koninginnedag (4)

Ben ik die vrouw tegengekomen? Die vrouw van m'n leven?
Of heeft 't nuchter gestel van m'n drinkend vermogen mij weer voor vreemde stappen behoed?

Ik weet dat ik minstens een uur op 't punt heb gestaan weg te gaan, maar elke keer uitgedaagd werd nog een poosje te blijven. 't Leven was veels te mooi. & M'n honger voor avondmaaltijd nog niet nijpend.

Er waren ook zo veel dingen te bespreken. M'n verhaal was nog niet verteld, m'n karakter niet verklaard.
Tegenover de vrouwen. Die o zo gretig leken te luisteren.

Moe. Verdronken. Weggevoerd. Of juist nog niet helemaal.
Vooral dat laatste uur niet, dat ik verdwaasd gelukkig door de stad m'n fiets opzocht.

& Ik werd volgepropt. Want was nog niet uitgesproken. Stottender/stotenderwijs vergetend/verschuivend/de waarheid verlatend. Maar dat maakte niet uit. Zo'n Ton was nog nooit vertoond. Zo leek 't.

Ach wel, maar niet tegenover de klanten. Waaronder ook altijd vrouwen blijken te zijn. Langzaamaan slipte de controle van wie de waarheid had uit m'n handen. 't Ongeloof speelde mezelf parten.

Ik moest naar huis & ben daar ook terecht geraakt. Slapend genoegen nemend met een maaltijd. Ontnuchterend ontwakend met een nieuw vergezicht.
& Dat is vooral die van een ontstellende dorst.

Maar Zijperspace is tijdelijk drooggelegd.
(& 't boek nog niet uit).

koninginnedag (3)

Ik heb nog steeds niet de rust in me. 't Lukt me niet om een hele dag thuis te blijven.

Net een telefoontje gekregen van Marlies die ff wilde weten of de brouwerij open was. Ze wilde daar later op de dag misschien aankomen. Nu zou ze in ieder geval met haar broer de stad in gaan. Misschien dat ik ze later in de brouwerij zou treffen.

Nee, ik zou 1st m'n boek uitlezen. Nog maar 60 blz. Dat moest lukken in een middag.

Na een ½ uur Marlies gebeld. Of ze al weg waren? Welke kant ze opgingen? Nee, ik zou 1st m'n boek proberen uit te lezen. Dat zou nog zeker wel een ½ uur duren. Maar ik zou ze waarschijnlijk wel bij m'n andere werk treffen. Neem je mobiel mee.

Nog 30 blz van m'n boek. Die rest volgt vanavond wel.
Ik heb weer 'ns 't ouderwetse gevoel dat als ik niet ga, ik 't leukste zal missen. Ook al weet ik dat er niks te missen valt als je achteraf niet weet dat 't had kunnen gebeuren.
Ik heb nog steeds de rust niet gevonden. Ik moet er uit.

't Gebeurt nu 1maal niet alleen in Zijperspace.

koninginnedag (2)

Ik heb 't in ieder geval geprobeerd. & Daarmee heb ik nog een beetje vulling aan de lege straten gegeven. Waar ik normaliter op deze dag stapvoets vooruit kom, kon ik vandaag met grote stappen (& mijn stappen zijn groot!) doorlopen. Slechts bij de ingang van 't Vondelpark ontstond er een opstopping.
't Aanbod aan goederen was ook navenant. Straatjes in de Jordaan die voorheen geheel gevuld waren met stalletjes, tafels & doeken waarop de mensen hun spullen hadden uitgestald, daar stond nu om de 10 meter iemand te rillen onder een grote parasol, z'n troep afgedekt met plastic zogauw de druppels vielen.
't Was een treurige aangelegenheid.

In tegenstelling tot voorgaande jaren kwam ik echter wel vriendinnen van vroeger tegen. & Elke keer liep de ontmoeting ongeveer 'tzelfde: 1st de vriendin zoenen, vervolgens de hand schudden van de partner, waarbij hij voorgesteld werd, & kort een praatje over hoe 't gaat.
't Werk van Marjan gaat nu wel beter. Ze heeft er meer zin in gekregen. Haar gezelschap heette Jaap.
Carolien zit niet meer in de film & tv-wereld. Ze had een dochter, Faye, die met Ralph rondbanjerde terwijl wij praatten.
Kiki zat inbetween 2 jobs, want ze was zwanger, 4 maanden. Haar lieffie heette Paul.

