radio

Tom Robinson had ten tijde van dit nr z'n woede van de gebalde vuist al een beetje achter zich gelaten. Maar 't is nou 1maal de mooiste illustratie die hij ooit gebruikt heeft voor 1 van z'n platen.

Maandag, donderdag & vrijdag luisterde ik niet naar de radio. Als we de avond- & zondag-uitzendingen van de Vpro buiten beschouwing laten, kon er alleen op dinsdag & woensdag genoten worden van enigszins goede muziek. Uitgezonden op Hilversum 3 door de Vara & de Kro.
De Vara had op gegeven moment de 'Verrukkelijke 15' uitgevonden. Een alternatieve hitparade, waarin de muziek terechtkwam die de Vara-dj's zélf als kwaliteit bestempelden. Tenminste, dat was 't idee. Naarmate 't programma langer bleef bestaan, ben ik steeds meer commercie er achter gaan vermoeden.

Ik woonde al in Amsterdam toen 'Atmospherics: listen to the radio' in de V15 terechtkwam.
Nou ja, wat was wonen in een tijd dat ik van logeerplek naar tijdelijk onderkomen hopte. Zo min mogelijk nam ik bij die kleine verhuizingen mee; de volgende verblijfplaats zou toch weer van korte duur zijn.
M'n radio, waarschijnlijk rond m'n 15e voor m'n verjaardag gekregen, reisde in ieder geval altijd met me mee. Een kleine radio met een redelijke ontvangst dankzij de antenne die 1½ meter kon uitsteken.
Die stond dus ook aan in de Utrechtsedwarsstraat, waar ik een zolderkamertje 'mocht' huren, van die goede oude gepensioneerde man. Ik betaalde 75 gulden per week voor een ijskoude, tochtige ruimte van hooguit 2½ bij 2½, met schuine wanden vanwege de puntdak waarvan 't deel uitmaakte.

Als ik de mogelijkheid mocht hebben iemand te vervloeken, dan met veel plezier deze heer. Ik ben echter bang dat de heer ons reeds verlaten heeft. De vloek zou onverrichter zake naar mij terugkeren.

De radio stond dus aan op dinsdagmiddag. Was 't niet op m'n zolderkamertje, dan was 't wel bij Pim, 't vriendinnetje die ik nodig had voor de warmte in de grote stad.
Een enkele keer is ze bij mij op mijn kamer blijven slapen; was handig na afloop van café de Plak in de Utrechtsestraat. Maar 't was zeker geen luxe in de kou van de beginnende winter, in een smal bed met veel te weinig deken. 't Voelde dan in ieder geval minder eenzaam als in 't liedje van Tom Robinson.

De Utrechtsedwarsstraat was geen juist onderkomen voor Zijperspace.

tijdelijk

'Gilgamesj, Gilgamesj?' vraag ik me af. Ik ken de naam wel. Ik weet zelfs dat 't een belangrijk werk is. Maar ik weet 't absoluut niet te plaatsen. & Ze hebben er zelfs 2 boeken ervan.
Ik besluit de verkoopster van de boekhandel te raadplegen.
'Er staan daar 2 epos, hmm, nee, 2 epossen....? Wat is eigenlijk 't meervoud van epos?'
'Epi misschien?' is haar reaktie.
'Tuurlijk, je hebt gelijk. Wat is 't verschil tussen beide boekwerken betreffende 't epos van Gilgamesj?'

Ik ben gepreoccupeerd vandaag door 't feit dat ik ouder word. M'n collega had 't door haar opmerking nog wat xtra aangewakkerd ('Je moet wel oppassen, Ton.'), maar 't was reeds meer dan een smeulend vuurtje. Elk euvel lijkt me een stap dichter bij de uiteindelijke dood te brengen. Een elleboog die niet functioneert, een griep die me overvalt, voedselvergiftiging, vermoeide benen & voeten, een rug die konstant gerecht moet worden om 't gezeur te verminderen. 't Zijn voorspellingen die de weg bergafwaarts aankondigen. Of misschien zijn 't geen voorspellingen, maar reeds illustraties ervan.

Ik heb de rode gekocht: 'Rood is een mooie kleur,' hield ik de dame voor, maar in werkelijkheid was 't feit dat-ie enkele € goedkoper was de motivatie. Hoe zou ik rood boven crêmig wit kunnen verkiezen zonder daar iets bij voorbaat mee te winnen?
Tussen de noodzakelijk migraine-dutjes door heb ik stukjes van de inleiding vluchtig kunnen lezen. De man Gilgamesj zal gedurende 't epos z'n uiteindelijke dood onder ogen moeten zien. Hij blijkt niet goddelijk, niet onsterfelijk.

& Ach, ik ben 't ook niet.
Maar kan 't niet ff wat praktischer, die vooraankondigingen ervan? Of minder bruusk zo vlak achter elkaar? Kan 't mij zo af & toe ook 'ns vergund zijn 't werk, dat ik in m'n vrije tijd ter hand neem, te voleindigen? Ik hoef toch niet weken achter elkaar gevloerd te worden om me van die realiteit te laten doordringen?

Evengoed laat ik me niet kennen. Ik zet m'n hoofd op ontkenning van 't ongemak. & Stug volhard ik, volhard ik in die ontkenning.

We wijzigen vannacht in ieder geval de tijd in Zijperspace, zodat de tijdelijkheid weer verder ligt.

pasen

Na 12 uur slaap, met korte onderbrekingen, m'n jaarlijkse portie migraine & continu last van m'n elleboog & onderarm ga ik nu aan m'n Paasweekend beginnen.

Met dit mooie weer in Zijperspace betekent dat 3 dagen xtreem hard werken.

verdragen

't Is een waardeloos gevoel. Eindelijk weer tevreden over de stukjes die ik schrijf & dan overdonderd worden door pijn in m'n arm.
Meteen staat elke gedachte in 't teken van de pijn. Hoe 't te vermijden & hoe 't te dragen. Ik voel me een zwakke man die geen centje van die pijn kan verdragen, onmiddelijk erdoor gevloerd wordt, in tegenstelling tot vrouwen die geplaagd door eenzelfde gradatie van onwel, hun gewoonlijke dingen lijken te kunnen blijven doen.

& Doordat alle aandacht naar m'n arm uitgaat, weet ik ook geen zin te schrijven die ook maar enigszins loopt, laat staan tot de verbeelding spreekt.

Xcuses voor zo weinig zinvols vanuit Zijperspace.

rust

'Je moet wel oppassen, Ton,' zei een collega tegen me nav m'n nieuwe lichamelijke klacht.
'Ach ja, 't hoort bij 't ouder worden,' zei ik laconiek, maar vond de onvolkomendheden van m'n lichaam niet toch wel de spuigaten uit lopen.

Ik kan m'n rechterarm bijna niet gebruiken zonder pijn in m'n elleboog. Een pijn die uitstraalt over m'n onderarm naar m'n hand. Ik kan geen glazen spoelen, kaas snijden, de vloer trekken of onverwachte bewegingen waarbij m'n arm boven m'n hoofd uitgaat.
Een tennisarm, suggereerde een andere collega. Rust houden, luidde haar advies.
1st nog ff t/m dinsdag werken, ben de laatste tijd al veel te veel ziek geweest.

Zijperspace moet echter wel te ruste gelegd worden.

ouders

Maandag 8 april komt een man bij m'n ouders langs. Een man die er verstand van heeft. Dat heeft m'n moeder me van de week verteld, toen ik haar laat in de avond belde.
Door m'n teller zag ik dat ze m'n blog bezocht. Ik wilde wel 'ns weten wat ze van een bepaald stukje vond. Daar ging 't gesprek uiteindelijk niet over. Er waren belangrijker zaken om aan te horen.

Momenteel schijnt de zon aangenaam, wat op deze Goede Vrijdag de gezinnen aanzet om 't leven naar buiten te verplaatsen. Turkse muziek weerklinkt vanuit 't huis van m'n achterburen. Af & toe wordt 't overstemd door de kwetterende kinderen of de verontwaardige vader.

Ikzelf probeer, gezeten in de zon, 'Gesloten huis' van Nicolaas Matsier te beëindigen.
't Beschrijft oa 't lichtelijk verslonzen van z'n moeder tegen 't einde van haar leven.

(...) de afwasborstel had een soort kruin gekregen, een leeg punt vanwaaruit de haren plat langs het hout lagen (...), enfin, toen ik had vastgesteld hoe volkomen uitgediend de afwasborstel was, had ik gevraagd of ze nog een andere had, en vervolgens had ik aangeboden er even twee te gaan kopen, waarop ik haar tot mijn stomme verbazing, want het was voor het eerst dat zij zo onomwonden over haar perspectief sprak, had horen zeggen, met een huishoudelijke nauwkeurigheid die ik absoluut schokkend had gevonden: 'Ach jongen,' had ze gezegd, 'twee? Zal ik die nog wel nodig hebben? Ik weet het niet hoor.'

De turkse muziek is inmiddels gestopt. De familie gaat z'n 1e zonnige vrije dag blijkbaar ergens anders voortzetten.
Ik probeer me de ouders over enkele jaren voor te stellen, wanneer de kinderen opgegroeid zijn & de verantwoordelijkheid andersom lijkt te liggen. Als de nukkige vader zich tevreden zal moeten stellen met de inmiddels verwesterde kinderen, die waarschijnlijk minder de zorg over de familie willen dragen dan de voorgaande generaties.

De man die er verstand van heeft, komt praten over m'n vader. Praten over wat mogelijk de beste oplossing is voor hem & voor m'n moeder. Maar vooral voor hem. M'n vader moet laten blijken of hij met de suggesties van de man die er verstand van heeft kan meegaan.

M'n moeder kon haar tranen niet inhouden. Ik moest er zelf ook tegen vechten. Je zet je man niet zomaar 1 of meer middagen per week buitenshuis. Na 45 jaar huwelijk.

Ik moet maandag 8 april werken, maar had graag m'n ouders getoond dat ik ze hoe dan ook steun in hun beslissing, dat ik met ze mee probeer te denken. Dat er wel degelijk een bepaald gevoel op mijn schouders rust.
Ik zou er graag bij zijn.

Ik kijk de tuin in, waar de rust volledig is weergekeerd. Ik zie achterin een vreemde vogel in de enige boom zitten. Ik probeer m'n ogen te focussen.
'Hé Pa, hé Pa,' wil ik roepen, 'ik heb een Vlaamse Gaai in m'n tuin zitten.'
Maar ik weet dat ik geen antwoord krijg.

De echo's voeren soms niet al te ver in Zijperspace.

schoon

Vooral de voorbereiding op de grootste happening van 't jaar is lastig.

't Betekent weliswaar slechts dat ik 't huis helemaal aan kant moet maken. Van stof ontdoen. & Vetvlekken. & Gruizig klevend ongein aan de vloerbedekking.
Dat denk ik ver van te voren, dat 'slechts'. Die gedachte verdwijnt alras, vooral naarmate de datum nader schrijdt.
Want waar haal ik bijv de behaaglijke geur vandaan die wellicht niet met mijn manier van huishouden samengaat? Is 't dagenlang opengooien van de deuren daarvoor toereikend?

Hoewel, ik weet 't niet. Ik stel me altijd voor dat 't hier groezelig & beschaduwd ruikt, & dat de visite de slierten ziet van onverwachte spinnen, die nimmer vermoed zich in mijn huis blijken voort te planten. & Men, 't toilet bezoekend, de glibberige zilverachtige beestjes gewaar wordt, die onnavolgbaar snel de douche doorkronkelen. Te snel voor m'n dooddrukkende duim.

& Dan die kattengeur, die tegenwoordig onverwachts 't huis kan overrompelen. 't Lijkt m'n huis dan in een niet aflatende stank van kattenviriliteit gevangen te houden, of juist in 't tegendeel daarvan. Hoe in godsnaam die geur eruit gesloopt, als net de avond ervoor de wind niet mee wilde werken?

't Meest zie ik toch wel op tegen 't ontvetten & ontvlekken van 't gasfornuis. Kannen kokend water met bijtende schoonmaakmiddelen zullen gevergd worden eer deze toonbaar tevoorschijn zal komen. & Ik weet dat als ik dan eindelijk 't fornuis als spik & span gereinigd beoordeel, ik 't niet zal kunnen laten de zijkanten eenzelfde behandeling te laten ondergaan. Waarna de zijkanten van de ijskasten volgen, de deurtjes van de kastjes, de planken voor de pannen, 't aanrecht... 't een niet aflopend sprookje wordt, waarbij Assepoes een schijnheilig stuk vreten zal lijken te zijn.

Ach, anders ik wel.
Bij dat besef geef ik daarom enkele uren voor 't langverwacht bezoek de moed op: ze zullen toch wel merken dat ik de grootste huishoudelijke smeerlap van de hele familie ben. Een enkele vinger vluchtig gestreken over een ongedacht richeltje zal boekdelen spreken.

We zijn nu al zenuwachtig in Zijperspace.

spelletje

We wilden graag meedoen met 't middagdutje van m'n moeder. In de holtes van haar benen. Lekker warme lichaamsaandacht, waar niks tegenop kon. 't Was bijna een strijd wie naast moeder op de bank mocht liggen.
Een strijd tussen Quint, Carel & ik. Carel wilde niet altijd, want vond zichzelf ondertussen te oud ervoor geworden. Maar Quint juist weer wel. & Quint was 2 jaar jonger & had die aandacht blijkbaar hartstikke hard nodig. Jaloersmakend hard was die nood eraan. Dan kostte 't moeite m'n moeder ervan te overtuigen dat ik ook weer 'ns aan de beurt was.

Ik sliep niet 't volledige kwartiertje dat ik met m'n moeder aan 't dutten was. 't Was 't mooiste plekje om te liggen, heerlijk zacht & veilig bovendien, want verstopt achter m'n moeders lichaam. Daar moest ik met volle teugen van genieten & m'n aandacht erbij houden.

& Als m'n moeder ging snurken, kon ik dat spelletje met haar spelen. Een spelletje dat we vaak met elkaar speelden. M'n moeder sliep dan altijd met haar mond open & maakte bovendien een heel ander snurkgeluid dan gewoon. Dat was voor mij een teken dat 't kon.
Langzaam boog ik me over haar heen & keek of ze haar ogen wel helemaal dicht had. Als dat 't geval was, liet ik m'n wijsvinger verder uitsteken dan de andere vingers aan m'n rechterhand. & Tergend langzaam bewoog ik die vinger richting m'n moeders mond.

Vanaf dat moment moest ik opletten, want anders raakte ik m'n vinger kwijt. Tegelijkertijd was dat juist 't aantrekkelijke van 't spel. 't Spel was pas leuk als ik in ieder geval een paar keer verloren had. 't Was pas leuk als m'n moeder met haar tanden m'n vinger te pakken had & de schijn ophield die te gaan oppeuzelen.

Vermoeid van 't lachen & de pogingen ook haar vinger op mijn beurt te pakken te krijgen, ging ik uiteindelijk weer liggen. Achter haar rug, waar 't veilig & warm was. Slaapverwekkend lekker warm. & Ik zag in gedachten nog een paar keer m'n vinger door haar mond gebeten worden, voordat ik vergenoegd met haar in de dutslaap viel.

Klaar voor zalig ontwaken in Zijperspace.

wekker

Zo tegen 't einde aan is 't me dan toch overkomen. Als 't 3 dagen later zou zijn gebeurd, was er niets aan de hand geweest, maar vandaag zitten we nou 1maal nog in de wintertijd.
't Is slechts luiïgheid dat ik de wekker niet op wintertijd heb gezet. In de tijd dat de griep me gekluisterd aan bed hield heb ik me nog menigmaal die kant op gedraaid om de poging te wagen, maar keerde ik al snel terug in de ontspannen lighouding, want de zomertijd liet toch niet lang meer op zich wachten.
Ik vond 't op zich ook wel handig; dankzij de wekker wist ik tenminste hoe laat 't in de zomer zou zijn & was 't tevens een geheugensteuntje in welke richting ik alle andere klokken moest wijzigen, mocht de overgang zich weer aandienen.

Overigens heet 't dat ding weliswaar een wekker, maar ik gebruik 'm nimmer als zodanig. Hij geeft voor mij slechts de tijd aan; 't wekkergedeelte regel ik zelf wel. Vlak voor slapen gaan prent ik mezelf in hoe laat er opgestaan dient te worden & de volgende ochtend verlaat ik dan op dat tijdstip 't bed. Daar heb ik geen wekker-funktie voor nodig.

Vanochtend dacht ik me verslapen te hebben met 6 minuten. De wekker (laat ik 'm nou maar gewoon zo blijven noemen) wees immers '09:06' aan. Verdomme, ik wilde nog wel wat zaakjes regelen voordat ik me naar werk zou begeven. Zo hield ik daar niet veel tijd voor over.
Mijn kleren reeds aangetrokken ontdekte ik in de huiskamer de ware tijd. Of zo die heet: de wintertijd, voor zolang die nog duurt.

Met kleren & al ben ik teruggedoken in 3 kwartier dromenland. Die wintertijd moest ik nog ff genieten.

Dat land ligt overigens diep weg in Zijperspace.

glimlach

Ze zetten me neer naast de man die als laatste was de studio kwam binnen lopen. De eeuwige student, die zich er niet voor schaamde te bekennen dat-ie 's middags al behoorlijk ingedronken had. Hij was wezen inpilsen, zoals dat heet.
Er werd hartelijk gelachen om z'n mededeling. Van: 'Ha, da's goeie ouwe Thom weer. Onnavolgbaar, die vent.'

Een gemakkelijk publiek had de geluidsman van 't studenten-studiootje, die blijkbaar te pas & te onpas werd ingezet zogauw 't gezellig moest worden bij de uitzending van Uilen-Tv. Publiek dat nog maar net 't veelvuldig drinken tot 's morgens vroeg had leren kennen. Publiek dat elke flauwe opmerking over groot drankverbruik dankbaar in ontvangst nam door schaterlach.

Hij had ook niet gelogen over de tijdsbesteding van afgelopen middag: ik kon 't ruiken aan de lucht die uit z'n keel tevoorschijn kwam als-ie tot me sprak.
Hij wilde ook zo graag praten met me over bier, over wat-ie lekker vond & vooral bierkennersverantwoord. Wilde ook zo graag laten merken dat-ie 't bier van mijn brouwerij ontzettend lekker vond & ook heus onmiddelijk herkende.

Hij was 't grappigste van 't hele stel jury-leden die de 7 pilsners moest beoordelen: hij liet boeren als de microfoon in de buurt was, keerde z'n glas bier om op z'n oor nadat de presentator vroeg of hij naar z'n bier luisterde, probeerde ook altijd grappiger te zijn dan de man & vond als enige 't malt-bier lekker.

't Was een gezellige avond. Maar misschien moet ik mezelf eens toegeven dat ik bepaalde glimlachjes niet kan uitstaan.

Die kromming rammen we liefst weer recht in Zijperspace.

de weg naar uilenstede

De route die ik af moest leggen was bijv de lange weg richting VU-ziekenhuis, waar m'n schoonzus veel te vroeg zou bevallen. Onmetelijk lang duurde 't afleggen van die weg, & dat duren moest ook terug ondervonden worden.
Hoeveel sneller ging dat met de taxi, die zondagochtend dat ik wakker gebeld werd door m'n broer: 'Ik wil dat jij de bevalling meemaakt in mijn plaats.'
Maar hoe snel 't ook mocht gaan, ik zou er niet op tijd aankomen, want de baby was reeds ter wereld.
'Gefeliciteerd, Ton, je hebt een neefje,' werd ik welkom geheten.

De route liep langs 't Hilton Hotel, waar ik ooit op de bovenste etage de 1e persvoorstelling mocht bijwonen van een Disney-film. Concorde-films had daar een klein filmzaaltje tot z'n beschikking, waar blijkbaar slechts vips tot nu toe een stoel mochten bezetten. Argwanend werd ik door de persdames bekeken, want men was m'n gezicht niet gewend.
Ik was slechts 't hoofdredakteurtje van 't Film & Tv-wetenschapblaadje, die aan moest schuiven bij de gerenommeerde recensenten van landelijke bladen. Schielijk sloop ik naar 't buitenste randje, zodat m'n wegglippen zo min mogelijk in 't oog zou lopen.

& Langs de route lag plots links 't fietspad dat via een viaduct & nog wat bochtjes naar Duivendrecht voerde. 't Pad waarover ik m'n fiets volbeladen probeerde te manoeuvreren op weg naar de volgende logeerplek. 't Einde van m'n periode van 2 maanden in Uilenstede luidde ik in door met tassen volgepropt met de laatste essentiële kleinoden vervaarlijk over dat pad te zwaaien, wiegend in de wind. Een week later zou ik nogmaals terugkomen om bij de brabantse buuv een afscheidsmaal te genieten. Ware 't niet dat ik me dat pas een maand later weer wist te herinneren. Ik was ondertussen alle telefoonnrs kwijt.

Vervolgens leidde de route me richting de brug die me altijd deed belanden aan linkerzijde van 't Uilenstede-terrein. De brug waarover de zwerver z'n tassen meermaals vervoerde. Een 10-tal tassen, die hij steeds met 2 tegelijk enkele meters verder plaatste, vervolgens terugliep & de volgende 2 ging halen om bij de voorsten te voegen. Zodoende legde hij dezelfde afstand 9 maal af. Hoe kostbaar was de inhoud van die 10 plastic tassen, dat-ie ze niet uit 't oog wilde verliezen & er zoveel xtra km voor af wilde leggen?

Vlak na de brug verscheen dan de flat, waarvan 't terrein omheind was, & ooit de opnames van 'De Lift' zouden hebben plaatsgevonden. Dat sprak tot de verbeelding, ook al was film geen realiteit. Steeds weer bij passeren zag ik lichamen denkbeeldig de liftschacht indonderen. Terwijl ik de film nooit gezien had, hooguit een shot in een preview. Laat staan dat ik 't terrein rond de flat betreden had, dus de lift in eigen persoon nooit had aanschouwd. 't Gegeven dat de film daar was geschoten, was voldoende om m'n fantasie de vrije loop te laten.

& Dan.
De 1e flat.
Waarachter dan mijn flat, ééns mijn flat, moest liggen.
Waar waren de fietsstallingen gebleven? Wat was dan werkelijk mijn flat lang gelee geweest & hoe hoog woonde ik toen ook alweer? Welke kant keek ik uit? Waar zou die jongen zijn gesprongen? Waar zou z'n lichaam plat zijn terechtgekomen? Hoe ziet dat er uit, een lichaam dat toch minstens 1maal omhoog gestuiterd moet zijn & dan levenloos blijft liggen? Of is 't dan nog niet levenloos?

Herinneringen zijn vragen in Zijperspace.

achterhalen

Een rit op de fiets van hooguit een ½ uur kan soms eeuwig duren. Elke zijweg, elk gebouw, elke hoek kan een andere herinnering oproepen. Een leven van aanwezigheid in Amsterdam fietst voorbij. Ook al race ik nog zo snel van Uilenstede weg.

