeling gaan geven over wat een stout is, of specifieker: een imperial russian stout (IRS); hoe dat bier is ontstaan, waar 't tegenwoordig wordt gemaakt, & wat 't alcoholpercentage is. Daar heb ik echter deze blog niet voor. Ik kan in m'n dagelijks leven genoeg bier proeven, erover praten, bier-advies geven etcetera, om niet perse hier ook nog wat over te moeten vermelden. Tuurlijk zal ik er vaak genoeg wat over te zeggen hebben ('t is nou eenmaal m'n dagelijks leven, dus ontkennen dat er iets met me gebeurd is, waar bier mee gemoeid is, zou als de paus zijn die ontkent dat god bestaat), maar 't moet geen thema an sich worden.

Laat het dan de mededeling blijven dat ik een wel zeer bijzonder biertje in m'n handen heb, door m'n mond laat spoelen, in m'n keel laat glijden, m'n mondholte voel laten tintelen. Dat ik me eigenlijk zit af te vragen of ik dat Saskia moet laten proeven. Want Sas kan een stout op z'n tijd wel waarderen.

Voordat ze reageert, moet ik 'r wel waarschuwen: IRS is vaak van een hoog alcoholpromillage. Zo ook deze: 9%. Bovendien kan je 'm enkele jaren tijd gunnen; dat komt de smaak alleen maar ten goede. Op dit moment is-ie vrij jong. 't Heeft een sterke koffie-achtige smaak, dropachtig ook, bijna zout.
& Bovendien gaat 1 flesje 9,- kosten.

Sas, zullen we die as vrijdag gaan proeven? Of moet ik er 1tje in m'n kelder zetten, zodat we die tot een geschikter moment kunnen sparen?

't Heeft wel 'ns z'n tijd nodig in Zijperspace.

Ben alweer een paar uur wakker, terwijl ik toch veel te weinig geslapen heb. Een dag als gister is niet goed voor de nachtrust. Div situaties komen terug, spoken door m'n hoofd, worden herbeleefd, maar in die herbeleving gaat 't allemaal ff anders. De man die me aanreed krijgt een rekening voor een nieuwe broek gepresenteerd, die hij zonder aarzelen betaalt. De dame die plots midden op de weg staat, wordt door me aangereden, maar nu zit ik in een auto (gelukkig heb ik geen rijbewijs, bedenk ik me er bij). Ik raak ook de autodeur van de pizza-bezorger & smak met m'n fiets tegen een amsterdammertje, waarna ik stil blijf liggen.

Lichamelijk voel ik de resultaten van 't amsterdamse zaterdag-verkeer ook. Op m'n zij liggen was vanochtend niet lekker, maar gelukkig gebruik ik m'n linkerzij niet al te vaak daarvoor. M'n linkerarm voelt aan alsof dat de toekomstige muisarm is. & M'n schouder & nek voelen lichtjes stijf aan. De definitieve resultaten hiervan zal ik waarschijnlijk morgen pas voelen.
Bovendien bleef ik gisteravond veel te lang op, waarbij er toch elke keer een laatste pilsje uit de ijskast getrokken moest worden. Dan zou ik tenminste lekker slapen & niet aan de discussie met de pizza-koerier denken. Ook dat wreekt zich deze morgen: de kussen voelt lang niet zo zacht aan als gewoonlijk.

Toch ga ik zodirekt nog een keer 't bed proberen. Ditmaal om een boek te lezen. De beste remedie om de gedachten een beetje te verzetten.

Waarna de dag van gister ff niet bestaan heeft in Zijperspace.

verlanglijstje nr 9

Ze zijn weliswaar al een paar jaar oud, maar ik hecht er nog steeds waarde aan. Ondanks 't feit dat ik ze niet nogmaals bekijk. (Moet 1 dezer dagen toch weer kontakt opnemen met Josje, want we zouden Die Zweite Heimat samen nog eens gaan bekijken). 't Materiaal is gevoelig voor vergankelijkheid, dus lang zullen de videobanden 't niet meer uithouden. Hoewel: enkelen hebben een overstroming overleefd; getuigt van bepaalde mate van overlevingsdrang. Erg veel langer dan 10 jaar zullen de films op videotape echter niet voor 't nageslacht bewaard blijven.

Tuurlijk zijn al die films ook al ergens anders opgeslagen. Maar datzelfde geldt voor m'n boeken: bibliotheken vol. Kwestie is gewoon dat 't een unieke verzameling is, die deel van m'n persoon is. Ik ben degene die ze verzameld heb, ik vond ze de moeite van 't tapen waard. Zodoende zeggen ze iets over m'n voorkeuren van toendertijd & zodoende m'n gevoel voor mooi door de jaren heen.

Dat gevoel moet bewaard. Net zoals hetgeen ik schrijf bewaard dient te blijven (behoorlijk sjacherijnig dat 1 week uit m'n archief plots weg is, bdw).
Mooiste zou dus zijn als ik al die films op dvd had. 't Zijn er slechts 600.

Bijkomend voordeel is dat ze stukken minder ruimte in beslag zullen nemen. Met die vrijgekomen ruimte kan ik dan weer andere dingen doen.