Maar Kiki vertelde meer.
'Wist je dat Machteld is overleden?'
'Nee. Meen je dat nou?'
'Ze is verdronken. In Egypte probeerde ze te duiken & dat ging fout.'
'Godsamme. Was ze nog met Harold?'
'Nee, dat was al 1½ jaar over. Ik was naar de begrafenis & was helemaal beduusd, want ik kon niet zo goed tegen de sfeer. Toen ben ik op je werk langsgeweest. Om met iemand anders te praten die haar van dezelfde tijd kende.'
'En ik was er op dat moment dus niet. Verdorie, verdronken in Egypte.'
'Oh sorry hoor. Ik wilde je niet overvallen ermee.'
'Ach nee, dat is 't niet. Ik ben ondertussen wel eraan gewend dat mensen overlijden.'
'Ja, maar ze was wel van onze leeftijd.'

Kiki moest verder, want ze had met Carolien afgesproken. Ik wilde ook vooruit, want ik was bang toch niets meer te zeggen te hebben.

2 Straten verder had ik al spijt.
Ik had wel willen praten over toen. Hoe Machteld er uit zag, met haar rode haar & dunne lichaam. Hoe ze pinnig kon reageren, maar bordevol lekkere harde humor zat. Hoe prachtig haar huis in 't meest rustige straatje in de buurt van 't station er uit zag.

& Ik had willen praten over hoe goed koninginnedag vroeger was.

Weet je nog wel, van toen in Zijperspace.

koninginnedag (1)

M'n logica werkt 's ochtends vroeg totaal tegengesteld aan de avond ervoor. Vooral als m'n logica mij moet motiveren tot vroeg opstaan.
Gisteravond wilde ik er zo vroeg mogelijk bij zijn, om nu eens wel de mooiste dingen aan te treffen. Niet te hoeven konstateren dat de vrijmarkt niets voorstelt, omdat er niks bijzonders op de kop valt te tikken.

't Heeft geresulteerd in een ½ uur vroeger dan normaal. Men zou toch nog niet zo vroeg met alle spulletjes uitgestald staan. Men mag pas om 7 uur beginnen, stond me bij, & voordat de mensen alles in gereedheid hebben zou toch wel ff duren. Bovendien wilden die mensen vast ook wel een behoorlijke nachtrust hebben. & Oja, waar was m'n droom gebleven?

& Toch zal ik nu moeten opschieten, want vanmiddag gaat 't regenen. Heb ik me laten voorspellen. Vraag me niet door wie, want ik kan de voorspelling niet meer terugvinden.
Ik moet gewoon opschieten.

De jacht gaat beginnen in Zijperspace.

kaal

Ik heb een rijtje klanten voor me staan als Druk binnenkomt. Opeens met een kale kop.
Ik ben benieuwd hoe dat nou is gekomen. De klanten eisen echter m'n aandacht op. Kadootjes & dergelijke. Vooral veel bier.
Bovendien loopt Druk meteen door richting ijskast.

Hij keert al snel terug. Besluit meteen naar buiten te gaan.
Ik sta met een dame te praten die ik aan 't helpen ben, maar zijn vertrek dwingt me een opmerking tegen hem te maken.
'Zit er niets van je gading bij vandaag?'
'Hè, wat zeg je?' reageert-ie net voordat-ie buiten staat. Ik heb 'm duidelijk uit z'n gedachtes weggetrokken.
Ik herhaal m'n vraag.
'Jawel,' zucht-ie, 'ik wilde eigenlijk een 8.6 nemen.'
'Maar je had weer niet genoeg geld?'
'Wel. Ik had alleen geen zin in de drukte. Hé, ik ga verder.'
'Ok, ik zie je later.'

Niet dat er iets speciaals gebeurd is, dat er een diepere boodschap uit bovenstaande valt af te leiden. 't Feit staat dát 't gebeurd is, hoe onbelangrijk 't ook mag lijken.