Ik had wielrenner moeten worden. Vanaf 't begin stamp ik door. Ik laat al die herinneringen opgeroepen door voorbijflitsende objekten niet stilstaan. Amper de mogelijkheid hebbend te kunnen ademhalen zie ik ze geïllustreerd in de route die ik afleg. Ik lijk door te willen sjezen om zo min mogelijk ervan bewust te zijn. Portieken schieten voorbij alsof ik ze nooit eerder gewaar werd; vluchtheuvels gelegen aan roemruchte kruispunten van herinneringen van weleer worden genomen alsof Adri van der Poel in veldrijden verslagen dient te worden.

Bochten draaien, heuvels bulten.

Ik ben vanaf 't begin buiten adem. Kan amper nog door m'n neus lucht binnenhalen. & Toch kan ik niet stoppen 't tempo op te voeren. Niemand die me achtervolgt. Slechts ik die ooit hier ook was wil me achterhalen.

Onverminderd voort.

Ik zie Gert-Jan Theunisse, m'n held van weleer, stijgen, gesnoerd in toeclips.
Ik ben zo niet, maar ik zie 'm in de waas van zweet & tekort aan zuurstoftoevoer in keel.
Ik zal ook nooit zo worden. Hoewel ik niet aflaat. Gebroken ben ik al bij de 1e herinnering op de terugweg, door gedrevenheid daaraan voorbijgegaan.

Ik? Ik ben vergeten. Inderdaad: te snel voorbijgegaan aan enkele passanten. Waarbij ik niet genoeg kon juichen.

Nog laat ik niet af, ook al ben ik bijna thuis. M'n knieën moeten 't voelen waarvandaan ik kom & hoever dat gaan is. Wat m'n verleden is & zal wezen, zullen ze met zich mee moeten dragen.

Genoegzaam onbekend, verloren gelaten in Zijperspace.

lekkage

Ik heb een beetje haast, want moet straks in een studio in Uilenstede zijn, dus heb besloten vlaamse friet in de Reguliersdwarsstraat te gaan eten. Lekker snel klaar, lekker snel op, geen afwas & bovenal een volle maag die niet zo snel in opstand zal komen.

Ik mag meteen m'n 'medium met andalucia' meedelen, want voor de rest staat er slechts 1 klant te wachten. De reeds voorgefrituurde frieten worden in 't vet gegooid. Kan ik nog ff om me heen kijken & lichtelijk bijkomen van 't fietsen. Maar binnen een minuut wordt m'n patat al aangereikt.
Hé, ik krijg 't eerder dan de klant die naast me stond, terwijl-ie er toch al langer stond. Ik kijk ff wat beter. Hij ziet er wel wat slonzig uit met z'n joggingbroek die strak over z'n bollende buik is getrokken. Die zit overigens onder de vieze vlekken. & In z'n baard lijken allerlei resten van voorgaande avondmaaltijden te bivakkeren. Ik merk plots op dat-ie tevens ietwat apathisch de zaak instaart.
De patatboer reikt 'm een kleintje patat aan & maakt een kleine opmerking, waarvan de man zich niets lijkt aan te trekken, behalve dat-ie z'n hoofd kort opzij wendt. Ik begrijp opeens dat dit z'n aalmoes is, die hij hier misschien wel dagelijks op komt halen. Zou hij dan elke dag patat eten? Dat kan toch niet gezond zijn?

Door de hete patat begint m'n neus te lopen, maar door 'm steeds op te halen hou ik 'm in bedwang. De bodem lijkt veel dieper dan verwacht, vooral met de laag saus die ik erbij heb gekregen. De saus blijft dan ook overal aan plakken: aan m'n vingers, m'n handpalm, een lik op m'n wang & nu plots een veeg boven m'n lip. Ik probeer 'm weg te likken.
Dat smaakt heel anders dan andalucia, bedenk ik me. Ik kijk schichtig om me heen. Zou iemand anders dat ook hebben opgemerkt? Zou iemand de vergelijking tussen de 2 patat-etende sujetten hebben getrokken?
Rigoureus besluit ik m'n arm als zakdoek te gebruiken, uit angst dat men mij als een vlekken- & kruimeldragende armoedzaaier gaat aanzien.

M'n patat is nog sneller op dan normaal. Met een servetje dat de patatboer me aanreikt snuit ik m'n neus leeg.

Geen last meer van lekkages in Zijperspace.

clean

'Ik ben al 9 dagen clean,' zegt Westmalle. 'Ik mag 2 flesjes bier drinken van mezelf, maar voor de rest gebruik ik niks.'
Met veel plezier zou ik z'n hele verhaal aanhoren, maar helaas staat er al een minuut een engelsman met z'n mond ½ open in de startblokken om z'n vragen op mij te kunnen afvuren.

Terwijl ik de man help, komt er een kennis van Westmalle binnen. Westmalle wijst 'm uit welk schap hij zijn bier kan halen & converseert zachtjes met 'm.
'Zeg maar dat ik in de bajes zit & afgekickt ben,' hoor ik 'm zeggen.

Vooralsnog komt-ie nog wel bij mij langs.
''t Kan zijn dat je me plots niet meer ziet,' vertelt-ie me de volgende dag. 'Ik ben met m'n methadon al teruggegaan van 12 naar 9. In 9 dagen tijd, zonder hulp.
Ik moet van de straat af, ik moet deze buurt uit, want deze buurt is killing. Ik moet wel m'n geld verdienen, dus moet ik hier toch terugkomen. Maar kijk: vroeger kocht ik 10 flesjes bij je, & nu nog maar 2 op een dag. Ik weet dat ik 't kan. Nu moet 't Jellinek me nog opnemen.'

Zouden we Westmalle vandaag nog te zien krijgen in Zijperspace?

rakker

Druk geeft me fooi bij 't afrekenen van z'n flesje bier. Ik wil zoals gewoonlijk z'n wisselgeld teruggeven, maar hij heeft 't liever niet.
'Nee, joh. Dat is fooi. Dat is niet als investering voor de toekomst, hoor, mocht je dat denken. Want ik weet wel dat 't hier niet zo werkt; ik krijg er later toch niet een xtra biertje voor.'
'Als je zegt dat 't fooi is, dan gaat 't inderdaad de fooienpot in. Dan kan ik moeilijk de volgende keer een biertje gratis meegeven, want dat is dan van 't geld van m'n baas.'
'Ja, ik weet wel dat 't zo werkt. Maar ik geef wel 'ns geld in bewaring.
Op 't Waterlooplein, ik help zo af & toe een paar jongens die daar op de markt staan, leg ik wel 'ns geld in bewaring. Ik help ze met afbouwen enzo, zwaar werk, als ik niet te dronken ben. Vinden die jongens leuk & dan krijg ik een flesje bier of wat eten.
Laatst had ik dat dus ook gedaan, maar ik was vast weer te dronken, want ik wist er niks meer van.
Roept die gozer me van de week: "Hé, ken je me niet meer?" Ja, tuurlijk kende ik 'm wel, dus ik loop naar 'm toe. Ik denk: ik ben vast weer te ver heen geweest om me te herinneren dat ik geld van 'm geleend heb.
Ik zeg dus: "Oh, sorry, heb ik geld van je geleend? Ik had vast weer te veel gezopen, want ik weet er niks meer van. & Ik heb geen rooie cent om je terug te betalen.'
Nee, daar ging 't niet om.
"Vertel 't dan, wat is er dan gebeurd? Want ik wil weten wat ik gedaan heb."
Toen haalde hij z'n agenda te voorschijn, haalde 't elastiek ervan af & gaf me de € 10,- die er in zat. "Hier, dat heb je me van de week in bewaring gegeven; anders zou je 't toch uitgeven, zei je tegen me."
Dat vond ik toch te gek, man. Ik zat helemaal aan de grond, had geen cent te makken. & Opeens had ik € 10,-, da's ong 22 gulden. Man, ik was opeens rijk.
Daarom vind ik 't wel goed om af & toe geld ergens achter te laten, want als ik 1maal geld heb, dan vliegt 't weg.
Maar dat van toenet is fooi, hè. Dat hoef je niet voor me te bewaren.'

Buiten loopt een klein hondje Druk tegemoet.
'Ah, jij bent een leuke rakker. Wat zie je er leuk uit!'
't Hondje moet echter verder met de bazin die aan de andere kant van de ketting hangt.

We zouden niet altijd fooi moeten accepteren in Zijperspace.

prikkels

Hoe was 't leven voortijds, voor zo'n 7 maanden geleden? Toen nog niet elke belevenis in zinnen werd gemeten. & De gang van gebeurtenissen niet op leesbaarheid werd getoetst.
Nu betekent een simpel ritje door de stad al gauw een mogelijkheid tot een 't schrijven van een stukje tekst. Een conversatie plots op straat zet mij aan tot concentratie; mogelijk kan ik delen van 't gesprek onthouden & later pogen te opnieuw te verwoorden. Een toevallig passerend zinnetje waar 't oog op valt kan inspireren tot enkele afleveringen van jeugdherinneringen of anderszins.

Alles wordt tegenwoordig bewust geleefd alhier; niets mag onopgemerkt m'n aandacht voorbijgaan. M'n zintuigen maken overuren om maar zoveel mogelijk prikkels te registreren. M'n talig vermogen stroomt over om dat alles zo vloeiend mogelijk voor te kunnen schotelen. M'n bewustzijn lijkt breder & nog meer gewaar van 't feit dat bij elke stap de dood nadert.

De vraag hierboven gesteld wil ik niet eens beantwoorden. Ik vraag me slechts af of ik uit m'n geheugen genoeg kan opdiepen van die periode daarvoor, zodat 't niet zonder nut mij overkomen is. Ook dat kleine schijnbaar vergeten deel moet eens deel uit gaan maken van 't groter geheel.

Zo min mogelijk mag verloren gaan van ooit in Zijperspace.

sluipen

We wisten precies welke traptreden kraakten & in welke hoek ervan je 't beste je voet kon zetten om zo onopvallend mogelijk te passeren. Ook welke treden je 't beste over kon slaan. Soms waren dat er wel 3 achter elkaar. Dan moest er een reuzestap omhoog gemaakt worden, ook al bleek enkele seconden later dat 't weinig zin had gehad.

Misschien dat m'n moeder vanaf een bepaald moment om de paar minuten zei: 'Wie is dat?', want 't leek of we nooit onopgemerkt voorbij konden sluipen. Zogauw we dat zinnetje hoorden, waren we wel verplicht om toch nog ff moeders welterusten te wensen. Niet dat we dat wilden vermijden. We wilden gewoon 't schuldgevoel niet bij onszelf oproepen.

Na verloop van jaren vroeg ze niet meer waarom we nou zo laat thuis moesten komen. Ze wist dat ze 't toch niet tegen kon houden. We gingen hoe dan ook de stad in, & dat 't laat zou worden was vanzelfsprekend voor ons. & Uiteindelijk ook voor haar. We wisten alleen niet hóe laat.

& Toch voelde ik me betrapt als ik om 4 uur, vaak nog veel later, de trap op kwam sneaken & m'n moeder weer eens liet merken dat ze 't heus wel had gehoord.
'Ben jij dat, Ton?' weerklonk 't zachte gefluister vanuit de kamer van m'n ouders. Tuurlijk wist ik precies waar 't vandaan kwam. Dus schuifelde ik naar de linkerkant van m'n ouders' bed, probeerde m'n ogen zo snel mogelijk aan de zwarte nacht die daar heerste te laten wennen, boog voorover & gaf m'n moeder een nachtkus op haar neus.
Of dat nou lag aan m'n drankgebruik of de duisternis die om haar heen hing, was niet zo belangrijk. Feit was dat er opnieuw gemikt moest worden. Zonder zoen op de wang kon er niet met gerust gemoed geslapen worden.

& Op latere leeftijd, toen ik me niet meer hoefde te verontschuldigen waarom zo laat, volgde er ook nog een kort gesprekje over wat er allemaal gebeurd was. Een korte samenvatting van wat ze allemaal had moeten missen. De stand van zaken mbt de vriendin van dat moment.

Dat bezoek aan m'n moeder vlak voor slapen gaan leek geleidelijk aan steeds meer ter geruststelling van mezelf dan dat 't voor m'n moeder was. M'n moeder was toch altijd wakker, dus dan kon ik net zo goed op 't laatste moment van de zaterdagnacht m'n zieleroerselen met 'r delen.

& Nooit heeft m'n moeder gezegd dat ze moe was van Zijperspace.

rock & roll



Ian Dury was m'n 1e rock 'n roll-held. Dat was grotendeels te danken aan m'n oudste broer. Die had de live-lp van Stiff Records, waarop Nick Lowe, Wreckless Eric, Elvis Costello & Ian Dury acte de présence gaven. Ik wilde weliswaar elke keer alle nrs achter elkaar draaien, maar 't was erg aantrekkelijk om 1st Ian Dury ff aan te zetten & 't daarbij te laten. Verder kwamen Quint & ik vaak niet met de pick-up op de kamer van Jan, want 't nr moest daarna meteen nog een keer gedraaid worden.

Z'n 'spasmes' vergrootten z'n heldhaftigheid in mijn ogen alleen maar. Vooral toen we 'm in beeld op tv te zien kregen, & hij z'n armen & handen heen & weer langs de microfoon slingerde, af & toe z'n lichaam voorovergooiend.

Ademloos hebben we naar de radio-uitzending van z'n optreden in Paradiso geluisterd, waar Jan bij aanwezig was geweest. Met een hele bus waren ze vanuit Den Helder naar dat optreden afgereisd & in gedachten was ik bij de uitzending aanwezig.
Jan zei: 'Moet je nu luisteren. Nadat-ie wat zegt, schreeuw ik.'
Aandachtig luisteren, bandje terugspoelen op 't moment dat m'n broer er niet bij was. Vaag hoorde ik mensen schreeuwen. Of eigenlijk schreeuwde iedereen. & Toch dacht ik m'n broer er in te herkennen.
M'n broer was een held. Want hij was naar Ian Dury geweest & ik had 'm horen schreeuwen. Ian Dury zong schokkende liedjes voor een jongen van 14. & Daar durfde m'n oudste broer wat tegen te schreeuwen.

Slechts de rock & roll hadden we nog maar leren kennen in Zijperspace

geluid

Niets komt m'n wereld van officiëel 45 m² in. Behalve misschien die enkele nachttrein die verschrikkelijk veel goederen vervoert naar ik weet niet waar. Die dendert dan net ff te hard om mijn isolement van geluid te handhaven.
Soms, maar dat is vooral als ik reeds m'n slaapkamer heb ontsloten, vlak voor m'n gang naar bed, hoor ik nog wat late nachtbrakers of een enkele auto op weg naar vroege dienst. Voor die tijd lukt 't ze met geen mogelijkheid mijn hol van meters diep met hun geluid van passeren te bereiken.

Ik zit hier opgesloten als in een geluidscocon, met m'n huis aan de voorkant 3 keer vergrendeld & een dubbele beglazing. Achter is minder noodzakelijk, vanwege slechts dat treinverkeer. Bovendien kan de monotonie mij niet deren.

Daarnet werd ik mij daardoor plots bewust van de enkele geluiden die mijn oorschelpen bereiken: de tv, beeld reeds een uur op blauw, zendt een hoge frequentie van ruis uit; de kachel slaakt een immerdurende zucht van vlammenproduktie; de comp koelt z'n centrum van niet-aflatend gepeins dmv een ronkende ventilator; de stereo zendt zachte geluiden van vervreemd radio-ontvangst uit, een kronkel in z'n ontvangstmogelijkheden.

& 't Toetsenbord typt ongestoord geluidelijk m'n gedachten.

De rest is verstild in Zijperspace.

zweet

'Heb je hard gefietst?'
'Had je haast?'
'Werk je niet te hard?'
'Is 't zó warm buiten?'
'Drink je niet te veel?'
'Regent 't?'
'Gaat 't een beetje?'
'Zal ik de verwarming uitzetten?'
'Wat heb jij gedaan?'

Of zonder vraagteken:
'Zó, jij ziet er uit.'
'Ton, Ton, Regenton.'
'Jij komt zeker net uit de sauna.'
'Hé, je lekt.'

Ja. Ik zweet. Veel. & Vooral veel op m'n voorhoofd, dus je kan er niet omheen, zogauw ik ergens binnenkom: 't druipt naar beneden. & Alle opmerkingen erover heb ik al gehoord. & Toch ga ik er niet minder van zweten.

Dus nu ook. Nu ik net ben thuisgekomen.
Maar hier heb ik ze afgericht. Ze weten ondertussen beter. Wie hier z'n mond over m'n vochtigheidsgehalte in m'n gezicht opentrekt, weet dat-ie kan vertrekken.

Men is momenteel erg zwijgzaam in Zijperspace.

asshole

Ik hoorde een vreemdsoortig geronk van om de hoek links naderbij komen. 't Leek nog te ver weg om daarvoor stil te gaan staan, dus kruiste ik over de Prinsengracht de Runstraat. Plots veranderde 't geronk in een snel naderbij spoedend busje. Zonder ook maar enigszins af te remmen, passeerde hij me rakelings aan de achterkant.
'Asshole!' schreeuwde de bestuurder me na door z'n openstaande raam.

'Wat is dat nou voor gek?' dacht ik de oranje bus nastarend, die aan de overkant afsloeg & de Prinsengracht net als ik richting Leidsestraat ging volgen. 'Scheurt keihard door hartje centrum & maakt verkeer van rechts uit voor asshole? Die vent moet onder de drugs zitten,' luidde mijn conclusie.

Voor de Leidsestraat moest de man stilstaan voor 't passerende voetgangersvolk. Daar moest ik gebruik van maken, had ik me al snel bedacht, aangezien ik continu de auto op gelijke hoogte, maar dan aan de andere kant van de Prinsengracht had zien rijden. Ik stak over, achter de tramhalte langs, stopte vlak naast 't busje & schreeuwde door z'n raampje: 'Yóu're an asshole!'

De man was nogeneens ontdaan. Geen moment van stilte volgde, geen consternatie.
Nee, onmiddelijk schoten z'n ogen vol vuur & riep-ie: 'You wanker.'
Nog wat zinnetjes volgden, maar ik stond alweer op m'n fiets, vastbesloten verder te gaan over de Leidsestraat. Ik bedacht me echter dat bij zoveel aggressie 't misschien beter was straten te nemen die de bus niet in mocht. Een goede ingeving, want de man stond al op 't punt achter me aan te gaan. Ik keerde me echter om & ging kant van de Prinsengracht op waar hij vandaan kwam. Daar mocht-ie niet in & met al die voetgangers kon-ie daar ook niet meer in.
Aan de andere kant van de voetgangersstroom zag ik achteromkijkend dat de bus was stilgestaan. 't Portier stond open. De man schreeuwde me toe dat ik eens moest durven terug te komen. Ik stak een bepaalde vinger op ten teken dat ik daar geen zin in had.
Trillend van woede & angst tegelijk reed ik verder, omzichtig om me heen kijkend of de oranje bus toch niet plotseling ergens opdoemde.

& Ik wist bijna zeker dat die enge vent een vaste klant van me was.

Gelukkig zijn we wel 'ns onherkenbaar dankzij pet & bril in Zijperspace.

tong

't Was de heerlijkste geur om bij thuiskomst aan te treffen. Wel een vette geur, die dagen bleef hangen, waardoor m'n moeder 't liever niet al te vaak deed. & Niet al te vaak betekende slechts 1 keer in 't jaar. De speciale gelegenheid waarvoor ze bereid was haar huis aan deze geur bloot te stellen was nogeneens haar eigen gezin. Slechts voor 't speciale jaarlijks treffen van 't ouderbestuur van m'n vaders school werden de tongetjes gebakken.

M'n oma werd speciaal voor 't bereiden in huis gehaald. De hele middag stonden de 2 vrouwen de tongetjes schoon te maken, onder te dompelen in losgeklopt ei & te paneren voordat ze de tong in 't hete vet legden. De keuken stond in 't teken van de tongetjes, want er was geen ruimte meer voor iets anders.
Ik was erg gewillig om een helpende hand te bieden, maar dat werd door hun afgehouden. Ze wisten maar al te goed hoe zeer de tongetjes mij konden verleiden. Pas als m'n oma te moe was geworden van 't lange staan, mocht ik haar taak van onderdompelen & paneren overnemen. Als beloning kreeg ik dan misschien een mislukt xemplaar te verorberen.

Buurman Veenstra was een echte visser. Een gepensioneerde visser, maar hij kwam in de tijd dat we naast 'm woonden nog dagelijks op de veiling. Daar had-ie zo z'n connecties, waardoor hij vaak met topkwaliteit vis thuiskwam. Als hij tongetjes had gebakken, kwam hij altijd wel een paar bij ons gezin langsbrengen.
Ik denk dat m'n moeder 't bakken van hem geleerd heeft. 't Luistert nauw nl: de tongetjes mogen niet te lang in te lauw vet staan. Dan eet je uiteindelijk veel te veel vet.
& Dankzij buurman Veenstra hebben de kinderen tongetjes leren eten.

't Was een kwelling 't te moeten aanzien: alle gebakken xemplaren werden op grote schalen gelegd, aluminiumfolie erbovenop. Niemand mocht 't meer aanraken. Gedurende de middag had m'n vader vanaf school telefonisch contact met 't thuisfront. Om te informeren of alles goed ging, waarschijnlijk. & Wanneer-ie de schalen op kon halen.
Op bepaald moment kwam m'n vader voorrijden met de auto waar normaliter 't hele gezin in paste. De banken gingen plat & 't achterdeel van de auto zou moeten worden bedekt met schalen vis. Ik had gezegd dat ik wilde helpen, dus had ik me ook verplicht bij te staan in deze afschuwelijke handeling. Met bloedend hart bracht ik de schalen naar m'n vader die ze zorgvuldig rangschikte.

Gelukkig hadden we dat soort avonden schol als maaltijd. Er was altijd genoeg besteld om ook 't gezin in deze vreugd te kunnen laten delen. Dat kwam ik echter pas te weten nadat m'n vader met de schalen weggereden was. Ik moest blijkbaar 1st in spanning gehouden worden.

Met heerlijk vette handen, die pas aan 't eind werden afgeveegd, at ik enkele vissen tot op 't graat. Alles werd afgekloven. & Als je geluk had, zat er soms ook nog een stukje kuit aan.

De volgende dag, bij ontwaken, rook 't huis nog steeds vettig naar gebakken tong. Een gelukzalige herinnering aan de dag van gister walmde door 't huis. Zo mocht 't wat mij betreft wel blijven ruiken.
M'n moeder was echter alle deuren & ramen tegen elkaar aan 't open zetten.