We verwisselen de vergankelijkheid liefst voor een bepaalde mate van eeuwigheid in Zijperspace.

Er is iets raars met 't klokje van m'n comp aan de hand. Sinds een dag of 2-3 is dat 't geval. Vanaf 's ochtends vroeg begint-ie achter te lopen. Begint met een onopvallend minuutje. Als ik echter een vrije dag heb, merk ik rond een uurtje of 12 dat 't is opgelopen tot zo'n 5 min of meer.
Ik kom vanavond rond een uurtje of 8 thuis & 't verschil is nog maar 2 min. Momenteel loopt-ie zelfs weer gelijk.

Misschien moeten we maar een herfsttijd instellen in Zijperspace, zodat we aan de overgang zomer/wintertijd kunnen wennen.

Wat een genot! M'n blog is opgenomen in 't zoekbestand van Google. Kwam er plots achter toen ik m'n naam in combinatie met bokbier wilde vinden. Leverde iets op waar ik eigenlijk een beetje versteld van stond: wat is dat nou voor iets geks? Dus meteen doorklikken. & Verdomd: ik krijg m'n eigen blog in beeld.

Terwijl ik een klein maandje geleden bijna konstant aan 't proberen was of Google m'n aanmelding al geregistreerd had. Totdat een vriendin vertelde dat dat wel een maandje kon duren. (Toch nog ff een paar dagen eigenwijs wat zoekwoorden ingevoerd, zonder resultaat).
Op dat bewuste moment had ik er net geen rekening mee gehouden. & Pardoes: daar staat-ie.

Had 't zelfde verschijnsel ook al bij andere bloggers opgemerkt (ik was er al achter gekomen dat wat dat betreft we allemaal door dezelfde fases gaan), opeens te ontdekken dat je wordt gevisiteerd op een zoekwoord, waarvan je nogeneens wist dat je 't gebruikt had. & Bovendien: wat moeten mensen met jouw gebruik van dat woord?
Ik zal maar eerlijk zijn: men had me gevonden dankzij 't gebruik van 't woord 'onderbroek'. Tuurlijk wilde ik weten wat iemand meemaakt die zo'n zoekopdracht invoert (dat hoort bij de fase waar je op dat moment inzit; ik zei al: ik heb 't zelfde bij andere bloggers zien gebeuren) & vervolgens mijn onzin vind. Dus 't zelfde woord ingebracht & na lang doorklikken ('t was werkelijk waar de laatste bladzijde die ik tevoorschijn wilde halen) was dit 't resultaat.

Zijperspace staat op nr 502 op de ranglijst van onderbroeken-taalgebruik.

1 Keer aangereden & plat op de straat gekwakt. 1 keer een dame bijna zelf aangereden die pardoes zichzelf & haar fiets midden op straat gooide. & Toenet verrot gescholden door een pizza-bezorger die de deur van z'n auto plotseling opengooide, zodat ik bijna ertegenaan reed.

Ik heb ff geen zin. M'n lichaam voelt blauw; ik wil genoegdoening, maar voel slechts agressie. Nu vertrouw ik ff de andere mensen niet meer.

Aan deze dag in Zijperspace hadden we nooit moeten beginnen.

over mensen die de ijzers keren

Ze kwamen vaak met z'n 3-en & we noemden ze al snel de Bush-brothers. Ze dronken in die tijd, juist vanwege de beroerde toestand waaruit ze probeerden op te krabbelen, alleen maar bush-bier van 12%. Snel beneveld voor relatief weinig geld. & In die hoedanigheid hielden ze 't wel een tijdje uit bij 't verkopen van de daklozenkrant.
Eigenlijk waren ze niet dakloos. Ze woonden met z'n 3-en, weliswaar in zeer onzekere omstandigheden, in een appartement dicht in de buurt. 't Zal vast geen luxe zijn geweest, want ze hadden toendertijd werkelijk niks: 't enige geld wat binnenkwam was dankzij verkoop van 't krantje.
Richie was de enige die vloeiend nederlands kon spreken, maar, ondanks z'n continue dronkenschap, ook in 't engels prima uit de voeten kon. Hoewel je dat af & toe niet zou verwachten als je zag in wat voor toestand hij de winkel binnentrad. 't Leek wel half strompelen, vooral als-ie bij 't overhandigen van de munten weer wat door z'n vingers liet glippen. Dat geld kon-ie niet missen, dus onder gekreun & gesteun werd gepoogd 't muntje weer boven water te krijgen. Op 't moment dat je dan dacht dat-ie erbij zou neerstorten, volgde een geestige opmerking die je nooit van een dronkelap zou verwachten.

Joe & Mike kropen langzaam maar zeker uit hun dal, maar Richie bleef er een beetje in hangen. Terwijl de 1e 2 overgestapt waren op 't drinken van 8.6, met gelijkwaardig alcohol-percentage, bleef Richie lang hangen in de veel stevigere Bush. Tenzij hij weer 'ns een ziekte onder de leden kreeg & met spoed in 't ziekenhuis opgenomen moest worden.
2-3 weken later verscheen hij helemaal opgekalefaterd & volledig nuchter om z'n 1e bierflesje te halen alvorens weer aan de verkoop te beginnen. Waarna hij al snel weer begon te strompelen & met z'n schouder naar rechts ging hangen.

