afscheid

't Is dus toch vanavond om ¼ voor 8, want Westmalle komt om ¼ ovr 12 aanzetten voor een 1e flesje.
Hij heeft zowaar een broodje bij zich, terwijl ik 'm nog nooit iets heb zien eten. Z'n kop staat echter op zorgen.

'Dit is dus misschien wel de laatste keer?' vraag ik 'm.
'Ja, om ¼ voor 8 moet ik een praatje maken met de wijkagent op 't buro.'
'Wordt zoiets dan door de politie geregeld?'
'Ja, je moet toch stevig in je schoenen staan. Een beetje support van een wijkagent die achter me staat, kan ik dus wel gebruiken. Kijk; ik kan kiezen, maar ik ga liever de bajes in dan dat ik op straat rond blijf hangen.'
Z'n gezicht krijgt weer de zorgelijke uitdrukking: 'Ik heb ff haast.'

Later op de dag komt-ie nog een keer langs. 't Is wat drukker in de zaak; ik kan niet zomaar een gesprek met 'm aangaan, want anderen staan te wachten. Een kort moment kruisen onze blikken elkander. Ik zie een stille verwachting in 'm opgloeien, waarachter een grote paniek lijkt schuil te gaan. 't Lijkt alsof-ie een woord van mij verwacht.
Als-ie z'n biertje pakt om de zaak te verlaten, durf ik eindelijk: ''t Gaat nu niet al te best, geloof ik?'
'Nee, 't gaat helemaal niet.'
Waarschijnlijk zal ik nooit te weten komen wat niet gaat, want Westmalle, die eigenlijk Frank heet, moet plaats maken voor de volgende klant.

Ik zal 'm missen, deze Frank, maar ik weet dat er andere gebruikers voor hem in de plaats komen. & Er zullen andere verhalen volgen van andere reakties op andere situaties.

Maar we zullen 'm missen in Zijperspace, ook al weten we dat 't beter is.

besluit

Westmalle kon 't van de week niet laten 't te vertellen.
'Hé, as donderdag om ¼ voor 8. Dan ben ik weg.'
'Dus dan zie ik je niet meer,' begreep ik onmiddelijk.

Een dag later staat-ie vlak voor sluitingstijd voor me. In gezelschap van een jongen van engelse afkomst.
'Die jongen kan tekenen, joh. Dat moet je zien, joh. Die gozer kan tekenen. Ach, ik kan 't nu zeggen, want hij verstaat toch niet alles wat ik zeg. Maar die gozer kan tekenen. Echt ongelovelijk. & Dan staat-ie 5 dagen in de week af te wassen in een restaurant. Is toch zonde, niet?'
'Ik ken ook iemand met grote talenten,' zeg ik, 'maar die staat hele dagen door te brengen op straat.'
't Lijkt niet tot Westmalle door te dringen, maar hij draait zich toch nog een keer om, lacht & zegt: 'Die heb ik door, hè.'
Hij steekt z'n duim op & roept nog ff: 'Donderdag.'
'¼ voor 8,' vul ik aan.

Zou dat 's ochtends of 's avonds zijn in Zijperspace?

de worp (de immer durende voortgang)

Schier onmogelijk lijken de vreemdste worpen.

Al kokend & roerend verfrummel ik 't papiertje van 't bouillonblokje & met een snelle hoek (1, 2, 3) mieter ik 't in 't afdruipbakje.

De keuken betredend de dop, verworven door een schoonmaakaktie, direkt diezelfde kant op werpen, waar 't met een doffe plof op de juiste plek terechtkomt.

Hoe vreemd dat onbedoeld resultaten aflevert, terwijl welgemikt & -overdacht slechts resulteert in frustratie & ongenoegen.

Daarentegen wel een score van 2 uit 3 in Zijperspace.

woensdagnacht

01:24 Bewijst m'n comp.
De wolken geven licht vannacht. Licht van de volle weerkaatsing van de zon. Tevens licht dat ze zelf laten ontstaan. Hoe dat werkt, ben ik allang vergeten.
Ik ben wakker, als de wolken, onderhevig aan iets te veel zon in hoofd. De wolken razen voorbij terwijl ik de kleren van voorgaande dagen ophang. Ze proberen me schichtig te schrikken, gevolgd door 't geluid van donderstokken. Ik hang slechts m'n eigen verschrikker op aan de lijnen, zodat ze mij uiteindelijk niet zullen bezoeken.

't Wordt tijd voor m'n eigen wolken, als wollen deken van de nacht afdekken.

't Wachten is slechts op 't moment dat de zon zich laat vervangen door een minder gloedvolle maan in Zijperspace.

woensdagavond

22:44, Maar 't voelt als diep in de nacht.
Getroffen door een afterdinerdip ben ik in elkaar gestort & daarvan nog niet geheel hersteld. Alsof ik nog steeds van achter wordt aangevallen sukkelt m'n hoofd zo af & toe van verdoezeling achterover. Verdoezeling van 't waken, van 't denkend vermogen, overgeleverd aan 't dromend verstoppen.
Ik probeer me vast te bijten in 't glibberig randje van de afkabbelende avond. Al té vaak afgevoerd op de zachte deining die uiteindelijk doet drijven naar de andere kant van de middernachtelijke rivier. Nog ff 't hoofd boven water houden, niet onderdompelen in de genoeglijke verdrinkingsdood van de veel te korte dag.

We ploeteren nog enkele uren voort in Zijperspace.

woensdagmiddag

16:23 Heet 't te zijn volgens de Munttoren.
Ik ben net ontwaakt uit de sensatie van de film, die mij naar de Munt deed haasten. Ik denk niks, want dat hoor je niet te doen na een film die je heeft meegevoerd voor 3 uur. Waarbij 't gevoel van de vermoeide benen & de tijd van stijfheid wegens 't niet op een gemakkelijke manier stil kunnen blijven zitten, onopgemerkt voorbij ging.
Een middag van langzaam in vervoering raken & veel sensatie & emoties in een minimum van tijd. Hoe goedkoop kan effektbejag zijn, kunnen de theorieën van Propp op een simpele, maar kostbare wijze getoetst worden & krijgt men 't voor elkaar mbv hiervoor genoemde hulpmiddelen mij tevreden naar huis te sturen?

Maar niet, vooraleer de drank mijn lichaam heeft vervuld, dien ik huiswaarts te gaan voor de uitbanning van alle roezen die m'n geest hebben gevisiteerd op deze dag.

De vrije dag in Zijperspace.

woensdagmorgen

10:47 Wijst de klok.
't Moet wel woensdag zijn. Lomig lui loop ik in m'n onderbroek de voortschrijdende dag van dichte gordijnen te aanschouwen. De gedachtes van 'hup' & 'haast' zijn nog niet verschenen. Slechts 'zal ik 1st thee zetten, of broek aantrekken' doemt op in 't zoemend hangend hoofd, nog vol van de nacht beleven.
Pas bij de entree van de felle overdadige zon, schiet de wil tot ondernemen me te binnen: 'Dit wordt de dag dat ik...'
Met grootse plannen & grootse dingen wil ik blijkbaar plots de dag aanvangen.
''t Is in ieder geval een dag van overdadig,' concludeer ik al snel, 'bij zulk ongecontroleerd schieten in uitersten; een dag van bepaald geen maat kunnen houden.'
'Laat ik 1st voor 't uitzicht van de buren een broek aantrekken, zodat ik thee kan gaan zetten.'

't Wordt tijd de sluimerresten in Zijperspace te verwijderen.

woensdagochtend

7:42 Schrijft m'n wekker.
Dan heb ik nog maar 2 uur de tijd om uitgeslapen te raken. Of is 't woensdag? Nee, dat kan niet, misschien is 't wel vrijdag.
Oja, de wekker staat op zomertijd, dus ik heb nog 3 uur om te slapen. Maar ik moet wel op tijd wakker worden. Is 't nou woensdag? Wat heb ik gister gedaan?
Misschien moet ik ff naar de wc. Dan kan ik gelijk kijken wat voor dag ik leef. 't Kan best zijn dat 't donderdag is; dan moet ik zodirekt opstaan. Ik kan me niet herinneren dat ik een vrije dag achter de rug heb. Zou 't woensdag zijn? Hoelaat ging ik naar bed?
Moet ik eigenlijk wel naar de wc? Als 't inderdaad donderdag is, kan ik beter niet naar de wc; gewoon doorgaan met slapen. Wat voor dag zou 't zijn? Als ik ga kijken, moet ik weer aan 't felle licht wennen, dus kan ik toch beter 1st naar de wc. Ik kan me niet voorstellen dat 't woensdag is. Hoe kom ik dat nou te weten?
Kan ik eigenlijk nog wel slapen? Zal ik gewoon blijven liggen, dan val ik vanzelf wel weer in slaap. Maar hoelang kan ik nog slapen?

Zou 't woensdag zijn in Zijperspace?

verdienen

'Ha,' denk ik bij 't zien van de Boekenman, 'eindelijk iemand waar wat mee te beleven valt.'
'De wind komt uit 't oosten & we moeten naar 't westen,' zegt-ie onmiddelijk bij binnenkomst.
'Jij waait dus met de wind mee,' reageer ik.
'Nou, 't gaat anders helemaal niet goed. Ik moet straks dozen halen & dan verdien ik misschien weer wat.'
'Hoe verdien je dan geld met die dozen?'
'Ik verkoop de boeken die erin zitten.'
'Oh, je verkoopt nog steeds boeken?' Ik ben oprecht verbaasd, want ik heb 'm al een tijd niet in café's zien leuren met boeken.
'Ja, nu al 4 jaar. Maar 't gaat niet zo goed. Ik moet er ook niet bij drinken. Als mensen dan iets aan me vragen, ben ik er niet helemaal bij & dan sla ik wartaal uit. Dan verkoop ik niks.
Daarom wil ik nu alleen 't statiegeld.'
Hij zet 2 lege flessen neer.
'Je wilt geen bier?'
'Nee, ik moet nog geld verdienen.'
Ik geef 'm z'n 20 cent.
''t Zal toch niet veel worden vandaag. In de zomer ga ik weer veel geld verdienen.'
De Boekenman weet z'n belangrijkste mededelingen voor 't laatst te bewaren, want reeds buiten, keert-ie zich om.
'Maar in de zomer drink ik helemaal niks meer.'
Ik lach 'm tegemoet voor 't fanatisme wat in z'n ogen valt te lezen. Die ogen, zo onschuldig naïef tegelijkertijd, die niet passen bij een man van de straat als hij.
'Ja, ik meen 't. Dan kom ik hier niet meer, hoor.'

Ik kom 'm vast wel ergens tegen in de zomer van Zijperspace.

brandalarm

Ik krijg 't koud, krijg 't warm tegelijkertijd. Onder grote druk ren ik naar de wc & blijf daar kreunend 10 minuten naar de buren luisteren. & Zij naar mij. 't Borrelt & brandt. Uiteindelijk voelt 't verlicht, hoewel er nog wel wat te blussen valt.

Na een klein dutje voor tv, word ik plots weer gedwongen op te springen. 't Zelfde ritueel volgt. 't Lijkt nu echter op een uitslaande brand.

Zouden de gevulde pepers dan inderdaad niet voor mij weggelegd zijn?

Wat zeiden de buren nou eigenlijk over Zijperspace?

opgefokt

Westmalle loopt wat sneller dan anders richting z'n flesje bier. Met een grijns op z'n gezicht mompelt-ie in 't voorbijgaan iets van: 'Stelletje opgefokte junkies achter me aan.'
Gewaarschuwd kijk ik buiten naar wat komen gaat. Een paar tellen later komen er inderdaad 2 personen aanzetten, waarvan er 1 niet mis te verstaan aan de omschrijving voldoet. & Juist deze persoon is van zins naar binnen te lopen.
Westmalle is ondertussen bij me terug & mompelt wederom: 'Shit, niet hier binnenkomen.'
Dat kan de Opgefokte blijkbaar niet verstaan door de gesloten deur heen, waarop deze toch binnentreedt.

Op zo'n moment is de spanning te snijden. Niemand heeft controle over de situatie; 't kan alle kanten opgaan. Wie heeft er gelijk, wie heeft de macht om de anderen te zeggen hoe zich te gedragen? Op zo'n moment mag die macht zeker niet uit mijn handen glippen, want ze zijn bij mij binnen. Als ik laat merken dat men over me heen kan lopen, is binnenkort 't eind zoek. Te vroeg ingrijpen betekent echter ook dat ik de situatie niet juist inschat, waarop ik slechts commentaar kan verwachten; dus averechts effekt veroorzaak. 't Is secondenwerk, de juiste reaktie op 't juiste moment, met de juiste strekking voor de minste problemen.

De Opgefokte begint meteen luidkeels te praten tegen Westmalle: 'Hé, man. Jij naait me voor 1 euro. Ik gaf je 5 & ik krijg er maar 1 terug.'
Westmalle gniffelt een beetje, dat kan ik nog net zien terwijl ik m'n donkere verontwaardige blik opzet.
'Hé,' roep ik, maar de Opgefokte gaat door met z'n uitval op Westmalle: 'Waarom doe je dat bij mij, man?'
'Hé!!' nog een keer; nog geen reaktie. 'HÉ, JONGENS! Ik wil dat hier niet hebben. Je gedraagt je hier rustig, of anders meteen naar buiten.'
'Rustig maar, rustig maar,' de Opgefokte kijkt me voor 't 1st in de ogen, 'we zijn hier zo weg.'
'Jij vertelt mij niet dat ik rustig moet zijn. Dat vertel ik jou als je bij mij binnen bent. Je houdt je mond of je gaat naar buiten.'

Stilte.

Westmalle betaalt z'n bier. Daarna lopen de 2 samen naar buiten, waar kort een discussie volgt. De zaak is snel geregeld, geen onvertogen woord zie ik vallen. De mannen gaan uit elkaar.

't Voelt lekker, vreemd genoeg.

't Voelt prettig macht te hebben over bepaalde mensen in Zijperspace.

google-wak

Ik heb er weer één. Weliswaar op m'n oude verblijfplaats, maar daar staat dezelfde tekst als hier, maar dan minder ondertussen.

Maar waar in godsnaam ligt museum Maharek in Zijperspace?

dankwoord

Heer vdW,

Ik heb u al eerder laten merken op welke wijze ik van uw schrijfsels geniet. Hoe ik de originaliteit op waarde weet te schatten. Ik zal ook vandaag geen poging wagen dit gevoel onder stoelen of banken te steken.

Nu kan ik wel reageren op de plaats waar u uw laatste pennenvrucht heeft achtergelaten, maar ik vind dat die persoon al te veel aandacht heeft gekregen. Dus beperk ik me tot deze ruimte & hoop ik dat 't u evengoed onder ogen komt. Ik neem aan van wel, want u heeft Zijperspace wel zeer nauwkeurig onder de loep genomen om tot 't zeer gefundeerde oordeel 'knetter & gek' te komen. Voor een dergelijke mate van destillatie van de vele teksten alhier, is mijns insziens een vakkundige analyse noodzakelijk & een zekere vindingrijkheid mbt 't gieten in de juiste uitdrukking niet onontbeerlijk. Tot nu toe zijn die 2 talenten blijkbaar slechts bij u onder 1 dak aan te treffen.

Mijn waardering voor de verrassende wijze waarop u variaties weet te vinden op m'n achternaam Zijp, zult u, met uw bovenmatige intelligentie, hoogstwaarschijnlijk ook, op uw beurt, op waarde weten te schatten. 't Verheugd mij dat u zich, in tegenstelling tot de algemeen heersende opinie, niets aantrekt van 't feit dat dit soort woordspelingen slechts op de lagere school gebezigd worden. Dat u zich niet hoefde te verwaardigen na die tijd ervan af te zien, omdat argumenten plaats gingen maken voor frustratie tov uitdrukkingsvermogen, want de woordspeling bleef bij u 't argument.

Ik wens u nog veel plezier met uw taligheid.

Wij blijven voorlopig lijper in Zijperspace.

luister

Ik heb een goor schuurapparaat
van binnen laten lopen om 't boeltje
wat soepeler vloeiend, vloeiend,
vloeiend te kunnen bedruipen.

Alles lijkt in orde, men laat
guur hoorapparaat niet klagen,
want niet woedend, woedend
genoeg over stoppen, staren, stuipen.

Zodat ik met m'n gehoor praat
over al die dagen, vermoeiend,
over veelvuldig verhalen zuipen.

Ach, u bent er ook nog in Zijperspace.

deelnemend meedelen

Ik heb:
-ooit een ooievaar boven op de molen zien overnachten,
-eens een vos ontmoet, nog binnen de grenzen van Amsterdam,
-eenmaal een muis moeten doden, omdat de kat iets te veel ervan gepeuzeld had,
-een andere keer m'n broer gevraagd of hij om dezelfde reden de nek van een mus kon omdraaien,

Ik beleefde vele avonturen in vele klanken, die godgans niemand kon bevroeden dat ze ooit zouden plaatsvinden, of reeds gebeurd waren. Waarvan niemand ooit zal beseffen dat 't de wereld deed veranderen. & Toch, & toch: ik was getuige. Mijn lijf is desondanks, misschien ook wel dankzij, of anders derhalve, nog niet moegestreden. Geheid dat ik morgen een veelvuldigheid hiervan over me heen laat komen.

& Ik zal 't wederom met u gaan delen.
Weest dus gewaarschuwd: u bent niet alleen.

Zijperspace luistert mee.

herhaling

't Zou soms zoveel mooier kunnen zijn. Als alles plots zo beweegt zoals 't uitgeklopte dekbed dat langzaam neerdaalt op 't matras. Krijg je linksboven in je beeld de 'H' te zien, zoals dat vroeger aangaf dat 't om een herhaling ging. Vroeger waren de herhalingen de reden waarom je tv zat te kijken: opeens was de beweging dan zoveel mooier dan echt.

Zoveel mooier, dat we op 't schoolplein met elkaar 'kung-fu-den' in dat trage tempo, want Kwai Chang Cain was de avond ervoor ook op z'n best als-ie op die manier al z'n vijanden versloeg. We speelden hardloopwedstrijden na in dezelfde traagheid, waarbij vooral 't juichen aldus een sensatie was, omdat 't nóg euforischer, glorieuzer voelde: 't lichaam was 't juichen geworden.

We keken sport voor de herhalingen, schreeuwden 'herhaling, herhaling' als er een auto verongelukte, of iemand knock-out werd geslagen. & Dat mocht dan weer niet van moeder, want 't was allemaal geweld. & Na de uitzending gingen we in slow motion achter elkaar aan, over de banken, sloegen elkaar langzaam, langzaam, langzaam, traag langs 't gezicht.
& M'n moeder die schreeuwde dat 't nou afgelopen moest zijn: 'Iedereen nu gaan zitten, of anders meteen naar bed.'
& Plots zaten we met z'n allen stil.

We willen meer tedere traagheid in Zijperspace.

oja

Voordat ik dat vergeet te vertellen: ik ga niet verliefd worden, want als ik verliefd word dan word ik nl verliefd & dat verliefd zijn betekent dus over 't algemeen alleen maar verliefd & daar hebben we dus niks aan, zo in die verliefde stadia, want 't blokkeert de mens behoorlijk, dat verliefde gedoe. Dus daarom heb ik besloten dat buiten verliefd te weren, ik ook zeer m'n best ga doen verliefdheid te bannen, daar ik gewoon best wel funktioneer zo zonder verliefd. Mocht men dat niet snappen, dan kan men beter zo goed mogelijk voorstellen wat verliefd zijn is & dan dat verliefder xtra overtreffen, dan weet men ong wat mijn verliefdheidsprobleem over 't algemeen inhoudt. Want verliefd (dat is dus verliefd bij mij), misschien in tegenstelling tot andere verliefde mensen, is dat dit verliefd slechts verliefdheid, & dan verliefdheid is wat de klok slaat.

Tsja, daar beginnen we dus niet meer aan in Zijperspace, zoals men wel begrijpt.

de worp (een rare afwijking ondertussen)

Er heeft zich een dop genesteld in 't binnenste binnenste van de geiser. Met geen mogelijkheid er door gerammel beweging, in de vorm van vallen, in te krijgen. Met geen mogelijkheid enig aanwijzing te krijgen over de ligging van 't obstinaat objekt binnen 't ijzerwerken geraamte van de warmwaterregelaar.
Ach, hij zal niet zo snel gaan ruiken als een muis die wegens onachtzaam gedrag op een aromatiserend-gevoelig plekje zichzelf te sterven heeft gelegd.

Doppen behoren tot 't sympathieke gedeelte van de bevolking van Zijperspace.

belemmering

't Kost me moeite te schrijven over mensen waarvan ik weet dat ze m'n blog lezen. Als ik weet dat ze m'n teksten tot zich kunnen nemen, ontstaat er automatisch een drempel, waardoor elke persoonlijke gedachte die ik over die persoon heb, geblokkeerd wordt.

Ik weet dat mijn vader er niet meer toe in staat is mijn stukjes te lezen; misschien weet-ie zelfs niet eens dat ik op dit moment een bestaan in Zijperspace leidt. Daardoor wordt m'n schroom over hem te schrijven aanzienlijk verkleind. Ik hoef geen verantwoording tegenover hem af te leggen, aspekten van de verhalen zullen niet door hem in twijfel gebracht worden & hij zal me zeker niet aanvallen over foute weergave van feiten. Laat staan dat-ie geschokt zal zijn over m'n gevoelens voor hem. Gewoonweg omdat-ie m'n stukjes niet leest.
Dus heb ik wat hem betreft bijna geen remmingen.

Bij m'n moeder is 't anders. Zij leest m'n schrijven bijna dagelijks. Ze weet waarschijnlijk ook precies waar ik 't over heb, als ik bepaalde gevoelens mbt m'n vader beschrijf. Ze zal 't zelfde signaleringsvermogen hebben zogauw ik 't over haar heb. Want ze is tenslotten m'n leven lang al m'n moeder, & gevoelsmatig bepaald niet op haar achterhoofd gevallen.

Ik kreeg vandaag een meeltje van Veronique. Ik had haar vorige week bekend, schorvoetend, dat ik een weblog had. Ik vertel dat niet meer zo snel aan de mensen die ik tegenkom, vooral om desillusies voor mezelf te voorkomen. Ik heb 'r uitgelegd wat 't inhield; verteld hoe fanatiek ik in deze ben; beschreven waar ik zoal over schreef.
'Dus morgen heb je mogelijk ook over dit gesprek geschreven?'
'Nee, dat kan ik niet, want ik weet nu dat jij dat mogelijk kan lezen.'
& Bij deze doe ik 't toch (maar dan een week later).

Ik zou dolgraag over m'n moeder willen schrijven. Ik zou meer over haar kunnen vertellen dan over m'n vader. M'n moeder was er nl altijd.
M'n vader was vaak aan 't werk, m'n moeder daarentegen altijd thuis.
Zij wist bovendien wat pijn lijden was (iets wat ik van m'n vader niet kan herinneren) waar ik regelmatig steun aan heb gehad. & M'n moeder wist daardoor ook wat troost geven was.

Mijn vader verdient alle aandacht die hij tot nu toe van me gekregen heeft via dit blog, maar m'n moeder eigenlijk 't dubbele ervan. Ik weet echter dat zij 't tot zich zal nemen, waardoor ik mezelf ga censureren, corrigeren, m'n gevoelens weg ipv op ga schrijven. Waardoor ik blokkeer, & juist dat doet geen recht aan m'n moeder.

Laat staan aan enig ander persoon die Zijperspace van binnenuit kent.

mislukt

Maar morgen probeer ik 't nog een keer.

Kijken of de verlaving & de omstandigheid in Zijperspace zich willen voegen hieraan.

pauze

Maakt u zich vooral niet ongerust, waarde trouwe lezer, als u een periode, langer nog dan de 7 uur van gister, niets nieuws alhier zult ontdekken. Beschouwt u 't maar als verplichtingen, waarvan ik er aan 1 met veel plezier zal voldoen, die mij nopen tot 't zeer lang (tot morgenochtend wellicht) niet betasten van m'n toetsenbord.

Maar wie weet levert de opvulling van die tussentijd dan wat xtra vulling van Zijperspace.

zinderend (2)

Arnoud heeft Zinderend weer eens bijgewerkt. & Mijn pogingen tot poëzie goed genoeg bevonden om daarin op te nemen. Nou zal hij zeggen dat ik zelf de kriteria tot plaatsen bepaal.

Zo voelt dat echter niet zogauw we Zijperspace Zinderend zien zijn.

versleten schoenen



Zondag was vroeger altijd de dag dat m'n vader muziek draaide. De sfeer van de meest saaie dag van de week werd er zwaar door bepaald. We waren nl niet altijd even blij met zijn muziekkeuze, maar misschien werd onze afkeuring wel veroorzaakt doordat 't de keuze van m'n vader was. Wij hadden er niks over te zeggen; m'n vader bepaalde wat door de pick-up gedraaid werd.
Dus de kinderen ontwikkelden als vanzelfsprekend een hekel aan oude jazz, 't Kliekske, Roger Whittaker & Cornelis Vreeswijk. Die muziek stond gelijk aan saai, oubollig, zondag.