't Wordt tijd dat we bepaalde truuks afkijken voor in Zijperspace.

stapelbed

't Was niet een kwestie van hiërarchie dat Carel bovenin 't stapelbed lag & ik in 't onderste bed. 't Was meer een keus die we beiden goedkeurden. We hadden jarenlang andersom gelegen, maar op een gegeven moment wilden we beiden de wereld 'ns van de andere kant bekijken. Uiteindelijk betekende dat weliswaar dat ík van ons 2en degene was die de meeste jaren onderin heeft gelegen. Dat gebeurde echter wel uit eigen vrije wil.

De verdeling van de kamers had een veel hiërarchischer achtergrond. M'n 2 oudste broers mochten, als vanzelfsprekend, op de grote zolderkamer huis houden. Daar sliepen zij beiden in losstaande bedden.
Ondanks schuin aflopende plafonds was hun kamer 2 keer zo groot als die van ons. Met weids uitzicht over de buurt vanuit de zolderramen. & 't Feit dat 't afgelegen was van de rest van de familie (doordat er nog een xtra trap beklommen moest worden) bezorgde 't op latere leeftijd een groot voordeel bij 't roken in 't geniep; de sigaret lag al in de dakgoot voordat de deur volledig geopend was door moeder. 't Was de ideale kamer voor opgroeiende pubers, kwam ik later zelf achter, toen m'n 2 oudste broers uithuizig gingen & Carel & ik naar boven promoveerden.

We hadden geen klagen overigens met onze voorkamer die maar de helft van de oppervlakte van de zolderkamer was, want de 2 jongsten moesten 't doen met een kamer die weer de helft van de onze was. Daar pasten hun stapelbed & een buro in, & dat meubilair liet slechts een smalle ruimte over voor de beweging uit bed of van 't buro af. 't Leek me altijd een claustrofobische ervaring daar te moeten verblijven. Slechts bij ernstige ziekte liet ik me ertoe bewegen daar de nacht door te brengen.
Quint vond 't echter niet erg, zelfs toen onze kamer vrijkwam, verkoos hij 't in die kamer z'n bed te behouden. Misschien kwam dat doordat alle hoeken & gaten, kastjes & lades die die kamer kon herbergen in de loop van de tijd geheel gevuld waren met onnoemelijk veel materiaal, die hij allemaal nodig had voor 't uitoefenen van z'n hobbies.

Ik wilde niet meer bovenin 't stapelbed slapen. Ik vond 't knusser, geheimer, meer van mezelf om de onderste als die van mij te beschouwen.
We bouwden wel 'ns een hut van 't bed door een laken eromheen te draperen. & 't Binnenste van de hut was dan mijn bed. Daar had ik alles voor 't zeggen, ook al was 't bed erboven die van m'n broer. Als hij niet deed wat ik wou, dan moest-ie wegmaken, want hij zat op mijn bed. Desnoods riep ik pap of mam erbij.
M'n broer was wel sterker. Zo sterk zou ik waarschijnlijk nooit worden. Dus kon-ie me dwingen m'n mond te houden, niet te gillen.
Bovendien had-ie 't ook altijd door als ik iets stiekem probeerde te doen. Zoals midden in de nacht 'm te proberen te laten schrikken. Heel stilletjes 't bed uitkruipen, naar 't voeteneind sluipen, langzaam omhoogbewegen & dan in z'n teen knijpen.

Op 't moment dat ik 't bed uitgekropen was, vroeg-ie meestal al, met een sarcastische ondertoon: 'Wat ben je aan 't doen?'
Hij had 't door, want hij had 't pesterijtje ooit zelf uitgevonden. Ik wilde 'm er altijd nog voor terugpakken, maar dat wilde niet lukken.

Maar ik was in ieder geval de baas van de hut. Tenzij hij onder mijn bed nog een hut wilde bouwen. Dan moest-ie wel aldoor kruipen. & Uitkijken dat ik niet ging springen op 't bed, want er zat een behoorlijke vering in.

Kruipen, daar hielden we niet van in Zijperspace.

van velde

Afschuwelijk lullig. Wil ik een serieus stukje schrijven, schenkt de TV-show (ja, de TV-show, alsof 't m'n fav-programma is) aandacht aan Gerard van Velde. & Ik scheit balen van die slijmjurk Ivo Niehe, word niet goed van de manier waarop alles gecut & gemonteerd is, maar blijf toch kijken. Echt waar: anders kijk ik nooit de TV-show.

Laat ik 't er op houden dat 't vanwege van Velde is.

& Dat 't tijd werd herinneringen op te halen in Zijperspace.

hoofdpijn

M'n moeder had altijd hoofdpijn. Of eigenlijk bíjna altijd, maar we hielden er wel altijd rekening mee. Als je beneden kwam wist je hoe laat 't was, want haar gezicht sprak wat dat betreft boekdelen. Dan was 't zaak om niet te schreeuwen, zeuren of ruzie te maken. Dat moest dan maar weer uitgesteld tot we buiten waren, onderweg naar school.

Ik had 't van haar; ik denk dat ik vanaf ong m'n 10e tot late puberteit regelmatig last had van zware hoofdpijn. Leverde me wel af & toe briefjes voor school op, ondertekend door m'n vader, met daarin verklaard waarom ik lessen had moeten missen. M'n vader overdreef dan weer daarin, want hij schreef dat ik migraine had, terwijl dat mijns insziens totaal iets anders was. Nee, ik had gewoon last gehad van barstende koppijn.

Bijv die waarbij ik niet met m'n ene oog kon kijken, omdat de pijn zich daar bevond; of waarbij 't verspreid zat over m'n hele voorhoofd; of 't alleen maar heftig bonkte tegen m'n linkerslaap; of er een band leek gelegd om m'n hele hoofd, die steeds maar strakker getrokken leek te worden; of dat de spieren in m'n nek m'n hoofd naar achteren wilden trekken.

M'n moeder had er ervaring mee, dus die wist wat er aan de hand was, zogauw 't zich weer eens bij mij aandiende. Dat was een groot voordeel, want ze wist hoe de pijn zoveel mogelijk verzacht kon worden. Een massage van m'n nek wilde wel eens verzachting bieden; m'n polsen werden onder de koude kraan gehouden; of een washandje op m'n voorhoofd gelegd; alle gordijnen bij klaarlichte dag werden hermetisch gesloten.
Maar 1 van de beste remedies was 't me te ruste leggen in 't bed van m'n ouders. Daar had ik veel meer ruimte om te woelen. Daar voelde 't ook anders aan, de lakens leken koeler & gladder. & Bovendien had ik er een nachtkastje tot m'n beschikking, zodat ik altijd water bij de hand had.

Als ik te kennen had gegeven dat m'n hoofdpijn ondraaglijk was geworden, wilde m'n moeder ook wel 'ns haar medicijn toedienen. Dan moest ik een zetpil innemen, waarna binnen een ½ uur alles verdwenen was. Daar hield ik dan wel een beursgeslagen gevoel aan over & een maag die de rest van de dag bleef rommelen, maar de pijn was m'n lichaam uit.
Later, toen ze als 1 van de 1e 't medicijn Imigran kreeg toegeschreven, heeft ze me dat ook eens laten proeven. Ze had speciaal voor 't zichzelf toedienen een spuitcursus moeten volgen, want 't was nog niet in pilvorm verkrijgbaar. Ik moest m'n knie blootmaken, waarna ze de spuit in m'n been zette.
Onmiddelijk voelde ik de vloeistof m'n lichaam ingaan, langzaam omhoog kruipen, m'n lichaam veroveren. Op 't moment dat ik de vloeistof m'n nek voelde bestormen raakte ik lichtjes in m'n paniek: ik zou de controle over m'n gedachtes gaan verliezen. Maar voordat ik de paniek goed & wel besefte zat 't al in m'n hoofd & was de hoofdpijn plots verdwenen.

Sindsdien bonkt 't niet meer zo vaak in Zijperspace.

hommelkoninginnen

-zijn fanatieke doorzetters tegen beter weten in,
-hebben geen uithoudingsvermogen van langer dan 1 etmaal,
-verliezen hun vliegend vermogen bij uitputting door dat 1e etmaal tegen 't raam vliegen,
-veranderen op hun achterlijf van kleur, dit wordt bij diezelfde uitputting rottend bruin,
-verliezen bij dat proces tevens de helft van hun volume,
-communiceren niet met andere hommelkoninginnen, anders hadden ze elkaar wel gewaarschuwd voor gevaarlijke plekken,
-zijn van mening dat m'n huis er voor hen zeer aantrekkelijk & ongevaarlijk uitziet, vooral dit jaar.

Aldus de conclusies nav visitatie & dood van enkele hommelkoninginnen te Zijperspace.

voor 't slapen gaan

M'n ouders lazen altijd wel wat voor vlak voordat we moesten gaan slapen. Carel & ik lagen toch samen op een kamer in een stapelbed, dus ze sloegen 2 vliegen in 1 klap.
Ik denk dat 't vooral verhalen uit de kinderbijbel waren; ik kan me niet iets anders voor de geest halen. 't Waren in ieder geval verhalen die tot de verbeelding spraken, want ik bleef er nog een tijden over nadenken.

Tenzij m'n broer natuurlijk een belangrijker onderwerp had, zo vlak voor 't slapen. Dan sprak ik tegen m'n broer die onzichtbaar boven me lag & hij praatte naar beneden toe terug.
We probeerden elkaar ook vaak bang te maken dmv de verhalen die we vertelden. Dan werd 't spelletje gespeeld van 'Slaap je al?' in de veronderstelling dat de ander te veel onder de indruk zou zijn van de enge verhalen zojuist verteld. Ik had 't idee dat ik altijd verloor, want m'n broer liet nooit iets van zich horen, tenzij 't juist de bedoeling was zo lang mogelijk wakker te blijven.

Na afloop van 't verhaaltje voor 't slapen gaan, kregen we een zoen van onze ouders, met een kruisje op 't voorhoofd. Dat kruisje werd met de duim op 't voorhoofd gewreven. M'n moeder's kruisje was licht-ruw vanwege de schoonmaakvingers, m'n vader was hard & stevig, zoals directeuren kruisjes hoorden te geven.
Zonder kruisje kon ik niet slapen. Als ze 't eens mochten vergeten, dan werden ze door ons terug geroepen. Of in ieder geval door mij; m'n broer zal wel weer stoer genoeg zijn geweest om zonder te kunnen.
& De deur op een kier. Dat werd maar al te vaak 'per ongeluk' vergeten, maar ook dat ouderlijk opvoedend gedrag werd onmiddelijk door mij gecorrigeerd.
'Mam. MAAAAM!'
'Wat is er?'
'U vergeet de deur op een kier te laten.'
Behalve dat 't een vertrouwd gevoel gaf 't licht op de overloop te kunnen zien branden, was 't ook handig om de geluiden die zich beneden afspeelden te kunnen blijven horen. Konden we tenminste net op tijd stoppen met de ruzie die we aan 't uitvechten waren. Of de verhalen die we zelf aan 't verzinnen waren. Ons snel omdraaiend, verzonken we dan plots in een gespeeld snurken. Een snurken die alleen broers onder elkaar geloofden.

Daarna volgde 't slapen 't snurken al snel op in Zijperspace.

dichtbundeltje

Een maand geleden kocht ik 't boekje 'Het geluid van de lente; Lentegedichten', waarvan onderstaand gedicht van Gorter 't openingsgedicht vormt. Ik nam 't diezelfde dag mee naar m'n werk, waar Fret, wiens werkdag er net op zat, nog een beetje aan 't nahangen was.
Een beetje bombastisch declameerde ik 't gedicht; vonden we allebei wel grappig. Terwijl ik verder ging met m'n werk, bladerde Fret 't boekje nog ff door.
'Ik lees nooit gedichten. Ik begrijp ze niet,' zei Fret, terwijl-ie me 't boekje teruggaf.
'Je hoeft gedichten ook niet helemaal te begrijpen. Als je 't maar mooi vindt,' vond ik.

Een week geleden vertelde Fret me dat-ie 't boekje ook had gekocht. Hij had gelijk een dichtbundeltje over de liefde gekocht.
'De etalage van de winkel was helemaal ingericht in 't teken van de liefde,' wist-ie me te vertellen, 'Heel veel gedichtbundels over de liefde stonden er in uitgestald.'
'Ja, da's omdat de boekenweek geheel in 't teken staat van de liefde. Dus bijna alle boekhandels hebben hun winkel met dat soort boeken opgesierd.'
Dat wist-ie nog niet.

Gister wist-ie me te vertellen dat-ie 't boekje uit had.
'Ik heb ze allemaal gelezen. Mooi, joh.'

In Zijperspace zijn we nog niet op de helft, maar daar is de lente dan ook nog maar net begonnen.

lente

De lente komt van ver, ik hoor hem komen
en de bomen horen, de hoge trilbomen,
en de hoge luchten, de hemelluchten,
de tintellichtluchten, de blauwenwitluchten,
trilluchten.

O ik hoor haar komen,
o ik voel haar komen,
en ik ben zo bang
want dit is het siddrend verlang
wat nu gaat breken -
o de lente komt, ik hoor hem komen,
hoor de luchtgolven breken
rondom rondom mijn hoofd,
ik heb het wel altijd geloofd,
nu is hij gekomen.

Goud is het in de lucht als goude heiligen,
in labberlichtkleden, de zielige
die nu de aarde bevaren, bezeilen,
over de luchte meren
met het zachtgladde kleed scheren
en blijven wijlen
en komen keren,
het zachte hoog luchtkleed tillende zeilen
ze hene en weer wiegelende
en blikken zich spiegelend
in de blauwe verwarmde watervlakken.

O hoor je haar komen
met je zachte warme vingeren
hoog trillende in de bloeme-
luchten die rondom klingelen?

met je vlotte hare
met het licht gebaren
van je blauwe vervlietende ogen
in het allerhooghoge
het hoogheilige luchtige goudluchtere licht?
hoor je 'm komen tederstil licht?

Laten we nu lachen
lachen lachen lachen
in zijn gezicht dat daar dagen
dagen doet in den dag,
laten we tranen wenen
wenen wenen wenen,
hij weent ook over ons henen
in zijn sneeuwglinsterdag.

Lentelicht is nu gekomen,
eindelijk is het gekomen,
o laten we toch lachen
lachen zo licht als dagen,
want hij is er, hij is,
en gij onz' droefenis
val toch in tintellichttranen
als bleke vallende manen
stil in de lichternis.

Wij voelen als twee
hoge, op stengel verhoogde lenterood-bloemen
midden in de lichtzee -
de lente is gekomen.


Herman Gorter.

We hebben een klein sprankje ervan opgevangen in Zijperspace.

belevenissen

Ik heb voor 't 1st in 22 uur wat kunnen eten, zonder dat m'n darmen onmiddellijk in opstand kwamen. Weliswaar meteen daarna naar de wc gegaan om weer wat lichter te worden, maar dat ging niet gepaard met kronkelende bewegingen in m'n darmstelsel.

Voor de rest word ik verschrikkelijk saai: als ik lang tv kijk, begint m'n hoofd op migraine-nivo te bonken; m'n rug staat nog steeds niet toe dat ik in een stoel een boek ga lezen; evenmin als ik dat liggend op de bank wil proberen, bovendien gaat m'n nek zich er dan ook mee bemoeien; voor de rest heb ik nergens zin in.

Slapen is 't enige wat me in enige mate kan motiveren m'n lichaam in beweging te zetten. Voor de tocht van enkele meters richting bed. Alvorens de nevelen over me te laten komen, waag ik daar dan nog een poging wat letters tot me te nemen, maar meer dan een blz wordt dat meestal niet.

Dat betekent dat 't tekort aan slaap van afgelopen nacht dubbel & dwars is ingehaald. & Dat ik tegenwoordig ook weer volledig op de hoogte ben van 'tgeen Radio 3 aan programma's aanbiedt, & welke kwaliteit muziek daarbij voldoende wordt geacht voor 't domme volk dat in hun beschouwing nederlands heet te zijn.

Volgt nu een poging Nicolaas Matsier te doorgronden dmv z'n 1e roman. 't Binnenhalen van dat boek uit de bieb (gezamenlijk met verzamelde romans van Cesare Pavese) was de laatste aktie die ik gister ondernomen heb. Daar zou een ziek mens van moeten profiteren.

Ook al werkt 't lichaam niet mee in Zijperspace.

voedselvergiftiging

& Dan niet zomaar een beetje voedselvergiftiging, maar meteen 1tje die je voor pampus slaat. Zodat ik geen zin heb om op te staan, de thee blijft kleven aan de binnenwanden van de wang, 1 blz lezen al moeite kost, de onderrug niet wil dat ik, op wat voor manier dan ook, ga zitten, & slaap 't enige streven van m'n lichaam lijkt.
Ik ga proberen 1 boterham te eten, maar heb bij voorbaat geen trek. Ik moet echter op 1 of andere manier weer energie in m'n lichaam zien te pompen.

Ik had me net voorgenomen weer wat meer van me te laten horen, bepaalde stukjes wat beter uit te werken, maar ik kan geen pap zeggen, laat staan tikken.

't Wordt weer een dag van staren naar Zijperspace.

peristaltiek

Mijn toestand op dit moment heeft een bepaalde mate van niet eerlijk. Ik heb m'n portie ziek vorige week toch al gehad? Kan niet iemand anders bezocht worden met deze peristaltische paniek?
Al enkele uren achter elkaar (vanaf 10 uur ong) bezoek ik met enige regelmaat 't toilet. 'tZij om ervoor te gaan knielen & wat oraal te lozen, 'tzij in zittende houding andersoortig vloeiend afval te dumpen. Dit doe ik vaak gepaard gaan van brullende geluiden, die m'n buren weliswaar op waarde zullen weten te schatten, maar niet waarderen.

Ik probeer wat thee tot me te nemen, om 't vochtgehalte in m'n lichaam weer een beetje op peil te brengen. Dan heb ik tenminste ook weer wat te spugen. Dat doe je op dit soort momenten niet voor je plezier, want elke slok brengt die rare smaak opnieuw tevoorschijn & voelt veel droger aan dan normaal.

& Ik dacht: een beetje typen kan ook geen kwaad.

Poging tot 't verzetten van de gedachten in Zijperspace.

concert

Ook al was 't gratis, 't kostte me behoorlijk wat moeite mezelf ertoe te zetten 't lunchconcert bij te gaan wonen.
Terwijl ik voorbij fietste, bedacht ik dat een programma-boekje van 't Concertgebouw altijd handig kon uitkomen. Opmerkelijke drukte aldaar voor de overgang naar de middag. Dat werd al snel verklaard door een dame die haar vriendin inlichtte dat 't inderdaad een gratis concert was.

Nu moest ik mezelf zien over te halen dit mee te maken. Geen makkelijke opgave, want dit uitstapje had ik niet van te voren bedacht. Afwijken van 't geplande dagschema, daar moest ik goede argumenten tegenover stellen:
-Hier kijk ik al weken naar uit, alleen kon ik nooit ergens een programma achterhalen.
-Van de gelegenheid dat ik toevallig voorbij kom fietsen moet je gebruik maken.
-De bouw van de hoogslaper staat pas gepland om 2 uur.
-Ik moet mezelf 'ns verrassen.
-Lunchconcert kan nooit lang duren.
-Nu zal men niet zo raar opkijken als ik veel beweeg, want 't is toch gratis.
-Ik moet 'ns durven af te wijken van m'n vooropgestelde plannen.

Er zijn helaas ook tegenargumenten:
-Ik kan toch niet stil zitten.
-Ik weet niet hoelang 't duurt.
-Kan ik dit niet beter plannen.
-Ik weet niet wat er speelt.
-Een heleboel andere dingen kunnen gedaan worden in de tussentijd.

Ik heb me laten overtuigen door 't laatste argument voóór bezoek. Zonder spijt achteraf. Riant rotstoeltje van de suppoost in beslag genomen (vond ze niet erg toen ik er achter kwam & klaar stond om m'n xcuses aan te bieden), die lekker aan de zijkant stond. Kon ik 't gehele concert heerlijk alles overzien, zonder dat men automatisch mij aankeek.
Tevens heb ik mogen genieten van de strakke lijn van de achterkant van 't kapsel van Ramon, maar daar kwamen we pas achter toen we ons richting uitgang begaven.
Maar liever zag ik toch de roodharige dame aan de basklarinet. Als ik daar ten volle van had willen genieten, had ik me echter meer in 't gewoel van de stoelendans voor aanvang moeten begeven.

De stoelendans hebben we echter al jaren geleden afgezworen in Zijperspace.

koortsbeeld

Vorige week lag ik nog in m'n bed, te staren naar 't plafond. Niet veel gedachten doemden op in m'n hoofd; er was in ieder geval weinig variatie in de strekking ervan. Waardoor m'n hersenen vreemde spelletjes gingen doen, om toch een bezigheid te hebben. Ik wist echter van ziektes in kinderjaren dat je er knettergek van wordt op gegeven moment, dus heb ik 't mezelf vooral niet te lang toegestaan.

In alles zit wel een struktuur, maar vaak zit er in plafonds of behang dermate veel struktuur dat je er figuren in kan gaan zien. Ongeveer net als in stapelwolken. Een klein gedeelte van 't behang laat zich tot een gezicht omvormen, die door 't staren ernaar geleidelijk verandert in een heel lichaam, wordt later een gebruiksvoorwerp & plots spettert 't bloed uit de zelf gecreërde onbestaande tekening. Soms veranderde 't fantasie-figuur niet meer & werd ik gedwongen urenlang 'tzelfde stukje behang of plafond voor me te zien. & Door de koorts werd dat kleine stukje iets obsessiefs: 't beïnvloedde niet alleen meer m'n wakende toestand, maar ook de dromen stonden in 't teken ervan. Koorts kwam gelijk te staan aan 1 punt in 't behang, waarin een figuur te herkennen viel, die in gedachten monsterlijke vormen had aangenomen.

Gelukkig had ik daar ditmaal weinig last van. Ik was echter wel in m'n koortsige dromen allerlei meetkundige figuren aan 't uitrekken, dubbelvouwen, ontleden. Stippellijnen werden geplaatst, hoeken werden eraan ontrukt, 't middelpunt werd berekend & 't figuur werd opnieuw opgebouwd.
Ik weet bijna niets meer van wiskunde, maar in die dromen vond ik alles opnieuw uit. Niet dat ik me daar prettig bij voelde. Ik werd bijkans gek van de obsessie waarmee 't gepaard ging: alles was nl veranderd in meetkundig figuur & m'n droom kon 't niet meer over iets anders hebben.

Er werd een beeld van m'n ziekte gevormd. Een beeld dat voortaan gelijk staat aan die periode van koorts. Als ik terugdenk aan ziek-zijn in m'n jeugd, dan zie ik bepaalde figuurtjes in 't behang terug. Denk ik terug aan vorige week, dan zie ik een 3-dimensionaal meetkundig figuur.