Plots verscheen Richie helemaal opgeknapt, geknipt & gestreken, vroeg in de winkel. Weliswaar om z'n 1e bush van de dag te kopen, maar 't was blijkbaar de bedoeling om op z'n paasbest de dag tegemoet te treden.
Enkele uren later verscheen-ie nogmaals, ditmaal in gezelschap van een kopie van 'm: z'n broer uit de VS was 'm komen opzoeken.
Die had een goede invloed op 'm. Richie begon weer recht te lopen, besteedde wat meer aandacht aan kleren, stotterde & kreunde steeds minder & we kregen 'm ook steeds minder te zien.
Op een gegeven moment zelfs helemaal niet. Hij was op vakantie naar Portugal gestuurd door z'n broer, wisten Joe & Mike ons te vertellen.

Toen-ie daarvan terugkwam merkten we op dat-ie er stukken beter uitzag. Dat lag volgens hem vooral aan 't feit dat-ie 't grootste gedeelte van z'n tijd aldaar wegens een infektie in 't ziekenhuis had gelegen. Hij had niet al te veel kunnen genieten van 't mooie klimaat dat Portugal rijk is.

Spoedig begon Richie weer krom te lopen. Van 't geld dat z'n broer 'm had gegeven kocht-ie z'n bier. De daklozenkrant was voor alle 3 de heren verleden tijd. Joe & Mike hadden beiden een baan; Richie was volgens de organisatie te vaak te dronken. Dat was ook de reden waarom-ie op een gegeven moment niet meer bij Joe & Mike kon blijven. De huisbazin begon te klagen over overlast: alleen de 2 aan wie ze 't officieel verhuurde, mochten er blijven wonen. Richie moest opnieuw zwerven.

Hij scheen nog een keer bij Joe aan de deur geweest te zijn met de vraag of-ie ff mocht douchen. Joe gaf 'm de sleutel van de douche, maar toen-ie een uur later daar langskwam om naar z'n werk te gaan, stond Richie nog steeds tegen de deur geleund. Totaal versuft stond-ie volledig voorovergebogen, veroorzaakt door problemen met z'n heup, met de sleutel ergens bij de drempel. 'Richie, ga rechtop staan; 't sleutelgat zit niet zo laag.' 'Oh, vandaar dat ik 'm niet kon vinden.'
Hij moest daar weg & zo snel mogelijk naar 't ziekenhuis gaan, zei Joe 'm. Dat zou Richie doen.

Een week later belde de broer van Richie vanuit de VS Joe op om te melden dat Richie een paar dagen geleden in 't ziekenhuis was overleden & de dag ervoor begraven.

We houden niet meer zo van Bush in Zijperspace.

Ik begin te leren. Dmv xperimenteren, afwachten wat 't resultaat is & dan 't geheel nogmaals aanpassen.

Om enigszins een richtlijn te hebben bij mijn xperimenteerdrift, pakte ik m'n oude blog erbij, die officieel nog steeds bestaat, & veranderde daar de template. Natuurlijk wel een template met de mogelijkheid meel te versturen aan de blogger hemzelf. Vervolgens de html van de template uitpluizen, naspeuren wat de toverwoorden zijn om dit op de blog te laten verschijnen & kopiëren maar. (Ik weet 't dames/heren bloggers: voor jullie een koud kunstje; ik, daarentegen, moet zien te achterhalen hoe ze dat wiel hebben uitgevonden & zelf deze vinding op m'n nieuwe voertuig zien toe te passen).

't Kunstje was snel achterhaald; moest echter wel de juiste proporties, formulering van de nieuwe verschijning zien te vinden. Met behoorlijk wat heen & weer geklik in & uit Zijperspace hebben we uiteindelijk de voorlopige vorm ervoor gevonden. (Geneert u zich niet 'gerichte post naar Zijperspace' te sturen).

Ik was toch al bezig: waarom niet meteen nog wat kleine aanpassingen. 't Zou leuk zijn als m'n blog dezelfde kleuren kreeg als m'n huis. De groene kleur was toendertijd gemakkelijk gevonden: ik had slechts te kiezen uit de beschikbare templates. Waarna de boel met rust gelaten diende te worden. Maar ik had nu de toverstaf in m'n hand; waarom niet 't geel van m'n wanden niet proberen toe te voegen.

Koud kunstje, bleek al snel.

De winterschilder is er in Zijperspace wat vroeger.

ondertussen in Zijperspace

Volgt hier een oproep. Reacties hieromtrent kunt u achterlaten bij 'Poneer hier uw visie' of via 'gerichte post naar Zijperspace'.
Ook geconstateerde problemen kunt u hier kwijt. Gebruik zijpe@ecn.nl slechts indien bovenstaande optie niet blijkt te functioneren.

Zodat we samen een beter Zijperspace kunnen opbouwen.

Mag dat zomaar? Mij een xtra halve meter diepte geven in m'n tuin. Dat gaat toch ten koste van de tuin van de achterburen? Ze kunnen toch niet zomaar een halve meter van m'n buren afhalen?