Totdat ik een dagje ouder werd & dat soort muziek niet meer elke zondag hoefde aan te horen. & Ik door m'n studie ook de zweedstalige nrs van Cornelis Vreeswijk kreeg te horen. Veel mooier nog dan z'n nederlandstalige.
Ik heb geloof ik wel 'ns wat zweedse nrs voor m'n vader opgenomen, maar hij bleef toch de voorkeur houden voor de nederlandse Vreeswijk.

't Melodietje van 'Somliga går med trasiga skor' schiet me vaak spontaan te binnen als ik zweedse mensen ontmoet. Opeens moet ik 't liedje fluiten. & Meteen kijken of de zweden 't melodietje herkennen. Want Vreeswijk was God in Zweden.

Soms lopen mensen met versleten schoenen
Waar ligt dat toch aan?
God, die in de hemel woont,
wil dat misschien zo hebben
God, die in de hemel woont,
doet een dutje & slaapt zacht
Wanneer men zich zorgen moet maken
om een stel versleten schoen
als men oud & moe is
(etc)

& Zachtjes wordt er op deze zondag meegezongen in Zijperspace.

de worp (we smijten verder)

Vanwege enigszins saai worden van de frustratie van niet altijd 't afdruipbakje kunnen vinden, besloot ik gister op gegeven moment 't via een boog te proberen.
Over de geiser heen zou 't mogelijk moeten zijn, heen & weer stuiterend wellicht tussen muur & geiserwand, de dop te laten belanden in 't afdruipbakje in de hoek van de wasbak.
Gewoon voor de afwisseling. Altijd leuk om te kijken wat er zoal kan gebeuren met zo'n kleinood als een bierdopje. Welke bewegingen 't kan ontlenen aan een simpele beweging van de onderarm. Een onderwaartse worp. Een zwieper van onderuit omhoog.

& 't Tiktaktikkelde per ongeluk via de ingewanden van diezelfde geiser naar beneden; viel vlak naast 't doel terecht, maar ontleende nog zoveel kracht aan de zwaartekracht, dat 't zich deed opstuiten & direkt daarna in 't afdruipbakje te ruste legde.

Vervolgens heb ik dezelfde saaiheid bereikt waarover ik 't in 't begin van dit stukje had.

Doppen gehoorzamen niet aan bepaalde wetten in Zijperspace.

lento

Ik moet toegeven dat ik ietwat aan 't dralen was. Ik wilde eigenlijk helemaal niet zo laat in de middag nog de trein nemen naar Den Haag, zoals eigenlijk m'n plan was. Om dan slechts 2 uur de mogelijkheid te hebben rond te hangen in 't Haags gemeentemuseum. Dat leek me te kort; dat leek me te saai; dat leek me veel te intensief, in te korte tijd bovendien.

't Kwam me derhalve goed uit dat tijdens 't rondzwalken door de a'damse binnenstad ik de deuren van de Noorderkerk wijdopen aantrof. & Ik bij nadere bestudering van de aankondigingen voor de deur gewaar werd dat binnen 20 minuten de opvoering van Música Callada zou gaan plaatsvinden. Onverschrokken trok ik dus mee met de stoet van grijsgroeiende dametjes, die slechts zo vroeg aanwezig leken te zijn om weer 'ns te kunnen discussiëren over de beste stoel tov de vleugel.

Ik ben in een hoekje gaan zitten, zodat ik met m'n rug tegen de ballustrade kon leunen (ik weet dat 't anders heet, maar ik ben niet gereformeerd opgevoed, dus ken dat soort construkties van zitplaatsen niet, laat staan de benaming ervan) & zodoende de hele zaal van toehoorders kon overzien.

't Was een vreemde gewaarwording dat ik daar ook ongegeneerd van dat uitzicht gebruik kon maken. Binnen enkele minuten van pianospel had 't grootste gedeelte van 't publiek z'n ogen gesloten alsof er daadwerkelijk een geloofsbelijdenis plaatsvond. Schuin voor me zat een reeds van leeftijd gekrompen man ineengezakt van geestverrijkend genoegen met ogenschijnlijk ingedommeld hoofd. Links van de piano (op de plek waar ik eigenlijk beoogde te zitten, maar daar gelukkig van had afgezien, wegens te opzichtig) zakte een stel ook 1sklaps in lichamelijke overgave. & Steeds meer mensen volgden dit voorbeeld.

Ik telde ondertussen de lampjes die niet meer branden. Verzon de mogelijkheid voor een akrobaat om van de ene kant van de top van de kerk naar de andere kant te komen, maar moest daar mee stoppen omdat ik me daar iets te sterk hoogtevrees bij inbeeldde. Bekeek, bestudeerde alle ornamenten, waarvan veel te weinig voor een uur aanwezig waren. Maar vooral voelde ik de stoel branden, m'n enkel steken, m'n ledematen verlammen, & bovenal, de gedachte bij me opkomen dat ik niet bestemd was om stil te zitten.

Ik kan 't niet. Vanaf m'n jeugd weet ik al dat ik niet kan stilzitten. & Toch wil ik 't elke keer weer proberen. M'n keuze voor film & tv-wetenschap was ook al fout om dezelfde reden (hoewel er vele avonturen vielen te beleven dankzij de studie). Stilzitten resulteert bij mij over 't algemeen in pijn lijden.

Schuin achter me, maar in de zithouding die ik had aangenomen betekende dat recht voor me, zat een dame met rechte rug zonder behoefte aan de leuning, geheel in trance. Volledig rechtop, geen beweging, ogen dicht.
Een paar plekken verder had een andere dame meer beweging nodig: af & toe schokschouderend, haar gezicht wakkerwrijvend, hoofdschuddend-bewustwordend, ging zij op haar manier in de muziek op.
Verder achter me leek een 3e in een strandstoel te hebben plaatsgenomen, languit liggend, voorzover de stoelen dat toelieten, genoegzame lach alsof ze teruggekeerd was in kinderjaren.

& Ik zie in mijn gedachten de akrobaat een val van 10 meter maken.

't Schijnt dat Federico Mompou Zijperspace heeft bezocht.

klopgeest

't Zou tijd worden.
Eindelijk iemand in m'n kennissenkring die ook 't medium niet kan weerstaan. De Poltergijs is begonnen als Klopgeest.
Overigens is z'n gedaante, spookwaardigheid afhankelijk van 't moment dat je 'm treft, ook te bewonderen.

't Spijt me voor velen die reeds lang wachten.

Maar Zijperspace doet aan voorkeursbehandeling.

foutje

Ik werd er daarnet op geattendeerd. Ik had er niet bij stilgestaan. Ik was waarschijnlijk afgeleid. Ik was me er in ieder geval niet van bewust. Was ik dat wel, dan wil ik u verzekeren dat ik iets had ondernomen ter voorkoming van. & Ik moet ook zeggen dat 't me spijt. Mocht men zich alleen gelaten voelen, niet begrepen, onvolledig, verveeld, verleid tot 't verlaten van 't huis, of reeds tot de gang naar bed; dan wil ik u verzekeren: na 7 uur geen nieuw stukje geplaatst te hebben (wat mij onbedoeld is gebeurd & nogmaals: wel degelijk zeer spijt):

Wordt Zijperspace zeer binnenkort weer opgevuld.

hop

Hoe noem je zo'n dag dat alles precies anders gaat dan gepland? Dat zelfs dingen een ½ uur van te voren verwacht, niet uitkomen; dat als je een agenda van uur tot uur had mogen bijstellen, slechts een 10e ervan was gerealiseerd (of uitgekomen, 't is maar net hoe je 't noemen wilt); dat grootse dingen of schijnbaar onoverkomelijke objekten, uiteindelijk onbelangrijk, niets toe doend blijken te zijn.

& Je haar naar hop ruikt, op 't moment dat je wakker wordt, laat in de avond, & je erachter bent gekomen dat je slechts 1 rit van de 5000 meter vrouwen hebt gezien.

Of zijn er geen woorden voor dat soort dagen in Zijperspace?

een maand

Er zit regelmaat in. & 't Lijkt ook alsof ik 't aan voel komen. Dat 't zichzelf aankondigt. Da's dan een schrale troost, op 't moment dat ik me in die toestand bevind. Zou ik me er niet druk om hoeven maken. Zou ik snappen waar 't door komt, dat 't slechts iets lichamelijks is, net als bij vrouwen.

Niets is minder waar, blijkt terwijl ik me begeef in die meerdaagse ongesteldheid van welbevinden. Een paar dagen dat niets lijkt op wat 't is, 't altijd minder/kleiner of juist meer/grootser is dan anders. Alles emotioneert, voelt hard, of xtra zacht, net naar gelang m'n tranen in m'n hoofd de gelegenheid krijgen de kop uit te knallen. Alsof 't een harde dan wel zachte doorgang behoeft.

Niet dat iemand dat te zien krijgt.

Want we zijn zeer mans evengoed in Zijperspace.

woordjes leren

Jongens, heb je verdriet,
sprak toen de leraar Grieks,

dan moet je woordjes leren, woordjes
leren. Hij knikte energiek

zodat er as viel op zijn vest,
maar dat was toch al vies.

Wij lachten half vertederd,
half meewarig, want tragiek

daar wist je alles van en hij,
heel oud, haast vijftig, niets.

En dat het overging als je maar
woordjes leerde, dat was iets

zo absurds, zo dolkomieks
dat het in omloop kwam als een

gevleugeld woord. Het klapwiekt
nu verdrietig om mij heen

omdat ik later woordjes leerde
waarmee je 't monster kunt bezweren

en ik hem niet meer zeggen kan
hoe ik soms naar die stem verlang,
naar dat onhandige advies


(J. Eijkelboom)

Dan vind ik een gedicht zo mooi, dat ik denk: dat moet ik anderen laten horen. Net als dat ik een mooi nr niet voor mezelf kan houden. De wereld, of in ieder geval, een zo groot mogelijk gedeelte ervan, moet daar deelachtig van worden.

Bovendien wordt mij m'n leraar Latijn gewaar, die altijd aan 't eind van de les iets vertelde of voordroeg 'ter algemene ontwikkeling'. & Zo plots een gedicht in latijn kon voordragen waarbij de paarden galopperend z'n mond verlieten (werkelijk waar).

Ademloos, we wensen u ademloos, net als wij in Zijperspace.

zelfcensuur

Niet tevreden, dus niet te lezen.
Een glimp kan men nog opvangen.

Dan moet men wel weten waar in Zijperspace.

(t)ijdel(ijk)heid

& Toch speelt ijdelheid mij parten. Waarschijnlijk speelt 't wel veel meer mensen parten, maar ik ben me er een beetje veel sterk bewust van. & Waar ik me een beetje veel sterk bewust van ben -van iets dat niet door eenieder als goede eigenschap wordt ervaren- dat probeer ik weg te stoppen, maar komt als de wiederweerga keihard terug.

De mate van ijdelheid die iemand bezit, definiëert z'n twijfel over eigenwaarde. (Die had ik zelf verzonnen, maar daarna vond ik ook: IJdelheid is een gebrek aan trots van Leonard Nolens)

Om er ff een dooddoener tegen aan te gooien.

Terwijl 't er slechts om gaat of ik m'n sik, m'n goatie, m'n 'pratende ***' (sorry, er luisteren nog altijd moeders mee, waarvan 1 mij bij probeerde te brengen dit woord niet te bezigen in 't openbaar) er af zal halen voor de weblogmeeting. Moet ik me laten sieren met tijdelijkheid, een versiering die voor de nodige variatie zorgt voor mensen die me al wat langer kennen, incluis mijzelf? Of moet ik me tonen met 't gelaat dat ik reeds 36 jaar getoond heb, in div gradaties van 't proces van ouder worden?

Juist 't argument 'ik wil me niet ijdel tonen' brengt nog meer twijfel teweeg. Want wie is de ware 'ik', die zich zal presenteren tegenover een vreemd volkje wiens teksten slechts gelezen zijn, of: die slechts mijn teksten lezen? Juist zij zijn degenen die niet weten hoe ik er in 't dagelijks leven uitzie, wat voor bekken ik trek, al of niet met haargroei rond de mond. Zij zullen dus ook niet weten wat 't ware masker van de ware Ton is.

Goed. Laat ik 't simpel stellen; ik maak 't mezelf al moeilijk genoeg. Hoe zou de goegemeente van Weblogland willen dat ik me presenteer: met een goatie van 3 weken oud; of met 't naakte kinnetje, zoals dat grootdeels van m'n leven de verschijnsvorm is?

't Stemlokaal is open in Zijperspace.

10000-rit 6

Hoewel?
'Wat is mooier?' begin ik me af te vragen, nadat ik een gedoodverfde winnaar heb zien verliezen. Hem geestelijk zie instorten & onderwijl omringd zie met ondersteuning & aandacht van coaches & medeschaatsers. De desillusie, de opbeurende taal van een andere eeuwige verliezer (tot afgelopen weekend), de tranen, 't hangen aan andermans lichamen, 'those are the losers' plots duidelijker meegezongen lijkt als dat andere zinnetje.
Hoe dubbel is 't om juist mee te gaan in dat tranendal van verliezen & 't toch als mooi te ervaren.

Waar liggen de uiterste grensen van schoon in Zijperspace?

10000-rit 4

Nu moet ik Marc maar 'ns bellen.
'Mooi hè?'
'Ja, hahaha.'
& Terwijl ik z'n gelach beantwoord nogmaals: 'Mooi hè!'
Intelligenter kunnen m'n uitspraken blijkbaar niet worden.
'Ik moet nu ff een paar slokjes bier nemen,' zegt m'n broer, 'want anders verdwijnt die brok in m'n keel niet.'
'Ja, ik denk dat ik dat ook maar 'ns moet doen.'
Valt me eigenlijk mee dat dat laatste er nog uitkomt bij mij. Maar 't is blijkbaar de waarheid.

Er zijn reeds vele kilometers meegeleefd in Zijperspace.

vandaag

Wakker geworden met een donkere wolk boven m'n gemoed. Daar kan nog van alles mee gebeuren: hij kan voorbijtrekken, plots oplossen, maar ook veranderen in een donderwolk.
Vooral 't gevoel weer weer veel te laat wakker te zijn geworden, lijkt de stemming te bepalen. Weer de discipline, de rust in mezelf niet kunnen hebben vinden om bijtijds 't bed in te kruipen, & daar ontevreden, want ontzaglijk moe bij ontwaken, over zijn.

Gevolg:
-De dame bij de bakker is een trut, die altijd stom lacht & 't ene moment de prijs van 't brood roept & 't volgende moment alweer moet kijken wat ze moet afrekenen. & Waarom moet ze elke keer 'Wie is er dan?' zeggen, als ze toch duidelijk kan zien dat er slechts 1 persoon naast me staat?
-De donkere bui moet afgekocht worden, waarvoor ik een korte stop bij de boekhandel maak. Als snel bemerk ik dat 't een ingeving van m'n laatst ontstane manie is. 'Nooit 'ns iets op een normale manier, altijd in manie's, verslavingen & obsessies', verwijt ik mezelf, maar besluit 't boek toch te kopen.
-De dame van de boekwinkel zegt nogeneens spontaan gedag, dat moet er tegenwoordig uitgetrokken worden, waar je ook komt. Hé, hallo! Ik ben sjachrijnig. Ik ben niet degene die de schijn op moet houden. & Toch weerklinkt er een vrolijk, met 't beste been uit bed gestapte: 'Goedemorgen.' Met de vriendelijke glimlach van de wereldwijze boekenwurm. Ach gut, ik heb zelfs m'n bril opgelaten om aan die indruk te voldoen.
-'t Weer moet ook afgeschaft worden. Een beetje gemoedstemmingen kopiëren, lijkt 't enige waar 't toe in staat is vandaag. Iedereen op z'n lazer geven die toevallig zich in 't gezichtsveld van 't weer zich begeeft dmv korte heftige windstoten. & Continu dreigen de wolken te laten openbreken & 't gezeik over de mensen te storten. 't Weer: da's een zeikerd vandaag.
-Herinnering tot betalen van de KPN binnengekregen, terwijl dat juist de rekening was die ik wel op tijd betaald had, was mijn idee. & Ik zie de rest van de accept-giro's op tafel liggen: die zullen toch echt dit weekend de deur uitmoeten. Die afschuwelijke onrust die dat veroorzaakt, omdat ik niet weet wat 't saldo is van m'n rekening & juist door die onrust wil ik dat ook niet weten.
-& Waar is verdomme de tijd? Ik heb hier godsamme tijd tekort. Kan er niet wat tijd aangelengd worden, zodat ik 80 minuten in een uur heb & wel alles doe, wat ik had besloten te doen (ooit).

't Gaat nu wel weer een beetje in Zijperspace, geloof ik.
Update: & Ik had wel een beetje gelijk in dat laatste (hoewel ik een klant bijkans verrot gescholden heb, maar da's wat anders).

stom spelletje

Dit valt zeer moeilijk uit te leggen ben ik bang. Want al laat in de nacht & bovendien heeft men voor dit spelletje de nieuwe toevoeging van de loglijst nodig. Op 't moment van schrijven nog maar sinds 1 uur toegankelijk.
Men dient voor 't welbegrijpen van wat volgt zich te begeven naar de info over Zijperspace binnen de loglijst. Daar staat momenteel een nieuw kader, geheten: 'Zijperspace staat in favlijstjes naast:'. Met een lijst van 20 medebloggers & daarachter elke keer 't aantal keer vermeld hoe vaak Zijperspace vermeld staat in favlijstjes waar ook deze medeblogger in voorkomt.
Ik ben op zoek gegaan naar een lijst waar ik dus niet in vermeld stond, maar 't wilde niet lukken. Steeds nam ik degene die onderaan de volgende lijst stond, of degene die 't meest onwaarschijnlijk aan mijn naam gekoppeld kon worden.

't Wilde zomaar 'ns niet lukken met Zijperspace.
(maar later toch wel, & toen werd 't toch echt een stom spelletje, zeker toen de lijstjes werden ingekort tot 10 namen).

de verhalenverteller

Ik zie Joe de laatste weken bijna altijd in z'n 1tje. Slechts een enkele keer wordt-ie vergezeld door z'n landgenoot, die tijdelijk de ruimte van Mike opvult. Al enkele jaren delen Joe & Mike nl dezelfde woning. Mike is nu echter op vakantie naar z'n 2e vaderland: India (de VS bestaan geloof ik niet meer voor hem).

'Did you hear anything from Mike?' informeer ik maar 'ns.
'Well, hij heeft me vlak na aankomst gebeld, daarna niet meer. Hoewel-ie me elke week zou bellen.'

Joe & Mike waren tot 2 jaar geleden beiden Z-verkopers. Ze kwamen in die tijd dagelijks enkele malen bij me over de vloer. Tussen de verkoop-sessies van de daklozenkrant door, voorzagen ze zich bij mij van hun dagelijkse dosis alcohol.
Mike haalde in die tijd met z'n levensverhaal zelfs de Volkskrant Magazine. Waarschijnlijk was dat vooral te danken aan z'n liefde voor 't voortbrengen van geluid in de vorm van woorden. Hij stond altijd klaar om te vertellen wat-ie zoal had meegemaakt & hoe prachtig hij mensen wel niet vond. Of eigenlijk moet ik zeggen: hoe prachtig hij vrouwen wel niet vond.
Vele verhalen, wederwaardigheden heeft-ie bij mij de revu laten passeren; voelde zich vaak niet belemmerd door de aanwezigheid van andere klanten. De volgende dag was-ie alweer vergeten welke verhalen hij de dag ervoor aan wie had verteld, waardoor ik 'm eraan moest herinneren wat-ie zoal gedronken & verteld had.

'Hij is nu natuurlijk in z'n eigen paradijs.'
'Ja, maar hij moet me wel bellen,' reageert Joe daarop, 'want ik moest een afspraak bij 't arbeidsburo voor 'm afzeggen. Ik deed me voor als Mike zelf tijdens dat telefoontje. Ze zeiden dat 't erg belangrijk was om zo snel mogelijk een nieuwe afspraak te maken.'
'Dan gaat 't zeker over financiële zekerheid,' zei ik; ik ken m'n pappenheimers ondertussen wel.

Ettelijke malen is Mike bij me langsgeweest met officiële papieren, brieven of aanmaningen, met 't verzoek of ik duidelijk kon maken of er stond wat hij dacht dat er stond. Zin voor zin moest ik vertalen, met xtra uitleg over de ambtelijke taal. & Bovenal: ik moest achterhalen wat voor hem op dat moment de beste stappen waren om te ondernemen.

'Als ze alles over Mike bij 't arbeidsburo weten, dan verklaren ze 'm voor gek. I mean: hij is bijna 60, hij heeft een paar kogels in z'n lichaam van Vietnam. & Toch blijft-ie werken bij de PTT. Veel te zwaar werk. Ik denk dat die afspraak daarover gaat: dat ze 'm af kunnen keuren voor 't werk dat-ie momenteel doet, zodat-ie een uitkering kan krijgen & niet meer hoeft te werken. Maar dan moet-ie niet te laat komen voor die belangrijke afspraak.'

't Zal veel geklaag opleveren zogauw Mike terug is uit z'n paradijs, & tegelijkertijd vele nieuwe verhalen; vele dames zullen weer charmant door 'm aangesproken worden; menig liter bier zal verspild worden doordat-ie niet meer weet dat-ie aan 't drinken is; vele papieren zullen meegesleept worden voor vertaling; & toch pist-ie dan weer net naast de pot & zal ik dat allemaal moeten aanhoren, van Mike, maar ook van Joe. & 't Zal klinken of de mensheid nog nooit zo slecht is geweest voor iemand.

& Toch, toch komt alles uiteindelijk goed in Zijperspace.

stemmen

Via Merel op de stemwijzer terechtgekomen. Ik wilde wel 'ns kijken of ik nog geheel verantwoord aan 't stemmen was, dat 't zelfde stemadvies tevoorschijn zou komen als 't gedrag dat zich in 't stemhokje manifesteert.

Ik hou er niet meer van om over politiek te praten, vind 't vaak dodelijk vermoeiend. Maar aan de andere kant wil ik de kans niet voorbij laten gaan dat beetje invloed dat ik heb te benutten. Ik heb dan ook tot nu toe geen enkele verkiezing of referendum voorbij laten gaan, zonder een school of bejaardentehuis te bezoeken voor 't uitbrengen van m'n stem. & Ook dit jaar zal ik 't niet aan mij voorbij laten gaan.

Ik zou zeer tevreden kunnen zijn over 't feit dat naar voren kwam dat mijn opinies aangaande zaken in de Amsterdamse overeenkomen met die van de partij waar ik zolang ik me kan heugen op stem: GroenLinks.
Ware 't niet dat ik enkele jaren geleden besloten heb, bij gemeentelijke verkiezingen voorlopig niet meer op hen te stemmen, vanwege hun standpunt toendertijd inzake IJburg. Een standpunt een partij met groen in z'n naam niet waardig.

De SP kwam als 5e uit m'n stemadvies tevoorschijn. Hoogstwaarschijnlijk worden die 't voor mij.

Hierover valt overigens, wegens algehele vermoeidheid omtrent dit onderwerp, niet te discussiëren.

Zijperspace is in ieder geval groener dan menig groendenker pretendeert te zijn.

razzia

'Zijn ze voor de Albert Heijn opnieuw aan 't tegelen?' vraag ik aan Westmalle.
'Ja, ze leggen er nieuwe stenen in. 't Is daar in ieder geval niet meer veilig.'
'Want daardoor moet iedereen ergens anders heen?'
'Nee, joh. 't Lijkt wel oorlog daar. Ze rollen de hele boel op. Je wordt gefouilleerd, gearresteerd, tegen de muur gezet.'
Westmalle doet een stap naar buiten & kijkt in de richting van 't paleis.
'Shit, daar komen ze alweer.'
Rustig, schijnbaar ontspannen, onopvallend, stopt-ie z'n zojuist aangeschafte fles in z'n jaszak & loopt richting Singel. Je voelt de spanning in z'n traagheid.

Ik blijf nog ff nieuwsgierig naar wat komen gaat voor 't raam wachten. Een paar tellen later passeren de 2 agenten, waarschijnlijk degenen waar Westmalle op doelde. De vrouwelijke agent steekt haar hand op & glimlacht vriendelijk naar me, hoewel ik haar nog niet eerder meen te hebben gezien.
Ze lacht allercharmantst & ik ben best onder de indruk van haar verschijning bovendien, maar als ik vlak na hun passeren ff naar buiten ga, heb ik toch meer belangstelling voor de schielijk er tussenuit knijpende Westmalle.

Soms laat men zich niet verleiden in Zijperspace.

preek

Professor G. Wisse heeft me gister, net als enkele ander voorgangers die al jaren dood zijn, in 't Catherijnenconvent te Utrecht toegesproken. De titel van z'n preek luidde: 'de duivel met vakantie'.

En wanneer de onreine geest de mens uitgegaan is, zo gaat hij door dorre plaatsen, zoekende rust en vindt ze niet. Dan zegt hij: ik zal wederkeren in mijn huis vanwaar ik uitgegegaan ben: en komen de vindt hij het ledig, met bezemen gekeerd en versierd. Dan gaat hij heen en neemt met zich 7 andere geesten, bozer dan hijzelf, en ingegaan zijnde wonen zij aldaar; en het laatste van de mens wordt erger dan het eerste. Zo zal hij met dit boos geslacht zijn.