Waardoor ook 't abstrakte lijkt verbeeld in Zijperspace.

universum

Angsten komen terug, die alleen maar bevestigen dat ik 't niet kan.
Ok, ik ben in staat een klein truukje te presenteren. Niet meer. Daar raakt men al snel verveeld van, zeker als de verrassing van veelheid voorbij is.

De angst bekruipt me dat ik 't niet kan, of niet meer kan. Writer's block slaat toe, concentratie verdwijnt. Angstvallig ga ik op zoek naar andere bezigheden.

't Blijkt slechts een wereldje te zijn, zoals reeds bevroedt, maar nu xtra bewust: een wereldje in de rest van de wereld. Zijperspace heeft daar eigenlijk niks mee te maken.

De eenzaamheid, de drang ernaar, slaat net zo hard toe op gegeven moment.
'Laat me met rust,' schreeuwt 't door m'n hoofd.
Ik weet dat 't andere oorzaken heeft, maar heb al jaren geleden de moed opgegeven mezelf te hoeden ervoor.
Ik ben weer toe aan een potje zelfdestructie. Niemand die daar aan mag komen. Hadden ze maar eerder aandacht moeten schenken.

Ik ben een afschuwelijk persoon, die zichzelf als een universum ziet. Alles wordt vandaar beschouwd, geen ander standpunt kan ik innemen.
Ik zou graag anders willen, belangstelling tonen voor anderen, maar verval al snel in oude gewoontes. Ik kan bij voorbaat de moed opgeven. Ik kan de wereld wel willen veranderen, maar ik kan mezelf nogeneens lichtelijk aanpassen.

Zijperspace is gedoemd te gaan sluiten.

stankdanken

Wat moet ik nou tegen de telefoonmiep zeggen, als ik 'r morgenochtend aan de lijn krijg?

'Dag mevrouw, ik bel omdat m'n huis naar kat stinkt.'
'Meneer, u moet zelf uw kattenbak verschonen. Daarvoor heeft u geen woningbouwvereniging.'
'Maar ik heb geen katten, dus al helemaal geen kattenbak.'
'We kunnen toch niet zorg dragen voor de geur in uw huis?'
'In m'n huurcontract staat anders niets over dat ik dit huis huur mét kattengeur. Ik wil daar niks xtra's voor betalen, maar ik wil ook geen huursverlaging. Ik wil gewoon een huis zonder kattenpis-geur. Ook al stinkt 't hier slechts 1 keer in de maand: er staat nergens zwart op wit dat ik de stank kado bij de rest van 't comfort krijg. & Ik wil geen kado's waar ik niet om heb gevraagd.'
'Wij geven 't u niet kado, meneer.'
'Dat weet ik, maar de woningbouwvereniging is wel verantwoordelijk voor alles wat binnen kan komen, zonder dat ik daar zelf de gelegenheid toe gegeven heb. Als mijn kelder volstroomt met overtollig regenwater, moet u er iets aan doen. 'tZelfde geldt mijns insziens voor overtollige geuren die m'n huis binnendringen.'

Moeilijk hoor, zo'n rollenspelletje in m'n 1tje, ter voorbereiding op een telefoongesprek over kattenpis.

We zijn niet gewend aan noemenswaardig tegenspraak in Zijperspace.

financiën

'Mag ik je om een gunst vragen?' vraagt Druk op z'n allerliefst, maar zoals altijd veel te druk.
'Je mag me altijd om een gunst vragen. Behalve als je geld wilt hebben of gratis bier.' Dat laatste weet ik er nog net op tijd aan toe te voegen.
'Morgen krijg ik van de sociale dienst € 100,- voorschot. Krijg ik dus een cheque. Echt waar, dan loop ik morgen met een cheque van € 100,- op zak. Mag ik nu een flesje bier op de pof? Ik kan 't je morgen terugbetalen, alleen nu zit ik helemaal zonder.'
'Nee, sorry. Ik kan niet van iemand ander's geld iets weggeven.'
Dat xcuus moet je altijd achter de hand hebben, dan ben je er op een verantwoorde, eerlijke, manier ervan af. Helaas hoort Druk niet alle zinnetjes van een antwoord in 1 keer.
'Ah, alleen maar de allergoedkoopste?'
'Nee, 't is m'n geld niet. M'n kassa moet kloppen aan 't eind van de dag.'
'Kan je me anders uit eigen zak wat geld lenen voor een biertje?'
Die truuk van meelij vragen ken ik ook al, maar daar ben ik ook op voorbereid. Ik open m'n broekzakken binnenstebuiten om te tonen dat ik geen geld op zak heb. 'Als ik aan 't werk ben, heb ik nooit geld bij me.'

Druk geeft de moed op: 'Heb je dan misschien een glaasje water voor me.'
'Tuurlijk. Water kan je altijd van me krijgen.'
Ik pak een glas, laat 'm vollopen & Druk praat ondertussen verder.
''t Ging me alleen maar om de pillen die ik moet slikken. Ik moet daar een beetje vocht voor hebben. Vandaar dat ik desnoods wel 't goedkoopste biertje wilde hebben.'
Ik geef 'm 't glas. Hij haalt 6 pillen uit 1 strip. Slikt ze door. Nog 2 uit een andere. Spoelt-ie ook weg. Ik weet niet wat voor pillen 't zijn. Ik wil echter niet laten merken dat ik dat wel 'ns zou willen weten, dus hou m'n mond.

'Kijk, dat was alles wat ik nodig had. Maar morgen krijg ik geld. Dat zal je dan wel merken. Ik probeer altijd beleefd te blijven & dingen gewoon te vragen. Want je kan niet van mij zeggen dat ik 't niet normaal doe.'
't Dringt tegelijkertijd tot ons beiden door wat-ie eigenlijk met z'n laatste zin zegt.
'Nee, je bent hartstikke normaal,' zeg ik lachend.
'Ja, ik probeer 't in ieder geval. Ik weet wel dat ik niet altijd even relaxed ben.'

Hij komt nog 2 keer langs om bier te halen met bij elkaar gebedeld geld. Legt beide keren € 1,- op de toonbank.
'Hier, hou 't wisselgeld maar.'

Langzaam, zeer langzaam aan, worden we rijk in Zijperspace.

kleinpaniek

Zoveel tegelijk op zo'n 1e dag, na meer dan een week afwezig. Kunnen ze dan niet verspreid over div dagen langskomen?
De 1 vertelt dat-ie afgekickt is. De ander laat merken dat-ie echt niet te vertrouwen is door voor je neus de zaak uit te lopen zonder betalen. De 3e verklaart zichzelf voor gewoon (onee, dat kan niet, bedenktie zich nog net). & Opeens komt een zekere nr 4 roepen dat-ie de kassa wil, z'n vinger in pistool-houding.

Adrenaline, tederheid, belangstelling, angst, woede, frustratie. Ach, men kent die gevoelens allemaal wel. Vast niet in zo'n kort tijdsbestek, met zulke uiteenlopende persoonlijkheden.

Dat probeer ik niet een ½ uur voor slapen gaan in verhalen om te buigen.

Daarvoor is Zijperspace te traag.

ochtend

Ik heb al een mooie ochtend achter me.
Waarin m'n huisarts (mag ik 'm als 'm'n' beschouwen, als ik 'm vandaag pas voor 't 1st gezien heb?) mooi wist te vertellen over poliepen achter in de neus, die best wel verwijderd kunnen worden. Geheel gerust gesteld kan ik weer 'ns een onderzoekje ondergaan & afwachten van wat verder komen gaat.
& Waarin Mulisch me verlaten heeft met vragen als hoe nu verder & waarom. Gespecificeerder heb ik de vragen nog niet kunnen ontwikkelen, want 't is nog maar 5 minuten gelee. Ze zullen nog enkele dagen door de molen van weten, vergeten & uit 't verband rukken moeten.
& Waarin de zon, in de laatste minuten van deze ochtend, me bedrieglijk tot aan de schenen brandt, maar zogauw ik de deur verlaat, zal-ie zich verbergen, om de spetters, voor mij bestemd, de ruimte te geven.
& Waarin vele dromen, zonder gestoord door rochel, voorbij gesluimerd zijn tot laat.

Begint de middag alvast van de volgende dag in Zijperspace.

dichters

Ik dacht altijd dat Cees Buddingh de buschauffeur was (degene die altijd ons rondje deed). Want ze hadden de zelfde bril & met de schaar wilde 't ook al niet lukken.

Totdat ze beiden verdwenen waren. Tenminste, de 1 was dood & de ander trof ik ook niet meer. Ik had waarschijnlijk geen verstand van dichters, bedacht ik me.

Bovendien was fietsen leuker in Zijperspace.

waar ligt zijperspace?

Zijperspace zit in m'n hoofd, m'n zij, m'n teen, & dij.
't Ligt aan de weg, verlaten & al, geïsoleerd, geheel centraal.
Of ook in de tuin, naast slapend groen, of roestend blik, buiten op straat.
Soms zelfs versleten, gesloten, verwonderd, gebrand.
Maar vaak met tonen, of ruis, bezongen, op bepaalde wijs.
Laatst nog elders, verrast, ontstemd, ongelegen.
Daarnaast wil 't zich bevinden in overal & ooit, nergens & nooit.
't Is geheim, onvoorspelbaar, verzwegen, ongerept.
't Ligt diep, afgezonderd, in gezelschap, in zwaar rumoer.
Doet van brrrrrrr, hé, pffff & vaak nog hûh.
Toch heeft 't allures, voelt warm, zwijgt stil, & is 't verwaand.
't Duurt, slijt, waakt & draalt.
Tevens onzeker, voldaan, verfraait, zichzelf.

Nooit eens: 'Hé, wat moet dat hier?'
Iedereen moet altijd welkom zijn,
meteen begrijpen: wat boven staat geldt.
Niets staat geschreven of 't spreekt al vanzelf.

Dan daar ergens tussenin, tussen drijven & scheppen; daar dan, ligt dan Zijperspace.
(& Niemand die 't vindt)

verlanglijstje nr 23

Kabbelend lijkt het water hier eeuwig voorbij te gaan. Terwijl ook de zon in dit spel zijn eeuwige ondergang tegemoet gaat. De boot komt er aan, op dezelfde tijd als dat ik gister aankwam. Ze hebben de eerste eilanden al zien verschijnen. (reisdagboek, zomer '91)

Ik zou die eilanden weer terug willen zien, want ik heb slechts 1 volledige dag de kust van Åland bewandeld. Ik was toendertijd niet echt in staat ervan te genieten, doordat m'n gedachten door heimwee in beslag werden genomen. Ik keek naar die veerboot & in stilte verlangde ik op dat moment al dat-ie me op z'n terugweg mee zou nemen.

Terug naar Åland, maar niet in m'n 1tje. Niet reizend zoals toen, liftend, auto-hoppend, waarbij elke keer dat ik m'n duim opstak ik de onzekerheid uitnodigde mij te vergezellen. Onzekerheid betekent weliswaar avontuur, maar liever heb ik wat meer rust onderweg, zodat ik niet uitgeput van indrukken aldaar aankom.

Ik wil die eilanden wel 'ns zien zonder dat ze overgoten zijn van een sfeer van eenzaamheid. Zodat de kale scherenkusten niet mijn verhaal zullen vertellen, maar juist dat van een ijstijd die verdween, daardoor ruimte vrijlatend voor rijzende eilanden. Ik zou meer willen zien dan 1 km², minder lamgelegd worden door eigen beperkingen.

Ik zou de nacht de dag willen laten zijn. Levenslustig, nog lang niet moe, aanschouwen hoe de zon de poging waagt de dag te beëindigen, maar de aarde haar nog even bidt de dag een etmaal te verlengen. & Dat moment zou ik in elke windrichting willen bekijken, telkenmale gevuld met een beeld van zee.

Zoveel mogelijk eilanden zien van Åland & me afvragen waarom ik daar niet woon.

Waarschijnlijk omdat ik teveel hecht aan Zijperspace.

matiging

De tijd lijkt rijp te gaan matigen. Ik ben er misschien ook wel aan toe; heb er in ieder geval zin in. Ik moet alleen proberen die verslaving enigszins uit m'n hoofd te zetten.
1 Van de gevolgen van afgelopen week, denk ik. Ziek zijn dwong me tot nadenken & tijd aan andere dingen te besteden.

De algehele kwaliteit van m'n schrijven moet omhoog. Te vaak plaats ik stukjes die niet aan m'n van te voren gestelde criteria voldoen. Misschien ook niet voldoen aan een bepaalde mate van kwaliteit, maar ik denk niet dat ik zelf daar altijd goed over kan oordelen. Ik moet meer tijd voor m'n stukjes nemen, wat ten koste zal gaan aan de hoeveelheid, want ik zal minder kunnen schrijven daardoor, maar meer corrigeren voor publish.

't Gevaar dreigt wel dat juist daardoor de kwaliteit uitblijft, omdat ik juist de impulsiviteit nodig heb om kwaliteit te kunnen benaderen. Juist dan kom ik dichter bij 't gevoel & wordt de tekst 'echter'. & Die impulsiviteit creëerde ik door te moeten schrijven van mezelf, dat is: van m'n verslaving aan 't schrijven.
Je zou dus kunnen zeggen dat dwang me brengt tot grotere hoogtes, maar dan moet je wel 1st een hoop tegelijk meegevoerde bagger wegspoelen.
Ik ga een poging wagen die bagger van te voren te scheiden van de essentie.

Is minder meer in Zijperspace?

ihkv boekenweek, laat

Ik heb 'm nu iets meer dan 5 maanden & nog heb ik 'De ontdekking van de hemel' niet uit. Hoewel 't zeker niet zo is dat ik 'm een keer opzij heb gelegd om 'm niet meer op te pakken. Bijna elke dag heb ik er wel een stukje uit gelezen, maar vaak niet meer dan 2 blz. Ik moet eigenlijk mezelf een schouderklopje geven dat ik ondanks die omstandigheid er toch mee door ben blijven gaan.

Nu, na afgelopen week alleen maar thuis te hebben gezeten & veel tiijd te hebben gehad (maar lang niet altijd de puf), lijkt de verslaving te hebben toegeslagen. Misschien dat 't ook komt doordat 't eind in zicht is: nog minder dan 140 blz van de 901. Dat lijkt een peuleschilletje. & Bovendien wordt daardoor de verwachting van 't einde nog hooggespannender.

Ik sta dus op 't punt 't boek ter hand te nemen & zo snel mogelijk uit te lezen. 't Zal me vanavond niet lukken, daarvoor is 't vaak te diepgravend & heb ik bij tijd & wijle uit andere boeken wat xtra info nodig of word ik genoodzaakt terug te bladeren. 't Feit blijft echter staan dat 't boek me te pakken heeft & ik er, weliswaar nog slechts kortstondig, verslaafd aan ben.

Dat blijft een heerlijk gevoel veroorzaken in Zijperspace.

uilenstede

Ik krijg een telefoontje van een collega: 'Ik heb hier wat studenten van Uilenstede die tijdens een uitzending enkele soorten bier willen laten proeven aan een groep mensen. Ook ons bier. Ze vonden 't leuk als 1 van ons er aan mee zou doen, dus dachten we meteen aan jou.'

Ik kon 2 maanden de kamer onderhuren van een mede-student aan de bibliotheekacademie. In 1 van de grote flats, gelukkig niet op de bovenste etage, maar slechts 2-hoog. De reputatie van de flats had me in Den Helder al bereikt: 't zouden zelfmoordflats zijn; regelmatig werden de bovenste etages gebruikt om een duik in vergetelheid te nemen.

Buiten de afdeling hoefde je ook niet veel gezelligheid te verwachten. De omgeving was een grauwe bedoening (dat zou natuurlijk aan 't jaargetijde hebben kunnen liggen), er was geen café in de buurt & de soos op 't terrein trof ik nooit open aan. Bovendien moest je erg op je spullen passen, zo was ik gewaarschuwd. Niet duidelijk genoeg, want binnen enkele dagen was m'n achterwiel gejat. Bijna huilend van verontwaardiging stond ik machteloos & zonder vervoer voor 't centrum naast 't mij aangedane onrecht.

Nee, de gezelligheid moest je binnen de afdeling zoeken. Zoals tijdens 't frisbeeën in de gang. Bij 't etentje bij de brabantse buuv. Tijdens 't zuipen bij de losbol van de afdeling, die 't kon maken, want hij zou toch kunstenaar worden. Bij de saaie tandarts in opleiding, die zo lekker te pesten was ism de kunstenaar in spe.
Ook voor 't afkatten was ik daar op de juiste plek, want bijna alle vrouwelijke bewoners van de afdeling konden er wat van. De telefoontikken moesten genoteerd; ik zou wel weer degene zijn die dat niet had gedaan. De keuken was niet opgeruimd. Er stond te veel troep van mij in de ijskast. Ik was aan de beurt voor corvee. We moesten ophouden met lawaai. Ik maakte gore maaltijden klaar. Nee, behalve de brabantse buuv was 't er geen lolletje een vrouw tegen te komen.

Er had zich iemand laten vallen vanaf de flat naast die van ons. We kregen 't al snel de volgende dag te horen, want de politie ging alle afdelingen langs met foto's van 't slachtoffer.
-Spreek je wel van 'slachtoffer' als iemand zelf de keuze heeft gemaakt er een eind aan te maken? Ok, je bent slachtoffer van jezelf, maar niet van een ongeluk of een misdrijf.-
De enige foto's die ze van de persoon hadden, waren degene die zijzelf hadden genomen. Men had dus niet echt trek om een poging te ondernemen 't misvormde lichaam te herkennen.
Vlak voordat de politie onze afdeling had bereikt, kregen we te horen dat een vriendin van de brabantse buuv, enkele etages hoger, 't lichaam had herkend. Dat voorkwam dat m'n kort verblijf op Uilenstede geheel in een negatief daglicht werd gezet.

Goed. Na 17½ jaar ga ik weer 'ns terug naar Uilenstede. Wellicht dat degene die tegenwoordig op mijn toenmalige kamer verblijft, mij die avond bier zal zien proeven. Of die persoon daar dan iets mee opschiet, valt te betwijfelen.

In ieder geval een avondje gratis bier in Zijperspace.

bier




Welk bier bent u? is available here


(via Punkey)

Men zal niet snel iets over bier hier vinden, hoewel 't m'n middel van bestaan is, maar eigenlijk ook de rest van m'n leven goeddeels beheerst. M'n hobby, m'n beroep, moet men maar denken. Om niet te gemakkelijk te scoren heb ik lang geleden besloten om hier vooral zo min mogelijk over bier te deponeren.
Tenzij er natuurlijk een testje voorbijkomt mbt bier. Dan zet ik zelfs m'n voornemen geen testjes meer te plaatsen opzij.

Helaas. De uitslag. Ik heb 'm zelfs lichtjes aangepast, want Hoegaarden wilde ik al helemaal niet zijn. Ik hou nl niet van witbier.
Het treurige van Duvel is echter dat 't een bier is dat z'n eigen stijl heeft geschapen, maar door vermindering in kwaliteit de laatste jaren, daarin is ingehaald door z'n eigen klonen.
Een ½ jaar geleden moest ik meedoen aan de 'verkiezing' van 't beste Helse Bier in café in de Wildeman. Behalve dat-ie bij mij 't hoogst scoorde op m'n proefformulier, bleek Lucifer, na optelling van alle resultaten van alle 20 jury-leden, de uiteindelijke winnaar.

Ik wil dus liever Lucifer zijn, want die heeft tenminste smaak, kwaliteit, is minder publiciteitsgeil, minder arrogant & laat je langer nagenieten.

Men begrijpt wel wat men nu moet doen van Zijperspace.

onveranderd

Zoals altijd liep ik weer te hard van stapel. Wat ervoor zorgt dat ik 't nu héél rustig aan moet doen.
Geef me een vinger van 'de ziekte voorbij' & ik wil gelijk de hand van de volledige marathon lopen.
Dat laat zich vrij snel straffen.

Lichte paniek ontstaat: zou 't nog wel goed komen?
Ik kan niet meer op de bank zitten of m'n nek begint te verkrampen. Mag daar dus niet meer plaatsnemen, want ik had toegezegd dat ik morgen weer zou werken.
Achter de comp ook niet, want 't gestaar naar 't scherm veroorzaakt waarschijnlijk dezelfde spanning. Gaan lezen in een stoel, of anders in bed? De angst weerhoudt me 't uit te proberen.

Ontspannen dus, geduld hebben, zoals ik dat aan 't begin van de dag ook had moeten hebben; of eigenlijk: zoals ik dat afgelopen week wel heb gehad.

Nog vele malen zal ik m'n neus stoten. 't Is nu 1maal de aard van 't beestje. Nooit rust in de kont, tenzij ik wérkelijk geveld ben.
't Is alleen verschrikkelijk vermoeiend dat ik 't van mezelf weet, maar toch elke keer dezelfde fout maak; dat ik die fout maak, terwijl ik me tegelijkertijd bedenk dat 't consequenties kan hebben.

Niets zo onveranderlijk als Zijperspace.

kleenetc

Ik doe 't niet zo snel & zal 't in 't vervolg ook proberen te laten. Er zijn nl genoeg muziek-critici, andere bloggers ook, die een goede cd weten aan te raden. Als ik dat probeer werkt 't over 't algemeen toch averechts, is m'n ervaring na jaren van tegen beter weten in. Zogauw ik roep 'dit is fantastisch', wordt er argwanend geluisterd, met een blik van 'Ton zegt dit, dus scepsis is noodzakelijk'.
Deze keer kan ik 't echter niet laten: Kleenexgirlwonder.

Waag 't niet een meeltje te sturen naar Zijperspace dat je 'm niks vindt.

vem

Vem är personen som bor i Sverige , men kommer varje dag på min (eller får jag säga 'mitt'?) weblog? 'Wettergrens.se' säger min Nedstat-täljare, och Hotstat definierar din ip-adress som 195.17.68.9, med 'nova-gw.novaint.se' som extra uppgifft.
Jag är bara ganska nyfiken. Förlåt mig för det.

Men utan nyfikenhet kan man inte leva i Zijperspace.

handelingen

Ik stond op 't punt m'n huis voor 't 1st sinds afgelopen zaterdag te verlaten (gewoon om te kijken of er nog opzienbare veranderingen hadden plaatsgevonden in de wereld). Ik was 't echter dermate ontwend dat ik er 5 minuten over deed m'n schoenen te vinden. Toen moest ik me nog bedenken dat tanden poetsen ook wel bij de normale handelingen voor 't verlaten van 't huis hoort.
& Bijna vergat ik ook nog op 't laatste moment m'n notitieblokje bij me te steken.

't Gedrag in Zijperspace moet weer enigszins aangepast worden.

ihkv boekenweek (na enkele dagen vertraging)

Ik ken mensen die hun handen wassen voordat ze hun boek ter hand nemen. Vervolgens openen dit soort mensen 't boek zo min mogelijk, voldoende om nog net te kunnen lezen wat er staat. & Om de volgende keer te kunnen zien waar ze zijn gebleven, wordt er een papiertje, of soms wel een echte boekenwijzer gelegd op de laatstgelezen pagina. Alle boeken staan bij deze mensen netjes op een rij van alfabet in de kast.