Ik kreeg 2 weken geleden een schrijven binnen dat men achter de schutting zou gaan vervangen. Natuurlijk toch heel plotseling waren ze afgelopen maandag begonnen met de sloop van de oude. Op gegeven moment gingen ze balken plaatsen waar de nieuwe versie tegenaan zou moeten leunen. Toen zei m'n nieuwsgierigheid dat ik toch 'ns poolshoogte moest gaan nemen.
Wat ik bevroedde bleek waar: ik had er een halve meter minstens op gewonnen. Een kale strook was een paar dagen later dat wat m'n tuin scheidde van de nieuwe houten wand.

Dat wordt weer xtra plantjes plaatsen 't volgend seizoen, dacht ik. Een halve meter xtra vrijheid gewonnen. 't Volgende moment zag ik echter ook dat geen van de afrasteringen van de buren die xtra halve meter overbrugde. Dat zou wat andere problemen kunnen veroorzaken. Vindt nl maar 'ns een precies gelijkende afscheiding van een halve meter voor een tuin die al een tiental jaren met 't zelfde materiaal is begrensd. Dat spul is nergens meer te koop. Laat je 't zo, dan hebben ze een onaangekondigde onbetegelde steeg van een halve meter gecreëerd. (Een heerlijke doorloop voor de plaatselijke junks, voorzover die in dit blok wonen).

Zou 't zo zijn dat er ooit onrechtmatig een stuk grond van de tuinen van de woningen aan deze zijde van ' t blok was ingenomen? Hebben ze 'ns naar de plattegronden & de eigendomspapieren gekeken & plots geconcludeerd dat 't teruggedraaid moest worden? Ik snap 't niet; zoiets kan toch niet legaal onaangekondigd gerealiseerd worden. Dat plots de 1 een halve meter minder tuin krijgt & de ander meer. Daarvoor is de hollandse samenleving toch veel te veel voor gebureaucratiseerd om dat niet ergens op papier te hebben staan?

In Zijperspace heeft men daar geen papieren voor nodig.

zijnde geen onderdeel van m'n verlanglijstjes

Dat dat vooral ff duidelijk naar voren is gebracht. Want ik wil nl niet dat mijn lijstjes geassocieerd worden met zo'n verzamelsite als MijnVerlanglijstje.com. Een site die zoveel mogelijk mensen verzameld om ze op een zo simpel mogelijke manier met elkaar te laten communiceren. Dmv 't opstellen van verlanglijstjes. Als er iemand een kado voor persoon in kwestie heeft gekocht, dient 't in de lijst gevinkt te worden & de wens wordt doorgestreept. ('t Mag vooral niet per ongeluk dubbel gekocht worden; feestjes & partijen horen immers soepel & vloeiend georganiseerd te zijn; zo ook de presentjes).
"Neem ook eens een kijkje in het gastenboek." Want dan slaat de dommigheid je met verstomming. John Lie kan 't niet laten dat treffend voor mij te illustreren: "Als iedereen dat gaat gebruiken wordt het heel succesvol."

(Wijzelijk werd er een moment van stilte ingelast na 't lezen van deze zinsnede)

Ik heb nog ff geprobeerd of Jan de Vries hier geregistreerd stond, maar was eigenlijk opgelucht toen 't bleek dat dat niet zo was. Ik hoefde me niet verder te begeven in de grochten van kleinburgerlijk Nederland.

We blijven voorlopig kluizenaar in Zijperspace.

over mensen die de ijzers keren

De zoon van Nanni Moretti gaat dood in z'n laatste film La stanza del figlio. Ik ben er gister getuige van geweest. 't Hele gezin was er kapot van.
't Werd in de div per ongeluk voor ogen gekomen recensies aangekondigd: ook 't publiek zou de ogen niet droog houden.

Ik ben keihard. Gehard door andere 'echte' mensen die doodgaan. Ik kon 't lichaam niet zien als een dood lichaam, toen 't getoond werd in de kist. Ik kon wel de treurnis van de familie voelen toen de kist werd dicht gesoldeerd. Maar ook dat bleef niet al te lang echt.

't Was duidelijker toen ik zelf niet in een kist mocht kijken, omdat 't gezicht van de dode te toegetakeld was. 't Was aangrijpender toen ik zelf slechts naar een foto van die jongen mocht kijken, die geëtaleerd stond bovenop z'n kist.

Maar de film verhaalde niet over een mens die doodging; 't ging over een gezin dat verder moest elkaar te begrijpen zonder de aanwezigheid van de zoon, of juist omdat die zoon niet meer aanwezig was.

Dat proces heb ik met genoemde dode jongen niet meegemaakt. De familie slechts 1 keer teruggezien: bij 't graf toen hij 1 jaar dood was.

De doden leven ver weg in Zijperspace.