Ik kom figuren als Druk bijna dagelijks tegen door m'n werk. Ik zie daardoor bij hun kleine veranderingen. Soms piepklein. In hun gedrag, in hun verschijning. & Soms zijn die veranderingen niet anders te omschrijven dan door slechts de conversatie te vermelden.
Achteraf mag dan blijken dat die verandering slechts een stemming was. Maar ook een stemming is uiteindelijk een stukje van 't totaalbeeld. & Dat totaalbeeld heet dan de geschiedenis van een persoon.

Druk is een persoon. Een persoonlijkheid.
Niet een vriend van me.
Een persoon die me interesseert. Net als Westmalle me interesseerde (& nog steeds).
Druk & Westmalle doen dingen die ik nooit zou doen. Ze hebben echter heel veel dingen in zich die ik in mezelf herken.

Ze zijn ze. & Vergissen zich daar vaak in. Ook al weten ze dondersgoed dat die fouten voorkomen hadden kunnen worden. Door simpelweg altijd bewust te zijn van wie ze zijn. Dat is nou juist wat ze graag willen vergeten.

Ik vraag binnenkort waarom Druk opeens kaal is.

Zonder te vergeten waar Zijperspace zo ongeveer ligt.

linklijst

't Moest er toch 'ns van komen. Ik wil nl niet dat m'n linklijst aan linkerzijde een vastgeroest zooitje wordt. Aangezien de laatste tijd een aantal bloggers ermee gestopt is & m'n aandacht inmiddels ook behoorlijk verschoven, vond ik 't tijd er 7 af te halen & 7 toe te voegen.

Hoezeer ik 't ook betreur dat enkele mensen met hun blog gestopt zijn, vind ik niet dat ik bij de pakken neer moet zitten (& anderen dus ook niet). Ik heb heerlijk genoten van geschreven stukken, waarvan enkelen zeker publikatie voor groot (nog groter) publiek verdienen.
Inmiddels is er voldoende aanbod van anderen bijgekomen die mijns insziens net zo goed de moeite van 't lezen waard is.

't 'Opschonen' gaf me de gelegenheid andere links (waaronder een oude terug van weggeweest) toe te voegen van blogs die meer aandacht verdienen dan dat ze nu krijgen.

Zogauw 1 van degenen die verwijderd is vanwege stoppen, opnieuw besluit zijn of haar blog te continueren, zal ik die onmiddelijk weer toevoegen.

Wat mooi was wordt niet licht vergeten in Zijperspace.

kutdag

Om de 2 klanten zag ik me gedwongen naar een zakdoek te grijpen. & De voorraad die ik meegenomen had, waarvan ik eigenlijk dacht dat 't belachelijk groot zou zijn, toereikend voor 2 dagen, was na 4 uur geslonken tot 't zakdoekje wat ik nog in m'n broekzak had zitten. Zelden mezelf zo vloeibaar gevoeld.
Vooral nadat ik me tegenover een klant uitsprak: 'Je staat verbaasd over uit hoeveel vocht je lichaam bestaat.'
'''t Menselijk lichaam is bijna alleen maar water,' wist deze wijsneus te vertellen, 'dus zo vreemd is dat niet.'

Een tafeltje waarop ik 3 kratten bier had neergezet, besloot over te gaan hellen naar de kant waar zijns insziens zich onevenredig veel gewicht bevond. Ondanks m'n algehele malaise was ik attent genoeg om de kratten tot 'tzelfde overhellen te weerhouden. Maar dat kostte me wel een schaafplek. Met 2 sneeën in 't midden, vanwege kleine scherpe uitsteekseltjes aan 't randje van de bovenste krat.
De klanten waren m'n niessalvo's ondertussen gewend (sommige mensen beweren dat je aan dat volume nooit zal kunnen wennen) & mijn duiken onder de toonbank vanwege snuiten hadden ze ook al lijdzaam aanschouwt, dus mezelf bedienen van 1e hulp werd schijnbaar beschouwd als een logisch vervolg hierop.

Op m'n werk was 't geen probleem pleisters te vinden, want ik had een vaste klant nog maar net vorige week daar op uit gestuurd. Een grote, want noodzakelijke, plakkaat heb ik zodoende op m'n onderarm kunnen bevestigen.
Bij verwijdering thuis bleek ik slechter voor m'n eigen ehbo-kist te zorgen, want slechts een pleistertje ter grootte van de helft van de wonde vond ik aldaar.