Ik heb 't gister maar ff overgeschreven (m'n notitieboekje is hervonden), want ik had slechts oor voor de rollende 'r' & 't galmen van de woorden tegen de wanden als iets benadrukt werd, waardoor de inhoud niet tot me doordrong. Net als vroeger in de kerk luisterde ik meer naar de sfeer die de spreker opriep, dan naar de strekking van z'n boodschap.

6 Preken/overwegingen van div predikanten heb ik in 't Catherijnenconvent zitten beluisteren, met koptelefoon op in een nagemaakt kerkinterieur. 't Was 't meest interessante gedeelte van 't hele gebouw.
Als ik iets soortgelijks op mp3 kan vinden wil ik dat met veel plezier linken. Vooralsnog moet men 't maar ff met bovenstaande tekst doen & de echo, uitspraak, intonatie er zelf bij verzinnen.

We zouden voor de sfeer Zijperspace wel ff in een kerk willen veranderen.

uitgebreid

't Heeft net plaatsgevonden, dus er meteen maar gebruik van gemaakt: men kan meer info verkrijgen over de bloggers. Ik heb 't nog niet op de algemene loglijst waar kunnen nemen (inmiddels ook daar), vandaar m'n eigen 'best van de rest'.

Onmiddelijk is 't wapen van Zijperspace toegevoegd.
(Waarschijnlijk was ik de 1e, want ik ben nog geen ander logo kunnen tegengekomen).
Update: Inmiddels een prachtig overzicht van de reeds geplaatste logo's, waarbij die van mij er toch uitspringt kwa nietszeggendheid. Een hele eer, vind ik.

hippies

Hans is dus conducteur. Een keurige conducteur, die er uitziet als de ideale schoonzoon net in 't pak. Een ns-pak weliswaar, maar een pak. Met strak kapsel van een man in de begin-40, die een gezin thuis op zich heeft wachten.
& Dat thuis blijkt een boerderij te zijn. 'In alle rust,' vertelt-ie me, 'Al genoeg drukte op m'n werk, dus die rust kan ik wel gebruiken. Maar toch dicht bij 't station, zodat ik snel kan beginnen.'

Hij was 1 van de last(lost)-generation hippies in Den Helder. Een groepje van jongens die net ff ouder waren dan ik & zich in 1e instantie niks wilden aantrekken van de punk & new wave. 't Zelfde groepje dat (voordat de gelegenheid omgedoopt werd tot 'No Fun', door een nieuwe generatie) de koffieshop Mesopotamië begon, waar je tot vervelens toe reggae kreeg te horen, maar we hadden nou 1maal geen andere plek om heen te gaan. Jongens die volgens ons (de niet-hippies) te veel hadden geslikt & veel te zweverig waren. & Waarmee 't, dat gold uiteindelijk voor bijna allemaal, verkeerd afliep.

Lange Hans had al vroeg een paar pilletjes LSD teveel geslikt; was daardoor altijd aan 't trippen, was 't verhaal. Slingerde aan bijna altijd met z'n armen & liet z'n hoofd op 'tzelfde ritme meedeinen. We dachten altijd dat Wim de Bie z'n inspiratie bij hem had gehaald voor z'n rol als 'oudere jongere'. 't Laatste wat ik van Lange Hans heb vernomen, was dat de politie 'm gearresteerd had na nachtelijk dansen op grafstenen op 't rk-kerkhof.
Ramon was van zuidelijke afkomst, maar van jongsaf opgenomen in een oer-hollands pleeggezin. Met vallen & opstaan kon-ie zich afhouden van de drugs, maar uiteindelijk pleegde hij zelfmoord.
Marco & z'n vriend (naam onbekend, nooit meer gezien), waren van begin af aan verslaafd. Marco werd voor de goegemeente 't toonbeeld van junk, die zwalkte door de winkelstraten als een geraamte op punt van uit elkaar vallen. Toch zag ik 'm een half jaar geleden op 't alcoholistenplekje bij de schouwburg terug. Z'n lichaam uitgedijd tot onverwachte proporties.
& Natuurlijk Jan, centrale persoon, de grootste bek, de meeste ruzie, de hippie pur-sang. Die op mijn aanraden boeken ging lezen van Gustav Meyrinck & al snel meer van 't onderwerp afwist dan z'n adviseur in deze. Jan ging op reis naar India: eindelijk India, 't land van z'n dromen & idealen. Echter zonder zich te laten inenten. Een ½ jaar na terugkomst werd-ie ziek & overleed-ie al snel aan die in 't westen zeldzame aandoening.
& Er waren nog enkele mannen, sommigen uit 't gezicht verloren omdat ze een gezin gingen stichten, anderen ondergedoken in een andere stad, vanwege drugsgebruik.

Hans was de beste vriend van Jan. Maar Hans was vaag, mopperig, afstandelijk & probeerde zich te veel te profileren als wijs. Maar die indruk is misschien vooral ontstaan door z'n negatieve blik op de wereld.
Hans maakte uiteindelijk toch de overstap naar new wave, na de dood van Jan, onder invloed van z'n inmiddels verworven vriendin waarschijnlijk, een echte goth. Maar 't bleef de kankeraar, die iedereen wantrouwend bleef aankijken. Liefst niet aankeek zelfs: hij concentreerde zich meer op z'n peuk dan wel joint, leek die te bestuderen; wanneer zou de askegel eraf vallen, of zouden z'n vingers zich branden?

'Hé, jij bent Hans,' zei ik nadat-ie al een paar reizigers was verwijderd.
'Jij bent er 1 van Zijp,' concludeerde hij al snel daarop.
We maakten een praatje. Ik had plots een aardige, tevreden Hans voor me, die geïnteresseerd leek in z'n medemens.
Maar hij had een tick, een lichte tick, van plots z'n hoofd een stukje naar rechts bewegen om onder 't gesprek uit te komen. Onmerkbaar voor iemand anders, maar ik herkende 't van de lang geleden hippie-Hans.

't Is een lange weg van overleven in Zijperspace.

kwijt

Ik ben op zoek in m'n geheugen naar de aantekeningen reeds gemaakt. Wat te verwachten was, is gebeurd: m'n reserve-geheugen wordt vermist.
Dus van voren af aantekeningen maken, maar nooit meer dat ene stukje kunnen schrijven van vanmiddag genoteerd.

Het aanschouwen van Zijperspace is als een momentopname.

thuisgekomen

& Als ik dan thuis kom, waar begin ik dan? M'n neus inspuiten, zodat ik straks niet meer hoeft te poeren voor adem: de was doen, voor schone sokken morgen; maar dan kan 't eten pas een ½ uur later; de afwas, want dan heb ik een schoon aanrecht & kan ik rechtstreeks naar de tv, zogauw nodig; verregende kleren met de was mee doen; of juist laten drogen aan 't rek tot de ruimte nodig is voor de natte was; stukje schrijven, omdat ervaring vers; kachel aan, zodat ik desnoods in m'n onderbroek door 't huis kan lopen; tv starten, dan hoor ik vanzelf wel hoelaat 't is.

?

Waar is 't begin in Zijperspace?

onacceptabel

Men hoort niet om 8 uur wakker te worden, volledig tot leven gewekt te zijn om ½ 9, als men een vrije dag heeft & pas om ½ 4 er in lag.

Dan volgt er vast nog een klap in Zijperspace.
Update: Uiteindelijk wat xtra slaap genoten. Maar 't is zeker net zo ontoelaatbaar tijdens die slaap al bezig te zijn met inloggen, zodat de tekst aangepast kan worden.

't later leven

& Nu maar hopen dat ik m'n gezicht nog durf te tonen, na voorgaande verhalen. Dat morgenochtend alles er nog steeds 'tzelfde uit ziet, maar met minder twijfel omweven & meer overtuiging verkondigd.
Sloop ajb die immerverschijnende twijfel uit dat deel van m'n hoofd dat mij doet schromen verdere stappen te zetten.

Sloop de helft van Zijperspace.

't echte leven (4)

& Dan? Waar sluit 't water van
verhalen over mensen die verdrinken
snotterend zinken van broers die redden
om elkaar te behouden, vlak voor sluis.

Stenen pleiteren, plat tegen hoofd,
klein klein hoofd dat baby schreiend nat,
bloedrood nat verontschuldigingen eist.
Waar is hoofd? Dat waterig hoofd.

Water is 't mannelijk bloed van Zijperspace.

't echte leven (3)

Of soms treurige schijn van alleen zoals
bij tent opzetten na uren fins geweld van drank,
ondergedompeld geweest in kilometers roes
& zalig zat zwemmen in zweedse meren.

Waar was ik? Ik die alleen zou slapen
na verdronken vergeten van verste vertes,
bonkende slapen als voorproef van
wegglijdend feestend gezelschap.

't Was jammerlijk lang weg, dorst hebben in Zijperspace.

't echte leven (2)

Of 20 van ons die over hekken klimmen,
't zwembad innemen om de nacht te laten leven
van diepduikend water & plonsende spanning
om gesnapt te kunnen worden.

Achterop lekken lange druppels terug naar huis
van gefeeste gedroogde gedrogeerde
lichamen uit de enige doek,
definitief tastend restant van school.

De doek is 't graf waarin Zijperspace geboren werd.

't echte leven

Met 12 mensen bloot op rij,
een aanloop nemen, rennen,
plankton van de zee opzwepen,
laten schreeuwen tot spetterend schijnen
zodat de maan overtollig is.
Want heersers van de nacht dat zijn wij.

We vormden samen de spiegel die 't licht schiep in Zijperspace.

showdown



Dit liedje van Ken Carter staat gelijk aan Margriet. Of beter: aan visite bij Margriet. Of beter: aan visite op de plek waar Margriet tijdelijk onderdak had gevonden.
De tekst is niet belangrijk, luister ik toch nooit naar. Ik had deze cd in die tijd vaak bij me, waardoor 't vaak gedraaid werd als ik bij haar was, bij gebrek aan draaibare alternatieven.

Margriet was de 1e vriendin waarmee ik dmv meel intensief de relatie onderhield. Dat betekende ontelbare, korte, puntige meeltjes over & weer gedurende de avond, waarop we uiteindelijk toch besloten bij elkaar te gaan slapen. Te veel ongeduld, te weinig warmte dreef ons ertoe. Dat betekende wel dat ik de spullen die ik mogelijk de volgende dag op m'n werk nodig had, mee moest nemen.
Dus vreeën we in de huiskamer van haar kennis op de bank, waar absoluut geen vlek op terecht mocht komen wegens duur, op de treurnis van deep soul. & Vertrokken we in de laatste galmen van intense weeklanken richting slaapkamer.

Die intensiteit bereidde me erop voor: creëerde alvast 't gevoel van tijdelijkheid van ook deze relatie.

Tijd is de grootste afstand die afgelegd moet worden in Zijperspace.

geheugen (7)

Druk bezig de tafels te ontdoen van glazen, asbakken te verzamelen, kortom: de tafels in de kelder volledig te ontruimen, zodat de mensen als snel de lol zal vergaan er nog lang te blijven rondhangen, word ik plots op m'n schouder getikt.
De dame die ik de hele avond al in de gaten had gehouden. In 't groepje van vaste klanten vormde zij 't ongrijpbare, onbekende gezicht. & Als dat gezicht eigendom is van een vrouw, trekt dat als vanzelfsprekend m'n aandacht.

Ik kon al vroeg knipogen. Als klein kind ben je druk doende dat zo snel mogelijk onder de knie te krijgen, liefst dat truukje met beide ogen onder de knie te krijgen. Daarbij moet je je vooral afzetten tegen de slappelingen die beide oogleden tegelijk bewegen bij hun wanhopige tot mislukking gedoemde pogingen.

'Jij werkte hier 3½ jaar geleden toch ook al?' vraagt de dame.
Ojé, ik word herkend, dus moet ik terug herkennen, is mijn gedachte.
'Nou, ik werk hier al veel langer.'

Ik kon 't al snel met beide ogen. Desnoods achter elkaar afgewisseld, in eigen tempo, subtiel, vet, traag, maar ook onopvallend. Maar wat ik zeg: ik kan knipogen met beide ogen, waarbij de rechter toch altijd wat soepeler dichtvalt dan de linker.

'Ik heb toendertijd wel vaker met je gepraat,' zegt de dame.
'Oja? Verdomme, dat geheugen van me ook. Je meent 't toch echt?'
'Ja, echt. Op 't terras. Maar ben hier al jaren niet meer geweest.'
'Was dat dan in m'n vrije tijd?'
'Nee, terwijl je aan 't werk was, kwam je een praatje maken.'
'Ik irriteer me rot aan m'n geheugen.'

In films & op tv werden knipogen vaak gebruikt. Dat diende dan als een soort handleiding voor de opgroeiende jeugd mbt waar & wanneer de knipoog gehanteerd kon worden. Over 't algemeen was dat in de situatie waarbij vrouwelijk gezelschap aanwezig was. Voor mannen diende die knipoog-handleiding dan.
Maar wáár waren die vrouwen toch die daar positief op reageerden?
De knipoog kon beter afgeschaft worden, was al snel mijn conclusie.

'Dat komt vast door 't bier.'
'Da's inherent aan 't vak.'
& Ze blijft me nog steeds lieflachend aankijken.
'Nu ga je natuurlijk weer vaker komen, toch?' durf ik 'r te vragen.
'Ja, afschuwelijk toch, dat ik 3 jaar niet geweest ben.'

Op gegeven moment kwam ik er achter dat m'n oudste broer wel knipogen gebruikte. Niet een knipoog gericht op vrouwen. Meer een knipoog om te melden dat alles goed was. Dat je gerust kon zijn.
Dat ik weer naar bed kon gaan, ook al had ik koorts (knipoog).
Goh, wat stelde me dat gerust. Ik kon gaan slapen.

'Ik wil nou wel weten hoe jij dan heet, zodat ik dat in ieder geval niet kan vergeten.'
'Imanda. & Ik weet jouw naam ook helemaal niet.'
'Nee? Iedereen weet m'n naam hier.'
Dat soort dingen dient men niet te overtuigd te zeggen, dus al snel voeg ik er aan toe: 'Ton.'
En: 'Jemig, wat een rotnaam heb jij om te onthouden. Dat zal de volgende keer alleen maar m'n gebrekkig geheugen bevestigen.'

Bij gedagzeggen heb ik op bepaalde wijze benadrukt dat ik 'r naam niet zo snel zal vergeten.

Zodat we gerustgesteld kunnen gaan slapen in Zijperspace.

chippen

De Druktemaker valt binnen & begint onmiddelijk te praten: 'Ik ben blij dat u er bent, meneer. Ik wilde net iets aan u vragen.'
Sinds wanneer meneert-ie mij? 't Was toch altijd 'je' & 'jij'? Maar goed, hij wilde iets aan me vragen, dan hij heeft-ie iets van me nodig, dus is 't niet zonder reden.
't Nadeel is alleen dat-ie zo verschrikkelijk druk is: hij stopt niet met praten, ook al poog je 'm iets duidelijk te maken; blijft met z'n schouders bewegen & z'n ogen staan ook niet stil. Tenzij 't zich mocht voordoen dat-ie stoned is. Daar heeft-ie de laatste tijd echter geen geld voor.

'U weet toch dat ik dakloos ben?'

't Spijt me 't te moeten bedenken: ik had niet anders verwacht, toen ik 'm 3 jaar geleden voor 't 1st binnenkreeg als klant. Toendertijd had-ie nog stoere jasjes & praatjes, maar 't was overduidelijk dat-ie allerlei genotsmiddelen veel te lekker vond. Bovendien zocht-ie de verkeerde vriendjes uit voor 't verkrijgen van die middelen. Ik was altijd blij dat-ie weg was, ook al was-ie niet onsympathiek, want 't was of er een storm in m'n hoofd had gewoed nadat-ie 't pand had verlaten.
Dat laatste aspekt was nog steeds niet aan 'm veranderd. Z'n baard, z'n paniek in 't gezicht & z'n slonzige kleding hadden z'n uitstraling echter wel doen veranderen.

'Ik bedel niet vaak, maar ik moest vandaag wel. 1 Of andere vent had geen geld bij zich, maar wel deze chipkaart. Mocht ik hebben. & Er staat € 11,52 op. Dus als ik nou 1 biertje koop, & van jou € 10,- krijg? Mag ik die kaart zo bij jou leegmaken?
't Is echt eerlijk gegaan, hoor; ik heb er niks voor hoeven doen. Kijk: als ik 'm nou in de chipmachine stop, dan kan je 't zien. Moet je op de vraagteken drukken & dan komt tevoorschijn wat er nog opstaat. Die man wist wat er opstond, maar hij zei dat-ie er niks meer aan had. Dus mocht ik 'm hebben. Ik heb er echt niks voor gedaan.
't Kost jou geen geld, dus kan 't, alsjeblieft? Je weeet dat ik dakloos ben, dus ik kan 't geld hardstikke hard gebruiken. Je weet toch hoe 't werkt?'
'Doe nou ff rustig. Ik moet ff kijken of de comp dat wel kan.'
'Ja, maar je weet toch dat ik om dat geld zit te springen. & 't Gaat heel simpel: ik stop dat ding erin & jij haalt de kaart leeg.'
'Rustig nou! Er zijn ook nog andere klanten. Ik ben ff aan 't denken. Wacht ff.'

De Druktemaker ratelt echter gewoon door. Ik pak ondertussen een blikje bier voor 'm & waag een poging via de kassa € 10,- xtra te laten chippen.
& Inderdaad: 't lukt.
'Eens kijken. Dan stop ik de kaart er nog een keer in. & Als ik dan de vraagteken indruk krijg ik te zien hoeveel ik over heb. (...) 17 cent. 't Is een hele aparte chipkaart. Kijk maar. Dus kan ik 'm vast wel doorverkopen aan een verzamelaar. Denk je ook niet? Hele aparte kaart, toch? Heb je zo'n kaart wel 'ns eerder gezien?'

'Maar hardstikke bedankt, hè,' zegt-ie terwijl-ie eindelijk de winkel uitloopt. & Op 't laatste moment: '& 't Is allemaal heel eerlijk gegaan, hoor.'

Een uur later staat de Druktemaker opnieuw voor me.
'Mag ik deze stekker ff bij jou er in steken, om te kijken of dit lampje 't nog doet?'
Z'n ogen zijn blauw, maar 't blauw lijkt door wolken omhult.
'Dan kan ik 't misschien verkopen.'

We moeten op adem komen in Zijperspace.

omkeren

Met 't Omgekeerd woordenboek kan je makkelijker woorden vinden, die je wél weet te omschrijven, maar die niet verder komen dan dat ene puntje voorin de mond.

Ik beschouw 't echter meer als een leuk speelgoedje, waaraan makkelijk kwasi-filosofische reakties ontlokt kan worden.
Zo heb ik 't woordenboek de vraag gesteld: waar ligt zijperspace. 't Resultaat liegt er niet om:
Ziektebed = bed waarin een zieke ligt; ziekte.
Hoofdschakelaar = schakelaar waardoor het hele net dat erachter ligt kan worden in- en uitgeschakeld.
Bakermat = de plaats waar iemand is geboren en opgegroeid, waar hij vandaan komt; plaats waar de oorsprong van iets ligt.
Filosofie = gedachtegang die aan iets ten grondslag ligt; wijsbegeerte; wijsgerig stelsel.


Op de vraag hoe laat is bedtijd in Zijperspace weet 't bovenintelligente machientje mij te antwoorden met:
Tijdtafel = lijst van jaartallen met historische gebeurtenissen; lijst waarop vermeld staat hoe laat het is op een zelfde ogenblik in verschillende plaatsen.

Dit instrument zal 't leven gemakkelijker maken in Zijperspace.
(Met dank aan Gijs).

archivering

Ik hoef helemaal niet te weten wie de persoon is geweest. Ik vind 't gewoon een mooi gegeven bij m'n teller te zien dat op 12:04 iemand van de Rijksarchiefdienst te Den Haag bij mij is langsgeweest.

Zodat later de kinders in Zijperspace....

onderhoud

Beste Klant,

In de nacht van zondag 17 op maandag 18 februari
zullen wij onderhoud aan ons netwerk plegen.

Uiteraard zullen wij proberen om de downtijd tot
een minimum te beperken.


Ok, ik geef toe: ik ben ook nog maar net wakker, dus bij mij duurde de nacht ook tot laat in de ochtend.
Dit was de 1e keer & misschien wel heel toevallig dat 't moest plaatsvinden zo kort na mijn start bij Protagonist.

Zijperspace is in ieder geval niet meer down.

10 ergernis, maar dan over div dingen die hun eigen ding doen

Plots geeft m'n comp 'ding' ipv 'dingdong' (dat heet officieel 'notify') bij 't binnenkomen van meel. Alle geluiden van windows 98, dat m'n comp voert, blijken in de war te zijn. Slechts 'chord' lijkt naast 'ding' oproepbaar, maar als je normaliter 'chord' hoort, duidt dat meestal op een foute handeling. Van dat geluid wil ik natuurlijk zo snel mogelijk af, want ondertussen zijn we al dermate gepavloviseerd, dat negatieve gevoelens vanzelfsprekend opkomen bij 't aanhoren ervan. Ik zal wel weer wat stoms uitgehaald hebben, bedenk ik me daardoor schuldbewust.

& Dan ook nog: elke keer als ik een nieuwe window wil openen, verschijnt 't precies in 't formaat dat ik niet wil. Laat 't maar meteen 't volledige scherm vullen, dan heb ik tenminste overzicht, is mijn uitgangspunt. & Als 't dan perse in een kleiner formaat moet, laat 't dan in ieder geval steeds op de te verwachten, dus steeds dezelfde, plek verschijnen.
Nee, alles moet zo onverwacht mogelijk, zoveel mogelijk muisarm-bevorderend. Dus elke keer weer verschijnend op een plek waar ik 't niet verwacht.

Ik heb de comp opnieuw moeten opstarten. De 'ding' is daarna weer vervangen door de geluiden die ik gewend was. Maar die stomme windows doen nog steeds hun eigen ding.

Tot zover over de dingen zoal gaande in Zijperspace

praters

M'n collega heeft me behoed voor een kennismaking met een zekere Otto. Volgens m'n collega is dat de grootste ouwehoer die hij ooit heeft meegemaakt. & Hij kon zich niet voorstellen dat ik daar lang tegen opgewassen zou zijn, als ik ze zou helpen bij 't opknappen van hun eigen studio. Dus heeft m'n collega me uiteindelijk toch maar niet gebeld voor 't inroepen van hulp. Waarschijnlijk heeft-ie daar wijs aan gedaan.

Ik was verliefd op Wemmeke, die zich regelmatig met haar beste vriendin rond 't zelfde tijdstip in de coffeeshop bevond. Ik blowde vrij veel, had altijd wel wat stuff bij me & maakte 't zodoende nog wat aangenamer vertoeven. Niet alleen voor mezelf, Wemmeke & haar vriendin namen ook altijd wel 1 of 2 haaltjes. Waardoor we totaal op dezelfde golflengte leken afgestemd & m'n verliefdheid volledig terecht leek.
De vriendin hadden we nodig als xcuus elkaar te ontmoeten: Wemmeke moest wel een geldige reden hebben om de stad in te gaan. Bovendien leek ze 't smeulend vuurtje alleen maar te willen aanwakkeren. Ze kwebbelde als 't ijs gebroken moest worden & trok zich terug als Wemmeke & ik meer aandacht voor elkaar nodig hadden. Dan maakte ze wel een gesprek met iemand die toevallig ook in de buurt zat.
Alleen dat jochie wilde niet alleen maar met de vriendin van Wemmeke praten, die wilde dat iedereen naar hem zat te luisteren. Hij trok alle aandacht naar zich toe, ging uit zichzelf bij je zitten. In z'n stonede gedrag had-ie waarschijnlijk niet door dat andere mensen niet gestoord wilden worden. Verhalen volgden over hoe goed de stuff wel niet was die hij net in handen had gekregen, hoe stoned hij was tijdens de lessen op school vanochtend, de hoeveelheid geld die hij dagelijks aan hash uitgaf, dat de stuff die hij op dit moment aan 't blowen was toch écht fantastisch was, want zo stoned was-ie nog nooit geweest, & of we wilden weten waar in Amsterdam hij dat had weggehaald.
Allemaal verhalen ter meerdere glorie van zichzelf, ten doel zijn kennis ten toon te spreiden van 't goedje waar iedereen in de zaak onder invloed van stond. Hij kon daar niet over ophouden. Z'n mond stond dan ook niet stil. & De aandacht die Wemmeke & ik voor elkaar bestemd hadden, werd afgeleid door z'n urendurende spraakwaterval.