Doe je zoveel moeite: hardverwarmende teksten, innemende verhaaltjes, tot de verbeelding sprekende anekdotes (bovendien slap geouwehoer) & eindelijk durft ook heer/mevrouw de lezer een reaktie te geven & dan is dit 't resultaat. 't Lijkt op 't pakketje van Merel: je weet dat er iets gearriveerd is, maar je kan er nog niet bij om te onthullen wat er in zit. & Die godvergeten nieuwsgierigheid waar ik m'n leven lang al last van heb giert door m'n kop. Eigenlijk is 't schrijven van deze verontwaardiging therapeutisch bedoeld: 't uitstellen van draconische vernietigende maatregelen.
Ik moet er gewoon ff geen aandacht aan schenken & morgen opnieuw verrast zijn alsof ik ze voor 't 1st zie.

In Zijperspace krijgen we de post immers altijd te laat.

U kunt 't hier lezen: ook in Amsterdam was 't vandaag dierendag. "Maar wat doen we extra voor al die dieren die geen liefhebbende baas of bazin hebben?", klinkt zeer beschuldigend in mijn richting. Terwijl ik dit plaatje nl tevoorschijn haalde, voelde ik wat kriebelen in m'n nek. Automatisch schoot m'n hand die kant op, tussen duim & wijsvinger werd er iets beetgepakt & onmiddelijk verfrummeld. Blik terug naar 't scherm & daar staat een beschuldigende vinger in de vorm van die tekst.

Meteen daarop schiet me te binnen dat ik daarnet bij 't schoonmaken op m'n werk iets zag kruipen, wat me spontaan deed besluiten dat insekt te vermorzelen met mijn voet. Geen moment getwijfeld; 't moest gewoon gebeuren.
Terwijl ik afgelopen zondag nog wel een slak vond bovenop een krat. (Normaliter doet mij dat gruwelen, durf er soms niet eens dichtbij te komen). Ik verzamelde al m'n moed, pakte 2 viltjes & 't beest heb ik vervolgens in de buitenlucht op vrije 'voeten' gezet. Iets soortgelijks gebeurde gisteren met zo'n zelfde soort levend wezen in m'n achtertuin, maar doordat ik ietwat later niet goed oplette waar ik m'n voeten zette, werd 't diertje toch geplet. Dat spijtte mij, want ik had 't toch net gered van m'n mogelijke wreedheid.

& Nu op dierendag ben ik bewust & onbewust bezig ze te verpulveren. Alsof ze met elkaar hebben afgesproken wat kamikaze-insektjes op me af te sturen vandaag, zodat ik me volledig bewust word van m'n omgang met 't dierenrijk.

Zijperspace wordt stelselmatig van z'n dieren ontdaan, dierendag zal weldra daar niet meer bestaan.

Had ik overigens al vermeld dat ik modderaar ben?
't Is genoegzaam bekend bij een zekere groep mensen in Amsterdam. Die zich laat binden door het bier Brand Up. Maar om vooral geen reclame te maken voor de biergrootgrutters in den lande heb ik deze fanclub gedoopt tot de BURPS.
Korte vertaling van voorgaande afkorting: Brand Up Regionale Percipiërende Service. Voor alle zekerheid, dat is. Mochten er misvattingen zijn over de juiste uitspraak.

Ach, de naam zegt 't al. Anders de uitleg op bovenstaand adres. 't Komt er slechts op neer dat we met z'n allen een café op onderlinge afspraak komen binnenvallen om zo snel mogelijk het fustje Brand Up, wat ten slotte 't lekkerste pils van Nederland is, te ledigen.

Dus moogt u net zo dorstig zijn & eenzelfde regionale oriëntatie hebben als bovenstaand gemeenschap, schroomt niet. Ik als modderaar had 't idee dat 't internet uitgevonden was om initiatieven als dit ten volle te kunnen ontplooien.

& Bovendien 't enige nuttige gebruik van Zijperspace.

Op zich is 't zeer gemakkelijk om te bedenken hoe je een meeltje, gericht aan mij, ook bij mij kan laten komen. Kwestie van de naam van de blog te combineren met de provider xs4all. Daarbij dient men zich ook te bedenken dat deze provider opereert vanuit Nederland.
Maar we willen 't er natuurlijk wat gelikter uit laten zien, wat in dit geval ook een zekere verbetering van publieksvriendelijkheid inhoudt. Dat kan bijv dmv een aanklikbaar blokje met de tekst 'kontakt met Zijperspace', waarna dan een scherm tevoorschijn komt, waarin men de meelboodschap kan invullen.

Een voorbeeld van een blogger die zo'n funktie heeft ingebouwd is Els. Precies zoals ik hierboven beschrijf, functioneert 't bij haar (behalve dan dat ze 't woordje 'meel' een beetje raar spelt, maar met een beetje logisch nadenken vind je 't knopje redelijk snel).

Nou kan ik dit soort dingen wel willen, maar dan moet ik 't ook kunnen creëren. & Dat lukt dus weer 'ns niet.

Maar uit de bezoekcijfers van gister blijkt dat deze blog wel degelijk gelezen wordt. Daar zitten vast & zeker ook wel andere bloggers tussen, die wellicht weten hoe ik zo'n kleine ingreep op mijn template kan uitvoeren. Mag ik me bij deze tot zulke bezoekers richten & hun vriendelijk verzoeken mij in deze de hand te reiken dmv 't leveren van suggesties in de vorm van scriptjes voor m'n template.