Vooral op dat laatste kan ik jaloers zijn, systeemfreak als ik ben. Heerlijk alles per taal gecategoriseerd, of per onderwerp, & vervolgens op alfabet naar naam. Zogauw daar bij mij echter enigszins de klad in komt, verandert zo'n systeem al snel in een puinhoop van opeengestapelde boeken.

Ik heb ook wel 'ns een boek op bovengenoemde wijze gelezen, vooral omdat ik 't geleend had van iemand met zo'n 'afwijking'. Hij mocht nl vooral niet merken dat ik er niet zorgvuldig mee omging of de indruk krijgen dat ik geen respekt voor zijn omgang met boeken had.
Die manier van lezen kostte me verschrikkelijk veel moeite & 't verhoogde daardoor niet m'n leesplezier. Beter me dus aan m'n eigen manier van omgaan met boeken houden.

Mijn boeken worden geleefd; je kan zien dat ze gelezen zijn. Ik moet dus bekennen dat ik mijn boeken zonder gewetenswroeging geopend op hun kop kan neerleggen, zodat ze, zogauw je ze weer ter hand neemt, automatisch op die pagina open blijven liggen. 't Kost mij ook geen moeite een ezelsoortje op een pagina aan te brengen, in geval ik 't boek meeneem & ik later toch zonder veel moeite wil weten waar ik gebleven was. De zijkanten van m'n boek zien er na lezing ook altijd wat foezelig uit, alsof ik slechts met vieze handen de boeken tot me neem. & Ze moeten perse in m'n rugzak passen, als ik me voorgenomen heb 't daar te stoppen.

Misschien ligt 't er ook wel aan dat ik 14 jaar in een bibliotheek heb gewerkt. Dan wordt een boek veel meer een gebruiksvoorwerp; 't verplaatst zich van persoon tot persoon & wordt daardoor elke keer weer anders behandelt. In 't wisselen van gebruiker verliest 't boek echter z'n funktie niet: de letters blijven 'tzelfde; de strekking dus ook.

Lezen is consumeren in Zijperspace.

model

Eigenlijk vind ik dit plaatje veel beter staan dan de 4 heren van Kraftwerk in 't rood (dit ivm de kleuren op de achtergrond).

Juffrouw Haring, de muzieklerares, hield aan 't eind van de les altijd wat tijd vrij voor onze 'eigen' muziek; muziek die we zelf leuk vonden & op plaat hadden. Dat betekende dus vaak bandjes als Abba & Boney M beluisteren. Maar 1 keer kreeg ze 't ook voor elkaar dat Kees, de zitteblijver, z'n plaat meenam. Kees was door dat zitteblijven 1 jaar ouder dan de rest, dus zowiezo een geval apart, maar doordat-ie een plaat van Kraftwerk meenam werd-ie door velen helemaal vreemd aangekeken.
Voor mij ging er een wereld open. Zulke muziek had ik nog nooit gehoord. Mijn oudste broer had ook wel platen in z'n bezit, maar Kraftwerk had ik daar nog niet tussen zien staan. Bij nadere bestudering bleek-ie echter 'Autobahn' te hebben: 20 minuten hypnotiserende monotone elektronische muziek, die m'n hart meteen veroverde. Ik moest ook een plaat van Kraftwerk hebben. Mijn moeder was 't er alleen nog niet helemaal mee eens. Dankzij bemiddeling van m'n broer mocht ik uiteindelijk toch de zojuist verschenen nieuwe elpee 'Man Machine' kopen.

Ik was m'n tijd ver vooruit (net als de heren van Kraftwerk natuurlijk), zo voelde ik vaak trots achteraf. Jaren later kon ik met opgeheven schouders beweren dat m'n 1e plaataanschaf Kraftwerk was, terwijl anderen bij navraag hieromtrent zich in een hoekje moesten schamen bij 't noemen van namen als the Beatles, Meatloaf, AC/DC of Kiss. Nee, ik had tenminste meteen vanaf m'n 13e een alternatieve smaak. & Vernieuwend & invloedrijk bovendien, toen bleek dat House in oorsprong geïnspireerd werd door Kraftwerk.

'The Model' was m'n fav-nr van de plaat. Kon ik 100-en keren achter elkaar draaien. Moest ook wel, want uiteindelijk had ik een tijd lang slechts 1 elpee. Later vond ik de versie van Snakefinger (erg gerelateerd aan the Residents, de band die enkele jaren na Kraftwerk m'n fav-band zou worden) nog wat zwoeler & mysterieuzer. Maar da's niet de oorspronkelijke reden waarom die versie gelinkt staat. Tegenwoordig blijken alle nrs van bepaalde bands niet meer beschikbaar via internet. Zo ook bij Kraftwerk.

Gelukkig is Zijperspace wel verkrijgbaar.

eeuwigheid

't Hield me al een uurtje wakker, dus moest ik 't maar 'ns opschrijven.
Bestaat er een mogelijkheid om je weblog zo te laten funktioneren, dat, zogauw je de eigenlijke onderste tekst voorbijgaat, je automatisch weer bij de 1e terecht komt? Dat je teksten dus een cyclisch karakter krijgen (maar dat dan alleen technisch bekeken)? Of misschien duidelijker: dat je altijd door zou kunnen scrollen naar beneden, dan wel boven, & dat je om de zoveel tijd dezelfde tekst weer voorbij ziet gaan?

Dat Zijperspace eeuwig oneindig wordt, eigenlijk.

voornemen

Na vannacht zal ik nooit meer in m'n bed slapen & 't dekbed strak om me heen trekken, zodat ik elk vouwtje proef. Noch naar 't plafond staren & vreemde figuurtjes daarin gewaarworden die veranderen naarmate 't staren duurt. Ook niet meer enkele lichten aanlaten zodat 't veiliger voelt gedurende de tijd dat m'n ogen gesloten zijn. Ik zal niet meer op de bank gaan liggen & uiteindelijk elke deuk erin geportretteerd zien staan in de huid van m'n zij. Laat staan dat ik onnoemelijk vaak wakker zal worden & verdwaasd minutenlang door de kamer ga schuifelen, waarna ik uiteindelijk 't toilet als bestemming daarvoor vind. Ik ga geen tv meer kijken om slechts een stijve nek, maar geen zingevend beeld rijker te worden. Of de kachel aan laten staan, omdat koud zo verschrikkelijk koud is & de kou van de rest van de dag al doorgedrongen is tot in m'n botten. Maar tevens zal ik geen boek naast m'n bed leggen, voor 't moment van verveling, terwijl de verveling al enkele dagen duurt & lezen in diezelfde tijd een utopisch streven is geworden.

Daar beginnen we niet meer aan in Zijperspace.

instinkt

Wat een genot bier te drinken als je 't jezelf een paar dagen hebt moeten onthouden. Nou ja, 'moeten' is niet 't juiste woord; 't was meer dat ik er totaal geen trek in had & er daardoor niet aan dacht.
Totdat vanmiddag tegen mij de opmerking werd gemaakt dat ik in deze toestand vooral veel moest drinken. & Bij veel drinken denk ik nou 1maal automatisch aan bier. Ik wilde 1st 't risico niet nemen, misschien zou 't wel een averechts effekt geven, maar door de gedachte was 't verlangen ontstaan.

Men heeft wel 'ns een test gedaan met zieke kleine kinderen. Ze werden in een ruimte gezet met div soorten voedsel: appels, lollie's, drop, pindakaas natuurlijk ook, & daarnaast levertraan. 't Grootste gedeelte van de kinderen koos automatisch voor de levertraan.

Nou ben ik allang geen kind meer & ver verdwaald van m'n instinktieve driften. Daarnaast heb ik me in m'n jeugd nooit voor kunnen stellen dat men vrijwillig levertraan kan slikken, maar god, wat was dat bier lekker. & Wat was ik blij aan 't verlangen te hebben toegegeven.

Niet de instinkten, maar de verlangens bepalen 't welzijn van Zijperspace.

verslagen

't Monster is bijna verdreven. Langzaam loopt-ie m'n lichaam uit in de vorm van liters vocht. Alles plakt, alles voelt koud, alles voelt warm. Maar de steek achter m'n ogen is verdwenen, de hoest heeft bijna de moed opgegeven, de trilling in handen & benen heeft dermate aan kracht ingeboet, dat ik weer bijna blindelings de juiste toetsen kan vinden & voor 't 1st in meer dan 24 uur wilde er een boterham m'n maag in.

Binnenkort is er weer veel Zijperspace.

opletten

Stil, stil, ssssssst. Je moet opletten.

't Enige wat hier gebeurt is de regeling van de vlam van de kachel, 't uitschenken van de thee, 't indrukken van de afstands, 't vliegen van de vogels buiten.
Oja, & 't slijten van de broek.

Voordat je 't weet, is 't alweeer voorbij in Zijperspace.

slapen

Zo, ik ga maar weer 'ns bankhangen & tv-kijken.

2 Uur slaap is best wel vermoeiend in Zijperspace.

bankhangen

Zo, ik ga maar weer 'ns naar bed.

Dat bankhangen is nl erg vermoeiend in Zijperspace.

voorbijganger

Ik ben weer voor 't scherm gaan zitten. Ik wilde m'n handen richting toetsen bewegen, maar ze bleven liggen op de stoelleuning. M'n hoofd knikkebolde, zodat ik bijna niet gewaar werd wat 't scherm vermeldde. M'n ideeën van 5 minuten ervoor waren versmolten met de grote hoeveelheid overbodig vocht in dat ding, dat ik net nog hoofd genoemd meen te hebben. M'n benen wilden niet verticaal, maar wijzen naar de horizonten. M'n moed, ach m'n moed; die is er al 3 dagen niet meer, verborgen met de verhalen die innig diep 't bonken veroorzaken.

Dapper heb ik m'n handen & armen toegesproken om in ieder geval een teken van leven te geven. Via 't bord lopen ze nu plichtshalve te zwaaien naar de voorbijganger.
M'n hoofd heb ik gelaten in de toestand waarin-ie zich verkeerde. Die heeft nog uren van knikken & bollen te gaan.

& Misschien ging er wel 1 voorbij aan Zijperspace.

stilte

Ik kon vanochtend niets anders dan stommelend ijsberen. Bij alles wat ik deed, lieten m'n botten zich voelen. Ik had ook geen zin om iets te ondernemen: alles verveelde bij voorbaat.
& Als iets verveelt & pijn doet bovendien, kan je jezelf er ook moeilijk toe zetten.

Vandaar dat 't stil is in Zijperspace, want 't lichaam is een beetje kapot.

eiland

Behalve de buurman, 2 deuren verder bezig met z'n tuin, & wat bewegende platte poppetjes op 't beeldbuis, heb ik vandaag geen mens gezien.
Ik kan me de dag niet heugen, waarschijnlijk is 't ook niet eerder voorgekomen, dat mij dit overkwam. Ik kan me geen andere gelegenheid voor de geest halen, al dan niet ziek, waarbij ik geïsoleerd van de rest van de wereld de dag moest door zien te komen.
Ook geen wandeling met rugzak in vreemde verlaten gebieden hebben mij tot die belevenis gebracht. Er was altijd wel iemand die ik tegenkwam, of een ontmoeting op de plek waar ik moest slapen.
Ik heb vandaag 3maal iemand aan de lijn gehad. 2 Keer m'n moeder, 1maal m'n werkgever die me op 't werk moest missen.
Daar moest ik 't communicatief mee doen vandaag.

& Toch ben ik de dag doorgekomen. Zonder ontmoeting, zonder een spiegeling van m'n menselijk bestaan, dmv 't gewaar worden van 't stadse leven in vluchtig passerende blikken.
In beroerde toestand blijk ik toch die onthouding van de medemens te kunnen doorstaan.

Misschien dat ik toch ooit op een eiland zal durven wonen.

In zoverre Zijperspace nog geen eiland is.

graf

Ik snapte 1st al niet waarom ze zo vroeg in 't seizoen langs kwamen. Februari, & dan al als hommel op jacht naar eten in mijn tuin. De tuin die vorig jaar door bijna geen enkele hommel gevisiteerd werd totdat-ie in volle bloei kwam. Toen wisten ze me opeens wel te vinden.

Dit jaar dus veel te vroeg, in veel te grote getale & nog zonder enig coördinatievermogen. Gister moest ik de 1e op een slinkse wijze buiten zien te krijgen. Afgelopen nacht bleek er een 2e zich tot m'n huiskamer doorgedrongen te hebben. Deze bleek niet meer te kunnen vliegen, want vast in een potje, waarvan 't deksel ontbrak. Ik heb er een stukje papier opgedrukt & 't potje buiten leeggegooid.

Vanochtend zag ik dat 't insekt nog steeds aanwezig was. 't Bevond zich midden tussen de dode takken die ik afgelopen dagen op een hoop had verzameld. Hele toeren haalde ze uit over de takken: klom bovenop een tak & buitelde vervolgens weer voorover, waardoor ze opnieuw er onder bungelde.
Ik heb 't tafereeltje 5 minuten gadegeslagen, maar moest op gegeven moment toch maar weer 'ns naar binnen, denkend aan m'n eigen gezondheid.
Een ½ uur later heb ik gecontroleerd of 't beest nog aanwezig was. Ze was inderdaad nog steeds dezelfde capriolen aan 't uithalen in de bos takken.

Ze wriemelde zich in de loop van de middag, hoewel ik de indruk had dat ze blind was (hoe werkt dat ook alweer bij insekten), naar 't midden van de takkenbos. Haar graf, zo leek 't, diep weggedoken van de levende wereld.
Een uur later was ze niet meer waar te nemen.

Een zelfgekozen graf rijker in Zijperspace.

herzien

& Als de toestand nog een paar dagen zo blijft, haal ik de video-banden uit de kast & ga ik dan eindelijk 'Die Zweite Heimat' nogmaals bekijken.
16 Uur lang lékker ziek zijn, want goede televisie.

Ipv 't geneuzel bekijken wat momenteel wordt aangeboden in Zijperspace.
PS: Foutje: 26 uur. Dus ik ben alvast maar begonnen.

anders

Zou die arme man, die behoorlijk in de war moet zijn geweest, nog leven, als men geen ruchtbaarheid aan de gijzeling had gegeven? Alsof 't zeg maar 30 jaar geleden had plaatsgevonden & men nog geen media had die er direkt verslag van deed. Toen er nog geen gsm'tjes waren, die iedereen bereikbaar maakt. In de tijd dat de nieuwsconsument er nog niet aan gewend was onmiddelijk op de hoogte te worden gebracht. & De man zelf dus ook niet vrij snel de zinloosheid van z'n aktie zou inzien.

't Is zeker dat 't anders was gelopen, maar nooit zal men weten hoe anders.

Ook in Zijperspace zijn de situaties onvoorspelbaar.

spannend

Ik heb wat plankjes gewit (terwijl ik dit intyp, zie ik dat ik ook een stuk duim heb meegenomen). De zon scheen goed, dus tevens wat stenen verplaatst in de tuin. Via AT5 heb ik 't nieuws over de gijzeling gevolgd & zo af & toe buiten de helicopters & sirenes beluisterd. & Ik heb ongeveer 20 bladzijden van 'De ontdekking van de hemel' gelezen. Voor de rest geslapen, wat gesurft, i-meel gelezen & (.....?).
Dat moet 't wel zo'n beetje geweest zijn. Ik kan er echt niks meer van maken.

Tot zover de wederwaardigheden van Zijperspace.

langzaam

Rond dit tijdstip zou ik begonnen zijn met werk. De ochtend zou, net als anders, veel te snel voorbij zijn gegaan, & ik zou op 't allerlaatste moment aanstalten gemaakt hebben om de deur uit te gaan.

Nu ik niet naar m'n werk ga, duurde de ochtend veel te lang & weet ik niet wat ik nog zoal zou kunnen gaan doen om de verveling van de middag te verdrijven. Al een paar keer pogingen ondernomen een boek te lezen, maar binnen een ½ uur verlies ik de aandacht. Alles is saai, niets boeit.
Troostende gedachte is dat 't zelfde gevoel ook op m'n werk zou zijn ontstaan, maar dan zou 't ook wat slopender zijn geweest.

Maar de tijd had best wat ingekort mogen worden in Zijperspace.

pijniging

Ha! De 1e zonnestraal valt m'n huis binnen. De nacht is voorbij.
De nacht die alles uit de kast heeft gehaald om 't lang te laten duren. 't Is 'm gelukt, maar ik wist dat ik, ondanks m'n zwak gestel momenteel, uiteindelijk zou winnen. Ik vertrouwde op de weerkomst van de zon, & vocht me die pijnigende nacht door.
De folterbank van de dag voelt minder zwaar dan die zojuist achter me gelaten.

't Blijft echter een marteling in Zijperspace.

ihkv boekenweek, dag 3

Boeken lezen tijdens de tocht naar school was 't summum, vond ik zelf.

Totaal verslaafd aan literatuur moest er altijd een boek op zak zijn. & Als er gebrek aan snel vervoer was, moest ik daar juist van profiteren door onderweg te lezen. Zeer moeilijk, een vak apart, want tijdens de wandeling richting les probeerde ik bovendien zoveel mogelijk de weg af te snijden; dat bespaarde tijd & daardoor kwam ik misschien toch niet te laat.

Dus tussen de regels door werd er sluiks naar voor, naar achter, naar links & naar rechts gekeken. Maar slechts sluiks, want niks mocht de aandacht van de literatuur te veel afleiden.
& 't Moest vooral een dun boekje zijn, wat makkelijk om te buigen was in 't midden, zodat ik snel m'n aandacht kon wenden, zonder de juiste regel uit 't oog te verliezen.

't Ene moment zat ik in de werkelijke wereld van verkeer & de weg naar school; 't andere was ik werelden aan 't beleven die anderen speciaal voor mij gecreëerd hadden. Onderweg naar school, de wereld van ouder & bewust worden, van verantwoordelijkheid voor later. Regel voor regel, soms woord voor woord, zoog ik 't boek leeg.
Terecht, want daar was de literatuur voor gemaakt.

& Daar vond Zijperspace z'n aanvang.

32° C

't Zweet ontstaat op plekken niet verwacht.

Eindelijk is 't warm in Zijperspace.

woestijn

'Kom vooral niet bij me langs vandaag' is reeds te laat verkondigd, maar o zo nodig als verontschuldiging.

Ik ben er ff niet. Waarbij 'ik' een ander representeert, maar dan in topconditie, van schrijven niet moe, bevlogen & gedreven tegelijk.
Ik ben er ff niet. Want ik is ontdaan van lach, kleur, onvermoeibaarheid.
Ik ben er ff niet. Als men begrijpt waarom. Genegen tot uitputting krijg ik de toets vandaag nogeneens geheven, zoals vroeger de pen in vol elan.

Ik zou graag zijn, ik zou graag laten weten, ik zou graag denken, & dat al zoals voorheen, liefst denksels nooit ontsproten aan diezelfde ik.

Kom vandaag vooral niet bij me langs.
Ik ben er niet.
Mocht 't lijken van wel, da's de koortsachtig hoge temperatuur die zinnebeeldenprikkelend werkt & dorstig doet verlangen naar de volgende fata morgana.

Het gebrek aan vocht is groot in Zijperspace.

respijt

Ik had vandaag graag m'n huis gezogen. 't Bed afgehaald & de was gedaan. Een boek uitgelezen. De onderdelen van m'n hoogslaper verder geverfd. M'n boeken opgeruimd, net als m'n cd's. Een videoband uit de kast getrokken & geheel afgekeken voor old times' sake. T-shirts opgeruimd. Stof afgenomen. Planten water gegeven. Tuin aan kant gemaakt. Oude schoenen weggegooid. Verhuisdozen van weleer uitgepakt & de inhoud opgeruimd. Tijdschriften tot me genomen. Een wandeling gemaakt. Radio geluisterd. 100-en Stukjes geschreven. De katten uit m'n tuin verjaagd. Een lamp vervangen. De daklozenkrant doorgebladerd. Geslapen.

We hebben gelukkig nog een dag respijt gekregen in Zijperspace om dit alles in te halen.

abominabel

Ik denk dat 't 7 jaar geleden is dat ik voor 't laatst een tv-programma op de late zondagmiddag/vroege zondagavond heb gekeken.
't Zou derhalve mooi zijn geweest als ik van te voren gewaarschuwd was over de kwaliteit van 't gebodene.

We zijn in Zijperspace niet altijd voorstander van 't proefondervindelijke.
PS: Gelukkig is de avond begonnen.
PPs: Dat was ook een opluchting van slechts een ½ uur.

zieken

't Ene moment ben ik fit, in staat om boodschappen te doen, in de zon een boek te lezen, de afwas te doen etcetera, & denk ik eigenlijk gewoon aan 't werk te hebben gekund. & 't Volgende moment zak ik in: m'n lust om iets te ondernemen verdwenen, lamme armen & benen, volle neus & die eeuwige hoest die schrapend de binnenkant van m'n keel bewerkt.
& Slaap, de hele tijd maar slaap zogauw ik ga zitten.

Ik heb me op m'n andere werk voor morgen daarnet ziek gemeld. Dat is 'tgeen waar ik momenteel de meeste zin in heb. Nou maar hopen dat morgen weer de zon schijnt, dan ga ik wederom ziek hangen in een stoel in de tuin.
Ik moet alleen nog een methode verzinnen waarop ik aldus ook in slaap kan vallen, zonder last van nek of benen.

Want we willen wel een zekere comfort gedurende de ziekte in Zijperspace.

dralen

Ik weet nog niet of ik moet zitten, staan, lopen of liggen. De gordijnen open om 't licht te laten binnenvallen, of 't donker houden, zodat 't niet stoort? Eten, of daar juist een tijdje mee wachten? Tv aan, cd spelen, stilte scoren of zal ik de radio raadplegen?
Ik heb dorst, dat zeker, maar hoe ver is 't lopen naar de keuken?
Ik moet in ieder geval de deur straks uit voor sinaasappels, grapefruit & drop: 't perfekte diëet voor een dag als vandaag. Maar de reis naar de supermarkt duurt waarschijnlijk 17 dagen, vooral met wind tegen. & Dan schijnt er ook nog iets te bestaan als een weg terug. Die moet ik dan ook nog zien te vinden.

1 Ding is in ieder geval al geregeld.

Ik blijf in Zijperspace.

ihkv boekenweek, dag 2

Als 't maar enigszins kan, neem ik een boek mee. Vaak ook wel te veel. Zitten er 3 boeken in m'n rugzak, terwijl ik nogeneens aan de 1e toe kom. Maar een boek dien ik nou 1maal ten allen tijde bij me te hebben.