Daar moest eens een eind aan komen. Ik had alleen niet verwacht dat 't zo abrupt zou gebeuren.
We verkeerden net in de roes van de opgestoken joint, toen 't jochie wederom ongevraagd tegenover ons kwam zitten. Hij wilde van wal gaan steken met weer een nieuw verhaal over 't oude onderwerp op een doordrammende kwetterende toon, maar ik onderbrak 'm. Meestal drong 't niet tot 'm door dat andere mensen wat zeiden, maar ditmaal bleef ik doordringend op 'm inpraten.
Ik heb 'm verteld dat ik genoeg had van z'n monologen, z'n stoere praatjes, z'n desinteresse voor andere mensen, z'n puberaal gedrag, dat zijn verhalen 't laatste was waar ik op zat te wachten. Heb 'm gevraagd of-ie nou nooit doorhad dat we een gruwelijke hekel aan 'm hadden, dat we elke keer probeerden van 'm af te komen, dat Wemmeke & ik 't liefst de avond met z'n 2en doorbrachten & of-ie niet een verschrikkelijke hekel aan zichzelf zou krijgen nou ik dit allemaal tegen 'm gezegd had. Maar dat ik 't laatste antwoord niet wilde weten; hij moest simpelweg begrijpen dat we niks met 'm te maken wilden hebben. Of-ie vanavond & de avonden die zouden volgen niet meer bij ons wilde gaan zitten. Gewoon, omdat we 'm niet konden uitstaan.

Ik heb 't jochie daarna nooit meer gezien.

1 van m'n collega's vroeg of dat jochie misschien Otto heette.

Otto is waarschijnlijk ook niet welkom in Zijperspace.

verlanglijstje nr 21

De tijd van de verjaardagen naakt. Om de zoveel weken, of soms enkele malen per week, dient er de komende tijd familie gevisiteerd te worden. Dan wel de felicitaties telefonisch overgebracht. Volgende week maandag zal de 1e van 't nieuwe jaar plaatsvinden.

& Voordat 't goed & wel tot me doorgedrongen is (dat is natuurlijk niet waar), moet de organisatie van mijn verjaardag z'n aanvang hebben genomen. Voor die tijd moet ik wel wat te wensen hebben, zoals dat ook voor Sinterklaas noodzakelijk was.

Vandaar: ik wil m'n verzameling noodzakelijke naslagwerken uitbreiden met enkele uit de Van Dale-collectie. Zoals daar zijn: het Groot Synoniemenwoordenboek, het Idioomwoordenboek & het Etymologisch woordenboek.
'Noodzakelijk?' vraagt men zich af? Inderdaad: noodzakelijk. Ik heb nl sinds kort een 2e stoel naast m'n comp geplaatst & behalve de laatst verschenen daklozenkrant, ligt daar nog niets wat op de schijn van een nieuwe berg bedrukte inkt kan duiden.

Er dient weer chaos in de orde van Zijperspace te komen.

geheugen (6)

In die tijd had ik een niet al te grote krantenwijk, vervoerde ik me over 't algemeen op de fiets, zat ik op de lagere school & woonden we op de Marsdiepstraat. Dat betekent dat ik tussen de 10 & 12 jaar oud moet zijn geweest.

Als we op de fiets de deur uitgingen deden we dat altijd via de achterkant van 't huis, omdat alle fietsen in de garage stonden. Achter de huizen van ons rijtjeshuis, lag er een stille ruimte, ingesloten door de garages & de achterkanten van wat kleine kantoren & winkels, die slechts door de buurtkinderen gebruikt werd. Daar werd gevoetbald, tikkertje gespeeld, de muren bekladderd & op oudere leeftijd zelfs stiekem gerookt.
Maar voornamelijk diende 't als vertrekpunt met de fiets. Achter de garages langs, over 't voor jaren braakliggende terrein achter 't Shellstation, langs 't veldje waar later 't bejaardentehuis opgetrokken werd, met aan de andere zijde 't Mobilstation.

Gedurende een korte periode was ik gefascineerd door 't funktioneren van m'n geheugen. & Dan vooral 't visuele gedeelte ervan. Ik vroeg me af hoe 't kwam dat bepaalde beelden opgeslagen werden & anderen al snel verdwenen waren. & Of je je best kon doen beelden, hoe onzinnig ook, toch te bewaren in je hoofd, zonder dat ze van belang waren voor herinnering; of je je geheugen kon manipuleren in deze.

Ik fietste dus voorbij Mobil & zag vanuit de verte al dat de dienstdoende pompbediende bezig was de straat voor 't benzinestation schoon te spuiten. Gekleed in een blauw werkpak spoot-ie breeduit langs z'n wachthokje. Hij was nog volledig in 't bezit van al z'n zwarte haren & de zon scheen mat. Voorbijrijdend besloot ik te kijken hoelang dat beeld in m'n hoofd zou blijven bestaan, & sloeg 't zodoende als een soortemet foto op in m'n geheugen.

Om de zoveel tijd controleer ik of 't beeld nog bestaat. 't Is er nog steeds, hoewel waarschijnlijk vager & lichtelijk aangepast. 't Verdwijnt echter nooit geheel.

Die man zou nooit te weten komen dat-ie op dat moment een leven lang opgeslagen werd.

& Zodoende voor altijd deel zal uitmaken van Zijperspace.

bijna nooit

Bijna nooit zie je een vogel in de lucht
zich bedenken, zwenken, terug.

(Judith Herzberg)

Ik kwam dit gedicht vandaag na bijna 2 jaar opnieuw tegen bij Actiereactie, nadat ik 't toendertijd gebruikt heb om te verkondigen dat ik op 't punt stond m'n huis te verlaten voor m'n wandelvakantie in Groningen. Toen sloot ik m'n meeltjes al op een bepaalde wijze af:

Men doet nu verwoede pogingen een vogel te imiteren in Zijperspace.

Bij (natuurlijk wegens heimwee vervroegde) thuiskomst is onmiddelijk onderstaand stukje richting dezelfde mensen gegaan:

Ik heb gerend, m'n armen gespreid, gehoopt dat de winden me op zouden nemen, gefloten, getjilpt & gekoerd, in de verwachting dat mijn broeders zouden antwoorden.
Maar over het algemeen bleef het stil, slechts in de ochtenduren vingen de vogels als een zangkoor aan, terwijl ik mijn nachtrust nog niet beëndigd dacht te hebben.
Mijn volgende pogingen zal ik 't zonder rugzak gaan ondernemen, misschien dat ik dan tot grotere hoogtes stijg, doordat er minder aardse gedachten mij aan de grond houden.

Voorlopig staat men weer onder invloed van de zwenkende zwaartekracht in Zijperspace.

stil

Wat heeft 't voor zin om vandaag te schrijven als er toch geen hond langskomt. Dan kan ik m'n verhalen net zo goed uitstellen totdat de Loglijst mijn veranderingen weer registreert.

Tot die tijd pogen we stilte in Zijperspace.
Update: Om 12:05 uur heeft Robert-Reijnder de problemen blijkbaar op kunnen lossen. Ik was echter al te ongeduldig, zoals inmiddels hierboven valt te konstateren.

top

Men moet weten:
mocht men vrezen,
& streven toch
voor al die tijd,
immer zelf,
dezelfde neus
(punt op top,
zalvend slepend,
sluiers wekkend).
Mocht men
beseffen, stuipen
trekken, week
slapen & daags
ontwaken. Dan
is maken niet
van deze tijd.

We zien de halte niet in Zijperspace.
(En morgen haal ik de top weer weg).

herkenning

De indianen-2-ling waren een begrip in Amsterdam, & dat waren ze dus zeker in de Utrechtsestraat, waar ze om de hoek woonden & werkten in hun eigen winkel. Vast ook al toen ik voor 't 1st in de stad kwam wonen. Op de Stadhouderskade, niet ver van de toenmalige Heinekenbrouwerij, waar ik 2 weken kon logeren.
1 Van de indianen vertoefde in die tijd vaak in Café de Huiskamer, op de hoek van de Utrechtsedwarsstraat, dat er toen nog uitzag als een rasechte bruine kroeg. Aan 't eind van de avond, na te vroeg afgelopen visite bij vriendin, kwam ik deze indiaan daar dan ook tegen. Zijn broer kwam er nooit; die had meer zin om homo-erotische video's te bekijken, wist de hetero-uitvoering me te vertellen.

Ofschoon-ie beweerde voorkeur te hebben voor de vrouwenliefde & dat door belangstelling voor 't vrouwelijk schoon aldaar ook toonde, bleef-ie aandacht aan mij besteden. Informeerde wat ik studeerde, waar ik woonde & waar ik vandaan kwam, las vervolgens m'n hand & ging raden wat m'n sterrenbeeld was. & Dat had-ie in 1 keer goed. Ik was verbijsterd, vooral toen-ie uitlegde hoe hij in 1 keer kon raden dat ik een ram was. Hij leek m'n ziel bloot te kunnen leggen.
Enkele jaren geleden is de ene helft van de 2-ling heengegaan, ik weet echter niet welk van de 2. 't Werd op de lokale tv meegedeeld, maar daar kon ik niet wijs uit: ze leken nou 1maal teveel op elkaar.

Vanmiddag kwam ik voor 't 1st in jaren degene tegen die nog in leven was, op de plek waar diezelfde Utrechtsestraat de Prinsengracht overbrugd. Slechts een kort moment keek ik 'm in de ogen. Hij keek me al langer aan, merkte ik meteen. Hij zei me lachend gedag, onmiskenbaar ten teken dat-ie me had herkend.

'Hoe was dat mogelijk na 17 jaar?' vroeg ik me af. Of had-ie gezien dat ik vlak daarvoor tot de ontdekking was gekomen dat m'n gulp wagenwijd openstond?

Blijkbaar vinden veranderingen slechts langzaam plaats in Zijperspace.

1000

Au.

Maar pijn in de handen doen er ff niet toe in Zijperspace.
PS: Broer Marc belt: 'Mooi, hè.'
'Je hebt m'n tekst al gelezen?'
'Nee, ik zat gewoon te kijken.'
'Ja, fantastisch mooi.'
We lachen luid & hangen op.
2e PS: Uit 't publiek wordt een vlag geworpen.
De telefoon gaat nogmaals.
'Ja.'
'Mooi, hé.'
'Tranen in m'n ogen.'
'Ik ook.'
& Heel saai: we lachen nog een keer.
3e PS: De tranen zijn uit m'n ogen geveegd. 't Interview is voorbij. Slechts Mart Smeets heeft nog wat te zeggen.
'Vandaag is officieel Van Velde-dag.'

gevuld

'Ik heb nog iets lekkers,' zei de jongen van m'n delicatessen-leverancier, ' heerlijke pepers gevuld met kaas.'
Ik wilde er eigenlijk niet op ingaan, want tussendoortjes zijn niet echt mijn ding. Meestal kom ik er toch niet aan toe. Blijven ze een hele week staan, waarna ik ze weg kan gooien.
& Toch zei ik ja.
'Zal ik er 2 doen?' kwam-ie met 't compromis voor m'n besluiteloosheid, hoewel die onmogelijk af te lezen viel voor hem.

Bij 't uitpakken van m'n inkopen kwam ik ze al snel tegen. 't Moest geproefd worden, ze lagen er te verleidelijk aanlokkelijk te koken in hun rode slanke kleur met 't zwart van 't bakje op de achtergrond.
1 Hapje. Zachtzoete romigheid stroomde in m'n mond, die al snel overboden werd door de scherpte van de peper. 't Begon genoeglijk te branden in m'n mond, terwijl de kaassmaak niet verdween. 't Bereikte bijna 't folteringsnivo van een mond die in vuur & vlam staat, maar ik ben gelukkig wel wat gewend.
Juist die nadering tot dat nivo, deed de verslaving ontstaan. M'n smaakpapillen moesten opnieuw geprikkeld worden, dus al snel werd de hele peper verorberd.
& de 2e.

Ik wist dat 't verkeerd was. 't Was veel te heet op m'n nuchtere maag, maar ik kon niet anders dan m'n verslaving aan de hete sensatie volgen. Ik voelde 't branden op m'n tong & in m'n gehemelte, dat was de stimulans om steeds nog een hapje te nemen. Vervolgens ontstond de hitte in m'n keel. & Uiteindelijk in m'n maag.
Ik wist dat 't verkeerd was.
Na 't branden van m'n maag, begon m'n maag lichtelijk in paniek te raken, te murmelen, borrelen; leeg te lopen uiteindelijk.

& Toch wilde ik zo snel mogelijk terug naar m'n dealer om een nieuwe voorraad gevulde pepers te halen.

Er werd 's middags wijdbeens gelopen in Zijperspace.

kaping

't Weblogstokje (sorry, kon 't initiërende stukje bij Website4all niet zo snel vinden) is gekaapt. Een goede aktie, mi, want er moest ff wat meer leven in de brouwerij komen. Veel te veel mensen die helemaal niemand noemden, niet wisten of ze wel zouden komen, & zonder motivatie zomaar wat namen noemden.
Ik kopiëer de tekst echter niet, zoals voorgesteld, want ik heb m'n zegje al 2 keer mogen doen, maar juich 't kidnappen van 't stokje wel toe.

We komen helemaal tot leven in Zijperspace.

begraven

Chiel heeft kontakt gemaakt met z'n buurman aan de bar. Hij laat 'm een kaart zien, die hij uit een envelop in z'n borstzak haalt. Terwijl de jongen de kaart aanschouwt, probeert Chiel bij mij te bestellen.
'Mag ik er nog 2?'
Terwijl de biertjes uit staan te lekken onder de tap, verzorg ik er voor een andere klant ook een paar. Chiel heeft echter geen geduld, blijkt bij terugkomst.
'Chiel, dat moet je niet doen. Gewoon 't biertje laten staan tot ik 't je geef.'
'Maar ik had dorst.'
'Dat weet ik, anders bestel je niet. Maar 't kan veel verwarring scheppen bij ons achter de bar. Je weet hoe druk we 't soms hebben.'
'Ok, sorry. Hoeveel is 't?'
Terwijl-ie z'n geld uittelt, help ik nog een andere klant, want dat gaat toch een tijd duren met de muntjes die hij tevoorschijn rinkelt.

Eindelijk heeft-ie 't geld bij elkaar.
''t Is 16 cent fooi.'
Na natellen: 'Ja, 't klopt. Je bent gul, Chiel.'
'Uit de erfenis van m'n vader.'
'Dan moet ik dus eigenlijk je vader bedanken. Over de doden niets dan goeds, vooral niet als ze je net fooi hebben nagelaten.'
'Je moet maar denken: ik deed 't in zijn geest.'
'Maar je vader is net dood?' moet ik toch maar informeren.
Chiel haalt de kaart weer uit z'n envelop & overhandigt 't me. Inderdaad; er is een man pas overleden, volgens deze uitnodiging tot bijwonen van de begrafenis.
'Maandag moet ik naar de begrafenis.'
'Gecondoleerd.'

Ik moet verder met m'n werk, maar vind ff later toch nog een vraag om aan Chiel te stellen.
'Hij is 78 geworden?'
'Net niet. Hij zou in april 78 worden.'
Ik weet 't niet meer. Weet niet wat voor vragen je stelt midden in de kroeg. Weet niet of Chiel een goede verhouding had met z'n vader.
Ik heb gelukkig 't xcuus van de vele klanten die staan te wachten. Daar zal Chiel heus wel begrip voor hebben.

Want gedronken dient er evengoed te worden in Zijperspace.

voederen

Nadat ik ergens hoorde dat ratten moeilijk te bestrijden waren in Amsterdam zolang mensen door bleven gaan met brood te strooien voor vogels, ben ik met die gewoonte gestopt. Kostte me niet zoveel moeite, want ik gunde 't de duiven toch niet (worden ook wel 'vliegende ratten' genoemd, waarbij die benaming refereert aan de mate waarin zij ziektes onder de mensen verspreiden; & wat heb ik een last van duivenvlooien gehad in m'n tijd op de Albert Cuyp).
Wel jammer voor de koolmeesgezinnetjes, die zo vrolijk kwetterend (verbeter me maar, Marc) van tak naar tak duiken, & de mussen (red de mus!) die bij mij in de tuin al een hele tijd niet meer gesignaleerd zijn. Ach ja, die patrijs; dat was zo'n zeldzaam geval, die zal waarschijnlijk nooit meer een Amsterdamse tuin sieren met z'n visite.

Waldkorn, 't type brood dat ik altijd eet, wordt zo af & toe aangeprezen dmv akties, waarbij de bakker een attentie mee kan geven. Vorig jaar heb ik daardoor al enkele placemats bij de vuilnis moeten gooien. & Ergens diep verborgen in een kast ligt ook nog de muts van ook een jaar geleden. Die zal ik waarschijnlijk nooit durven dragen, ook al is-ie groen, wegens hoge score op de schaal van kleinburgerlijkheidsgehalte.

'Wil je ook zo'n voederding?' vroeg vandaag de bakkerszoon licht weifelend. Blijkbaar hadden al velen voor mij de gift niet aangenomen.
'Voederding?'
'Voor vogels. Kan je oud brood in stoppen & ophangen.'
Voor m'n daaropvolgende lach word ik beloond met 2 xemplaren voederding. 't Zou ook kunnen zijn dat-ie van de voederdingen afmoest.

Ik ben verguld. Ik kan me eindelijk weer op een zinnige manier van m'n oud brood ontdoen. De vogeltjes zullen dit zeker waarderen & ik zodoende de aanblik van hen. & Dat resultaat wordt slechts bereikt door 2 stokjes aan een touwtje, waartussen een traliewerk is bevestigd, zodat er brood tussen gestopt kan worden.

Thuisgekomen heb ik onmiddelijk 't kapje in 1 van de voederdingen (verzin maar 'ns een andere naam) gestopt & 'm vervolgens aan de waslijn gehangen. Ik heb er nog geen vogel aan zien hangen, maar ik hoef slechts te wachten tot berichten over mijn vrijgevigheid zich hebben verspreid onder de kleine vogels van de buurt.

Ach ja, die patrijs, die kan er niet bij. Maar dat was zo'n zeldzaam geval, die zal waarschijnlijk nooit meer een Amsterdamse tuin sieren met z'n visite.

We gooien 't brood nu pas weg als ook de mussen 't niet meer lusten in Zijperspace.

verloren



Ik geloof dat de jongen André heette. Laat ik 'm in ieder geval noemen.
André had blijkbaar bakken met geld. Hij was een verwend zoontje zonder moeder, was m'n gedachte over 'm altijd. 't Was echter beter m'n mond daarover te houden, want dat kon ten koste gaan van de mate waarop ik van 'm wilde profiteren.
Hij kocht meer platen dan Lange Ton, Erik & ik bij elkaar & reisde voor een wissewasje op & neer naar Amsterdam. Hoe ik 'm heb leren kennen weet ik niet meer, 't zal wel door m'n oudste broer zijn geweest. Stomverbaasd was ik toen ik voor 't 1st z'n platencollectie te zien kreeg; hoe moest ik dat in godsnaam ooit allemaal op cassettebandjes krijgen? Daar had ik nooit genoeg geld voor. & Ik mocht nog wel alles van 'm lenen, als ik 't maar binnen een bepaalde tijd terug bracht & niet verder uitleende aan derden.
Lange Ton wilde maar wat graag met 'm kennis maken, want iemand die met nog grotere frequentie platen kocht dan hij, daar moest zelfs hij van profiteren. Maar vooralsnog bleef André slechts mij voorbehouden. & Ik verliet 1 keer per week de woning van z'n ouders met een tas met minstens 10 platen. Ik had er best meer mogen meenemen, maar ik wist van mezelf dat ik dat niet binnen een week kon afwerken.

Door André had ik binnen 't vriendenclubje ook de primeur van 'Love will tear us apart', want André had 'm meteen de 1e dag opgehaald in Amsterdam. Zelfs Erik, die toch 't concert in Paradiso had meegemaakt, had 'm nog niet gehoord.

Alles werd afgemeten aan hoe diep je in de muziek zat; wat je mogelijkheden waren om die muziek ook daadwerkelijk te aanschouwen; wat je op muziekgebied had meegemaakt; & natuurlijk (& eindelijk had ik hier een streepje voor op de rest): wie 't 1st 't nieuwste van 't nieuwste te pakken had.

Joy Division was 't summum van dit alles. Want Joy Division was meer dan 't streven boven je vrienden uit te steken. Van Joy Division werd je écht depressief; Joy Division maakte 't gewone leven, zoals voorheen welbevonden, onmogelijk. Na Joy Division zou 't nooit meer goedkomen. & Ian Curtis toonde ons waarom.

Ik draaide 't singeltje diezelfde dag een paar keer op m'n kamer. & Een neerslachtigheid nog niet eerder ervaren, kwam over mij: ik zou dit niet overleven; waarschijnlijk zou 't met mij dezelfde kant opgaan als Ian Curtis (die, naar ik me meen te herinneren, nog maar net 2 weken dood was), maar ik zou zijn leeftijd nogeneens bereiken als ik niet diezelfde middag hulp zou zoeken.
Heel ongebruikelijk voor een vakantiedag heb ik een hele middag bij Lange Ton doorgebracht. Veel geouwehoer over depressies die we nog maar net hadden leren kennen ('t was ons eigen mode-woord), gesprekken over wat muziek al niet met je kon doen, over literatuur & methodes van zelfmoord.
Hij heeft van de tijd nuttig gebruik gemaakt door 't singeltje te kopiëren.

Stel je voor dat 't verloren zou gaan voor 't nageslacht in Zijperspace.
(Met dank wederom aan Micheline)

kelen

Fiets heeft al een tijdje iets aan z'n keel. Je hoort 't onmiddelijk, want hij kan niet anders dan op een zeer hese toon spreken. Je moet goed je best doen om te horen wat-ie zegt.
Ik heb wel 'ns geprobeerd te weten te komen wat de oorzaak ervan was, maar hij laat niet meer weten dan dat ik op bepaalde dagen m'n fiets niet voor reparatie kan langs brengen, omdat-ie voor behandeling van z'n keel naar 't ziekenhuis moet. Als je er over begint, schakelt-ie snel over op een ander onderwerp; hij wil er duidelijk niets over loslaten.
Fiets had altijd al de gewoonte duidelijk te maken wat-ie wilde hebben door te gebaren met z'n handen & z'n gelaatsuitdrukking. Hij gebruikte zo min mogelijk z'n stem in de drukte. Vond-ie leuk; 't leek een sport met zo min mogelijk conversatie duidelijk te maken wat-ie wilde hebben. Als je 't niet mocht begrijpen zat Drien altijd nog naast 'm om de woorden voor ons in te vullen. Met kwasie-verbaasde ogen keek-ie haar dan aan: was dat inderdaad wat-ie bedoelde?
De laatste tijd maakt-ie veel minder gebruik van z'n mimiek. Misschien wel juist omdat-ie beseft dat 't z'n onvermogen normaal te praten beaccentueerd.

Vroeg in de middag was Katja vandaag de enige klant naast Fiets. 'Gelukkig heb ik Fiets nog als klant,' bedacht ik,'zodat ik niet naar 't geouwehoer van Katja hoef te luisteren.' 't Gesprek dat Fiets & ik voerden, weerhield Katja echter niet om zich daarin te mengen.
'Heb je een zware verkoudheid aan dit weer overgehouden?' vroeg ze Fiets op gegeven moment.
'Nee, hoor. 't Was gewoon hoog tijd dat ik m'n keel weer 'ns smeerde,' antwoordde Fiets hees & moeilijk verstaanbaar.
Fiets & ik keken elkaar slechts een ogenblik aan, ons beider gezichten getooid met een brede glimlach. We hebben 5 minuten lang geen woord gewisseld.

Communicatie is niet altijd nodig in Zijperspace.

februari

Door de rest van 't gedicht viel maar niet doorheen te komen, maar de beloning kwam uiteindelijk aan 't eind:

(...)Gehoorzaam halen wij onze adem en
als koolzuur in de Spa zo onbedwingbaar
groeit alles zich een weg naar boven
feestelijk bereid tot bijna niets.

(Marjoleine de Vos)

Vanwege mooi kwam 't terecht in Zijperspace.

giften

Boekenman heeft wat wisselgeld bij elkaar kunnen verzamelen.
'Ik wil een flesje bier, maar ik moet ook nog wat eten vandaag.'
Ik tel z'n geld voor 'm: € 2,36.
'Zal ik je dan € 2,- geven & dat in de kleinste muntjes eruit halen?'
'Ja, maar dan moet je er een biertje afhalen.'
'Goed. Dan krijg je € 1,41 terug. Is dat alles wat je bij elkaar gesprokkeld hebt?'
'Mensen gaven me niet zoveel vandaag.'
'Maar ik zag je daarnet toch met een karretje beladen met dozen voorbijrijden? Dat was toch een klusje waar je mee bezig was?'
'Daar kreeg ik niet zoveel voor. & Ik maak mensen kwaad. Als ik ze om geld vraag & ze geven niks, dan reageer ik. Blijf ik ze ook kwaad aankijken.'
'& Dan krijg je nog minder geld.'
'Ja, maar dat gaat veranderen, hoor. Ik ga minder kwaad worden op mensen & vaker m'n mond houden. Want dat kan niet. Ik ga echt veranderen, hoor, want ik weet dat ik dat kan.'

Ooit word ik ook miljonair in Zijperspace.

vragen

Hoe kwam je op het idee om te gaan webloggen?
Kwam 't medium 1½ jaar geleden tegen, waarbij ik onmiddelijk dacht: dat wil ik ook: laten zien wat ik leuk vind & waarom ik zoveel van 't internet gebruik maak. Maar onmiddelijk erachteraan bedacht ik me dat ik niet genoeg surfte daarvoor. Pas toen ik Merel & vervolgens Puck onder ogen kreeg, wist ik dat er een ideale manier van schrijven speciaal voor mij gecreëerd was.