Men wil 't 1-richtingsverkeer inperken in Zijperspace.

over mensen die de ijzers keren

Het huis naast me wordt opgeknapt. Dat duurt nu alweer 8 maanden, denk ik. De buurman op de 1e bleef bij 't begin van de werkzaamheden gewoon zitten waar hij zat, terwijl de rest van 't huis verlaten leek. De puin & afval van de div etages werden in de tuin gedumpt (levensgevaarlijk overigens: 't vloog me om de oren af & toe). Daar stopten ze mee toen m'n buurman daadwerkelijk m'n naaste werd, door naar begaans te verhuizen.
Dus daarom was er zoveel aandacht aan de immense hoeveelheid tegels besteed; de man was moeilijk ter been & met zijn stok zou hij bijv niet over mijn 1-tegel-brede-paadje kunnen voortbewegen. Er was zodoende niet veel ruimte overgebleven voor groen. Slechts aan de zijkanten was er plek vrijgemaakt daarvoor & al ettelijke kilo's kunstmest waren daar gedeponeerd. Vervolgens liet hij een hovenier langskomen. (Dit is een voorbeeld van een hovenier met een website; ook wel leuk ihkv de broodnodige afwisseling, voor de rest niet van belang voor mijn schrijven).
Oude waardes leken te zijn hersteld, want de donkere man liet zich dirigeren door de wandelstok van mijn buur, die zich liet ondersteunen door onverstaanbare bevelen (ook onderdeel van de handicap van de heer; z'n spraak beperkte zich tot gorchelen & brouwen). We leken enkele eeuwen terug in de geschiedenis van onderlinge verhoudingen gestapt te zijn. Maar de hovenier plaatste desalniettemin gedienstig de meest truttige plantjes & snoeide alles wat mooi & overbodig leek tbv dit concept.
Vervolgens heb ik de buurman nog 1 keer enkele stappen, tot ong 2 meter, z'n tuin in zien gaan. Meestal nam ik 'm waar door een dun gordijntje starend naar wat ik toch allemaal wel niet uithaalde met mijn tuin. 't Was een eenzame man.

Terug van vakantie bleek-ie te zijn overleden. Ondanks z'n onverstaanbaarheid had-ie 't ziekenhuispersoneel duidelijk weten te maken dat-ie z'n rottend been wilde behouden. De dag na 't verzoek te amputeren is de man er aan bezweken. Hij heeft 2 maanden op de begane grond gewoond.

Gister werd 't puin vanaf de 3e etage in z'n tuin gegooid.

De buren maken niet zoveel lawaai in Zijperspace.

Ondertussen in Zijperspace

We zijn er uit.
't Heeft weliswaar wat tijd gekost, maar de heren op 't buro hebben uiteindelijk de begroting voor 2001 rond.
Om de komende jaren iets vroeger met deze papieren op tafel te kunnen komen, is alvast begonnen met investeringsprogs t/m 2004 & meerjarenplannen t/m 2005. Dan heeft u bovendien dit jaar wat meer te lezen.

We kijken dit jaar ver vooruit in Zijperspace.

Potdikkie (om ff vuil uit de hoek te komen), Sander.
Gij moet blij zijn met een andere fan van Kevin Smith. Zijn naam is Bob & ik ben ook jaloers op 'm. Maar daar heb ik al eerder over bericht.
Buiten 't xtra beaccentueren van dat laatste gevoel, weet-ie ook steeds weer aan te komen met van die dingen waar wij beiden van houden. (klinkt zo mooi, alsof je tot een club van ingewijden behoort).
Nu heeft-ie voor mij & jou een afspraakje met Destiny ontdekt ("shine!"). Hij zal wel lid zijn van de Kevin Smith-fanclub & volledig op de hoogte gehouden worden. Hadden wij ook moeten doen. Dan zouden we slechts afhankelijk zijn geweest van de uitspattingen van de heer 'm zelf.
Hoewel op de hoogte gehouden worden door heer Bob ook als een privilege gevoeld mag worden.

Zodat we de krant niet meer hoeven te lezen in Zijperspace.

verlanglijstje nr 8

Vandaag is Merel aan de beurt om bezongen te worden (heb ik net gedaan in alle slaapdronken stilte die mij nog enigszins gevangen houdt). Ze heeft nog geen enkele aanwijzing prijsgegeven dat zij 1 dezer dagen omgekat gaat worden, dus dat zal wel niet op haar verlanglijstje staan.

Aandacht aan de verjaardag van iemand anders zet mij er echter toe om mijn verlanglijst nog wat verder uit te breiden. In 1e instantie dacht ik dat ik helemaal niet zo veel te wensen had, maar naarmate ik deze serie verder continueer, kom ik tot 't besef dat er best wel dingen bestaan die ik beter, minder ongemakkelijk, mooier, uitgebreider, gelikter of xtra toegevoegd wil hebben. Ik moet me zelf gewoon toestaan die verlangens te uiten.