1 Werkgever dacht daar anders over. Liet een briefje achter in m'n boek, toen ik 'm had laten liggen op m'n werk.
't Is niet de bedoeling dat er wordt gelezen tijdens de uren die ik betaal.
Terwijl-ie mij nogeneens een pauze gunt op 8 uur tijd.
Sindsdien lees ik veel op die werkplek, als de omstandigheid me enigszins toelaat.

Onderweg naar Den Helder heb ik over 't algemeen 2 boeken bij me. Mocht m'n gemoedstemming wisselen, kan m'n keuze in leesvoer daarin meegaan. 't Liefst heb ik nog 1 xtra bij me, zodat de keuzemogelijkheid volledig is & ik niet hoef te grijpen naar 't toevallig overal voor 't grijpen liggende treinblaadje. Waar je overigens alleen maar dommer van wordt, heb ik al lang geleden geconcludeerd.
Die xtra mogelijkheid vereist wel ruimte, die niet altijd beschikbaar is.

Op vakantie bezorgen de boeken me over 't algemeen de meeste zorgen: ik ga weg van huis, maar wil me ondertussen wel op m'n gemak voelen. & Saaie uren van vroeg de tent opzetten & lang licht door zien te komen. Dan moet de keus gemaakt worden voor 't boek dat nog nooit gelezen is, genoeg bladzijden heeft, licht in gewicht is, & interessant bovenal.

Op 't toilet ben ik redelijk consequent: altijd de roman waar ik op dat moment 't verst in gevorderd ben. Anders beëindig ik 't nooit, laat ik een té grote stapel voor ongelezen. De stapel van ongelezen die ongemerkt immer dijt.

De tijd van buiten zitten in zonnig genoegen met pet op, die laatste om 't licht niet te laten verblinden, is nog maar net begonnen. Bij ontbijt moeten daar toch minstens 3 bladzijden genoten worden. Ongestoord, niemand, nergens, weg, thuis, in de tuin. Alles tegelijk & dan in 't boek bovendien.

Zijperspace bestaat niet zonder 't geschreven woord.

hoofd

m'n keel schraapt,
m'n hoofd bol,
m'n neus vol,
de rest slaapt.

m'n hoofd duf
't lijf zakt
de moed kakt
't oog suf.

m'n lijf jeukt,
m'n arm stokt
't bed lokt,
m'n hoofd beukt.

't haar stijf,
een lok bolt
m'n hoofd tolt,
m'n arme lijf.

Zijperspace ziekt.

wakker

Ik had vele teksten staan. Aardig wat, in ieder geval.
& Ik heb ze allen geheel verwijderd.
Want niet tevreden & te moe bovenal, moe om moeite te nemen beter te laten worden.

Ik ga hangen voor de tv, in slaap vallen, vallen naar beneden van grote werkelijke dingen beleven. Dat moet droom zijn, leven zoals echt werkelijk zou moeten zijn.
& Dan wakker worden in de vergetelheid die 't echte leven wordt genoemd. Waar mijn teksten niet meer bestaan, maar werkelijkheid wordt beleefd.
& Ik wacht. Druppels van levensvocht wacht ik. Wachten op 't misschien van ooit. Wegzakken, wegzakken tot wachten wordt beloond.

Wegzak. Zodat ik m'n dromen van later ken. Als later blijft.

& Dat hopen geloven in Zijperspace.

ihkv boekenweek

Rond dit tijdstip van de zaterdag was ik wekelijks werkzaam in de Centrale Openbare Bibliotheek Den Helder. 14 Jaar lang was ik de vaste zaterdagse medewerker, die maar wat graag die 3½ uur per week daar aanwezig was, vanwege de ruimschootse beloning. Zelfs toen ik reeds in Amsterdam woonde was 't financieel aantrekkelijk genoeg om 't baantje aan te houden. Bovendien vlogen de 3 uur openingstijd voorbij, waardoor 't me niet snel verveelde.

Een grote hekel had ik aan de dames die zich tot levensdoel hadden gesteld alle streekromans minstens 13 keer te lezen in hun leven & daarvoor de bibliotheek als handig hulpmiddel hierin hadden gevonden. De streekromans zaten ongesorteerd in rieten manden, zodat men er gemakkelijk bij kon & 't tevens gemakkelijk op te ruimen viel. & Toch wisten de dames er elke zaterdag een paar keer een puinhoop van te maken. De aversie tegen deze lezersgroep kon ik gelukkig kwijt bij m'n collega's dmv een personeelslogboek.

Ik krijg een hekel aan streekromannen en streekrovrouwen. De één is altijd een puinhoop en de ander maakt er altijd een puinhoop van.

Buiten de inname & uitlening van de boeken & 't opruimen van de romans (& toen er een fonotheek aan toegevoegd werd: 't verzorgen van de muziek) was mij de zeer belangrijke taak toebedeeld de klanten bij sluitingstijd via de microfoon te sommeren 't pand te verlaten.

Dames & Heren, jongens & meisjes, de bibliotheek gaat sluiten. Wilt u uw boeken & andere materialen laten registreren?

Ik denk dat ik dit zinnetje ongeveer 10 jaar lang wekelijks heb laten weerklinken. Hannie, m'n vaste zaterdag-collega, verzuchtte meermaals dat ik zo'n mooie donkerbruine stem had & dat 't haar weer de rillingen had gegeven terwijl ze de studieboeken aan 't opruimen was. Een genoeglijk compliment om dat als jongeman van in de 20 te mogen horen van een dame op middelbare leeftijd, die precies je type niet is.
Slechts 2 maal heb ik een ander zinnetje ten gehore gebracht. 1Maal heeft een collega 't geheel in Sinterklaasrijm verpakt, omdat Sint onderweg was te arriveren in Den Helder. De 2e maal was 't moment dat ik voor 't laatst m'n stem mocht laten weergalmen tussen de boekenkasten. De laatste zaterdag van mijn arbeidzaam leven in de OB Den Helder.

Dames & Heren, jongens & meisjes,
Met pijn in 't hart & bedroefde ziel, moet ik u voor het laatst meedelen dat de bibliotheek spoedig gaat sluiten. Mag ik u daarom verzoeken het pand gestaag te verlaten en in het vervolg mijn achterblijvende collega's net zo te gehoorzamen als dat u mij gedaan heeft na deze mededeling.
Rest mij nog alle mensen die niet in de streekromanbakken hebben zitten knoeien een prettig weekend te wensen.


Streekromans komen er in Zijperspace niet in.

hoogtepunten

Om ¼ voor 11 wist men 't al te aan te kondigen. Mocht u dit dus voor die tijd lezen: u kunt niet zeggen dat ik geen poging heb ondernomen u op de hoogte te brengen.

Nadat 't geluid van de Tros Nieuwsshow achter 't testbeeld op Ned 2 was weggehaald, hebben ze de programmering voor de komende middag in beeld gebracht. De hoogtepunten zijn waarschijnlijk om 11 uur het WK Hockey: halve finale Nederland-Z.Korea & om 2 uur Studio Sport.

't Programma-overzicht geeft ook aan dat daartussenin (om 13.30 uur om precies te zijn) de Storing staat geprogrammeerd.

Vroeger gebeurde dat altijd zeer plotseling, maar tegenwoordig weet men de Mexicaanse Hond, net als een zonsverduistering, ruim van te voren te voorspellen (de vpro-gids wist er echter nog niets van bij persing).

Niets komt meer (echt) onverwacht in Zijperspace.

gebeurtenissen

Wat volgens mij ook meespeelt is 't gevoel dat ik nooit wat meemaak. Doldwaze avonturen zijn niet voor mij weggelegd, laat staan dat, mocht ik ze meemaken, ik ze goed kan navertellen.

Wat ik zoal níét meegemaakt heb:
-Schietpartij (behalve toen ze bij mij op 't Atjehpleintje een man neerschoten & ik helaas net te laat was voor de grote aktie, maar toch een man achter de bloemenstalling zag staan kotsen, die op gegeven moment wegliep & uiteindelijk 't 2e slachtoffer bleek te zijn).
-Botsing (behalve toen m'n moeder een andere auto aanreed & er een deuk in de voorbumper zat & 't toch allemaal m'n moeder's schuld was, want zij gaf geen voorrang).
-Ongeluk (behalve toen ik van achter door een brommer werd aangereden & bewusteloos op straat lag & ik gerold werd door m'n medepassagier; of toen ik door een auto werd afgesneden & met m'n rug onder de voorkant van de auto terecht kwam, waardoor ik me niet meer kon bewegen, want ik stond strak tussen de grond & de bumper van de auto; boven op m'n rug dus).
-Beroving (behalve toen 2 jongens onder de pillen, vlak voor opening toch bij mij wisten binnen te komen & perse bier wilden hoewel ze 't niet konden betalen & ik ze ervandoor heb moeten laten gaan met 2 blikjes Leeuw).
-Geweld (behalve toen een klant een glas op m'n hoofd van 2 meter hoogte wilde laten vallen, maar deze aanval mislukte doordat 't vlak voor m'n neus langs glipte).
-Bedreiging (behalve toen iemand de hele zaak wel kort & klein zou slaan omdat we een stelletje fascisten & grootkapitalisten waren & wist waar we woonden & vermeldde dat 't raam de nacht niet zou overleven).
-Stalking (behalve toen die vaste klant vanwege vervelend gedrag niet meer binnen mocht komen & mij dag in, dag uit bleef achtervolgen, waar ik ook naar toe ging vanaf m'n werk & op de plek waar-ie mij aantrof, mij bedreigend ging aankijken & met z'n zakmes begon te spelen).
-Drugs (behalve toen een geflipte junk opeens in de kelder op m'n werk lag te slapen & de politie langs moest komen om 'm er uit te krijgen).

Ik maak gewoon niet zoveel mee. Waardoor ik een groot gebrek aan onderwerpen heb om over te schrijven.

Voor de rest is Zijperspace best wel interessant, hoor.

post

M'n neefje wordt volgende week alweer 6. Hoewel hij nog niet kan lezen heeft-ie meerdere keren geklaagd dat hij nooit meel krijgt. Z'n zus & vader krijgen regelmatig meel, maar hij heeft nog nooit wat gehad.

Ik kon 't me voorstellen, want vroeger was 't ook altijd m'n vader die alle post kreeg. Hele stapels kon hij bij de brievenbus wegtrekken. Vaak zaten daar grote pakken bij, wat de fascinatie/jaloezie nog groter maakte.
M'n vader ging daarmee achter z'n 'plank' zitten. Die plank was speciaal bestemd voor de stoel van m'n vader, stond er altijd naast, zodat m'n vader onmiddelijk aan de slag kon met de administratie of verslagen. De plank legde hij boven z'n schoot & de handel waar hij mee aan de gang ging erbovenop. Vaak werd ook wel de typemachine erop gezet, zodat hij zelf post kon schrijven om terug te sturen.
Wij maakten ook wel gebruik van de plank, want 't gaf heerlijk gelegenheid dikke boeken neer te leggen, zodat 't lezen ervan minder moeite kostte. Zogauw m'n vader in z'n stoel wilde zitten, moesten we er echter onmiddellijk uit. Want Pa ging aan 't werk (of hij deed een dutje na 't eten & dat kon ook in geen andere dan in zijn eigen stoel).
Als m'n vader achter de plank ging zitten om 't pakket post door te nemen, mochten we wel meehelpen de post te openen. Kregen we speciaal daarvoor de brievenopener in de hand gedrukt, af & toe een envelop aangereikt & op aanwijzingen van Pa mochten we die dan openen.

Ik wilde ook post. & M'n eigen briefopener. Maar vooral post zoals m'n vader kreeg: in grote bruine enveloppes, soms geheel dichtgeplakt met een bruinkleurige tape. & Die post wilde ik dan op m'n eigen kamer zelf openmaken & bekijken wat voor belangrijke zaken ik zou moeten regelen.
Pas toen er een spaarrekening voor mij geopend werd bij de ABN-bank, kreeg ik daadwerkelijk post. Toen vond ik 't waarschijnlijk al niet interessant meer.

Ik heb voor m'n neefje een hotmail-adres aangemaakt. Tot aan z'n verjaardag ga ik 'm elke dag een meeltje versturen. Elke dag een gedichtje, die weliswaar nog voorgelezen zullen moeten worden, maar hij zal in ieder geval meer meel krijgen dan ik toendertijd post.

De grote bruine enveloppes verzinnen we erbij in Zijperspace.
('t Is natuurlijk de bedoeling dat vrienden & gerelateerden van m'n neefje hun mond ijselijk stijf dicht houden)

groei

Ik ben in de tuin gaan zitten, vastbesloten een boek te lezen. 't Was weer 'ns tijd iets tot me te nemen ipv te ventileren.
Ik raak gefascineerd door 't uitdijen van de tuin & verlies de aandacht voor 't boek.
Steeds meer valt te herkennen van wat er enkele maanden geleden ook al was, maar toen in afstervende staat. In de tijd dat de naam van hoe alles heet nog in m'n hoofd zat. Dat gaat nu vast weer een tijd studeren vergen om 't daar terug te krijgen.
Hoewel sommige namen zich geplant lijken te hebben in makkelijk bereikbare hersencellen. Knopig Helmkruid, Vlinderstruik, Groene Munt, Springbalsemien, Longkruid zullen om 1 of andere reden niet licht uit m'n geheugen door bijv slijtage verwijderd worden. Die zie ik groeien, ontspruiten, of nog dood staan van 't laatste seizoen: ik kan ze herkennen. Bij de rest sta ik met groeiende verbazing me af te vragen wat er nu weer tevoorschijn komt & waarom daar.

& Dat is dus 't fascinerende van een tuin, je eigen tuin vlak achter je huis gelegen, zodat je er met je neus bovenop zit. 't Zien groeien, langzaam zien groeien van wat onbekend is & wat kan komen, maar ondertussen de beweging van de groei niet waar kunnen nemen. O zo langzaam gaat de groei, dat je er uren naar kan staren, omdat de traagheid bepaalde aspekten van de groei verstopt & 't juist dat staren vergt die onder 't oog te krijgen.

& Dat moet genoteerd worden in Zijperspace.

twijfel

Bij twijfel het zekere voor het onzekere nemen en blijven twijfelen (Sybren Polet)

De meest plausibele, dus in twijfel te trekken, verklaring waarom alles 'tzelfde blijft in Zijperspace.

verworden

Is de behoefte een verslaving?
Of is de verslaving te verwoorden tot behoefte verworden?

Zonder bestaat in ieder geval niet meer in Zijperspace.

kwaliteit

Twijfels storen me sinds gisteravond. Twijfels over m'n eigen streven naar een zekere kwaliteit, daarbij nog steeds dwarsgezeten door een schrijven van een zekere van Jole.
Ik moet van mezelf bewijzen dat ik wel degelijk stukjes kan schrijven die een bepaalde waarde hebben, maar leg daarbij de lat steeds hoger, zo lijkt 't.
Ik blokkeer, durf m'n gedachtes niet meer op te schrijven. 2 Stukjes, die al redelijk uitgewerkt in m'n notitieboekje staan, & 2 ideeën, die al meer dan een week door m'n hoofd spoken, blijven zo onaangeroerd liggen, omdat ik twijfel of ik ze wel goed genoeg kan uitwerken, dat 't uiteindelijk misschien te gekunsteld overkomt.
& Eigenlijk heb ik dat gevoel bij al m'n postjes sinds 't verschijnen van de bewuste column. Alsof ze de spontaneïteit, onbekommerdheid missen van 'tgeen ik tot dat moment heb gepost, omdat ik sindsdien perse 't tegendeel moet bewijzen.

Ik moet weer terug bij mezelf komen, bij de reden waarom ik schrijf & publiceer op deze wijze. Ik mag me bij 't schrijven niet laten storen door kwaliteitseisen, die de lezer misschien wel niet van mij verlangt, die ik uiteindelijk alleen maar mezelf opleg. Daartoe dien ik weer bij 0 verwachting te beginnen, naar 0 doel te streven. Daartoe dien ik mezelf rust te gunnen.
Dus mocht 't ff stil zijn, dan.....

Helaas bestaat rust niet in Zijperspace (of misschien gelukkig maar).

leeg

Volledig leeg.
Ik heb geprobeerd films te kijken; de aandacht bleef niet lang.
Ik wilde boeken lezen, maar de boeken leken te zwaar.
Muziek luisteren? Ik wil liever rust aan m'n hoofd.
& Denken over m'n huidige toestand interesseert me niet.
Verhaal in elkaar zetten: waar moet ik beginnen & waar ligt 't einde?

Ik heb vandaag een afschuwelijk gevoel: ik wil helemaal niks.

& Niks verveelt verschrikkelijk in Zijperspace.

geheugen (7)

'I can't see my brothers' faces anymore.'
(...)'You gotta think about the context.'


(uit 'Saving Private Ryan' van Steven Spielberg, vanavond op tv)

De dag na de weblogmeeting bedacht ik me opeens dat ik me de stemmen van de mensen niet meer wist te herinneren. 't Geluid, 't timbre van de stemmen was verdwenen. Hoe kan dat nou zo snel erna gebeuren?
Maar al snel bedacht ik me bovendien dat ik de meeste gezichten niet meer voor de geest wist te halen. Tuurlijk hielpen de foto's me al snel, maar enkele van degenen waarvan ik 't meest opgetogen was ze ontmoet te hebben, vond ik nergens terug. & Van degenen waarvan ik een foto terugvond, vormde dat juist een vertekend beeld van de herinnering. Wat is de herinnering die echt is? & Welk heb ik gecreëerd dmv die foto's?

Ik moet aan de context denken, volgens Tom Hanks. Maar juist die doet de herinnering vertroebelen, want er komen geuren van de omgeving te voorschijn, & café-atmosfeer & harde muziek & slecht barpersoneel. Waardoor ik teveel word afgeleid. & Waardoor ik de waarheid van de herinnering niet kan achterhalen.
Wat was de uitdrukking van 't gezicht, hoe hoog, hoe laag klonk de stem, wat was de trilling die ik ervaarde, wat was de afstand tussen de lichamen, wat voor kleren werden er gedragen?

Waar zijn de gezichten & geluiden die deel zijn van Zijperspace?

weblogweekend dl 2

Emiel heeft een nieuw initiatief genomen. Hij heeft een status-overzicht geschapen, waar eenieder kan opgeven hoever hij/zij staat in de besluitvorming wel of niet mee te gaan naar 't weblogweekend eind juni in Rochefort.
Ik weet weliswaar zo goed als zeker dat ik mee ga, heb inmiddels vrij gevraagd voor dat weekend op mijn beide banen, maar hou nog ff een slag om de arm. 't Is tenslotte nog 3 ½ maand verder & er kan nog van alles gebeuren (wie weet ben ik in de tussentijd ermee gestopt, dat schijnt tegenwoordig heel makkelijk te gaan).

We zijn behoorlijk links vandaag in Zijperspace.

verlanglijstje nr 22

Nieuwe comp.
4½ jaar is veel te oud.

Zo oud is Zijperspace nogeneens.
(met cd-bakker; anders accepteer ik 'm niet)
PS: goed beeldscherm heb ik al.
PPS: dvd-speler zit er tegenwoordig toch automatisch bijgeleverd?

koeienjongen



& Of we koeienjongens waren. Wild zwaaiend met de armen alsof de lasso's zich in onze handen bevonden, schoven we de dansvloer op. & FF later waren enkele 10-tallen verstrengeld in de wilde knoop van pogo in 't bovenzaaltje van 't jongerencentrum.
Ik hoefde slechts enkele toontjes te laten horen van 't nr & iedereen ging berserk. Inclusief Peter, de oudste, de saaiste van ons al op 't gebied van 't bewegen van de beentjes. Maar ook Paul & John, hoewel zij zich aan de rand van de dansvloer bevonden, & de rockabilly's, die zomaar 'ns solidair waren met de rest van de dansvloer. 't Leek 't lijflied van de Postbrug.

'Yiiiihaaaa, woowwooooh, yiiiiiha, rrrrhhhhrrrrhaa', jelden we mee met de Vandals, elkaar stoer stronken aanstarend, want niks drong tot ons door, terwijl eenieder rondgeslingerd werd naar alle hoeken van de zaal, maar toch nog net overeind wist te blijven.
Maar ach, wat zou een vieze broek, een kneuzing ertoe doen deze avond. We waren immers voor ff koeienjongens. Koeienjongens van Den Helder, die wisten hoe je dansen moest.

Daar kon een grootsteedse jongeling niet aan tippen, kwam ik later inderdaad achter. Dat konden ze niet maken als punker.

Maar wij wel in Zijperspace.

tijdschrift

-IF YOUR WEBLOG WAS A MAGAZINE, WHICH ONE WOULD THAT BE?-



De Humanist.
Er is geen pijl op u te trekken. Altijd in beweging zoals 't menselijk ras eigen is. U kan wreed zijn, gevoelig, onnadenkend, gevat, arrogant, intelligent, nabij, uit de hoogte, maar u blijft altijd mens. & Altijd is er wel een verklaring te vinden voor 't onvoorspelbaar gedrag. Very 'human is 't'.

Test bij Odette

Welk tijdschrift bent u?

Nou maar hopen dat we een beetje inzicht in casu hebben in Zijperspace.

lust

Ik ben al heel vaak gewaarschuwd door vriendinnen, kennissen, medebloggers & waarschijnlijk ook tv-programma's. & Ik zou ondertussen beter moeten weten, want ervaring had mij ook veel geleerd moeten hebben, ondertussen.

Als 't moment dáár is, de verleiding te groot, is 't geen kwestie meer van weten. Dan gebeurt 't me; zijn m'n armen veranderd in uitvoerders van wat de trek ze opdraagt; 'schuldbewust' is opzij geschoven voor 'lust ik graag'.

De nobele gedachte bij thuiskomst om eten te gaan bereiden, was nog steeds aanwezig op 't moment dat ik de boodschappen ontblootte aan 't volle keukenlicht; was onveranderd bij 't aanschouwen van de vermoedelijk wonderlijk lekkere inhoud van 't blikje haringen in tomatenroomsaus. Er kon nog steeds weerstand tegen geboden worden toen de 1e hap zich richting m'n mond liet voeren. Een 2e hap volgde echter al snel, 't bakje was spoedig ½ leeg, waarna de gedachte verscheen dat niemand enige notie zou hebben van wat er gebeurd was, als de vuilnismannen volgende week 't blikje geledigd aan zouden treffen. In die zin, dat niemand door zou hebben dat ik de inhoud in 3 happen in 1 minuut tijd had weggewerkt, op een avond dat ik eigenlijk van plan was eten te bereiden.

Vanaf dat moment had 't geen zin meer om een volledige maaltijd te bekokstoven, want daar zou toch niet zoveel ruimte meer voor zijn. Beter de volledige overgave aan de verleiding van fout, vet & vies-bekkentrekkend-na-afloop.
& Wat leent zich daar beter voor dan een blik gehaktballetjes (snackballetjes) in satésaus, die al ruim een maand storend aanwezig stond te zijn vlak boven de groentela van de ijskast.