Heb je een weblog of een lifelog of iets daar tussenin? Waarom?
Lijflog. Omdat ik niet anders kan dan eerlijk zijn. Ik heb geprobeerd me anders voor te doen, maar dat gaat me m'n leven lang al zeer slecht af.

Heb je het idee dat er een hechte weblog-gemeenschap bestaat? Is er sprake van een elite of zijn het allemaal losse groepjes?
Als je een boek over sociologie er op na zou slaan, zou je al snel tot de conclusie komen dat er niks vreemds gebeurd in Weblogland. 't Representeert de normale maatschappij in al z'n hoedaningheden, maar sommige verschijnselen daarvan uiten zich in xtremiteiten. Dus: ja; ja; ja.

Vind je dat door de recente commotie (oa rond het plotselinge stoppen van een aantal weblogs) de sfeer is verpest? Waarom?
Nee (omdat ik er ooit ook mee ga stoppen & weet dat ik dan snel vergeten zal zijn; & terecht). Omdat de pogingen om 't sfeertje daadwerkelijk te verpesten ondernomen worden door enkele slapjanussen, die 't woord puberaliteit zelf denken te hebben uitgevonden.
Meewarig wordt er aan de zijkant om de jochies gelachen. & Soms worden de jochies in 't gareel getrapt, want zie vorige antwoord. & Ander soms: ze kunnen ook flink de boel versjteren, maar dat dient zo snel mogelijk vergeten te worden.

Ligt alle heisa aan het verschijnsel weblog of aan de mensen die er gebruik van maken? Heeft het weblog een toekomst?
Geen goed geformuleerde vraag, is mijn reaktie nav voorgaande antwoorden, want: welke heisa? 't Is slechts van tijdelijke aard, bedenk ik me steeds.
& 't Weblog heeft wel degelijk toekomst, maar zeker niet eeuwig. Waarbij die tijd waarschijnlijk beperkt zal blijven tot een generatie, die uiteindelijk ruimte moet geven voor een volgende generatie met wederom eigen communicatiemiddelen.

Moet er iets grondig veranderen in de Nederlandse logscene? Moeten er meer mensen gaan loggen of juist minder?
Mensen moeten vooral doen waarvan ze denken dat 't goed voor ze is. Daar mag niemand invloed op hebben. Zeker niet met zo'n medium als deze. Mensen die denken dat er regeltjes opgesteld moeten worden, dienen zo snel mogelijk afgeschaft te worden. Oja, & de zielige pubers natuurlijk ook, zogauw we uitgelachen zijn over hun gedrag.
(vragenlijst binnengehaald via Sikkema)

Dus dat hebben we gehad in Zijperspace.

boos

Las ik vandaag pas in de NRC van afgelopen zaterdag (ivm de wijze waarop mannen & vrouwen verschillen in de manier van omgaan met emoties, maar evengoed wel dezelfde emoties voelen):

Wanneer je je boosheid uit tegen de veroorzaker van die emotie duidt dat op een machtige positie, je spreekt iemand aan op zijn gedrag. Uiting tegen een derde geeft eerder machteloosheid aan.

En:
(...)nog een gedachte aan wie zijn emoties graag uit: 'Dat doen mensen vaak met het idee dat geuite emoties je zouden opluchten. maar dat gebeurt meestal niet, zo blijkt uit ander onderzoek. Vaak wordt je emotie alleen maar sterker als je bijvoorbeeld de deur boos achter je dichtslaat. Een rustig gesprek werkt veel beter.'

Woest over zoveel begrip liet ik vervolgens de deur naar Zijperspace gesloten.

't boodschappenstokje (gereserveerd de voortgang aanschouwen)

't Is inmiddels bijna 2 weken geleden dat ik hier iets gemeld heb over de wederwaardigheden van 't stokje door mij geïnitieerd. De vaart raakte er uit & bovendien begon ik 't idee te krijgen dat men de zin & de reden van 't stokje uit 't oog begon te verliezen. Edoch, ik voel me nog steeds verantwoordelijk voor 't bestaan ervan, dus dien ik ook van z'n voortgang te getuigen. Het vervolg na laatst verslag verliep aldus:

Myroots maakt ons deelgenoot van z'n tik om van alle artikelen tenminste 2 xemplaren in huis te halen. Dit soort info willen we gaarne tot ons nemen bij 't stokje, benevens een mogelijke verklaring ervoor, natuurlijk, maar dat is wel erg veeleisend bij zo'n doorgeefding.
Zoals 't een waardig linkdumper betaamt, weet Dj FFF vervolgens bijna al z'n boodschappen te linken.
't Lijkt veel moeite te hebben gekost de stok vervolgens door te geven, maar uiteindelijk blijkt-ie te zijn terecht gekomen bij the World of Funky, die z'n moeder een waarlijk feestmaal voorzet.
Ook hij lijkt geen doorgeefluik te vinden, waardoor 't stokje gedoemd is eeuwig in die andere wereld te vertoeven.

Ver weg van Zijperspace & z'n supermarkten.

d-day

''t Is D-day vandaag,' weet Westmalle me 's ochtends vroeg te melden.
'D-day?' informeer ik onschuldig, om zodoende meer van 'm te horen te krijgen.
'Ja, man. Ze vegen de ruimte voor de Albert Heijn weer 'ns schoon. Grootscheepse aktie, iedereen krijgt een bekeuring. Of je nou pillen slikt of alcoholist bent, als je er alleen maar staat, gaan ze je al fouilleren.'
'Hebben ze jou dan ook al gepakt?'
'Nee, mij kunnen ze niks maken, want ik heb nooit wat bij me. Wat ik bij me heb, gebruik ik meteen. Nee, mij krijgen ze niet.'

Een ½ uur later komt Westmalle voor zn volgende fles. Hij moet ff wachten, omdat ik nog met een andere klant bezig ben. Hij kan 't echter niet laten & steekt meteen van wal.
'Wacht nog ff,' zeg ik 'm. 'Ik ben bijna klaar met deze klant.'
FF later is Westmalle aan de beurt.
'Sorry, hoor. Ik zat nog helemaal in 't verhaal dat ik toenet aan 't vertellen was,' verontschuldigt-ie zich.
'Eigenlijk ben ik nl wel strafbaar. Ik handel niet, dus heb ik hooguit spul voor eigen gebruik bij me. Maar een 'gids' kunnen ze in principe ook veroordelen. Ik ben als gids medeplichtig, want ik loods die mensen naar de handelaar. & Dat doe ik natuurlijk niet voor niets, er moet wel wat voor mij overblijven. Dus kunnen ze me veroordelen.'

De klant waar ik net voor Westmalle mee bezig was, luistert met open mond, terwijl-ie pogingen onderneemt z'n tas in te pakken.
Als Westmalle de deur uit is, durft-ie de vraag te stellen of ik dit soort klanten veel krijg.
'Ja, hoor. Elke dag. Ach, ik ben niet anders gewend. Ze zijn best in orde, tenzij de politie ze gaat opjagen, dan is 't hek van de dam.'
'Maar ik vind 't maar vervelend als ze voor de supermarkt staan te hangen & vragen of je nog wat nodig hebt.'
'Ik heb daar geen last meer van.'
'& Ze staan tegenwoordig voor iedere supermarkt.'

Die info hadden we nog niet in Zijperspace.

druk

Ik verbaas me er nu al 1½ maand over.
't Kan niet zo zijn dat 't slechts aan 't weer ligt: we hebben afgelopen jaren wel vaker zachte winters gehad. & Die waren wellicht minder stormachtig.
Ik heb me ook afgevraagd of 't misschien aan de overgang naar de € ligt: men is tijdelijk 't overzicht over de eigen financieën kwijt, doordat men de waarde van de munt nog niet juist inschat. Dat zou in februari dan toch afgelopen moeten zijn, omdat men er in deze maand achter moet zijn gekomen dat 't geld toch iets sneller de portemonnee uit is gevlogen dan voorheen 't geval was.
Maar niets blijkt minder waar. 't Lijkt slechts drukker te worden. Blijkbaar wil men geld uitgeven aan bier. Misschien is bier wel weer helemaal in de mode, is er een lichte hype ontstaan.

Ik merk 't op mijn beide banen: andere jaren weet ik van verveling niet wat ik moet doen tijdens de 1e 2 maanden van 't nieuwe jaar, van ellende begint zelfs 't immer bij me gestoken boek m'n neus uit te komen. Dit jaar lijken deze 2 maanden in drukte wel een lente-maand: konstant komen mensen binnenvallen & verlaten de zaak pas na redelijk wat geld te hebben gegeven.

Dat ik er geen verklaring voor heb vind ik nogeneens zo erg. Ik kom er echter niet meer toe om m'n notitie-blokje te vullen met aantekeningen.

Waardoor we zijn aangewezen op 't geheugen van Zijperspace.

meeting-stokje

Ik hou wél van stokjes, maar ik lijk steeds meer tot een minderheid te gaan behoren. Gelukkig komen de stokjes tegenwoordig allemaal al snel bij mij terecht, dus men hoort mij niet klagen. 't Geeft echter wel enige onzekerheid mbt 't doorgeven ervan, want wordt-ie wel opgevangen & doorgezwiept.
(Binnenkort ook maar weer 'ns aandacht aan m'n boodschappen-stokje besteden, want die moet ook nog ergens rondwaren).

Ditmaal een wel erg 'incrowd'-stokje, waarvan de strekking overeen komt met een stukje van mijn hand van bijna een maand geleden. Maar niet getreurd; er zijn nog genoeg bloggers die ik ook op de weblog-meeting zou willen zien, die nog niet hebben laten weten ook te zullen komen. 5 Namen noemen moet met gemak kunnen, daarbij aangetekend dat 't laten vallen van een naam alhier geen zetje in de rug zal zijn om toch Breda-waarts te togen. In ieder geval niet zo bedoeld: ik bedoel slechts dat ik ze gewoon graag 'ns zou willen ontmoeten & dat ik van 1 van hen nog een mini-meeting tegoed heb (niet gaan raden wie 't is, de persoon zelf begrijpt 't vanzelf).

Puck, Luuk, Juul, Merel & Arnoud.

Conclusies die men uit bovenstaande zou kunnen trekken:
-Ton heeft z'n tong verloren, want is wel zeer kort van stof voor zijn doen.
-Ton heeft een voorkeur voor namen met een 'u', want hij gebruikte er maar liefst 6.
-Ton gaat zeker niet naar Leiden op 1 maart.
Men zou echter beter kunnen spreken van hypotheses.
Rest me 't stokje door te geven aan Corné, die dacht dat z'n aankondiging om wel naar de weblogmeeting te gaan, onopgemerkt zou blijven, door 't slechts op z'n eigen blog te plaatsen.

& Als er weer voldoende tijd is, schrijven we de echte verhalen over Zijperspace.

niets

Voor alle duidelijkheid:
Voor 't geval men dit verkeerd mocht begrijpen:
Dat ik vooral niet anders geïnterpreteerd wordt:
't Bestaat niet anders dan:
Ik hoop dat men in ieder geval begrijpt:
Ik bedoel niet anders te zeggen dan:

Dat er momenteel niets geschreven wordt in Zijperspace.

valentina (part 2)

Dames, weet u dat mijn gezicht bij thuiskomst onderhevig was aan een brede glimlach? Zo 1tje van links naar rechts & vervolgens weerspiegeld de andere kant op, indien dat mogelijk zou zijn geweest. Dat ik 't gewoon leuk vond 't te schrijven, of te konstateren eigenlijk, maar de lol er niet minder om is dat dames (ik wou bijna 'mensen' schrijven ;-)) mij inderdaad een valentijns-schrijven sturen.

Mijn hartelijke dank, omdat 't me, niet verwacht, want ik was van plan 't niet echt serieus te nemen, een prettig gevoel bezorgd.

Soms laat niets Zijperspace onberoerd.

nachten

Bepaalde momenten denk ik absoluut niet te weten waar ik m'n blog mee zou moeten vullen. Vooral thuiskomend van een dag van vele indrukken nog niet eerder gewaar geworden. Met tegelijkertijd 't gevoel dat die niet uit te drukken zijn in een kort stukje. Te veel ervaringen tegelijk in teveel categorieën, waardoor 't nooit een logisch verhaal kan worden: te divers.
Onderweg naar huis bedenk ik me dan ietwat geforceerd div onderwerpen die allen 't volgende moment, dan wel tijdens de verdere thuisreis afgekeurd worden. Te gekunsteld, niet eigen, niet genoeg van mezelf.

Tot ik thuis zit, m'n meel doorgelezen, m'n laatst geschreven stukjes gecontroleerd, enkele blogs verorberd, er een overvloed van onderwerpen & urgente kwesties zich doen gelden in m'n hoofd. Opeens lijken de avonturen verwerkt & de gedachtes erover netjes op een rij gezet. Maar die gedachtes zijn tegelijkertijd in zulke grote getale aanwezig, dat ook hierin 't overzicht niet anders kan dan ontbreken.

Ik bedoel eigenlijk: m'n hoofd stroomt over.

& We weten niet meer waar 't begin begon in Zijperspace.

valentina

Omdat div vrouwelijke collega's reeds meel ihkv Valentijnsdag kregen van een zekere Pedro, leek 't me niet ongepast de dames ook 'ns uit te nodigen tot 't verzenden van soortgelijk schrijven. Dus bij deze 't meeltje van Pedro:

Leuke webpersoonlijkheid,
Ik bewonder je dagelijks op je blog en wil omdat het bijna de dag van de liefde is, vragen of ik een keer met je zou mogen praten over 't leven & nog onvervulde dromen bij maanlicht.
Ik ben een lief meisje (maar heet geen Maud), dat op zoek is naar een uitdagende vent als jij.
Kan valentijn onze start zijn?


Ik heb 'm voor dit doel natuurlijk lichtjes aangepast & de foutjes er uitgehaald. Wat de lezeres nu slechts nog hoeft te doen is bovenstaande opzet kopiëren, & 't naar mij versturen (Gerichte post naar Zijperspace). Ik zal al zeer blij zijn als de tekst niet is aangepast, maar me nog meer verheugen op eigen versies van Valentijn-meel.

't Lijkt een eeuwigheid geleden dat we de laatste nep-Valentijnskaart hebben ontvangen in Zijperspace.
PS: Op verzoek van dames die anoniem willen blijven, heb ik bovenstaande een klein beetje aangepast. ;-)

verontwondering

Daarnet keek ik nog verwonderd naar 't reeds bloeiende Longkruid & de vele knoppen op 't punt van doorbreken op div takken waarvan ik de naam nog niet achterhaald heb & 't geel dat al aan de rechterkant van de tuin 't overheersende grijs & groen begint te verdringen.

Nu staar ik verontwaardigd naar de kat die de achterkant van de tuin (ik vond 't al zo sterk ruiken) als beter geoutilleerd toilet beschouwt dan de kattenbak die (ik weet 't zeker) goed verschoond bij m'n buren voor 'm klaar staat. Die verontwaardiging groeit aanmerkelijk als ik bemerk dat-ie weliswaar 3 keer schrikt van m'n onverhoedse bewegingen op 5 meter afstand, maar zich niks meer van menselijke onverhoedsigheden lijkt aan te trekken op 't moment dat z'n rug gekromd staat, z'n staart een horizontale stengel leviterend boven de aarde lijkt & er wazige dampjes van onder z'n gat tevoorschijn komen.

De Nepeta cataria wordt bij herkenning onmiddelijk verwijderd uit Zijperspace.

ongehoord

Ik moet oppassen. Ongemerkt stond ik daarnet vetvlekken van de ijskast te wassen. Onbewust had ik zin in de afwas & vervolgens ben ik daar onmiddelijk mee begonnen. Onbedoeld heb ik alle was bij elkaar geraapt; de machine staat ondertussen al een tijdje te draaien. Onaangekondigd heb ik 't huis gister ontdaan van ongewenst slingerend papier. Ongegeneerd heb ik al eerder de toiletpot gepoetst & voorzien van frisse schoonmaaklucht. Ongemakkelijk zoekend zit ik rond te kijken, was dit alles?

2 Dagen damesbezoek is wel genoeg voor hygiënisch Zijperspace.

dagen

1e poging om de dag te wagen.
Pak m'n hoofd beet,
raap de restjes & krom de rug
na lange lig. Wie weet
voelt 't minder stug
de loden last van gedachten dagen.

't Begint te beginnen in Zijperspace.

rechts

't Zou 'ns een keertje tijd worden dat mensen rechts stil blijven staan & links vooruitgang boekt.

We beelden ons in dat we vooruitgaan, maar 't is de stroom die zo snel gaat in Zijperspace.

500-2e deel

& Wedden dat degenen die vandaag sluiten met de buitenbocht uiteindelijk bovenaan komen te staan.

Bijna slechts zwijgzaamheid in Zijperspace.
Update: Haha, ik heb er verstand van. (Verdomme)

vroeg

Ik word bij tijd & wijle gek van 't surrealistische gehalte dat m'n werk lijkt aan te nemen.
't Lijkt normaal als je een groep van 10 engelse jongens binnenkrijgt, maar 't feit dat ze slechts de kleuren donkerblauw & zwart dragen doet al een vreemd verloop van de dag bevroeden. Vooral als op de vraag: 'Blue is your favourite colour?' er totaal geen antwoord volgt. Terwijl de vraag 'Don't you speak english?' een koor van 'Yes, we do' oplevert.

Spaanse jongetjes spreken ook engels, zelfs meer woorden dan engelse. Ze lijken ook wat volwassener met hun 16 jaar, want ze stinken zwaar naar wiet, zonder dat ze een stonede indruk achterlaten, & willen bovendien iets meenemen. Ze beseffen in tegenstelling tot de engelsen dat ze niet in een museum beland zijn, maar hier wel degelijk iets weg kunnen halen, waarmee ze vast in de problemen met de autoriteiten zullen komen. Dus als er 1 van hen een flesje hennep-bier op de kop heeft getikt, kan je er donder op zeggen dat de rest van de inhoud van de touringcar vanzelf volgt.

Maar toch worden die volwassen 16-jarige spaanse jochies (ik moest toch ff de leeftijd vragen, voor 't geval dat ik in overtreding zou zijn) lichtelijk opgeschrikt, angstig zelfs, als 1 van m'n vaste klanten aan komt wachelen met een ballon in de hand. Op 't moment dat deze Duitse Turk achter ze langs wil struikelen, op zoek naar z'n zoveelste dosis, verdwijnen de jongens gezwind uit de zaak.

De Duitse Turk laat z'n ballon zien. 'Gekregen von die jungens van dat kraakpand. Die stonden buiten, wie heist dat, hmm, hmmm, das tut mal.'
Hij maakt beweging met armen.
'Verven?'
'Ja, sein aktie bezig. Und ik kreeg ein ballone. Was steht?'
'Dondè es Juanita' zie ik op de ballon geschreven.
Hij schijnt er in deze toestand erg mee in z'n sas. 't Waarom wordt me niet duidelijk, want de Duitse Turk kan slechts mompelend & gillend praten in onoverzichtelijk duits-nederlands.
Ook hij verlaat de zaak & doet de rust in ieder geval tijdelijk weerkeren. Maar ik hoor & zie 'm nog wel ff.
'Dat geht tadi taadaa, hmmm, hmmm,' luidkeels waggelt-ie z'n volgende bekeuring tegemoet.

Nog lang niet alles van een 'normale' dag in Zijperspace.

pim (poging tot herschrijven van de geschiedenis)

Pim is een jongensnaam. Maar zij droeg 't met stoer gedrag.
Ontkennen van haar eigen ik, vooral vrolijk haar glimlach laten schijnen over de mensheid, waar mannen toch net ff stoerder waren dan dat zij eigenlijk kon.
Ontkennen van haar laatste middelbare schoolfeest, waar ze werd aangerand door een onbekende man.
Ontkennen van middernachtse rit door Vondelpark, waar 't van voren af begon.

Pim wilde verliefd zijn op mij, & ik weet eigenlijk nog steeds niet waarom.
Ik wilde slechts heel ff verliefd zijn op haar, & daar weet ik wel de reden van. Ik had een vrouw nodig om te overleven in die na-middelbare-schoolse jungle die Amsterdam heette. Pim was 2e keus daarin. & Ze voldeed uiteindelijk niet aan 't stoere gedrag dat ze voorgespiegeld had.

Zij zag mij niet, zoals ik dat andersom wel deed, als een mogelijkheid tot warmte voor de nacht, vrijen na afloop van een avond stappen, gesprekspartner over schoolse problemen.
Ik was meer dan dat. Veel meer.

Waarschijnlijk was ik een oplossing voor haar, voor haar problemen, haar tekort aan aandacht, misschien haar wens wel te eten.
Ze wilde wel eten, ze wilde daar ook aandacht voor krijgen, ze wilde wel de foto's laten zien van de tijd dat ze kunstmatig voedsel kreeg toegediend in 't ziekenhuis, ze wilde ook best vertellen dat ze de maaltijd had uitgekotst, ze wilde ook de appel van de dag tonen, of de snickers van de middag. & Ook haar dunne buik wilde ze met liefde laten omarmen. Of haar, ondanks alles, blozende wangen laten kussen.

& Altijd die lach, die zou 't voor haar wel doen. Daar zou ze de wereld wel mee veroveren, of verontwaardigd mee lachen naar haar ouders, die altijd verkeerd waren. Zachtjes prakkend in 't goedje dat onherkenbaar op haar bord lag, onderwijl haar moeder veroordelend. De preek voorbereidend waarmee ze haar moeder de les zou lezen zogauw ik weg was. Want zij was Pim, niet zomaar de dochter van haar moeder.

Ik geloof dat ik de brief heb weggegooid. Maar de strekkig staat in m'n geheugen gebrand. Want ik ben schuldig, staat er daardoor op m'n voorhoofd.

Als je niet wilt reageren, beschouw deze brief dan als ongeschreven.

Pim is al jaren dood.

Zijperspace.

ploegen

't Vergde behoorlijk wat geploeter tegen de wind in vandaag. Alsof terug in Den Helder, onderweg naar school ('s ochtends vroeg zorgen dat ik toch nog op tijd ben voor de les, want te laat komen mag niet meer). Zijlings zeilen als 't lichaam redelijk gekeerd staat tov die werveling, wanhopig ploegen als recht ertegenop. 't Ene moment heb ik een vloeiende vaart & plots lijkt de wind te funktioneren als 't remmechanisme van m'n fiets.

& Telkens sta ik net niet stil.

Sinds de grote onderhoudsbeurt van m'n Kronan is 't verzet eigenlijk iets te zwaar; moet ik net ff te vaak uit m'n zadel om de brug te beklimmen, een medeweggebruiker voorbij te kunnen zoeven of, zoals vandaag, tegen de wind in te boksen.

Ik laat me echter niet kennen, want in Den Helder grootgebracht. Ik ken alle vallende & wapperende winden, de vlaag, de stoot & de hoos. Heb ze allen getrotseerd. Terwijl anderen stilvallen, weet ik me door die opvoeding met uiterste krachtsinspanning van zelfs de kleinste spiertjes die zich in m'n benen, maar ook in m'n armen, bevinden, weer enkel dm vooruit te duwen.
Heroïsch verbeten zet ik door, als gedurende de krantenwijk van meer dan 20 jaar her. Want ik zal op tijd komen, nee: 5 minuten te vroeg komen op m'n werk. Of: de wijk als 1e van alle bezorgers beëeindigd hebben. Ik zal degene zijn die alle elementen aankan, onaangedaan, gelouterd, verstout uit de strijd zal komen.

Waar een spartaanse geseling van de wind in Den Helder al niet goed voor is.

't Is de wind die zingt in Zijperspace.

duim

'Heb jij een klusje voor me? Misschien iets wat dringend gedaan moet worden?'
Hij valt plotseling binnen met deze vraag. Z'n gezicht staat op lichte wanhoop, verontwaardiging & smeken tegelijk. Zonder daarbij z'n eigenwaarde schijnbaar te verliezen. Nee, krachtdadig lijkt-ie: hij zal zich niet op z'n kop laten zitten.

Maar toch moet ik antwoorden: 'Nee, sorry. We werken slechts met een paar mensen. & We doen alles zelf.'
'Ook niet iets wat al een hele tijd is blijven liggen; dat toch gedaan moet worden?'
'Nee, helaas.'

Z'n verklaring volgt: 'Kijk, 't komt doordat ze bij de HVA nu € 3,50 voor overnachting aan daklozen gaan vragen. Dat kan toch niet? Kunnen ze toch niet maken?'
'Nee, da's wel heel veel.'
Hij doet de deur weer open om naar buiten te gaan, maar wil nog 1 ding kwijt: 'Maar bedankt in ieder geval dat je wel wilde luisteren. De meeste mensen aan wie ik 't tot nu toe vroeg, werden kwaad.'
Hij steekt z'n duim op & sluit de deur.