Terwijl ik zo voor 't scherm zit, nog druk bezig de slaap uit m'n ogen te wrijven, zodat de woorden minder vaag in m'n hersenpan opgeslagen worden, besef ik plots dat 't toch wel koud is zonder kachel aan in m'n onderbroek. Simpele & redelijk afdoende oplossing is 't aantrekken van een t-shirt met lange mouwen. Dat is echter slechts korte-termijns-planning. Meer ffect sorteert 't als mijn achterdeuren 'ns goed geïsoleerd worden. Niet alleen dubbele beglazing, maar ook dat de deuren zo ingevoegd worden, dat die 2 cm tochtruimte aan de onderkant verdwijnt.
In de zomer is m'n huis heerlijk. Vooral bij xtreem hoge temperaturen heb ik veel profijt van 't feit dat 't een benedenwoning is. Iedereen zweet z'n huis uit, terwijl Ton liefst hele dagen binnenzit, omdat 't de koelste plek in de wijde omtrek is (op de airgeconditioneerde bioscoopzaal na, waar je me in die periodes ook vaak zal kunnen aantreffen). Maar zogauw die tijd voorbij is, moet al gauw de waakvlam van de kachel geactiveerd worden & gaat 't moeite kosten de ideale lichaamstemperatuur in huis aan te brengen.
Voor verdere pogingen de kou buiten te houden, zou 't ook mooi zijn als aan diezelfde achterkant velours gordijnen komen te hangen. Van boven tot helemaal beneden, want anders heeft 't geen zin, dus da's zeker 3 meter. Dan sluit ik op de gure herfst- & winterdagen de wereld af door ze potdicht te tegen elkaar aan te schuiven & te genieten van de behaaglijke haardwarmte.

Ze kropen nog ff wat dichter naar elkaar toe in Zijperspace.

Of toch wel.
Dat vertellen ze me dan aan 't eind van de avond. Dat er beoordeelt wordt door een 'deskundige' jury! (Ze hebben 't ook over mij!). Dat ze dat bovendien vermeld hebben op hun website.

Voor de rest wist men te vermelden dat de uitslag van de heren (inderdaad: 't waren alleen maar mannen) proevers morgen daar gepubliceerd zal worden. Natuurlijk wist men daarenbuiten op te geven wie de winnaars kwa bier & kwa goed raden waren. In de 1e categorie sprong Lucifer er uit. & Van de 2e categorie ben ik 't allang vergeten, ken die jongen niet (had inmiddels genoeg gedronken/geproefd om m'n korte-termijnsgeheugen op non- of laag-aktief ingesteld te hebben), maar ik mocht me verheugen met de 3e plaats.
Prijs: ik mag volgend jaar weer m'n 'deskundigheid' ten toon spreiden.

We zullen ze 'ns laten voelen hoe 't proeft in Zijperspace.

't Staat nergens aangekondigd op 't web, merk ik opeens.
Ik mag vanavond de deskundige uithangen door cijfertjes te geven voor de kwaliteit van een tiental 'helse' bieren. Tijdens de week van 't nederlandse bier, dat elk jaar wordt gehouden in Proeflokaal In de Wildeman, wordt er een panel aan tafel gezet om enkele varianten op een bepaalde bierstijl te beoordelen. Blind proeven, & raden welk bier je tot je genomen hebt.
Ben ik 'ns belangrijk, staat 't niet aangekondigd.

Zijperspace is aan vergetelheid onderhevig.

weekend Bamberg dl 5

Op een gegeven moment moet je ook weer terug. De muziek die Tijn heeft meegenomen hebben we op de heenweg waarschijnlijk al uit den treure gehoord, dus moeten we de duitse ramsch gaan raadplegen in de hoop dat we Autobahn van Kraftwerk zullen vinden.
Zeer geschikt als muziek voor de terugweg. Je zou nl kunnen zeggen dat de heren van Kraftwerk de uitvinders zijn van de videoclip. & Van breedbeeldtelevisie. Zonder dat ze daarvoor enige techniek buiten hun gewone instrumentarium hebben gebruikt. (Probeert u 't zelf 'ns: pak de auto; zogauw u de grens met Duitsland hebt gepasseerd, stopt u de cd Autobahn erin & u krijgt de 3-dimensionale vertoning gratis voorgeschoteld)

Overigens is dit nummer, naast 'Strangers in the night' van Frank, het enige dat ik woord voor woord mee kan zingen. 'Vor uns liegt ein weites Tal, die Sonne scheint mit Glitzerstrahl.' (De rest van de tekst staat met enkele kleine foutjes in 't duits, maar zonder fouten in engelse vertaling, op bovenstaande link). Kan Tijn genieten van 1 van die onontdekte kanten van mijn persoon.