Een ½ uur lang boeren laten heeft me deze uitgebreide inluiding van de avond bezorgd, waarbij vette walmen van tomaat gevuld met satésaus zich lieten afwisselen door gehaktballetjes gemarineerd in haring. Waarna een welverdiende uitbuikende slaap zich liet gelden, in de vorm van dromen die 't geweten ter verantwoording riepen door zwaardreigende beelden van hachee & patat oorlog.

Ik heb 't maar bij deze nuttiging gelaten, want de linkerhelft van m'n darmsysteem protesteerde telkenmale bij slechts de gedachte aan nog iets gezonds voor 't lichaam.

Men vreesde meer dan een uitdijend heelal in Zijperspace.

&

't Is vooral zagen & schuren & de muziek keihard zetten & als beloning na 3-en een biertje pakken, vanwege 't gezwoeg. & Ouwehoeren over maten & recht zagen, waarom dat niet mogelijk is. & Koude handen krijgen op 't moment dat ik stop met schuren. & Meteen zin krijgen de tuin op te knappen, want tijdens 't schuren kijk ik daar de hele tijd naar; daar kan nog wel wat aan veranderd worden, want die losliggende stenen gebruik ik voor de rest toch niet. & De stoel vuil maken, waarin ik gedurende de lente altijd zonnig zit te ontbijten. & 't Huis laten luchten zoals-ie sinds de zomer nog niet gelucht is, maar toch wel koud als je dan stopt & je probeert te tikken op 't toetsenbord. & Tintelende vingers van de trillende schuurmachine & ik er eigenlijk na 3 balkjes al mee wilde stoppen, maar dat doe ik maar niet, want dat staat niet enthousiast tegenover Myrte. & Veel fanatieker worden dan verwacht, dat moet dan afgestopt worden, want veel te obsessief. & Daarover dan een stukje willen schrijven.
Ja, dat is 't eigenlijk wel.

& Tussendoor denk ik dan aan de was, die ook nog opgehangen moet worden. & De boodschappen, wanneer ik die zou kunnen gaan doen. & Hoe laat ik eten klaar ga maken & of ik daar nog wel zin in heb. & De magnetron die vast nog wel wat xtra werk wil leveren. & De afwas die dan als tegenprestatie gedaan moet worden.
Ja, dat denk ik er dan tussendoor, om 't overzicht te blijven houden.

& Evengoed vind ik dat ik me rot moet schamen voor de algehele puinzooi die er overal in 't huis ligt. & Dat m'n kleren vies worden, maar dat dan wel weer stoer staat als ik een biertje bij Myrte kom drinken aan de bar. & Vraag ik me af of de wc wel schoon was & ik de gang misschien had moeten stofzuigen.
Ja, evengoed vind ik best wel dat ik me druk maak.

Voorlopig blijven we op de grond slapen in Zijperspace.

scheef

Maar waar haal je een zaag vandaan die niet scheef zaagt? Of een pen die geen scheve lijnen trekt op hout?

Die zijn waarschijnlijk niet op voorraad in Zijperspace.

bed

Myrte is langs. We gaan een bed maken. Of nee, een hoogslaper. Zoiets kan ik zelf nl niet.
Myrte wel. Die maakt er gewoon ff een schetsje van, noteert er wat cijfertjes bij, werkt dat uit & maakt er dan opmerkingen over. & Stelt vragen.
'Moeten we wel een verhoogde hoofd- of voeteneind maken?'
'Hoe hoog ben jij?'
'Hoe dik is 't matras?'
Bovendien kan ze erg goed rechte lijnen trekken. Dat kan ik niet. Zelfs niet met de lineaal.
Ik kan me zelfs niet herinneren wanneer ik voor 't laatst een hamer heb aangeraakt. & De boormachine die ik een klein ½ jaar geleden heb aangeschaft, heeft tot nog toe slechts 1 gat in de muur gecreëerd. & Die funktioneert nogeneens, want de lamp hangt scheef.

Scheef gaat afgeschaft worden in Zijperspace.

weblogweekend

Een Weblogweekend? In de Ardennen.
Eng idee. De mensen zullen dan vast een deel van m'n antisociaal gedrag gewaar worden, de 2 dagen dat ze met me opgescheept zitten. Of bekend raken met m'n neiging om op te gaan in de drukte van de massa & 't volgende moment plots behoefte hebben daaruit terug te trekken. Of m'n rechtlijnigheid, m'n onvermogen af te wijken van vooropgestelde doelen. M'n ongelooflijke saaiheid, die altijd na 1 dag van zich doet spreken.

Dat kan ik de mensen niet aandoen.
Ik ga 1st 'ns ff ontbijt scoren, dan denk ik verder. Of ondertussen.

Toch wordt 't beschouwd als een grote uitdaging in Zijperspace.

hallo

Ik ben niet aardig vandaag. Heb mezelf een arrogante houding aangemeten. De klanten zullen daaronder moeten lijden. Hoewel sommigen er ook om vragen.

Ik ben bezig in de kelder om orde te scheppen in de chaos die voorraad heet.
De deur gaat open. Da's duidelijk te horen in de kelder, dus ik maak onmiddelijk aanstalten om boven te geraken. Er klinkt reeds een 'Hallo'.
'Hallo,' roep ik terug, om de schijn op te houden dat ik de klant al zie.
'Hallo?'
'Ja, hallo,' klink ik geïrriteerd nu: heeft die man geen geduld?
'Hallo?'
'Hallo, hallo, hallo.'
Men kan zeker niet van mij zeggen dat ik geen welluidende stem heb, dus dit moet wel een misselijk irritant ventje zijn, luidt al snel m'n conclusie, nog vlak voor ik 'm in 't vizier krijg.
Hij blijkt nog niet verder gekomen te zijn dan de deuropening. Vandaar z'n vraag misschien: 'Do you sell beer?'

Verbaasd, verblufd hoe iemand zo'n vraag kan stellen, terwijl overal waar men z'n blik op werpt vanuit de positie waar hij zich bevindt, bier is of daaraan gerelateerde artikelen.
Ik antwoord derhalve, licht van m'n stuk: 'This is a beershop.'
'Do you sell Heineken?'
Ha, da's een vraag die me meermaals per dag wordt gesteld & waarbij ik 100-en variaties zo uit m'n mouw kan schudden.
'We sell 900 types of beer. So Heineken is not very interesting for us to sell.'
'What do you sell?'

De man hoeft geen vriendelijk antwoord meer van mij te verwachten. Op iemand die zo weinig moeite neemt rond te kijken & daarnaast geen geduld lijkt te hebben, kan ik niet anders dan cynisch reageren. Hij heeft nogeneens de moeite genomen uit de deuropening te komen.
'Do you want me to name them all for you?'
Even stil.
'I just want a beer.'
'Do you want the beer chilled, from the shelves, in can or just in bottle?' hervind ik m'n geduld.
Ik wijst de 2 ijskasten aan, die beiden tot de nok gevuld zijn met div soorten bier. Eindelijk is dat voor hem een reden om de winkel te betreden.
'Is this beer?' vraagt-ie, wijzend op een blik Grolsch.

Ik heb 't nu echt gehad met 'm. Bij zoveel opzettelijke domheid kan ik niet meer fatsoenlijk blijven. Hij krijgt nog 1 antwoord, besluit ik. Als-ie dan niks koopt is 't pech voor 'm.

'I didn't tell you yet that this is a beershop?'

Vriendelijk, doch efficiënt, heb ik 'm Zijperspace uitgewerkt.

verslaafd



Are you Addicted to the Internet?

62%


Hardcore Junkie (61% - 80%)
While you do get a bit of sleep every night and sometimes leave the house, you spend as much time as you can online. You usually have a browser, chat clients, server consoles, and your email on auto check open at all times. Phone? What's that? You plan your social events by contacting your friends online. Just be careful you don't get a repetitive wrist injury...



The Are you Addicted to the Internet? Quiz at Stvlive.com!





(Met dank aan Klopgeest).

Valt eigenlijk best wel mee, toch? 't Enige wat mij eigenlijk tegenvalt is die lelijke kleur groen van 't balkje.

Wat zou Zijperspace zijn zonder deze score?

lees-advies

Een vriendelijk verzoek aan de lezer die 1st dit postje onder ogen krijgt, alvorens de onderstaande te lezen: gelieve de 3 hieronder op de juiste volgorde tot u nemen. Dus 1st naar beneden & dan post voor post omhoog. De rest van dit blog moogt u lezen zoals u dat zelf wenst.

Dit tbv een beter begrip van Zijperspace.

& mijn vader zegt:

'Wat vindt Pa er zelf van?' vraag ik m'n moeder.
'Toen we buiten kwamen, zei-ie: "Nou, da's weer een tegenvaller." Maar voor de rest is-ie er heel rustig onder. Eigenlijk gaat 't de laatste weken een stuk beter als een tijd terug.'

't Kwam wel 'ns voor dat m'n ouders van huis waren op 't moment dat ik thuiskwam. Als er geen briefje lag met een verklaring voor de afwezigheid & 't vervolgens wel erg lang duurde, nam m'n fantasie wel 'ns een loopje met me.
Dan was hun onderweg een ongeluk overkomen, die ze geen van beiden hadden overleefd. & Plots zouden m'n broers & ik daardoor er alleen voor staan. Zonder dat we afscheid hadden kunnen nemen.

Ik ben 't woordje 'dood' eindelijk in m'n vaders persoon gaan zien. Niet een dood van een middag lang wachten van waar blijft 't eten nou. Meer een dood van langzaam zien doven. Een traag afscheid nemen, totdat-ie wellicht niet meer weet dat-ie afscheid aan 't nemen is. & Dan moet-ie waarschijnlijk nog een heel eind.

Nav testjes kregen m'n vader & moeder vorige week te horen dat m'n vader inderdaad aan 't dementeren is. M'n moeder wist niet zo goed hoe ze 't moest vertellen.

Daarom vandaag pas in Zijperspace.

doven

Terwijl ik met 'r afreken, vraag ik Ina: 'Hoe liep 't gister af met die muis?'
'Oh, ik heb een potje met blauw spul neergezet,' zegt ze lachend.
'Wat was er aan de hand?' vraagt Max.
'Steven belde me gister op, omdat-ie dacht dat-ie een muis had gehoord. Hij belde met z'n mobiel, want hij durfde niet van z'n stoel af te komen om de gewone telefoon te gebruiken. Maar ja, 't is een oud huis. & In oude huizen zitten nou 1maal muizen.'
'In heel Amsterdam zitten muizen. Toen ik afgelopen zomer terugkwam van vakantie,' weet ik te vertellen, 'vond ik er ook 1tje dood in de gootsteen. Geheel uitgehongerd. Terwijl ik daarvoor nog nooit een muis in m'n huis had horen rondtrippelen.'
Ook Max heeft een bijdrage: 'Ik had wel last van een muis. Ik hoorde 'm de hele tijd. Dus heb ik in de keuken, op 't randje van de aanrecht, een muizenval geplaatst. Je weet wel, zo'n ouwerwetse, die dubbelklapt. Die gebruik ik dus nooit meer. Ik heb voor 't 1st in m'n leven begrepen wat ze bedoelden met ogen die doven.
Ik hoorde na 5 minuten, terwijl ik in de kamer zat, die muizenval afgaan. Onmiddelijk liep ik naar de keuken. Die muis leefde nog wel, maar ik zag de ogen langzaam doven.'

Meer verbeelding heeft men niet nodig in Zijperspace.

mijn dochtertje zei: dood

Het woord, dat ik het zwaarst van al verdraag.
Dubbel onwelkom uit een kindermond,
Schrijnt mijn geheugen als een open wond,
Bloot voor de wind, naakt in een regenvlaag.

Hoe leert de kleuter, daar zij nooit iets derft,
Dit allerbitterste begrip verstaan?
Je vader weet wel, dat hij dood zal gaan,
En moeder weet het van zichzelf: zij sterft.

Grootmoeder sterft, je zusje sterft en zij,
Die aan het venster tikken of je komt,
Staan in hetzelfde doodsboek opgesomd,
Want niet één naam is voor doods fluistring vrij.

Namen van ouden noemt hij in de wind,
Als 't regent en het eerste blad verdort,
Doch nu de lente bloeit, nu 't zomer wordt,
Leert hij zijn eigen naam aan 't staamlend kind.

Ik was het niet, noch ook mijn vrouw, die sprak
De donkre klank. Zij heeft hem nooit gehoord
Van anderen, zij vormde zelf dit woord
En trok het kinderlijke voorhoofd strak.

Zij zag mij aan. Haar ogen werden groot
Van een ontzetting, die zij ergens las.
En ik, die stil met haar aan 't spelen was,
Weet nu voorgoed: mijn eigen kind gaat dood.


(Anton van Duinkerken)

Als de lezer hier nou 'ns een tijdje over nadenkt. & Ik dat op m'n eigen manier ook doe. Zodat ik dan weet hoe ik moet zeggen wat ik moet zeggen. & De lezer weet hoe te begrijpen wat ik wil laten begrijpen. Zeggen & begrijpen zodoende 1 worden, hoewel nooit aan elkaar gelijk. Want 1 + 1 is slechts zelden 2, want vaak een heleboel mogelijkheden tegelijk. De oplossing is uiteindelijk oneindig, maar de uitwerking eindigt.

We weten dat later bestaat in Zijperspace, maar ook dat later ooit stopt.

ziekte

't Wil niet lukken. Ondanks dat m'n stem gister bijna verdwenen was & 't leek of dit een zware verkoudheid aankondigde, zei m'n lichaam vanochtend dat er geen reden was om me ziek te melden. Nog geen druipneus om via de telefoon ook maar iets te simuleren. Slechts enkele spettertjes bloed kwam eruit bij 't leegsnuiten vanochtend, maar ook dat is niks bijzonders; neveneffekt van 't medicijn dat mij vrije ademhaling bezorgt.

Hoewel ik 1000 doden sterf als er ook maar iets met m'n lichaam aan de hand is, zou ik toch graag een reden hebben om te kunnen melden dat ik niet op m'n werk kan verschijnen. Zodat ik eindelijk 'ns wat meer rust heb dan slechts 1 vrije dag 2 keer in de week. Ik wil een paar dagen achter elkaar geen verplichtingen, ongegeneerd thuis blijven hangen. Naast vakantie-dagen opnemen, is ziek worden de enige mogelijkheid daartoe.
Ik word nooit ziek, of in ieder geval: zelden. Hebben andere mensen een griep onder de leden, waardoor ze een week uitgeschakeld zijn, bij mij komt 't niet verder dan een zware verkoudheid waar best mee valt te werken, & die na 3 dagen verbannen is.
Verzekeringsmaatschappijen & werkgevers varen wel bij mijn onverwoestbaar lichaam: ik schat dat ik me afgelopen 7 jaar slechts 4 dagen ziek heb gemeld. Meestal vanwege een verwonding, 1 keer omdat ik gestalkt werd door een klant.

Ik moet eens vaart gaan maken & ophouden met 't gejeremiëer, over een uur dien ik de deur van m'n werk geopend te hebben.

De economie dient draaiend gehouden te worden in Zijperspace.

waan

Ik kan zinnen zeggen als schrijvend zingen
aan stamtafels, barkrukken, dans op vloeren,
leefbewegen & lolbeleven.

't Echte lijfleef wordt echter beschreven
in huiskamers, beeldschermen, niet verroeren,
waanbeschouwen & wegverdringen.

& Dat heet dan Zijperspace.

verdere ontwikkelingen

't Is warm genoeg om de deur open te laten staan. Warm genoeg ook om in de deuropening m'n lunch te verorberen. Kan ik tegelijkertijd ongegeneerd mensen kijken.
In de verte zie ik 2 agenten opdoemen. Doet me denken aan de oorlog van 2 weken geleden. 't Geeft me nu de gelegenheid te controleren of er 1 van hen geneigd is me in 't voorbijgaan 'spontaan' gedag te zeggen. Dan kom ik gelijk te weten of 't beleid is van de politie om buurtbewoners & winkeliers te groeten.
Niets gebeurt echter bij passeren. De 2 hebben te veel aandacht voor hun onderling gesprek.

Ik wend m'n hoofd af van de passerende dienstdoenders & zie 't volgende moment Westmalle uit dezelfde richting aan komen lopen.
Heb ik 'm verkeerd begrepen? Was-ie niet van plan te gaan afkicken? Ging 't gesprek van afgelopen donderdag dan ergens anders over?

Hij komt dichterbij, zodat ik op gegeven moment zie dat-ie in 't gezelschap van een andere gebruiker is. Dan is-ie zeker weer aan 't gidsen.
Ik ga naar binnen, wil niet m'n verwondering laten merken, maar kijk vervolgens wel door 't raam naar buiten.
Westmalle groet op 't moment van passeren. Ik begroet 'm terug. Hij maakt een gebaar met 1 hand & in combinatie met z'n grauwe gezichtsuitdrukking, begrijp ik: 'Ik kan er niks aan doen; ik ben er nog steeds.'

Hij komt een paar keer langs om bier te halen, maar door drukte kan ik geen echt woord met 'm wisselen. Hij kan slechts 1 keer zeggen: ''t Is niet helemaal gegaan zoals ik had voorgesteld.'

't Blijft om verslaving draaien in Zijperspace.

zwijgen

Ik zou graag willen dat ik zo sterk was als Zandstrand, & zou durven zeggen dat ik, omdat ik met m'n mond vol tanden sta, ermee ga stoppen. Helaas, zo ben ik niet.

Ik hecht veel waarde aan 't feit dat m'n teksten gelezen worden. Doordat m'n tellertjes aangeven dat er wel degelijk mensen langskomen verkeer ik in de veronderstelling dat ze dus lezenswaardig zijn. Oké, zo af & toe zijn ze wel 'ns vaag, is mij afgelopen vrijdag menigmaal toegefluisterd, maar toch intrigerend genoeg om mensen terug te laten komen. & Omdat ik geen cam heb, geen links dump, geen sexuele ontboezemingen plaats, & 't ook niet altijd een treur/triest/doem-blog is, heb ik stilletjes ergens in m'n achterhoofd een juichend stemmetje verborgen zitten dat roept dat m'n teksten toch een zekere kwaliteit in zich moeten dragen.

Ik word triest van woorden als die van van Jole. Ik beschouw ze als kwetsend, verlies er m'n eigenwaarde door. Vooral als ik merk dat ze nog goedgekeurd worden ook door medebloggers. Medebloggers die ik nog wel hoog heb zitten.

Ik kom woorden te kort. Kan me niet verdedigen, want ik wil alles tegelijk zeggen, maar 't liefst m'n mond houden. Want alles is al gezegd & te weinig gezwegen.
Ik zit dus met m'n mond vol tanden. Ietsjes later dan Zandstrand & om een andere reden.

Maar ik zou graag sterk genoeg willen zijn om de poorten tot Zijperspace te sluiten.
(& oja: ik mis Zandstrand)

kattengejank

Ik hou niet van katten. Ik heb dan ook geen katten & wil dan ook geen katten.
Ik wil ze overigens best voor vrienden een korte periode verzorgen. Ik heb ook niet geklaagd toen m'n behang op bepaalde plekken aan flarden was dankzij een stelletje logeerkatten: 't was een vriendendienst, haar katten te verzorgen in m'n eigen huis. Anders kon ze niet op vakantie.

Maar ik hou niet van katten. Ik heb vroeger weliswaar Fassbinder gehad, de Superkat, maar die was na opname in de familie al snel mijn kat niet meer. Fassbinder interesseerde zich ook totaal niet voor mij; nooit 'ns een belangstellend knikje van: 'Hoe gaat 't eigenlijk met je?' Altijd koppies halen uit puur eigenbelang.

& Ik hou ook niet van katten omdat ze bakken hebben, speciaal naar hun vernoemd. 't Staat al sinds jaar & dag opgenomen in 't nederlandse woordenboek: bak met zand, turfmolm, kattenbakkorrels of kattenbaksteentjes waarin de kat haar behoefte doet. Die ter hunnentwege ontworpen & benoemde bakken stinken meestentijds & dat over 't algemeen stukken erger dan de luier van een klein kind. Dat is op zich menselijk logisch. Je eigen scheten stinken nu 1maal niet zo erg als die van een ander. Datzelfde principe zal waarschijnlijk ook wel gelden voor de acceptatie van de geuren van je eigen soort tegenover die van een ander diersoort. Dat geeft echter tevens aan waarom ik een hekel aan die geur heb.
't Stinkt nl, 't stinkt xtreem.

Ik hou niet van kattengeur. & Zeker niet van de kattengeur die kattenpis wordt genoemd.

& Daar stinkt 't al 2 dagen naar in Zijperspace, zonder dat er katten toegelaten zijn.

ghettoblaster

In kleur zouden z'n tanden er misschien wel beter uit komen, maar m'n voorkeur ging toch uit naar een minder schreeuwerige zwart-wit foto.

M'n broer & ik op de fiets door de stad.
We waren zowiezo al een aparte verschijning voor de helderse bevolking, maar met de cassetterecorder achterop of in de hand van degene die geen fiets tot z'n beschikking had, kon niemand om ons heen. Big Youth weerklonk luid uit onze eigen mini-uitvoering van de ghettoblaster. Een ongelooflijke volume kon uit dat kleine amateuristisch apparaatje gehaald worden. Waardoor Big Youth zichzelf liet weergalmen tegen de flats van de Marsdiepstraat, opging in de weidsheid aan 't begin van de Middenweg, ons angst bezorgde bij voorbijgaan van 't huis van Oma & zich liet nastaren tussen de winkels van de Koningstraat, Beatrixstraat & Spoorstraat.
& De cassetterecorder werd uiteindelijk tot zwijgen gedwongen door Lange Ton. Want Lange Ton wilde geen aandacht van blikken in de rug. & Lange Ton moesten we wel gehoorzamen, want die leverde ons de vulling van onze cassettebandjes.

De echo van Big Youth weerklinkt nog steeds in Zijperspace.

uitspraak

'Where do you come from?' vraagt de engelse toerist.
'Well, actually from Den Helder,' antwoord ik snugger, ervan uitgaand dat-ie die plaats toch niet kent.
Ik ben ondertussen druk bezig te noteren wat ik aan voorraad heb toegevoegd, dus kan me niet volledig op de conversatie concentreren. Even later lijkt een iets sympathiekere reaktie toch wel op z'n plaats.
'I'm just dutch, if that's what you mean.'
Complimentjes volgen over m'n uitspraak.
'I've always hated the way the dutch people talk english,' opper ik een suggestie als xcuus ervoor.