Verbazing overheerst in Zijperspace.

fluitend



Al jaren zat er een melodietje in m'n hoofd. & Te pas & te onpas kwam dat deuntje naar buiten doordat ik 't niet laten kon te fluiten. Vaak gedachteloos, 't kwam tevoorschijn zonder dat ik 't doorhad.
Ik wist niet meer waar ik 't liedje in m'n kop had getikt, of van welk nr de melodie afkomstig was. Blijkbaar had ik 't ooit gehoord & onmiddelijk opgeslagen om nooit meer te laten verdwijnen. Zonder enige andere info, want dat zou alleen maar afleiden, waardoor de muziek zelf vergeten zou worden.

Totdat een klant 't 2 jaar geleden herkende, terwijl ik 't weer 'ns gedachteloos voor me uit floot. Billie Holiday, wist-ie meteen te melden. De titel van 't nr kostte 'm wat meer moeite, maar na die middag ben ik op zoek gegaan naar de deun die me bijna altijd leek te begeleiden.

& 't Is nog steeds niet verdwenen uit Zijperspace.
PS: Door
Juul ben ik onbedoeld tegen een versie van Ella Fitzgerald aangelopen. Veel gelikter, veel meer gecomponeerd, maar evengoed zeer mooi.

saai

2 Vriendinnen zaten al de hele middag aan een tafeltje bier te drinken. Ze lachten af & toe vrolijk als ik de lege glazen kwam halen. Waardoor ik uiteindelijk de moed kreeg de vraag te stellen die al de hele tijd op m'n lippen brandde.

'Waarom draag jij een blauwe bloem op je shirt?'
'Ik had alleen maar dit shirt vanmiddag om aan te trekken. & Ik vond 't een beetje saai.'
'Nu ziet 't er een stuk minder saai uit, hè?' was meteen daarop de tot mij gerichte vraag van vriendin B.
'Ja, haar glimlach komt stukken beter uit met die blauwe bloem.'
'Zij heeft ook een bloem,' wist vriendin A te melden.
Ik zag niks, dus 't moest aangewezen worden: een bruine bloem op haar broekzak.
'Ja, inderdaad. Die broek zelf is inderdaad ook een beetje saai.'
'Wil jij ook een bloem?'
'Nee, toch? Ik ben toch niet saai?'

& Toch bleven ze elke keer naar me lachen als ik de vuile glazen kwam halen.

Ach ja; dat animerend vermogen van barmannen uit Zijperspace.

heren

Deze mailinglist is opgeheven. De jongetjes van vandenb.blogspot hebben hun
doel bereikt.
Iedereen die het verdient, kan de tering krijgen.

Walter


& Waarom? Dat vraag ik me af.
Waarom moeten mannetjes een treitercampagne voeren?

Perse moet er iemand dwars gezeten, gekleineerd worden zoals er op middelbare school nogeneens op 't puberale nivo voorkomt. & De heren hebben slechts tot doel om zelf een grootser gevoel te krijgen, zichzelf 't mannetje te voelen. Iemand anders de grond in te drukken door stiekem meel te plaatsen dat eigenlijk niet voor hen bedoeld is, geeft ze een heerlijk tintelend gevoel in hun genitalieën. Waardoor ze weer een weekje potentie erin gepompt krijgen. Waardoor ze trots aan 't vrouwtje kunnen laten zien waar ze toe in staat zijn.

& Ik begrijp 't wel: de man is een jager van oorsprong. Op jacht naar prooi om te overweldigen, te kleineren, te verorberen. Trots moest immer de prooi getoond worden aan de vrouw, want daardoor werd z'n reputatie vergroot, de vrouw een nog gewilliger prooi van z'n roede.

Wat de heren echter vergeten: de mens is meer gaan nadenken. De mens is door gaan krijgen wat z'n innerlijke, intuïtieve drijfveren zijn. De intelligente mens heeft geen behoefte meer om op zo'n manier z'n lusten bot te vieren. De mens heeft 't internet uitgevonden. De minder intelligente mens hoeft zich niet meer te bewijzen tegenover de vrouwtjes, want via internet bestaan er genoeg methodes om toch aan 't gerief te komen. De minder intelligente mens zal zodoende meelijwekkend aangekeken worden om akties gericht op kleineren van de medemens.

De heren zijn doetjes, die tegenwoordig slechts zichzelf tot nut zijn. Maar niet meer de rest van de mensheid.

Dit soort heren bestaan niet meer in Zijperspace.

werk

De meeste mannen die als harde werkers de geschiedenis zijn ingegaan, hebben waarschijnlijk nooit kolen geschept voor hun vrouw. (J. Goudsblom)

Klopt.

Het grootste gevaar van werken is, dat men het op het laatst prettig gaat vinden. (C. Buddingh)

Klopt ook, in mijn geval.

Men streeft naar werk om het recht te hebben uit te rusten. (Cesare Pavese)

Dan weet men tenminste wat ik de rest van de dag in Zijperspace doe.
PS: Ik had geen tijd meer om 't vanmiddag te vermelden: maar bovenstaande is zuiver kopiëerlust, zoals men reeds begrepen heeft. Allemaal ter meerdere glorie van mooie zinnen.

waar geen mens mij voorging

Een hele nieuwe wereld ging gister voor mij open. Een wereld met bijna altijd muziekjes op de achtergrond, van inventieve mysterieuze plaatjes, van zoveel mogelijk twinkelende sterretjes & elfachtige wezentjes, van verrassend originele fantastische namen, maar vooral een wereld van GROTE LEESBARE LETTERS.

We gaan verder met onze ontdekkingsreizen vanuit Zijperspace.

schenken

Veel gemakkelijker, even goed zichtbaar voor m'n ogen, die op een andere afstand meer problemen hebben, & minder pijnlijk voor de schenkarm die ook vele uren doormaakt aan muis & toetsenbord: 't kopje met de linkerarm lager houden, zodat de theepot met de rechterarm niet ter hoogte van de kin gehouden hoeft te worden.

Langzaam worden we wijs in Zijperspace.

maw

Pim Fortuyn zal bij deze Leefbaar Nederland verlaten? luidde de vraag bij Buitenhof.

Laat 'm gelijk maar Nederland verlaten. Maakt-ie op een zinnige manier kennis met de strekking van z'n eigen woorden.

& Geen denken aan dat-ie welkom is in Zijperspace.

geheugen (5)

Ik zou graag teksten uit m'n hoofd willen kunnen leren. Dat ik ongegeneerd mee kan zingen bij 't stofzuigen. & Dat ik luidkeels mijn vrolijk ochtendhumeur met de buren kan delen. Of dat ik zachtjes mee kan murmelen bij nieuwe liedjes die ik perse aan anderen moet laten horen. & Dat ik plots plompverloren een gedicht reciteer bij een gerelateerd aan de strekking voordoende gelegenheid.

Strangers in the night is 1 van de weinige teksten die ik uit m'n hoofd kan meezingen. De dag na 't overlijden van 'the Voice' heb ik dat dan ook, met aangeschoten kop (ik had een vrije dag) op m'n werk gedaan. Keer op keer draaiden m'n collega's 't nr na sluitingstijd, terwijl ik 't luidkeels meezong & de klanten langzamerhand afdropen.

Ik kan de regels van Fly me to the moon ook meezingen, maar dat komt vooral doordat de melodie in m'n hoofd geplakt lijkt.

Ik ben 1 van de weinigen in m'n omgeving, die de tekst van de 2 noodzakelijke coupletten van 't Wilhelmus uit z'n hoofd kent. Als welp was daar nl een insigne mee te verdienen. & Ik wilde zo snel mogelijk alle insignes hebben, omdat dat zou zorgen voor een snellere promotie tot Helper & vervolgens Gids.
Vaak heb ik door deze kennis de honneurs mogen waarnemen voor de met goud bejubelde atleet, staand voor m'n tv.
Vannacht duurde 't zelfs voor mijn nachtbrakend gedrag van de laatste tijd te lang om Jochem een handje te helpen.

Daarom heb ik daarnet in de herhaling een duet met 'm gezongen in Zijperspace.

zwaaien

Ik hou niet van zwaaiende mensen. Van die mensen die, nadat ze een kuur hebben gedaan bij 't kunstschaatsen, met vader & moeder (of misschien wel trainers) richting kijker gaan zitten wuiven. Alsof ik daar meer gemotiveerd van raak te blijven kijken.

Of mensen die willen bestellen aan de bar & dan aldus barman/vrouw proberen te wenken. & Ondanks 't feit dat er druk teruggezwaaid wordt, hun hand niet meer kunnen stoppen met diezelfde beweging te maken.

Of oma's die voor 't raam blijven staan, druk doende de kleinkinderen, reeds 2 blokken verder, gedag te zwaaien tot volgende week, om de medebewoners van 't bejaardentehuis te tonen dat ze aan aandacht niet tekort komen.

Of pauzen, prinsen & essen, presidenten, akteurs & trices, maar vooral de toeschouwers, die blijkbaar niet beseffen wat ze zo'n persoon aandoen. Weten ze dan niet wat rsi is? Dat 't niet gezond is je arm op zo'n ongemakkelijk vermoeiende manier ½ omhoog te heffen.

Slechts neefjes & nichtjes mogen zwaaien. Want dat is 't 1e teken van begrijpen.

Leer ik ze later Zijperspace wel spellen.

plek onder de zon

Martinus van der Hamstraat, Marsdiepstraat, Marnixkade, Stadhouderskade, Uilenstede, ergens in de k-wijk in Zuid-Oost, ergens in Duivendrecht, Utrechsedwarsstraat, Marsdiepstraat, van Hoogendorpstraat, centrum Den Helder, Marsdiepstraat, Krügerstraat, Marsdiepstraat, Boerhaveplein, 2e Jan Steenstraat, Marsdiepstraat, Ferdinand Bolstraat, Albert Cuypstraat, Quellijnstraat, van Bossestraat, 1e Atjehstraat, Gilles van Ledenberchstraat. De laatste mag de lezer zelf raden.

Ik had van de week m'n 2-jarig verblijf alhier moeten vieren, maar was 't glad vergeten. Ik werd er aan herinnerd toen een historisch tijdschrift vanochtend in m'n brievenbus viel: mijn straat was frontpage-artikel.
Spijt 't niet gevierd te hebben.

De onrust zit in m'n kop, maar niet in de wens een vaste stek. Een eigen plek heb ik juist nodig om die onrust te kunnen beteugelen. 't Feit dat ik gedurende m'n 1e periode in Adam 10 verblijfplaatsen heb gehad (niet alle tijdelijke onderkomens staan hierboven vermeld), heeft waarschijnlijk een belangrijke bijdrage aan m'n gekte geleverd. Juist met al die onrust is een rustige omgeving vereist.

2 Jaar geleden heb ik er een maand over gedaan m'n huis aan te kleden, te kleuren volgens m'n persoonlijke voorkeuren. 't Moest er uitzien zoals ik zelf voelde dat ik was. Zoals ik al jaren droomde dat m'n huis er uit moest zien.
Dat had reden te meer moeten zijn er in ieder geval ff bij stil te staan.

Maar eigenlijk vier ik 't nu dubbel & dwars, nu Zijperspace een punt ennel is.

Een Zijperspace die klopt met 't werkelijke leven.

5000-3e deel

& Nu word ik pas echt zenuwachtig.

Ssssssssssssst in Zijperspace.
Update: De ritten heb ik voor de helft van de tijd op de wc doorgebracht. Gelukkig kon ik 't grootste gedeelte van de nederlandse rechtstreeks, & niet van om de hoek, meemaken.

5000

Reeds na de 1e rit heb ik besloten: ik mag niet gestoord worden zolang 't duurt. Geen msn; geen i-meel; ik doe de deur niet open; ik neem noch m'n vaste noch m'n mobiele telefoon op. & Hoewel ik er nog nooit 1tje heb mogen ontvangen, ben ik blij dat telegrams zijn afgeschaft.

Later in Zijperspace.

tijd

Tijd om mij te laven aan div eenheden vocht op deze vrije middag. Al veel te lang gehangen, gelegen, te vroeg ontwaakt, te lang de slaap ingehaald daaropvolgend.

Als ik er een kleine kroegentocht van maak, moet 't mogelijk zijn er een gratis middagje van te maken. Niet dat de middag er zodoende enerverender op wordt, dus laat ik er maar naar gaan streven zoveel mogelijk m'n bier zelf te betalen.

& Bijtijds weer thuis, want 't wordt een drukke hangavond, vanavond. Als ik niet gedwongen word op te springen als de spanning te groot wordt.

't Zou nog wel wat kunnen worden, vandaag in Zijperspace.

vreemd fruit



Covers mochten niet in die tijd, waren 'not done'. Totdat Robert Wyatt met een lp slechts gevuld ermee op de proppen kwam.
Ik had bijna willekeurig welk nr ten gehore kunnen brengen, zo gekenmerkt worden ze allen door een breekbaarheid, die slechts Wyatt teweeg kan brengen. Een breekbaarheid van ongekend charmante zachte voering, een minimum aan instrumentarium, waarbij je bijna niet merkt dat ze daadwerkelijk op je gemoed spelen & een helder hoge stem.

Ik had ook voor 't origineel van Billie Holliday kunnen kiezen, met haar traan in stem, haar sleep die achter haar noten aan komt rollen. Zeker zo mooi, zeker net zo verdiend om gehoord te worden.
Maar als Robert Wyatt er niet was geweest, had 't waarschijnlijk vele jaren geduurd eer ik div andere muzieksoorten had leren waarderen.

Vanavond op Radio 4 tussen 23.00-1.00 uur.

Helaas doet de radio 't niet in Zijperspace.

verzoek om ezelsoren

Wat Midas aanraakte veranderde in goud.
Pas ik niet op, het wordt al poëzie
waar ik van ademen en leven moet,
en ik sterf van gebrek.

(Hans Warren)

Voor de rest heeft-ie niet te klagen, want 't klinkt over 't algemeen wel. Dat aura van poëzie siert 'm waarschijnlijk beter dan de aanpassing van z'n oren.

Nee, dan de situatie, de volgende ochtend, in Zijperspace.

bed

Uiteindelijk ben ik alleen. Zoals immer alleen.
Zoals ik me vroeger ein Einzelgänger noemde in de kroegen van mij alleen & de rest. Makkelijker om kontakt te krijgen: avonturen beleven.

Uiteindelijk alleen. Want verkozen door niet lang genoeg te kunnen luisteren. & 't Verwijt niet aan te willen horen.

Nu ben ik alleen. Kontakten verlaten & te fit voor slapen. Niemand meer om in, niemand meer om bij te schenken.

Laat mij maar alleen, voor 't blaten, zwijgen, praten, met mij, met mij & mezelf, alleen.

& Dan:

Wat is alleen, als je 't geheel van Zijperspace voor jou alleen....

geheugen (4)

Het dakraam is voor mij een soort poort naar een andere wereld. Ik bekijk de mensen van bovenaf; ze kunnen mij niet zien, dus lijk ik vanuit mijn positie een soort god.
Ik kan oordelen of wát ze doen goed of fout is; of ik kan gaan beredeneren waarom ze iets doen.

Dus ben ik géén god. Want ik kijk naar ze (niet in ze). En ik kan ze niet veroordelen, doorgronden, herzien, enz.

(dagboek, rond 1986)

Dit is eigenlijk de sterkste herinnering aan die periode tussen m'n 20e & 25e: mezelf opgesloten op m'n zolderkamer, uitkijkend over de rest van de wereld, die niet meer inhield dan 't verkeer van de Marsdiepstraat, als ik uit 't dakraam keek. M'n ellebogen gesteund op de rand, m'n voeten in sokken op 't randje van 't bed, kon ik deze houding niet langer volhouden dan 5 minuten. Lang genoeg om een shaggie te roken. Liefst aan 't randje van 't raam, zodat zomin mogelijk van de rook de kamer binnendrong. Om konflikten met m'n moeder te voorkomen.

Een saai uitzicht. Maar de sterkste herinnering buiten de speciale gebeurtenissen, de grote angsten, van rond die tijd.

Maar men kon niet zeggen dat Zijperspace saai was in die tijd.

de worp (vervolg)

Zou 't aan de fabrikant van dopjes liggen? Dat bij 't ontdoppen er een bepaalde vouw ontstaat die ervoor zorgt dat 't praktisch onmogelijk wordt er een normaal reagerend dopje aan over te houden. Dat zij xpres ervoor hebben gezorgd dat de hoek die de dop vanaf dat moment in zijn figuur vertoont zorg draagt voor onmogelijk te verwachten wendingen & krommingen in z'n baan vanaf de werparm. Waardoor 't slechts valse hoop blijkt ooit kampioen druiprekje-in-de-hoek-van-de-wasbak-werpen te worden.

Mocht die wedstrijd ooit uitgeschreven worden in Zijperspace.

planet

Is er onder de lezers niet iemand die kan uitzoeken waarom er wordt doorgelinkt vanaf:

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx(zelfcensuur, wegens overlast)

Volgens de link-gegevens bij mijn Nedstat-telmachine zou men via die link alhier zijn terecht gekomen. Maar men moet wel bij Planet terecht kunnen komen.

Men is zo godvergeten nieuwsgierig hier in Zijperspace.
(Altijd al, dus dat zal voorlopig ook wel zo blijven).

proeven

Ojé.
1 Van de rottigste aspecten van m'n werk: een 'eigen' brouwsel van een klant proeven.
't Is o zo makkelijk enthousiast te reageren op eigen initiatieven & de mensen aan te moedigen er vooral mee door te gaan. Ideeën uit te wisselen over hoe een bepaalde stijl op z'n best tot z'n best zou kunnen komen. Praten over de nuances van hoppigheid of andersoortig kruidengebruik.

Totdat de klant z'n brouwsels daadwerkelijk meeneemt. & Ik me verplicht voel 't aandachtig te beoordelen. & Zoveel mogelijk zinnen in m'n hoofd moet proberen te verzamelen om op een bedekte manier de kritiek te ventileren.
Liegen lukt nou 1maal niet.

Er staat een ½e liter Belgian Madness van 10 ½ % klaar om uitgeschonken te worden in Zijperspace.
Update: Verraderlijk gemakkelijk te drinken voor dat percentage. Moet de man vragen of-ie 't de volgende keer ook in belgische 1-persoonsflesjes wil afvullen.

machteld

Elke maandagmiddag belde Machteld me. Dan wilde ze weten of we nog wat nodig hadden van de grote brouwerij waarvoor ze werkte.
& Elke keer klonk er een spontane lach door in haar stem, waardoor ik me als vanzelf op m'n gemak voelde. 't Was een genot om haar ff via de telefoon te spreken, ook al duurde 't gesprek vaak niet al te lang, omdat er tegelijkertijd een aantal klanten op m'n hulp wachtte.
Ze had een stem om verliefd op te worden. Automatisch ontstond er een beeld van een mooie spontane dame.

'Hoi, Machteld.' (nr-herkenning op 't telefoontoestel)
'Hoi, Ton. Hoe gaat 't met je?'
'Goed hoor. Ik heb 't alleen een beetje druk, maar ik heb wel al kunnen kijken wat we nodig hebben.'
'Ach, dan praten we volgende keer toch ff. Wat wordt 't?'
'(...de bestelling...) Heb je een leuk weekend gehad?'
'Ja, hoor. Hardstikke leuk. Maar ik spreek je volgende week wel weer. Dooooeeeeg, Ton.'

1 keer was ik in de gelegenheid om haar in levende lijve te kunnen aanschouwen. Maar doordat m'n werkgever geen tijd had om de nieuwjaarsreceptie te bezoeken, was ik, bij gebrek aan vervoer, ook niet in de gelegenheid.

Het had me evengoed al genoeg kopzorgen bezorgd. Bang als ik was dat 't beeld dat ik om haar stem had geschapen in duigen zou vallen.

Eind 2001 is ze bij de brouwerij gestopt, omdat ze een betrekking als vertegenwoordiger bij een biergroothandel had aangeboden gekregen. Ze had 't zo geregeld dat ze tijdens haar inwerkperiode in ieder geval 1 keer bij mij langs zou moeten. Die ontmoeting had ze op afgelopen donderdag gepland.
Ik wist dat ze zou komen, want dat was telefonisch afgesproken. Ik zag er tegenop & was nieuwsgierig tegelijk. M'n baas had me enigszins gerustgesteld door te vertellen (hij had haar wel eerder gezien) dat ze er leuk uit zag, zodat m'n beeld niet van te voren al gefrustreerd was.

Plots stonden er 2 mensen voor de zaak. 'Leuke dame,' dacht ik, vluchtig kijkend, zoals ik wel vaker naar voorbijgaande dames kijk. 'Hé, die man daarnaast: is dat niet die vertegenwoordiger?'

Zo kwam geluid gelukkig gelijk te staan aan verschijning in Zijperspace.

boterham

Ik heb 't zolang mogelijk proberen uit te stellen. Ik voelde me zo lekker behaaglijk genoegzaam. Ook al schijnt de zon misschien wat minder in deze contreien.
Ik wilde er zolang mogelijk van profiteren & heb gepoogd er zoveel mogelijk uit te halen, deze 1e dag.

Maar ook in Zijperspace.nl zal op een gegeven moment de boterham verdiend moeten worden.

getallen

Kom ik er bij 12358 er achter dat ik m'n 12345e bezoeker ongemerkt heb voorbij laten gaan. Nou, z'n ip-nr was in ieder geval 212.153.190.4. Niet dat iemand er iets aan heeft, maar dat soort feitjes horen nou 1maal niet onopgemerkt te blijven. Vindt men in Weblogland.

& Zo denkt men in Zijperspace er ook over.

brief

Zo noem je toch zo'n ding dat je krijgt via de brievenbus, bezorgd door de postbode (die Harry heet in mijn geval & zeer tevreden over me is, omdat ik in 2 jaar tijd slechts 1 kerstkaart heb mogen ontvangen)? Zo'n ding dus, brief bedoel ik, viel vanochtend bij mij op de mat. Van 't bedrijf Protagonist.nl.

Beste Klant,

U kunt sinds kort gebruik maken van uw Protagonist account. In dit schrijven vindt u alle informatie die u nodig heeft om het account te gebruiken. Tevens hebben wij de factuur bijgevoegd. (...)


Alleraardigst & zonder door mij te ontdekken spelfouten. Alleraardigst vooral, omdat ik gister dus 't gelijkluidende meeltje heb mogen ontvangen.

Dit is een bedrijf naar mijn hart: snel, voorkomend, openhartig, efficiënt, netjes, no-nonsense-verkopend, probleem-ontwijkend, & in 't bezit van 'tgeen ik verlangde.

Ik heb er goed aan gedaan Zijperspace alhier te vestigen.

lieve lezer van dit schrijven

Er wacht u een zware taak. Een taak die niet iedereen zal welgevallen. Wellicht vooral omdat 't reeds voor de 3e keer moet gaan plaatsvinden. Wellicht ook omdat ik zo vaak m'n oude url heb achtergelaten bij eenieder.
Maar 't zou mooi zijn als dit, dit & dit verandert in http://www.zijperspace.nl, indien 't al niet in uw gegevens, bestanden, lijsten, reeds is aangepast.

& Ik weet 't: ik schrijf te veel. & Ik weet 't: ik corrigeer te veel. & Ik weet 't: ik verlang alleen nog maar meer aandacht.

Ik was 't mannetje dat voor de hele familie een dansje maakte op 3-jarige leeftijd, terwijl m'n 1-jaar-oudere broer aan de kant stond, rustig & bedeesd.
Er is weinig veranderd, behalve dan dat ik me er bewust van ben, bij tijd & wijle.

Nú ben ik me er van bewust. Ik wil uw aandacht. Ik wil dat men mij leest op de juiste plek, met de juiste updates, met de juiste intentie.
Niet meer vanaf dat groepje atolletjes ergens in verweggistan.
Nee, vanaf hier, weliswaar vanuit een ooitnogisdan.

Want hoelang doen mijn mededelingen er over om vanuit Zijperspace.nl tot uw universum door te dringen?
(Ook al lijkt .nl nog zo dichtbij)

Puck says...

All clear!

willen



Een betere versiertruc heb ik in m'n leven niet kunnen verzinnen.
Hoewel, versiertruc? We wisten dat we 't beiden tot dan toe wel spannend vonden, maar we hadden nog niet onze gevoelens tegenover elkaar erover geuit. Er moest dus iets gebeuren om de omgang met elkaar ietwat te bestendigen.

Op een stille maandagavond (bijna alle kroegen zien er in Den Helder 's maandags nog steeds uitgestorven uit) ben ik naar café Pimpandoer getogen, haar stamcafé. Ze kenden mijn gezicht ondertussen wel, dus 't verzoek werd zonder smeken ingewilligd. Ik heb plechtig beloofd 't diezelfde avond te retourneren.

Ik vermoed dat Pamela bij 't horen van 'I want you' nog steeds onmiddelijk aan mij denkt. Ze kreeg die avond van mij een cassette van 60 minuten, gevuld met slechts dit nr, steeds opnieuw beginnend. Bij 't aannemen van 't kadootje had ik 'r laten beloven dat ze de hele cassette zou draaien voordat ze zou reageren.

Een uur kan evengoed lang duren in Zijperspace.

nl

't Beste nieuws sinds tijden. Zeer binnenkort kunnen we verhuizen.