Nog vele ontdekkingstochten zullen volgen in Zijperspace.

over mensen die de ijzers keren

Verdomme.
Ik fiets net voorbij de praktijk van m'n huisarts Han Lok. Er staan een paar mensen te kijken naar een groot stuk wit papier dat aan de binnenkant van 't raam is geplakt. 100 Meter verder besluit ik toch maar te gaan kijken wat er zo bijzonder aan is. Hij blijkt te zijn overleden. Afgelopen zaterdag, weet een dame.
Verdomme.
De laatste keer dat ik 1 van z'n vervangers bezocht enkele weken geleden, was ik nog zo wijs om toch 'ns te informeren wat er met Han aan de hand was, omdat ik alleen maar door anderen geholpen werd 't laatste ½ jaar. 'Hij is overspannen, maar z'n zus, gelijk z'n assistent, vertelde me dat-ie binnenkort wel weer kon beginnen,' zo lichtte de invaller me in. 'Je mag via haar wel ff de groeten doen, hoor.' Dat vond ik iets te persoonlijk worden.
Ik had weliswaar altijd een goede relatie met 'm. Hij wist wie ik was & wat voor kwalen ik zoal onder de leden had gehad. Met een beetje huiswerk & goed de schijn ophouden moet dat niet al te moeilijk zijn voor een huisarts, maar hij speelde die rol met verve. Ook dankzij z'n opgeruimdheid & 't open staan voor de kleine mankementen voelde ik me bij 'm op m'n gemak. Hij wist soms met slechts een enkele aanwijzing het euvel te achterhalen & daarvoor een afdoend recept uit te schrijven.
Kan 't geheel opsmukken met anekdotes, maar daar heb ik geen behoefte aan. Bedenk me wel dat ik z'n gezicht elke keer voor me zal zien als ik een pilletje/zalfje gebruik wat hij me ooit heeft voorgeschreven.
Verdomme; een aardige man is dood.

't Is weer wat leger in Zijperspace.

verlanglijstje nr 7

Eindelijk heb ik een wat beter realiseerbare wens: ik wil ook omgekat. Net als Low & Puck wil ik mijn blog omgekat in Pivot. Wordt nl een beetje moe van blogger & blogspot die regelmatig kuren vertonen (zoals van de week pardoes al m'n archieven verdwenen waren, juist op 't moment dat ik 't nodig had) & ongevraagd hun bestanden aan 't opschonen zijn, als ik 't meest belangwekkend stukje schrijven denk te kunnen bloggen. Geplaagd door 't eeuwige gevoel dat fouten altijd terug te voeren zijn op mijn tekort aan technisch inzicht, ga ik vervolgens pogingen doen 't toch gepubliceerd te krijgen in Zijperspace, waarbij ik me dan werkelijk de stoethaspel toon. Waarna 't belangwekkend stukje ergens tussen hemel & Zijperspace rond gaat waren, maar niet meer in de vorm van samengeklonterde digitale eenheden waarvan men kan vermoeden dat ze ooit een tekst gevormd hebben.

Ik wil natuurlijk ook dat m'n blog er 'kekker' uit gaat zien (dat woord gebruik ik nooit, maar ik zag 't laatst iemand mbt z'n hernieuwde blog gebruiken, dus dacht dat 't hier wel van toepassing was; onzin natuurlijk; daarom heb ik 't maar tussen aanhalingstekens geplaatst); zodat ik plaatjes/achtergronden/visuele kunststukjes als sfeerbepalers kan toepassen. Na iets meer dan 3 weken met deze template ben ik me er van bewust dat 't oog ook wel wat meer wil dan ladingen tekst op een groene achtergrond.

Daarenboven is 't een Hollandsch produkt, zoals ik altijd nog de hollandse tomaten prefereer boven die van Spanje & niets zo mooi als een wolk boven laagland op doek gezet als door de hand van een hollandse meester. Om ff wat associaties op te noemen mbt tot de voorkeur van origine.

Maar ik ken Bob niet, behalve dan van z'n mededelingen op Mijnkopthee. & Ik ben niet hip, misschien ook wel niet gaaf, als Puck. & Low die is jarig & daar moet ik nog 191 nachtjes voor slapen.

In Zijperspace blijft men nog wanhopig geloven in de Goedheiligman.

't Was de laatste dag dat Sander, m'n collega, werkte. Nu later in de nacht ben ik daar nog ff over aan 't nadenken. Beneveld door indrukken die pas veel te laat tot mij doordringen, & de drank die datzelfde traject volgt.
Maar om me tot 't 1e te beperken: ging eindelijk 'ns foto's kijken van 't huwelijk van 2 andere collega's (ze staan op 't web, maar ik link lekker niet waar). Dat huwelijk voltrok zich ondertussen alweer 3 weken geleden. Maar 't bekijken van hoe zij elkanders muiltjes dan wel schoenen op de foto hadden gezet, deed me nadenken hoe belangrijk bepaalde beslissingen kunnen zijn. & Hoe je dat gewicht van die beslissing kunt illustreren door slechts de vermomming van de voet te fotograferen. Hoe belangrijk een beslissing kan zijn zonder dat iemand anders daarvan de details onder ogen krijgt, behalve dan die schoen.
Ik besefte me op dat moment pas hoe zwaar 't moment kan wegen voor iemand die afscheid neemt van werk dat-ie altijd leuk heeft gevonden. Om afscheid te nemen van de familie die z'n collega's zijn. Luchtig iets anders gaan doen & luchtig afstand nemen van de groep waar hij jaren vertrouwd mee was.

In Zijperspace heeft men besloten dat alles 't zelfde blijft.