& Tuurlijk is dat deels waar. Maar 't zou meer van waarheidsgetrouwheid getuigen als ik had bekend dat ik de inhoud van dat psychologie-boek niet meester werd.
Dat ik weken bezig was hoofdstukken door te worstelen, woordenboek als noodzakelijke kameraad aan m'n rechterzij. Alle onduidbare woorden werden daarin opgezocht. Ik noteerde ze vervolgens in een schrift, waarbij ik de betekenis ernaast vermeldde. Bleef 't beter in m'n hoofd hangen.
& Zelfs dat hielp mij niet de strekking van de teksten tot me door te laten dringen.
Ik was niet geschikt voor een universitaire opleiding, weerklonk opnieuw m'n angstige vermoeden. Universiteit was te hoog gegrepen voor een verlaatte HAVO-leerling.

De enige lol die ik op een gegeven moment nog uit 't engelstalige psychologie-boek haalde, was 't mezelf hardop voorlezen. Waarbij ik de div accenten probeerde te imiteren die via tv de revue hadden gepasseerd. 't Ultieme doel was om 't in zo perfekt mogelijk engels te doen, net zoals ik bij de zweedse boeken 't stockholmsvenska probeerde te benaderen. Lekker ietwat gedistingeerd de taal laten vloeien door m'n mond.

't Boek van Atkinson & Atkinson had 1000-en bladzijden, zo leek 't. Maar aan 't eind snapte ik dankzij 't luidop declameren de materie geheel & struikelde ik niet meer over de uitspraak van de engelse taal.

& Toch ook: die engelse leraar van de middelbare school, die z'n engels op een ethiopisch-engelse manier uitsprak, & na de les uitgelachen werd om die reden. Die kort daarna overleed. & Iedereen schuldbewust terugdacht aan 't lachen om zijn rare manier van engels. Toch moet dat ook invloed gehad hebben.

Vele invloeden hebben zich ooit gelden op Zijperspace.

anti-column

Terwijl iedereen voorbij lijkt te gaan aan de enige relevante vraag: stellen weblogs iets voor, hebben ze kwaliteit?
Het antwoord is nee. Weblogs worden meestal geschreven door mensen die maar amper kunnen schrijven en het op zijn best aan het leren zijn. Dat laatste is niet vanzelfsprekend want leren schrijven middels een weblog is net zo effectief als het toneelspel onder de knie krijgen tussen de schuifdeuren. Bij gebrek aan kritische begeleiding en professioneel inzicht blijft het meer vallen dan opstaan.


Waar is die man gebleven, de internet-journalist waarvoor ik vroeger bewondering had vanwege z'n bevlogenheid bij 't schrijven over de div aspekten van 't internet, & hoe hij de ontwikkelingen erop beschouwde & analyseerde? Die elke keer de rest van journalistiek Nederland op dit gebied voor was & zodoende de verklaring voor 't verschijnsel al paraat had voordat 't verschijnsel zich moest ontwikkelen.
Wie is dat zeikerig ventje die de laatste maanden mij steeds weer doet beseffen dat dat Smallzine niet de moeite van 't lezen waard is?

Ik wil maar niet geloven dat deze beide heren dezelfde persoon vertegenwoordigen, ook al weet ik dat mensen ouder worden, luier, gezapiger, meer teleurgesteld, & niet meer bereid tot uitdagingen.

Maar ik zal 't wel moeten geloven, want hij begint met dezelfde anekdote die ik wel 'ns eerder van 'm heb gelezen in een interview.

Ik heb nogeneens zin om z'n woorden te weerleggen. Ik heb 't gevoel dat ik iemand ben tegengekomen waarvan ik verschrikkelijk moe word, die een loden last van negativiteit met zich meezuilt, waardoor 't lijkt alsof-ie zich in een zwarte sluier voortbeweegt, immer rouwend om z'n eigen verloren waardes.
Nu valt-ie mij aan, heb ik 't gevoel, & met mij natuurlijk al die andere blogs. & Ik heb geen zin om 'm van een weerwoord te dienen.

't Is dodelijk de aanwezigheid van bepaalde mensen in Zijperspace te gedogen.

pur-sang

Ik begin rechts bovenaan. Gelukkig is dat spiegelbeeldig de zelfde kant, zodat daar geen misverstanden over kunnen ontstaan. Is ook wel zo makkelijk bij 't uitvoeren & ondergaan van de handeling.
Ik begin dus rechts bovenaan & ga, zoals ik gewoon ben, met een haal naar beneden. In 't begin van die neerwaartse beweging gaat dat zeer soepel; er is geen verweer, zo lijkt 't; de hindernissen zijn nog niet noemenswaardig. Dat komt niet enkel doordat ik mezelf 't plezier heb gegund van xtra scherp gereedschap.

& Onderaan de haal is er geen weg meer terug. 't Besluit is beklonken door de verwijdering van de hoek aan de rechteronderkant. Weliswaar nog niet duidelijk zichtbaar door de witte vlokken die 't resultaat verhullen, maar wel bevestigd door 't licht knisperend geluid op 't moment van 't bereiken van dat beoogde doel. Alsof er een 'tiktiktiktiktik' in duizendvoud als een fluistering door 't woud waait.

Geen weg terug. De sensatie van 't weghalen, wegstrepen, ombouwen, vernieuwen, krijgt me te pakken. Geen voorzichtige, aarzelende aanpak meer. Nee, de volgende streep moet direkt door een volle pluk gezet worden. Een licht tintelend gevoel ontstaat door de aarzelende weerstand die nu geboden wordt. Daar mag ik niet bij stilstaan; de 3e streek is aan zet, waardoor al snel de gehele bovenkant verdwenen lijkt. Kontrole volgt later wel, want de linkeronderkant straalt nog te veel glorie uit. Gehandeld moet er worden, later de ravage overzien. Soepel glij ik over de laatste hoek die herinnert aan mijn verschijning op de weblogmeeting.

Ach, voor de rest is 't slechts een kwestie van nalopen: alles nog een keer in tegengestelde richting bewerken, zodat ook de korte haartjes er uit zijn & de aftershave-balsem er straks lekker in kan trekken; de vaakvergeten hoekjes xtra grondig bevoelen met 't mes; met de vingertoppen 't geheel nog een keer zorgvuldig betasten.

Wassen, drogen, insmeren, nagel knippen, stukje intikken.

Da's lijfloggen pur-sang vanuit Zijperspace.

ontmoeten & afscheid nemen volgens de boekjes

Milene Flaherty: 'If we're gonna meet, it might as well be now.' Dr. Alex Linden: 'If we don't meet, there could always be the possibility that it would have been perfect.' Uit: Bad Timing: A Sensual Obsession (1980, GB, Rank)
'How nice to meet you. Usually we must go to a bowling alley to meet a woman of you calibre.' Uit: Arthur (1981, GB, Warner Bros.)
'Do you think that we could find a place to meet, not in silence and not in sound?' Uit: Children of a Lesser God (1986, US, Paramount)

Bergen & dalen ontmoeten elkaar niet, maar mensen wel.
Bergen moetsje (mette) inoar net, mar minsken wol.
Berge en dale ontmoet mekaar nooit, maar mene wel.
Friends may meet, but mountains never greet.
Berg und Tal kommen nicht zusammen, aber die Menschen.
Deux hommes se rencontrent bien, mais jamais deux montagnes point.
Tópanse los hombres y no los montes.
Occurrunt homines, nequeunt occurrere montes.

möta, ontmoeten, tegemoetkomen; komen, present zijn (op afgesproken plaats en tijd); zich voordoen.
mötas, elkaar ontmoeten.
möte, ontmoeting, samenkomst, vergadering, meeting.
mötesplats, plaats van samentreffen.

Een gemiste ontmoeting kan twee levens hechter aaneensmeden dan de mooiste woorden, de duurste beloften. (Pascal Lainé)

2: boet(t)en, groet(t)en, joeten, knoeten, koeten, moeten, Newton*, snoeten, sproeten, stoeten, toeten, voeten, wroet(t)en, zoet(t)en.
3: beboet(t)en, begroet(t)en, beroet(t)en, gemoeten, Jakoeten (volk), verzoet(t)en.
4: Aleoeten, heilig moeten, horrelvoeten, kousevoeten, nodig moeten, weesgegroeten, wintervoeten, zomersproeten.
5: anakoloeten, op vrijersvoeten.
6: grond onder de voeten, met gejuich [enz.] begroeten, op handen en voeten.

& Uiteindelijk:
Een afscheid is de eerste stap tot een weerzien. (Werner Lauber)
Een afscheid is de innigste vorm van menselijk samenzijn. (Hans Kudszus)
Het afscheid is de geboorte van de herinnering. (Salvador Dali)
Het afscheid verlengen is niets waard; je verlengt niet aan aanwezigheid, maar het vertrek. (Elisabeth A. Bibesco)

Een beschrijving van een ontmoeting hoeft niet zo ingewikkeld te zijn in Zijperspace.
(Wat Punkey kan, kan ik ook, bedacht ik me).

katten

Eindelijk: de perfekte site. (met dank aan Onno). Ik mis echter dit truukje, de irritantste van allemaal.
De rest kan erg van pas komen als 't over een kleine 3 maanden nationale omkatdag is. Geeft me aardig wat studiemateriaal gedurende die tijd. & Die datum geeft me omgekeerd aardig wat tijd om 't studiemateriaal tot me te nemen.
& Geeft me in ieder geval een streefdatum.

In de tussentijd geen grote veranderingen in Zijperspace.

hé moe

vlnr Ramon (Ach het is wat), Luuk (Geenheld) Tom (Whyscream), onbelangrijk, Jeewee (Beterbeter/Loglijst)
(met dank aan Bart)

Hé Moe, kijk 's.
Ik ben omringd door mensen die mooie dingen kunnen. & Ik draag om af te bluffen dat t-shirtje om aan te geven dat ik een arrogante klootzak ben, of in ieder geval om de schijn op te houden, of in ieder geval om een leuk t-shirt aan te hebben, of in ieder geval om niet de indruk te geven dat ik ben wat 't t-shirt zegt dat ik ben.

Hé Moe, ben je nou niet trots op me. Dat mensen, die mooie dingen kunnen, mooi naast me staan.
& Ik daar mooi sta staan te zijn.

Alsof er meer is in Zijperspace.

sik


(met dank aan Micheline voor 't nemen & plaatsen van de foto, Suffie voor 't naast mij willen poseren, zodat 't nog wat lijkt, & Punkey voor 't mogelijk maken van 't maken van de foto)

& Die sik gaat er 1 dezer dagen af. Die heeft me lang genoeg jeuk, kriebel, verzorging, irritatie, onzekerheid, ijdelheid & vieze wasbakken bezorgd. Als men daar zin in heeft, dan wel tijd & genoeg dorst, kan men dat verjongde verjaarde gezicht volgende maand bij mij thuis komen bekijken. Genoeg bier daarvoor aanwezig, als elk jaar, op die speciale gelegenheid.
Nadere details volgen later, want da's nog wel 39 nachtjes slapen.

Spoedig volgt de 1e van die nachtjes nog te gaan in Zijperspace.

't barpersoneel

2½ Uur voor aanvang van de Weblogmeeting bevind ik me al in de Suijkerkist. Sfeer proeven. Dorst lessen. Personeel inspekteren. Tevens hun gesprekken afluisteren.

1e Barman: 'Je was toch jarig van de week? Nog gefeliciteerd.'
'Ja, dank je.'
'Heb je 't niet gevierd?'
'Er heeft een klein feestje plaatsgevonden.'
'Oh? Daar wist ik niks van.'
'Ja, ik dacht: die heeft 't toch druk.'
'Je was toch de 27e jarig? Da's 2 dagen geleden. Een woensdag. Ik heb je toch verteld dat ik op woensdag altijd vrij ben?'
Stil.
'Ja, dan ben ik een lul.'

De barman die de dienst rond 7 uur over moet nemen is sinds 9 februari 'hartstikke vrijgezel' & daar geniet-ie 'fantastisch' van. Z'n ex voelde zich de laatste tijd vaak misselijk & moest wel eens overgeven; misschien was ze wel zwanger, had ze verteld. Hij grijnst tijdens 't vertellen.
't Meisje wat z'n verhaal met haar vriendje heeft zitten aanhoren vindt 't niet zo kloppen: 'Je moet niet zo stoer doen over dit soort dingen. Da's helemaal niet zo leuk voor zo'n meisje.'
'Maar ze heeft me helemaal niet meer teruggebeld. Bovendien als je Linda kent, zou je ook zo reageren.'
Haar vriendje knikt de barman bevestigend toe.

Hele andere bartypes als in Zijperspace.

de weg in Breda

't Zelfde gebeurt als vorige week in Utrecht. Ondanks dat ik me slechts laat leiden door een enkel bordje dat niet meer tekst biedt dan 'Grote Markt', kom ik zonder omweg intuïtief op de plek van bestemming. Ik heb nooit zin om willekeurig welke voorbijganger de weg te vragen, wil me niet als een vreemde voordoen in een vreemde stad. Bovendien ben ik net als die dag in Utrecht er de hele weg ervan overtuigd dat ik er vanzelf wel zal geraken.

Aangeschoten scholieren leuken de boel rond dit etenstijdstip op door slingerend mijn weg te kruisen. De voorste rijdt achter een bromfietser aan, met z'n arm geheven als nazi-groet, onderwijl roepend: 'Jij vuile buitenlander; je kan beter teruggaan.' De heren daaropvolgend voeren gierend & brullend een gesprek met elkaar via hun gsm & nog kunnen ze elkaar amper verstaan.
't Plein van De Suijkerkist is nog gevuld met groepjes jongeren van ongeveer dezelfde leeftijd, blijkbaar op 't punt naar huis te gaan. Ik besluit niet verder te gaan & 't bier te gaan voorproeven.

Een bepaald soort verantwoordelijkheidsgevoel waarmee we zijn grootgebracht in Zijperspace.

verder weg

We stoppen in nergens. Waar nergens niets meer is dan geparkeerde auto's, verroeste treinwagons & wegen niet meer zijn dan zandheuvels, weliswaar licht gepolijst, maar de 1e funderingen opgesteld staan als minuskule kruizen symmetrisch gerangschikt als bij een kerkhof voor de gevallenen. Alsof Laag Zwaluwe net zo doods is als een ghosttown, maar toch nog geboren moet worden.

Zijperspace is allang ver & lang aan 't leven.

onderweg

't Komt me voor als een raar idee. Straks zijn er misschien wel 60 mensen, uit de verschillende windstreken, op weg naar 1 plek. 60 Mensen die elkaar voor 't merendeel niet kennen. Slechts van teksten, mededelingen op internet hebben ze een beetje een beeld van wie de anderen zijn.
& Via datzelfde internet kunnen 1000-en anderen op de hoogte raken van hun treffen. 1000-en, Waarvan absoluut nooit 't gezicht geweten wordt door dat klubje van 60.

Zoals ik ooit zelf toevallig onder ogen kreeg dat de alt-nieuwsgroep Eeuwig September ('t kan ook Eeuwig Zonde zijn geweest) een meeting had georganiseerd in de brouwerij waar ik werk. Daar kwam ik echter een maand te laat achter. Kon me toen niet meer voor de geest halen of ik een Moniiq of een Accisej aan bier had geholpen. Ze waren, volgens de postjes die ik aangaande dit onderwerp onder ogen kreeg, oorspronkelijk van plan een rondleiding door de brouwerij te nemen. Deze had ik dan zeker moeten geven, maar ik kon terugbladerend in de agenda niets daarvan terug vinden op genoemde datum.
Ik heb maandenlang de postjes gevolgd van beide groepen, kwam er zodoende ook achter dat ze zouden gaan skaten in 't Vondelpark. Uit nieuwsgierigheid wilde ik wel een kijkje nemen, peilen of de gezichten overeen kwamen met 't beeld wat ik van ze had gecreëerd.

Zouden er momenteel anonieme fervente blog-bezoekers zijn die maar wat graag de gezichten willen ontmoeten die verantwoordelijk zijn voor hun surfvoer?

Ik laat Zijperspace achter ne & word een gezicht tussen de gezichten.

weerkomst

a. comp aan
b. thee zetten
c. discman aansluiten
d. de puinhoop beschouwen
e. thee drinken, liters
f. naar bed

Terug in Zijperspace, maar hoe?
Herziening: Misschien dat meer suiker helpt. & Bed wordt stoel in de zonovergoten tuin.

vertrek

't Is een prachtige weblogdag, vandaag. Dus moet ik maar 'ns aanstalten maken te vertrekken richting Breda. Cd's bij elkaar zoeken (in m'n pas aangeschafte, veel te grote mapje voor zo'n kort verblijf elders) rugzak inpakken met veel te veel onzin (als 't er maar inpast). Bier scoren voor onderweg, misschien moet ik dat nog maar ff op m'n werk doen.
&, Da's lang geleden, ik ga de comp uitdoen. Voor meer dan 12 uur. Ik hoop dat-ie 't in die toestand niet al te erg doorheeft.

We gaan Zijperspace verlaten.
(Mocht men mij willen herkennen onderweg, of in Breda: ik ben in 't groen & draag waarschijnlijk een pet met 'nodding head')

als

Jaja, ik weet 't. Maar probeer zelf 'ns een mooi plaatje van Roger Whittaker te vinden, die relateert aan de tijd van opname. Praktisch onmogelijk, zal men snel ondervinden.

Ik zou niet weten hoeveel km 't rijden was richting vakantiebestemming. 't Vergde in ieder geval wel een bak vol cassettebandjes die afgewerkt diende te worden, gedurende de heenreis. Na 3 weken vertoeven op de zwitserse camping vond m'n vader 't geen noodzaak meer om ze op de terugweg nog een keer allemaal te herhalen. Waardoor een enkel bandje wel erg veel speeluren toebedeeld kreeg.
Dit alles tbv de noodzakelijke ontspanning van m'n vader, die al die kms achter 't stuur moest zitten, de stress van 't verkeer, inclusief 't gevaarte achterop dat 3 weken ons onderkomen zou zijn, 't meest intensief meemaakte. & Ondertussen zo min mogelijk 't gekwebbel, geruzie, gedrein & gespeel van z'n 4 meegenomen kinderen mee wilde maken.
Dat betekende dus slechts een enkele keer De Dikvoormekaarshow of Suske & Wiske, & heel veel Henk Elsink, Wim Sonnevelt, Toon Hermans, Fons Jansen, ook veel jazz, maar vooral (ojee, heel veel 'vooral'; zoveel 'vooral' dat slechts hij komt bovendrijven in m'n herinnering aan die vakantie-ritten) Roger Whittaker.

Ik kan 'Irish whistler' geheel meefluiten, dankzij die vakanties. Zelfs zonder de begeleiding van de fluiter hemzelf. Als ik een mooie dame in 't vizier krijg, kan 't gebeuren dat ik spontaan 'Hey, did you ever have seen the most beautiful girl in the world' ga zingen, weliswaar binnenshoofds, maar met alle toeters & bellen erbij bedacht. Of als 't café slechts gevuld is met mannen & een enkele dame op leeftijd, doemt 'Where have all the young girls gone' op. Toen ik voor 't 1st de film 'Anatevka' zag, dacht ik dat ze 'If I were a rich man' gejat hadden van Whittaker. 'tZelfde gebeurde me bij 't voor 't 1st ter ore komen van 'Cycles' van Frank Sinatra & daarop 'From both sides, now' tegenkwam.

Whittaker was een soort van doctrine. De doctrine van je zo stil mogelijk houden, lief stripboek lezen achter op de bank, m'n vader mee laten trommelen op 't stuur, mee laten fluiten gelijk met de wind die binnenwaaide voor afkoeling, geen ruzie maken met m'n broers.
Jarenlang heb ik de man niet meer willen horen, afschuwelijke kitscherige muziek vond ik 't. Strookte niet met mijn voorkeur voor new wave, punk & alles wat alternatief was.

Tot 't opeens een tegengesteld gevoel creëerde: een gevoel van heimwee naar veilige vakanties, spelen, stripboeken, zon; jonge jaren van spelen, rennen & zwemmen. Ook al gingen de tekste van die oude man totaal ergens anders over.
& Dat heb ik vooral als-ie plots met z'n stem omlaag gaat: 'Oh, I don't believe in if anymore.'

We bouwen dagdromen in Zijperspace.

wlm

Ook ik dien een duitje in 't WebLogMeeting-zenuwenzakje te doen. Want tuurlijk ben ik ook onderhevig aan nieuwsgierigheid, verwachting, weerzin, ongeduld & fantasie bovenal, maar dat alles tegelijk.

& Vooral de fantasie zal gefrustreerd worden, heb ik al ver van te voren bedacht. Waardoor ik me voorgenomen heb zo min mogelijk die fantasie te laten voeden. M'n medebloggers bestonden tot nu toe slechts bij de gratie van hun teksten; daar moest ik me mee voeden. Slechts een enkel keer heb ik daar een beeld in toegelaten dmv cam dan wel gedigitaliseerde foto. & Nog weet ik dat ik niet met blank-zero beeld op 't gebeuren zal verschijnen.

Ik blijf overnachten. Dat is maar goed ook, kwam ik vanavond achter, want de reis naar & van Breda duurt minstens 1;45 uur. Da's zo'n beetje de andere kant van de wereld, in mijn grootsteedse beleving.
Gezellig met Luuk van Koelman & Roel mag ik bij 't bredaase gastgezin verblijven. Wij 2-en hebben vast wat te bespreken zal gedurende de avond blijken.

't Wordt m'n 1e meeting. Een gebeuren waar ik nooit echt zin in had. Al die gefrustreerde internet-figuren, daar moest ik me tot nu toe verre van houden.
Maar nu ga ik met bevend hart morgen de reis naar 't zuiden aan.
Terwijl ik nogeneens weet waar Breda nou precies ligt (ajb niet uitleggen; ik wil dat tot morgen zo houden).
Bovendien maak ik me bijv ook druk over wat ik aan moet trekken (terwijl 't niet meer kan zijn dan een t-shirt & een broek wat mijn onrust kan veroorzaken, want da's nou 1maal wat ik altijd draag; vreemd genoeg, zult u zeggen) & over de spullen die ik mee moet nemen (terwijl ik slechts niet naar zweet wil ruiken die avond & m'n tanden zich blitsend fris moeten gedragen).

't Wordt een lange reis vanuit Zijperspace, een ware xpeditie.

logisch

Ik snap 't niet helemaal. Waarom verschijnt 't grootste gedeelte van de logo's niet, maar die van mij altijd wel? Net als die van enkele anderen komt-ie elke keer weer tevoorschijn, terwijl toch echt bij 't merendeel van de nu 76 logo's slechts een leeg vakje blijft met een klein rood kruisje. Slechts dmv hernieuwen komen er enkele anderen tevoorschijn. Ligt 't aan 't feit dat ik mijn logo als 1e geplaatst heb? Of omdat-ie makkelijk oproepbaar is?

& Waarom zijn er in ieder geval 2 bloggers die in hun logo hun middelvinger naar de lezer opsteken (misschien nog wel meer, maar dat kon ik dus niet controleren)?

Voor alles moet een reden zijn in Zijperspace.
Update: 't Ligt in ieder geval aan mijn comp dat ik niet alle logo's binnenkrijg.