Zijperspace.nl is aangemaakt

pennen

M'n notitieboekje is een uitkomst, maar ondertussen alweer bijna vol. Gelukkig heb ik vorige maand in 1 keer 5 xemplaren gekocht, dus dat betekent dat ik nog wel 3 maanden voort kan.
Mag ik natuurlijk niet vergeten bij 't verlaten van 't pand 't boekje bij me te steken. Kleine nachtmerries zijn al bezig te ontstaan: ik stel me voor dat ik m'n aantekeningen per ongeluk achterlaat op m'n werk, zodat m'n werkgever 't onder ogen krijgt; of dat de belangrijkste gebeurtenis in weken zojuist heeft plaatsgevonden, maar 't kleinood ligt nog naast m'n toetsenbord thuis (mijn geheugen is een zeef wat betreft conversaties, dus aantekeningen noodzaak).

Andere vereiste: een goed schrijvende pen. Daar ontbrak 't gister aan, op de terugweg in de trein. (Tegen beter weten in bleef ik krassen met 't disfunctionerend xemplaar: 'Vreemd: waarom krijg ik blauwe vingers & komt er toch niets uit de punt zelf.') Ik was aangewezen op m'n medepassagiers.
Door de uiterste nood was ik dermate gedreven dat ik er onderweg maar liefst 2 durfde lastig vallen. Bij teruggave aan de laatste heb ik m'n xcuses aangeboden, in geval de pen ondertussen leeggeschreven mocht zijn.
'Ach, 't was toch maar een goedkope.'
'Waarom laat je 'm dan niet achter bij deze behoeftige schrijver,' dacht ik ondankbaar, waarbij ik afgunstig naar 't rijtje pennen keek dat de man in z'n borstzakje had gestoken.

Oppassen voor junkengedrag in Zijperspace.

wandeling (dl 5)

M'n moeder zit al in De Kamer, 't eetcafé van m'n broer.
'Hoe was 't wandelen?'

Ik houd de hele weg de voeten van m'n vader in de gaten. Kijken of-ie ze wel bijtijds optilt bij stoepen; of z'n benen nog soepel genoeg zijn om ze over 't ½e meter hoge hekje te bewegen; of ze niet de neiging tot struikelen zullen vertonen bij de afbakening wegens werkzaamheden. De lichaams-coördinatie is nl niet meer in orde. Terwijl-ie al pratend kijkt naar een boot, verliest-ie die coördinatie bijv & wijkt-ie plots een meter van z'n route af.
'Ik moet wel op blijven letten. De wind waait me zo weg.'

M'n vader is een flapuit tegenwoordig; ik lijk 't niet van een vreemde te hebben.
'We struikelden over dezelfde trede.'

We moesten 1st de trap op om bovenaan de dijk te komen. M'n moeder was al weggereden. Nu was ik verantwoordelijk voor 't welslagen van 't uitje.
'Kan-ie nog wel zoveel tredes beklimmen,' denk ik nog. Waarop ik struikel, omdat ik niet kijk waar ik loop. Ik kan nog net m'n evenwicht bewaren door de trapleuning te pakken. Pa valt echter tegelijkertijd voorover, met z'n handen op de ruwe stenen.

'Was 't een ongelijke tree?' vraagt Quint.
'Denk 't. We struikelden precies tegelijkertijd.'

Voordat we de steigers van de Texelse boot bereiken dalen we de steile dijk af over 't gras. Dat is korter.
'Gaat 't wel, Pa?'
'Ach, als ik 't maar rustig aan doe.'
Hij loopt net zo snel als ik.

Een mooie dag in Zijperspace, voor wie weinig eist.

wandeling (dl 4)

'We hebben net een wandeling van meer dan een uur gemaakt,' val ik de oud-collega van m'n vader bij. 'U heeft helemaal gelijk: hij loopt goed.'

'Ik had 't 'r al eens verteld, over Parkinson,' zegt m'n vader 20 meter verder. 'Ik ben 'r ook eens op de Jan Verfailleweg tegengekomen.'
Hij voelt zich hoorbaar schuldig over z'n geheugen & zou 't nog ff terug willen draaien.
Maar even verder: 'Ha, die leeft dus ook nog,' over een man die geen moeite doet hem te herkennen.
& Hij zwaait Ad Jongmans gedag, als die voorbij fietst.
'Dat was m'n adjunct-directeur,' met lichte twijfeling in z'n stem. 'Die wilde met vervroegd pensioen, maar z'n 2-lingbroer wilde door blijven werken.'

We zwijgen allebei, want dat laatste snappen we eigenlijk geen van beiden.

Er is behoefte aan tijd in Zijperspace.

wandeling (dl 3)

Lopen op de dijk van Den Helder betekent wind.
Vanaf m'n jonge jaren weet ik dat Den Helder omgeven is door zee & daardoor de plek is waar men de grootste moeite moet getroosten om tegen die wind in te gaan. & De hoogste snelheden bereikt kunnen worden als men zich juist laat meevoeren.
Op de dijk van Den Helder kan je die windfaktor verdubbelen.

We lopen voor de wind, maar de wind is ijzig koud in de nek, zodat de lust je vergaat opzij te kijken.
'Dat zijn eidereenden,' zegt m'n vader. 'Die andere waarschijnlijk zwarte zeeëenden.'
We zien ook steltlopertjes, die waarschijnlijk geen steltlopertjes zijn, langs de golven die de dijk krabben. M'n vader & ik krabben ondertussen gezamenlijk 't geheugen op zoek naar namen. Dan kunnen we tenminste ons hoofd recht vooruit houden. & Ons slechts laten storen door een enkele hond op uitlaat, of helicopter op oefening. Of de boot naar Texel. Dan zie je Texel meteen liggen.
't Is koud, maar m'n vader heeft een paraplu mee. 'Je weet maar nooit.'

Er gebeurt niets in Zijperspace, & niemand hoeft te zeggen dat dat goed is.

wandeling (dl 2)

We zouden eindelijk weer 'ns wandelen. 't Is lang geleden dat we dat met z'n 2-en voor 't laatst hebben gedaan. Was 't 't Zwanenwater waar we voor 't laatst een gezamenlijke ronde hebben gemaakt? Of nee; 't moet tevens de laatste keer zijn geweest dat ik bij m'n vader in de auto heb gezeten: we reden naar de dijk in Huisduinen. Onbekend hoe onze ronde liep.

M'n moeder had 't 'm waarschijnlijk niet verteld. Anders zou-ie zich alleen maar onnodig drukgemaakt hebben. Dat doet-ie evengoed wel gedurende de laatste minuten in de auto, als m'n moeder ons wegbrengt naar de dijk in Oud Den Helder. De vragen stapelen zich op in 't hoofd van m'n vader:
'Maar waar ga jij dan heen?'
'Waar moeten wij daarna naartoe?'
'Ben jij dan in De Kamer?'
'Wat doe jij in de tussentijd?'
Opnieuw legt m'n moeder omstandig haar plannen uit. Treedt daarbij te veel in details naar mijn zin, dus antwoord ik joviaal globaal in haar plaats.
'Misschien 't beste om dan naar de dijk te gaan,' konkludeert Pa m'n plannen.
'Wat ga jij doen?' vraagt-ie weer aan m'n moeder.

Ik heb niemand om alleen te laten in Zijperspace.

wandeling (dl 1)

'Hoe gaat 't met je?'
Ze lijkt een oud-docent van de school waar m'n vader directeur van was. Zeker weten doe ik 't niet. Braaf stel ik me al handenschuddend voor als 1 van de zoons. Hoewel ik weet dat dat niet nodig is. Wie kent niet de zoons van m'n vader?
'Slecht,' antwoordt m'n vader.
'Ik vind anders dat je er goed bijloopt.'
'Ik heb Parkinson, zie je.'

We beven onzichtbaar in Zijperspace

zien

Ik kan niet meer zomaar in de trein zitten & de passerende objekten als gewoon beschouwen. Tegenwoordig dienen ze áánschouwd te worden, hun betekenis bepaald.

De vlag wappert op de melodie van Notwist.
De halmen aan de stille zij van de Zaanstreek zijn zo ouwelijk geel om 't blauw diepdiepdonker te laten steken bij 't schaap-graas-ideale groen van de weilanden.
Lege lanen van Bakkum herbergen onverwachts een internationale versmarkt.
Hoeveel 'groei' veranderd is in 'bouw', waardoor 't meer leven in zich lijkt te hebben, maar 't slechts tot wanstaltig niet-veranderen is verworden.

Niets is zomaar, want 't lukt me niet 'zomaar' in zinnen te vangen. 't Glipt, schiet weg, verstopt zich in slechts beeld zijn. De beelden hebben mij gecreërd om hun verborgen woorden te vangen.

& De trein sjokt verder in Zijperspace.

droomspace

Afgelopen nacht werd ik benoemd tot officiële woordvoerder van 't Bockbierfestival. 't Festival was uitgegroeid tot een nationale happening & men had iemand nodig met verstand van bier.
't Was een waar genoegen te mogen ervaren dat men stond te dringen om mij te spreken.

't Deed me wel beseffen dat ik nog niet alle ambitie Zijperspace uitgeramd had.

solo

Hoe zal ik ooit kunnen concurreren met de grote blazers de toeters de bellen,
Wie zal mij horen als vele schrijvers mij pompadoerend zijn voorgegaan.
& 't Woord bombarie is uitgevonden voor hun recht van bestaan,
Terwijl ik bescheiden schellend zit te vertellen:

ik ga morgen naar m'n ouders.

Hallo, hallo, verstaat men mij, vanuit Zijperspace?

voorspellen

Ik zie aan de overkant dat Westmalle wat onrust achter zich aan trekt. Hij foetert iemand uit die met 'm oploopt & krijgt nog wat mannetjes achter zich aan, die als bijen de pot met honing blijkbaar ruiken. Ik kan niet zien of Westmalle daar nou tevreden mee is, want hij schiet met 't groepje om de hoek achter de AH.

Ondertussen staat er aan de zelfde kant van de straat een man met een AH-tas opvallend onopvallend te treuzelen, af & toe een blik werpend op de hoek waar de gebruikers omheen zijn verdwenen. Uiteindelijk steekt-ie over.
Om de boel vanaf deze kant wel goed in de gaten te kunnen houden, is mijn vermoeden.
Hij heeft een vreemde afwijkende manier van lopen. Wat 'm toch niet tot een 'stille' maakt, bedenk ik. Maar 't vermoeden bevestigde wel de sfeer die ik bevroedde.

Een minuut later komt Westmalle binnenlopen.
'Was wel leuk, hè, afgelopen zaterdag? Er was best veel ruimte.'
'Ik was hier niet. Maar jij dus wel?'
'Ja. Ik heb een tijdje in de kroeg om de hoek naar 't grote scherm gekeken. & Toen ze gingen rijden heb ik langs de kant gestaan. De mensen stonden slechts 3 rijen dik, dus ik kon alles zien. & Een hardstikke leuke sfeer. Kijk! Ik heb m'n sjaaltje nog om.'
Hij laat inderdaad z'n postcodeloterij-sjaaltje zien, die ik zelf ook in grote getale hier nog heb liggen.
'Maar ik vind 't een leuk stel, dus ik gun 't ze. Ja, ik hou wel van ze. Ik ben zowiezo voor 't koningshuis.'

Soms zijn de mensen wel zeer onvoorspelbaar in Zijperspace.

de gids

Verdorie, staat 't beste programma van de nederlandse tv op 't punt van beginnen. Weg, snel weg, voor de buis.

Zijperspace staat slechts open voor belangrijke zaken momenteel.
Conclusies: Televisie is mooi, maar nog mooier als 1 week in 1 programma wordt samengevat. Leon de Winter is vergeetachtig & weet sinds lange tijd niks zinnigs mede te delen; tegenwoordig weet-ie dat zelf ook. Chazia Mourali blijft een heldin (ook al heb ik 'r nog nooit in de 'zwakste schakel' gezien tot voor vanavond), kan goed ouwehoeren maar niet discussiëren. Sex op tv was vroeger leuker.

geheugen (3)

Op m'n werk tijdens de rustige februari-uurtjes probeer ik op een rijtje te krijgen vanaf wanneer ik oxazepam ben gaan slikken, onder welke omstandigheden & hoeveel.

Ik moet 't 1e recept van m'n huisarts hebben gekregen rond 't tijdstip dat-ie me doorverwees naar 't RIAGG.
Ik weet dat ik al snel op 't gebruik van 3 pilletjes per dag zat. Elke keer uit angst te zullen sterven. De ene keer omdat ik niet normaal meer kon ademen, dán kreeg ik last van hartkloppingen, of deed 't op hol slaan van m'n darmen me besluiten een pil tot me te nemen.

Ik wilde zo min mogelijk slikken, maar had altijd, in geval van akute angstaanvallen, een zakje met enkele pilletjes in m'n portemonnee zitten. Dat zakje heb ik bij me gehouden tot ik ong een jaar studeerde, rond m'n 26e. Dus heb ik 5 jaar lang, dag in, dag uit, oxazepam-pilletjes op zak gehad.

Ze begonnen een ½ uur na inname te werken. M'n kop bonkte van ongeduld voor de bevrijding, maar als 't zover was, voelde 't gelukzalig aan.

Maar wat weet ik me nou daadwerkelijk te herinneren van 't gebruik van de oxazepam?
Zitten in de kamer op de bank is een beeld; wandelen in de avond met vriendin van broer in afwachting van de uiteindelijke werking; vroeger naar huis dan gepland, terwijl ik eigenlijk zou werken in 't jongerencentrum ivm optreden van een band.

't Grootste gedeelte lijkt echter weggevaaagd. De momenten van angst waren dermate intensief dat ik ze me misschien niet wil herinneren. De daaropvolgende rust bestond slechts uit een monotonie van veiligheid & weinig, zo min mogelijk voelen.
Kan je dan zeggen dat je hebt bestaan, als die herinnering slechts mondjesmaat aanwezig is?

Of is 't bestaan pas begonnen bij 't ontstaan van Zijperspace?

de vlag (afl 2)

De Boekenman wil alweer z'n verhaal over de dag van 't huwelijk kwijt.
'Mooie dag was 't zaterdag.'
'Ja, dat weet ik. Dat heb je me gister al verteld. Toen liet je me je vlag nog zien.'
'Oja, ja. Die heb ik alweer verkocht.'
'Verkocht? & Je was er zo blij mee?'
'Ach, wat moet ik met zo'n ding. Ik moet er de hele tijd mee lopen & 't moet gewassen worden & daar slijt 't van. Ik ben blij dat ik er vanaf ben.'

Maar 't was een mooie dag in Zijperspace.

Nogal treurig initiatief met hoog SBS6-gehalte als je het mij vraagt.

Ben ik geheel vergeten in te gaan op de uiteindelijke uitslag van de verkiezing van Smallzine.
Bij deze als titel de meest treffende omschrijving van 't initiatief. Die men in de oorspronkelijke kontext terug kan vinden bij Zantinge.
Voor de rest zal ik geen woorden vuil maken aan onzinnigheden van mensen die zichzelf voor willen doen als een pseudo-journalistieke instantie met niet meer dan ranzige inslag & daarom zo snel mogelijk vergeten moeten worden.

We hebben liever andere leveranciers daarvoor in Zijperspace.

onrust

't Gaat een lange dag worden. Met een angst die de hele dag zag duren; angst dat ik iets onder de leden heb. Dus moet ik me al die uren mezelf vermanen er niet aan te denken, rustig werk te blijven verzetten. Dat levert nl 't beste resultaat: niet de mogelijkheid hebben na te denken.
Maar de nacht is te kort geweest, de rust niet toereikend, wat zal leiden tot een averechts effekt. Gapen, voor me uit staren, nadenken, niet relativeren, panikeren.

Ik bel straks toch maar voor een afspraak.

Want er is iets gaande in Zijperspace.
(Ik verlang terug naar de oxazepam van meer dan 10 jaar her, die er voor zorgde dat niet willekeurig welk rampenscenario als vanzelf in m'n hoofd opdoemde).

schloggy

Ik voelde mij zeer vereerd met uw bezoek, want dat betekende dat u in ieder geval op zoek was naar betere manieren van spellen, schrijven, articuleren. Maar aangezien u met uw reet praat, zal 't waarschijnlijk nooit iets woorden (ja, goed gespeld).

Gluiperig, getild over 't paard, genegen tot laf gedrag, gedreven tot minachting, gedoemd tot zielig, goor stinkend bovenal, zijn enkele woorden die mij te binnen geschoten waren, maar die ik niet zal bezigen indien ik mij wil richten tot uw persoon.

Nee, mocht u hier nogmaals willen verschijnen (fier worden):

Ik mag u niet.

& Daar willen we 't graag bij laten in Zijperspace.
(Met zeer veel dank aan Nakedself)

schoenen

Soms is 't moeilijk te omschrijven hoe iemand is. Vooral als je jezelf voorgenomen hebt de beschrijving te laten verlopen dmv de conversatie die heeft plaatsgevonden. Een kleine toelichting mag op z'n plaats zijn, heb ik ooit besloten, maar mag de situatie niet te veel kleuren.

& Dan vindt er opeens bijna geen conversatie plaats. Is de man al te ver weggezakt & wil ik ook geen pogingen doen dichterbij te komen bij z'n puinhoop in kop. Help ik de man als ik wel toenadering tot 'm zoek, als-ie zelf geen mogelijkheid ziet normaal te antwoorden op m'n vragen? Wat valt er dan nog weer te geven van zo'n ontmoeting?

Trouble wil een blik bier, maar onderneemt niet de poging de ijskast te openen.
'Wat kost een blik 8.6?', komt er uit.
'Moet ik even opzoeken,' want de €-prijzen zitten er nog lang niet in.
Trouble legt geld op de toonbank, waarbij er 1 munt me vreemd voorkomt. Bij nadere bestudering concludeer ik dat 't de franse afkomst is die me in verwarring bracht, maar de onrust is al toegeslagen bij Trouble.
Hij wil een andere gelijkwaardige munt zien, maar blijft staren naar degene die hij heeft neergelegd. Neemt 't in de hand; bestudeert alle zijden ervan.
'Wil je dat blik nog kopen?', maar ik krijg geen antwoord.
't Is z'n laatste geld, dat had ik allang al gezien. Hij zou een paar cent aan z'n aankoop over houden, maar dat lijkt niet de reden waarom hij 't muntje blijft aanstaren. Geen emotie in z'n gezicht. Twijfel slechts, achter een ijzeren kop; de ijzeren kop die hij altijd al had. Plots vervuld, lijkt 't, van zelfmedelijden, maar ook even snel weer weg.
'Wil je je blik nog hebben?'
Trouble loopt weg. Met z'n munten.

Ik heb nog wel gecontroleerd of-ie schoenen aan had, want daar had Joe me al eens over verteld.

Sommige mensen blijven waarschijnlijk niet lang deel uitmaken van Zijperspace.

kippenstad

Waarschijnlijk 1 van='van' de lelijkste='lelijkste' mannen in='in' de new='new' wave-scene, maar='maar' hij wist='wist' 't zo='zo' mooi te='te' verbloemen door='door' altijd in='in' zwart colbert, zwarte='zwarte' broek te='te' lopen & een='een' ongeïnteresseerde zonnebril='zonnebril' te dragen. waardoor='Waardoor' je je='je' uiteindelijk toch='toch' wel met='met' z'n button='button' kon vertonen.

De new wave zorgde ervoor dat iets zeer traditioneels wederom sterk gewaardeerd werd: poëzie. & Hoe tegenstrijdig dat juist ik daar een voorkeur voor had. Voorkeur die zich uitsprak voor Richard Jobson, John Cooper Clarke, Joolz & Anne Clarke, maar door de combinatie met muziek was voor mij de tekst niet te volgen.
Muziek, dat was sfeer die in m'n hoofd opgeroepen werd, waarbij de stem slechts een onderdeel vormde zoals een muziekinstrument. Er vond in m'n hoofd slechts met moeite betekenisvorming plaats (nog steeds overigens), mbt tekst. Ik ben een intuïtieve muziekliefhebber, heb ik vaak gedacht.
& Toch die voorliefde voor dichters. Misschien omdat juist zij 't metrum juist wisten te plaatsen, 't woordspel tot instrument wisten te verheffen, de herhaling ten volle wisten te benutten.

John Cooper Clarke was 1 van de 1e poëten, viel zeer vroeg binnen de punkgolf. Ik was onmiddelijk verkocht bij 't aanhoren van Evidently Chickentown, vooral omdat ik 't niet in de gekuisde versie 'bloody' te horen kreeg, maar in de oorspronkelijke fucking versie. Enigszins teleurgesteld hoorde ik vervolgens 't openingsnr van de lp 'Snap, Crackle & Bop'.

& Toch ramt 't je kop in, de continue stroom van 'bloody', oa door de simpele dreun op de achtergrond van de ritmebox.

Dat fucking ramt fucking goed in bloody Zijperspace.

de vlag (afl 1)

De Boekenman heeft afgelopen weekend weer een klusje geklaard & hij wil er duidelijk iets over kwijt.
'Was 't zaterdag hier nog druk?'
'Ik weet 't niet. Ik was hier niet.'
'Nou, ik had 't wel druk, want ik heb na afloop geholpen.'
Alsof-ie 't paleis na afloop van 't huwelijk aan kant heeft gemaakt, zo gewichtig doet-ie er over: '& Ik kreeg er een kleinigheidje voor. Da's leuk als mensen er van houden.'
Ik word geen wijs uit die paar zinnen, maar Boekenman laat een stukje stof zien, dat lijkt op jute, waar een klein vlaggetje op zit genaaid. Ik kan me niet voorstellen dat-ie daar trots op is, maar blijkbaar doet 't 'm wat.
'Wat heb je ervoor gedaan dan?'
'Ik help daar wel vaker, aan de Singel. Aan 't eind van de dag heb ik geholpen de bloemenstal op te ruimen.'
Hij laat de vlag nog eens zien & terwijl-ie 'm vervolgens opruimt, praat-ie verder.
'Misschien heb ik 'm gestolen; daar kan ik me niet over uitlaten. Aan 't eind van 't opruimen hing dit vlaggetje er nog als laatste. Toen heb ik 'm bij me gestoken. Misschien misten ze dit vlaggetje toen ze vandaag weer moesten opbouwen. Dan heb ik 't gestolen. Maar misschien ook niet.'

Hier zullen we waarschijnlijk nooit zekerheid over krijgen in Zijperspace.

de worp

Waarom heeft-ie de mens niet perfekter gecreëerd? Zodat die specifieke beweging, tot doel 't doen bereiken van propjes & dopjes in 't uitlekbakje in de hoek van de wasbak, in een 100 % welslagen resulteert.
Zelfs na maandenlang oefenen op een afstand van ong een ½e meter leidt dit slechts tot een incidenteel ('t mag een wonder genoemd worden) treffen bij de worp vanaf 't gasfornuis (da's dan 2½ meter).

Of wist de here dat 'the Embassy' dan als zeer saai beoordeeld zouden worden in Zijperspace?

behoefte

Men kan 't dwangmatig gedrag noemen. Daar kan ik niet mee zitten: ik ben blij dat ik tijdens die voor de rest nutteloze tijd tenminste nog iets tot me neem, dat anders aan verveling verloren was gegaan. & Velen zullen bovendien van mening zijn dat 't op zo'n manier toch niet opschiet: hooguit 2 keer per dag enkele bladzijden, waardoor 'de ontdekking van de hemel' inderdaad een eeuwigheid kan duren; elke keer opnieuw moet je 't verhaal je weer eigen maken.
Maar ook daar haal ik m'n schouders voor op: bij 't lezen van een enkel zinnetje zit ik er juist weer geheel in, heb ik de sfeer opnieuw te pakken. Desnoods doe ik dat met 5 boeken tegelijk; 't kost me geen moeite om de draad van 't verhaal op te pakken van willekeurig welk van de 5 ('t is een gave, ik weet 't, maar een afwijking bovendien).

Er ontstond echter een probleem toen ik van de week de 'Dagkalender van de Nederlandse en Vlaamse poëzie 2002' in de ramsj (nou maar hopen dat er lezers zijn die weten wat dit betekent & hoe je 't schrijft) gekocht had. Vooral aangezien er een onverwachte ijver in mij ontstond, waardoor de scheurkalender binnen 2 dagen reeds, met gebruikmaking van de daarvoor bestemde gaatjes, was opgehangen aan een touwtje in m'n toilet.
Dit betekende dat ik tijdens de stoelgang Mulisch kon laten liggen, omdat er toch elke dag een nieuw gedicht voor me klaarhing.
& Dat terwijl ik nog maar kort geleden had uitgerekend hoelang ik nog over 't boek zou doen als ik in bovengenoemd tempo 't boek tot mij zou blijven nemen. Met de aantekening dat ik reeds over de helft was.

Nee, ik kon niet nog een boek halfgelezen links laten liggen, was mijn besluit. De 'Hemel' had al zoveel tijd van me gevergd; zovele malen was 't al door me opgepakt, meegezeuld naar toilet of bed; had 't naast m'n hoofd gelegen, omdat ik te moe was m'n ogen open te houden voor 't tot me nemen van letters. Dit doorzettingsvermogen kon ik niet omzetten in verspilde energie.

Hoewel ik een maand gedichten nog had in te halen, door de late aanschaf van de kalender (we zitten reeds in februari), heb ik me kunnen zetten tot 't dappere besluit die paar minuten van waarlijke rust niet te gebruiken voor 't lezen van dichtsels, maar met Harry door te gaan.

Nu sta ik dus m'n tanden te poetsen onder 't genot van:
Alles gebeurt van binnen. Van de wereld
ken ik alleen nog maar geluiden, woorden
die toegang zoeken tot mijn open oren
in mijn gestolde baard, en anders niets. (...)
(Anton van Wilderode)
Of met ietwat schuingebogen hoofd staande (welk een genot een heer te zijn) te plassen, terwijl onderwijl
De dag is helder, de buizerd bidt boven zijn prooi.
Een grote doos met stilte
wordt uitgepakt. (...)
(Cees Nooteboom)
deel van me wordt.

Er is een tijd voor alles in Zijperspace, ook al is er te weinig.

vluchten

& Toch voel ik me schuldig over 't feit dat ik de deuren wijd open heb gehouden voor enkele uren. Tuurlijk was 't zeer genoegzaam weer & moest daarvan geprofiteerd worden door 't huis een nieuwe, minder bedompte geur te geven. & Tevens was ik me bewust van de vliegen & andere brommers met vleugels, die veel te vroeg uit de winterslaap eropuit waren gestuurd door een vroeg ontwaken.

Ik heb pogingen ondernomen de bromvlieg de keuken uit te manoeuvreren, vooral op 't moment dat ik bezig was de maaltijd te bereiden, maar 't was buiten reeds te donker & binnen scheen de gezellige tl-lamp: geen enkel insekt zal dat heilig schijnen kunnen weerstaan.

't Schuldgevoel begon te schemeren toen ik de brommer nog steeds de speurtocht naar een uitgang zag maken, toen ik de volgende dag (vanochtend) mijn ontbijt wilde bereiden. Zelfs op dat moment wilde 't niet mijn voorbeeld volgen via de keukendeur naar buiten te gaan, maar verkoos 't eigenwijs, maar o zo logisch insekt-wijs, pogingen te ondernemen om de keukenramen te rammen.

Treurig werd ik toen ik daarnet de keuken betrad, waar wederom 't vrolijke licht van 't gastvrije tl-lamp de wanden deed stralen. Waardoor nog steeds dezelfde vlieg ten einde raad me tegemoet kwam vliegen, blijkbaar in de hoop dat een mensachtige 't leven zou kunnen redden van zo iets nietigs als een insekt door 't te bevrijden van een slopende zoekende vlucht naar de open lucht.

Ik heb slechts een biertje uit de ijskast gepakt in de wetenschap dat de vlieg de suggestie toch niet zou begrijpen dat 't buitenlicht dan wel verdwenen was, maar dat 't beter was 't donker als leidraad te nemen dan 't kunstmatig licht als veilig baken te beschouwen.

Lijf vanuit Zijperspace.

het boodschappenstokje ('t opnieuw inzetten van enkele reserves)

Waar waren we ook alweer gebleven? Slagers d'r bie moest 'm bij de vorige rapportage nog ontvangen, maar heeft zich zeer snel daarna ontfermd over wat vers vet & benevelend bier, beiden genoeg voor een gezellige avond met jezelf, maar waarschijnlijk had-ie meer dan zichzelf als gezelschap.

't Stokje bleek aangekomen bij de wat meer alcoholische lieden, want vervolgens wist Olav niets anders te doen dan zichzelf een delerium te drinken Dit met 't xcuus dat-ie iets te vieren had, waardoor-ie zou moeten stoppen met tijd besteden aan z'n blog. 't Delirium is 'm niet gelukt, want hij post nog net zo vrolijk als weleer, is de indruk.

Tom van 2Birds wist 't meest gevarieerde boodschappenlijstje tot nu toe samen te stellen, door 't combineren van reizen, schransen & vastzetten.
Hij stuurde 't stokje naar myroots, waar 't zich lijkt te wortelen, want reeds enkele dagen niets uit dat oranjeland gehoord, wat ook maar riekt naar een boodschappenstok.

Zou 't gestokt zijn, wat ooit glorieus begon in Zijperspace?

prinsje

Ok, ik had er van die duitse hotdog- aan toegevoegd ipv ah-knakworsten; & de chorizo kwam ditmaal bij de delicatessenwinkel vandaan ipv diezelfde vermaledijde ah. Bovendien stond 't al een weekje, waarvan 1 dag buiten & 6 dagen in de vriezer, zodat de smaak van div ingrediënten er inmiddels goed ingetrokken was. & Last but nog wat: ik had er een lik echte franse mosterd (zelfde deli, zelfde ah niet) aan toegevoegd.

Maar God, wat kan er bij tijd & wijle goed gekookt worden in Zijperspace, was de algehele conclusie.
(En niemand die 't kan controleren, want nu is alles op).

hoe men mij toch elke keer weer weet te vinden

Ik heb de laatste tijd wel vaker bezoek van mensen die op zoek zijn naar de borsten van Charis. Liefst, zoals op dit moment valt terug te vinden bij m'n teller, dmv foto borsten charis.

Ihkv de week van Charis (Luuk bracht me net op de hoogte, maar hij heeft 't zelfs over 2 weken), moest ik dat natuurlijk even vermelden. De tekst spreekt echter niet tot de verbeelding. Dat is: de tekst onder 't kopje Zijperspace na invulling bij Google van bovenstaande zoekopdracht. Een week geleden was ik enthousiaster hierover:

... zitten. Ze had 1 arm over haar borsten geslagen & de andere hand bedekte haar ... Charis
geeft zich bloot Ter gelegenheid van mijn een jarig bestaan zal ik ...


Dan kan ik me voorstellen dat je even een kijkje gaat nemen in Zijperspace.
Update: Ik ben blij dat veel mensen de bovenstaande links hebben uitgeprobeerd terwijl ik aan 't werk was. Dat leverde me bij 't staatje 'via welke link' totaal acht bezoekers op onder de genoemde kopjes. Bovendien is ondertussen gebleken dat indien men bij Yahoo-google 'borstjes Charis' invoert, slechts Zijperspace als resultaat krijgt.
(Voor de rest ben ik een fatsoensrakker, Charis; dit soort dingen zou ik nooit uit mezelf verzinnen)

scheren

Zeer nauwkeurig meten vergt 't. & Waarschijnlijk even veel tijd als dat je 'm elke keer helemaal weghaalt, want 't heeft verzorging nodig. Een 10-tal maal naar 't toilet lopen om de spiegel te raadplegen. Alle hoeken controleren, sprieterige uitsteeksels verwijderen. Staren naar de rode schijn.(Verzuchting volgt op ijdeltuiterig gedrag). Jeuken, voelen, kriebelen, woelen, plukken, wrijven.
Vooral veel geduld hebben.

't Is niet iets dat woekert in Zijperspace.

midzomernachtdroom

Ik had='had' 't nr='nr' een 2-tal weken='weken' op m'n comp='comp' staan, maar='maar' daar werd='werd' de verbinding='verbinding' erg langzaam='langzaam' van: continu='continu' werd 't nr='nr' met audiogalaxy='audiogalaxy' bij me='me' weggehaald. op='Op' deze manier='manier' heb ik='ik' er minder='minder' last van='van' & laat='laat' ik anderen='anderen' toch meegenieten.

Mirjam had me net doen laten geloven dat we iets hadden, de liefde niet alleen van mij uitging, maar toch verloor ik haar aan de vakantie. Iedereen, behalve ik, ging dat jaar in dezelfde periode 't land uit, zodat ik 't huis voor mij alleen had. Niet tot volle tevredenheid overigens, want vakantie vieren in Den Helder zonder vrienden & kennissen was in die tijd geen pretje. De enige leuke bruine kroeg was Galerie 33, dat vooral bevolkt werd door oudere mannen, nog stammend uit 't hippie-tijdperk. Gelegen ver buiten 't centrum. Zo voelde ik me ook, dus toch wel enigszins op m'n gemak maakte ik voor 't 1st kennis met enkele vreemde biertjes.

Mirjam keerde weer uit Berlijn met Midnight Summer Dream & de mededeling dat ze mij niet langer in onzekerheid wilde laten leven. Na 2 weken wachten kon ik me dan eindelijk terecht onderdompelen in treurnis, elke keer versterkt door 't draaien van 't nr dat de mededeling begeleidde.
Zoals wel vaker hoorde ik de tekst niet; ik zag slechts een man voor me die een verhaal vertelde, in een land van ver weg. Alsof de man me verhalen vertelde van troost & ik slechts beelden zag. Deprimerende beelden, die tegelijkertijd beelden van hoop opriepen, beelden van intens voelen, waar ik in ging zwelgen: ik begon verslaafd te raken. Door 't beluisteren van 't nr kon ik 't liefdesverdriet oproepen, ook al wist ik op gegeven moment allang niet meer wat liefdesverdriet was.

't Heeft jaren geduurd voordat ik ontwaakte in Zijperspace.

verkeerd

'Je zet ons ook elke keer weer op 't verkeerde been,' zei de cd-boer.

Hij zal 't over 't plastic tasje hebben gehad dat ik ditmaal wél wilde gebruiken voor vervoer richting Zijperspace.

tip

Nederlanders waren al zo slecht in fooien geven. Driftig hoofdrekenen, 10 procentsommetjes maken (...), maar sinds de euro is het in de kroeg bar. Tot afgrijzen van het personeel staan klanten al een maand te stuntelen met muntjes, als schoolkinderen in een snoepwinkel.
(...)'Niemand gaf een fooi. Alsof klanten bang waren per ongeluk te veel te geven. Ze stonden te wachten op twee cent wisselgeld.'
(...)'Klanten vonden 't kennelijk te beschamend om muntjes te gaan tellen bij het afrekenen. Ze gaven nog liever niets.'
(...)'De eurofooi stond in geen verhouding tot wat daarvoor werd getipt. Klanten deden alsof ze in het buitenland waren, daar doen ze ook zo moeilijk met fooien. De portemonnee zit vol muntjes, en je weet niet wat ze waard zijn. Dus wordt er maar naar boven afgerond. Dan krijg je een fooi van drie eurocent.'
(...)'Maar het draaide de afgelopen week inderdaad iets bij. Op twee biertjes krijgen we nu weleens een hele euro fooi.'
(Dag in dag uit, Volkskrant 2-2-2002)

Ik heb uitgerekend dat 't mij zeker € 75,- minder heeft opgeleverd de afgelopen maand (of hoor ik dat dan in guldens uit te drukken?)

Zodoende was er vanmiddag geen mogelijkheid tot pinnen in Zijperspace.

klote

Na afloop van een verveelde rondtocht door 't centrum besluit ik een biertje op m'n werk te drinken. Ik weet geen andere plek om heen te gaan om uit te rusten van een middag geen lol in 't jolig oranje-gevoel.

Terwijl ik de krant aan 't doorbladeren ben, Chiel komt vlak langs me binnenvallen. Bijna letterlijk, want hij verliest onmiddelijk na sluiting van de deur z'n evenwicht, maar wordt opgevangen door de rug van een dame die aan de bar zit.

Beter even een praatje met 'm maken.
'Gaat 't wel een beetje, Chiel?'
''t Gaat klote.'
'Wat doe je dan hier?'
Glazige 24-uurs-alcohol-ogen proberen me aan te kijken.
'Zou je 't wel doen als 't klote met je gaat? Je loopt bijna die vrouw omver.'
't Alcoholische antwoord: 'Doe me nog 1 biertje.'
'Dat kan ik zowiezo niet doen. Ik werk niet.'
'Je werkt niet?' & 't Leven van ontnuchterende opluchting springt in z'n ogen.
'Je hebt er toch niks aan als 't toch al klote met je gaat? Die vrouw heeft er niks aan, jij hebt er niks aan & wij hebben er al helemaal niks aan.'
De hoop is alweer van z'n gezicht verdwenen.
'Ga nou lekker naar huis.'
Chiel kijkt nog even glazig verder & keert zich dan naar de deur. Hij doet 2 stappen in de richting van de uitgang, maar z'n ondeugende blik verschijnt & weerhouden 'm van de deur openen. De ondeugendheid lijkt een grotere verslaving dan z'n behoefte aan drank.

Hij kijkt me aan.
'Kan je me er niet uittrappen?'
Lachend pak ik 'm licht bij z'n schouder & doe de deur voor 'm open. Bij 'Hop' is Chiel de deur uit.
Ik heb 'm nogeneens iets dat ook maar leek op een zet gegeven.

& Schuld blijft altijd te voelen in Zijperspace.

commentaar

Er doet zich al enkele dagen, misschien al enkele weken, een probleem voor mbt 't lezen van de reakties. Die blijken, heb ik zelf reeds meerdere keren moeten ondervinden, niet oproepbaar te zijn. Ikzelf heb 't geluk dat reakties alhier achtergelaten, mij automatisch als i-meel worden toegezonden, waardoor ik toch adequaat kan reageren. De lezer heeft die mogelijkheid echter niet & is aangewezen op 't reaktie-ding, dat dus niet werkt.
Er bestaat wel een mogelijkheid de reakties te lezen, heb ik ondertussen proefondervindelijk geconcludeerd. Niet dat ik meer reakties wil ('t is nou 1maal de enige oplossing), maar men dient zelf ook te reageren om de reeds geplaatste commentaren voor ogen te krijgen.

Mocht men dus behoefte hebben de discussie, zo af & toe gevoerd alhier, te volgen, dient men slechts 'Oeh' of 'Aha' in te vullen.

Als donderslag bij heldere hemel in Zijperspace wordt vervolgens geen geheim meer verhuld.

ontbijt

Voor 't 1st dit jaar zit ik in de tuin te ontbijten, vol in de zon, zodat de bladzijden van 't boek niet ontcijferd kunnen worden. Ook de baseballpet helpt niet.

Zou ik überhaupt een woord gelezen hebben, steeds starend over de tuin van 't vergane jaar? Met kale rechtstaande of enigszins scheefhangende stokjes gespietst in de grond, verbazende overlevenden van een lange periode van waai. Diverse malen afgeleid door bloempjes van de week ontloken, of sprietjes van een bolgewas die als kolonisten de wijde wereld ontdekken. & 't Zoeken naar namen is weer begonnen; net als m'n vader aan 't begin van 't nieuwe groeiseizoen zit ik te mijmeren over welke plant op welke plaats tevoorschijn zal komen. Geschokt over 't veel te vroeg ontwaken van enkele insekten, die verdwaasd hun zoektocht naar oriëntatie-punten aan 't maken zijn. & Daardoor opgesloten raken in 't doolhof van ramen in m'n keuken.

De 1e maal van vele keren kijk ik vergenoegd naar de tuin, die de mooiste tuin is, in al z'n kale dorheid, vergane glorie & z'n 1e gloren van de volgende generatie, want in al z'n wanorde wordt 't mijn verlengde woonkamer, mijn naamplaatje aan de achterkant van 't huis.

Er bevindt zich een nimmer falend uitzicht in Zijperspace.

efficiënt

In de tijd dat zij de afstand van de Beurs van Berlage naar de Nieuwe Kerk hebben afgelegd, heb ik boodschappen voor de hele komende week gedaan.

Afstanden in Zijperspace zijn zeker niet werelds onoverbrugbaar.

sst

tijd voor verouderen,
laten begaan van de tijd
& haren die grijs waarnemen

genoegzaam uitbuiken,
veronachtzaamd twijfelen,
weifelend lijden.

levens spoelen
door aderen
verstommen stijf
tot stevig stokstilstand.
nooit meer.

't Verre station van Zijperspace.

blij

Ik heb respect voor een ieder die een log heeft en (...) werkelijk van zijn log houdt; hoe goed of slecht het ook is, en hoeveel lezers hij ook heeft. (Puck)

& Of ik van m'n blog houd. Dat 't pijn in m'n hart doet te bemerken dat 't zeker 7 uur niet oproepbaar was. Dat 't me geen barst interesseert of 't me geld gaat kosten om 't professioneel te laten hosten. Dat ik 't bijna als een verplichting ga zien tegenover de mensen die me dagelijks lezen: eindelijk iets substantieels evenwichtigs. Die stukjes zelf tonen al zo weinig evenwicht, zijn zo aan grillen onderhevig, laat 't instrument dat 't draagt dan in ieder geval enig continuïteit vertonen.

Dat ik 't ook m'n familie, & specifieker: m'n moeder, niet aan wil doen, te stoppen met m'n schrijfsels. Schrijfsels die niet zomaar schrijfsels zijn, maar een belangrijke vorm van afscheid nemen van m'n vader betekenen. Afscheid dat al jaren aan de gang is; bij elk stapje die hij minder kan zetten, zwaai ik van een grotere afstand m'n vader gedag.
Schrijfsels die me daarentegen ook doen beseffen dat mijn vader nog lang niet weg is, dat ik zoveel mogelijk moet genieten van de man die nog steeds 'Pa' genoemd wil worden.
Misschien dan wel een afscheid, maar een afscheid van een man die ooit daadkrachtig was & sterk & welluidend, maar tegenwoordig niet anders kan dan zichzelf te presenteren als een man die de aandacht & kracht & welluidendheid van z'n kinderen nodig heeft, ipv andersom.
Ik moet verdergaan & buitengewoon goed vertellen wie hij is, wie hij was, hoe ik me voel & in welke mate hij onderdeel is van mij. Net als dat de rest van de familie onderdeel van me is. & De rest van de rest.

Geen moment verloren laten gaan, geen poging tot schrijven veronachtzamen. Dat lijkt momenteel mijn motief. Mijn vader speelt daarbij vaak een belangrijke rol, ook al merkt de lezer dat niet al te vaak. Ook al merkt mijn vader dat niet al te vaak.

Mijn moeder. Mijn moeder leest me. Ik hoop dat men beseft hoe apetrots ik af & toe kan zijn als ik dat zie.

Daarom moet ik dichterbij komen. Niet meer van zover vandaan.

Binnenkort wordt 't Zijperspace.nl.

geheugen (2)

M'n 2 oudste broers mochten op de fiets naar huis rijden. Terwijl de rest van 't gezin met Pa & Ma in de Trabant (zeker weten doe ik dat niet) naar huis werd gereden. Theo zwaaide vrolijk, terwijl-ie voor de auto uit reed, maar plots verloor-ie blijkbaar z'n evenwicht, want rep & roer volgde.
't Enige wat ik me van 't voorval weet te herinneren is dat Theo door een man in werkkledij naar een grote schuur werd gedragen, een soortemet werkplaats.

De volgende herinnering aan 't voorval is 't moment dat m'n moeder & ik Theo bij 't ziekenhuis afhaalden. Ik was verbaasd; ik snapte er niks van. Hoe kon 't dat Theo 1st in 't ene gebouw binnen werd gedragen & vervolgens uit een ander gebouw tevoorschijn kwam? Dit was schier onmogelijk in mijn beleving.

Een paar jaar geleden haal ik op een familie-bijeenkomst m'n herinneringen omtrent 't ongeval van Theo naar boven. Aan de rand van de timmerwerkplaats, wordt er nav mijn beschrijving opgemerkt. & Verdere details volgen. We waren op de terugweg van een bezoek aan Opa & Oma Zijp; Theo moest een week in 't ziekenhuis verblijven, etc.
'Hoe kan 't dat jij dat weet?' vraagt Theo plots tijdens de familie-bijeenkomst. 'Ik was toen hooguit 7. Jij kan niet ouder dan 3 zijn geweest.'

De vraag is wat invulling is & waar daadwerkelijk 't verleden van Zijperspace zich bevindt.

liegen

Ik doe de afwas op m'n werk. Kaspar komt binnenlopen om z'n dorst te kunnen lessen.
'Ah, een schoon kopje,' terwijl-ie er 1 van 't druiphek pakt.
'Ik heb er xtra goed m'n best op gedaan.'
Hij houdt 't kopje tegen 't licht. We grijnzen naar elkaar.
'Ik ben nooit goed in liegen geweeest,' verdedig ik mezelf.
'Jouw leugenvermogen staat ong gelijk aan je afwasvermogen.'
Met 't niet al te vieze kopje keert-ie terug naar z'n kantoor.

Wat is schoonheid in Zijperspace?

geheugen (1)

Reinders wilde dat we 't Idioom (zo heette 't boek met engelse woorden, hun betekenissen, & een begeleidend voorbeeld van gebruik in een volledige zin) uit ons hoofd kenden. Daartoe testte hij bijna wekelijks onze kennis.

Hoe ik ook m'n best deed de woorden uit m'n hoofd te leren, de zinnetjes wilden zich niet nestelen in m'n geheugen. Onvoldoende op onvoldoende werd daardoor m'n deel. & Reinders sprak me toe dat ik toch eens serieuzer de boel moest aanpakken, want 't zou gaan meetellen voor m'n rapport.

& Waarempel: ik vond uiteindelijk een methode om 't in m'n kop te stampen. Een wel zeer efficiënte methode. De woorden & de zinnen moest ik niet benaderen als een te begrijpen geheel. Ik moest 't als een gegeven beschouwen, zonder inhoud, zonder betekenis. De zin waar 't woord in stond, moest ik op dezelfde manier benaderen als 't woord zelf: een 1-dimensionaal ding dat zich in m'n geheugen moest planten, zonder dat 't enige betekenis met zich mee zou brengen; toevallig een vertaling van een ander woord.
& 't Bleek al snel dat de zinnen zich net zo makkelijk gingen hechten aan m'n geheugencellen als de woorden, ook al bestond 't uit meer bytes. Letterlijk kon ik de begeleidende zin opdreunen zogauw mij een woordje werd toegeworpen. Zonder spelfouten, want dat kon immers niet, want 't had zich zonder spelfouten opgeslagen (tenzij er een spelfout in 't Idioom stond).

Ik haalde slechts nog 10-en. Ik kreeg schouderklopjes van Reinders voor m'n presteren, & werd ter voorbeeld gesteld. Ik was nl 't bewijs dat 't uit 't hoofd te leren was.

Vele jaren later is men engels gaan spreken in Zijperspace.

bellen

'Hoi. Ik dacht: ik bel jou maar eens.'
'Da's ook toevallig; ik dacht net aan je. Dit is toch je vrije dag?'
'Nee, ik ben aan 't werk.'
'O nee, 't is donderdag. Wat doe je?'
'Wat denk je?'
'Zeikerd.'
'Je begon zelf.'
'Hoe gaat 't ermee?'
'Goed. Ben nog steeds verslaafd.'
'Oh leuk. & Heb je al een vriendin?'
'Hoe spel je dat?'
'F, r, i (....)'

Na jaren afwezigheid zijn sommige vriendinnen nog steeds leuk gek.

& Dan moeten we zo min mogelijk 't gieren van de lach bekennen die in Zijperspace weerklinkt.

saai

't Is eigenlijk een saaie bedoening voor me, zo vlak voor 't huwelijk.
Weinig junkies bijv die voorbijschuiven. Ach ja, Westmalle kwam voor een flesje, maar die was al snel weg. 't Zelfde gedrag vertoonde de Reus, ook al, of juist omdat-ie ruzie had met een pillendraaier. In no time was-ie al weer buiten om achter de reden van z'n grafstemming aan te gaan.

Ah, daar loopt de dame van de bank op de hoek, waarmee ik liever heel wat gezelligere uren wil doorbrengen dan dat ik 4 jaar lang incidenteel naar haar zwaai. Voor 't moment geeft 't me wat afleiding, maar ik zou haar glimlach wat langer mijn kant op willen laten schijnen.
Ander onderwerp, want ze is alweer lang voorbij.

Nadat je er 10-tallen hebt zien passeren, heb je 't wel een beetje gehad met de camera-teams. & Ook met de mannetjes met wel zeer professionele lensen op hun fototoestellen.

& Iedere keer wordt de vraag weer gesteld: 'Zijn jullie eigenlijk op zaterdag open?' & Ik vertel 't verhaal wederom.
M'n baas wil open: hij verliest al genoeg aan inkomsten door dat huwelijk, is zijn redenatie.
Ik hoef gelukkig niet te werken, ben vrij te beslissen wat te doen die dag. Niet dat ik dat weet; aan de ene kant interesseert 't me niet, maar aan de andere kant wil ik zo'n belangrijke dag niet missen; 3ens wil ik genieten van m'n vrije dag. Hoe zwaar weegt elk van deze punten als uiteindelijk 't moment daar is?

Ik blijk niet de enige te zijn die zich verveelt. Een geluidsman vertelt me dat ze bij gebrek aan onderwerp van de nieuwsredaktie de media-hype moesten filmen. Camera-team filmt dus camera-team.
Toppunt van nietszeggendheid vond-ie dat ze de route van de koets lopend moesten afleggen. Dat is net zoiets als de treinen op de duitse televisie midden in de nacht.

Uiteindelijk mag ik m'n werkplek verlaten & voorbij 't gillend publiek rijden. Ik kijk niet; ik wil ze niet zien. Ik kan me niet voorstellen dat mensen 't leuk vinden naar andere mensen te kijken die niet zoveel meer bijzonderheid hebben dan zijzelf, behalve dan dat ze door die aandacht bewegingsvrijheid ontberen.

Daar wordt in Zijperspace niet aan geleden.