Ach, 't zou toch een kutdag worden, want vandaag zouden m'n baas & ik onvermijdelijk ruzie krijgen. Zogauw koninginnedag ter sprake zou komen, gecombineerd met mijn mogelijke aanwezigheid daarbij, zou 't hek van de dam zijn. Zo had ik me in ieder geval van te voren voorbereid.
Hij zou 't uitgangspunt hanteren dat omdat de winkel open was, ik zowiezo zou moeten werken. & Ik zou daar tegen inbrengen dat 't een vrije dag was & dat 't niet in m'n cao stond dat ik wel zou moeten.

Bij sluitingstijd was de spanning al tamelijk hoog bij mij opgebouwd. Ik wilde zo snel mogelijk naar huis, onder 't mom van algehele konditie. Ik zat te puffen & te zuchten, maar niet alleen omdat de diskussie er aan zat te komen.
Uiteindelijk deed Jos z'n mond open vlak voordat ik 't pand verliet.
'Hé, Ton, ik vond 't fantastisch dat je vandaag evengoed gewerkt hebt. Voor 't zelfde geld had je je ziek gemeld. Had ik niet raar gevonden in jouw toestand.
Maar iets anders: je bent morgen gewoon vrij hoor. Vroeger was 't zo dat men gewoon moest werken op koninginnedag, maar sinds vorig jaar ben ik daar vanaf gestapt. Ik heb geen bandje dat speelt, & ik heb geen tap; ik kan 't wel in m'n 1tje aan.'
'Nou, als ik morgen weer fit genoeg ben, kom ik misschien wel ff langs een biertje drinken.'

Kijk, zo ben ik dan ook wel weer. De spanning was er af. Dan kan ik net zogoed hem ook ff gezelschap houden. Of gaan schuilen in de winkel voor de regen. Daar heb je natuurlijk ook een biertje bij nodig.

Onderwijl is Zijperspace nog wel behoorlijk vloeibaar.

vocht

Alsof ik niet genoeg moeite heb met ademhalen door m'n neus, heeft een verkoudheid weer 'ns de euvele moed m'n lichaam te visiteren.
Een verkoudheid die er voor zorgt dat happen naar adem gedurende de slaap een totaal verschraalde mond in de vroege ochtend-uren oplevert. Zo'n tijdstip waarbij ik nooit stilsta dat er mensen zijn die dan al leven. Om me daarvan te overtuigen & m'n slaperigheid terug te winnen, zet ik de radio aan. Zodoende realiseer ik mezelf dat er op dat moment 1000-en mensen bezig zijn met opstaan, want die dj krijgt niet voor niets zo'n riant salaris.

Wat xtra medicijn, flixonase, m'n neus in spuiten, wellicht dat dat helpt. Slokjes water, niet te groot, om m'n mond, die aanvoelt als een woestijn waar eeuwen geen regenbui overheen is geweest, weer tot leven te wekken.
In m'n mond heerst er een vochttekort, terwijl ietsjes hoger m'n neus juist een overdaad aan vocht lijkt te herbergen. Vocht dat, ondanks regelmatige lozingen in papieren zakdoekjes, die m'n prullenbak reeds doen uitpuilen, zich lijkt te verspreiden over m'n gehele voorhoofd. Waar 't teveel ruimte in beslag neemt & m'n huid doet strak staan. M'n hoofd lijkt de prullenmand wel.

't Lijkt een straf voor de gedachte van de week, bij stralend mooi weer, weer van 't huis verlaten in slechts een t-shirtje; de gedachte dat 't verschrikkelijk zou zijn bij dat weer een verkoudheid te pakken te krijgen. Met een snotneus te moeten rondlopen terwijl de warmte je al tot vochtverlies dwingt. Ik bedacht me me niet te kunnen herinneren ooit bij warm weer met dit euvel te hebben rondgelopen.
& Tegelijkertijd schoot de ietwat bijgelovige nevengedachte te binnen: dit soort dingen moet je niet bedenken, dat is de duivel verzoeken. Maar ach, wat een quatsch, 't volgende moment; beter genieten van 't weer.

& Ik weet dat 't uitstekend past bij de stormachtige verschijnselen die vandaag heersen; bij de grauwe sluier die over de wereld hangt; bij de planten & bomen die continu heen & weer geslagen worden, tot ze door een finale knock out 't onderspit delven; bij 't plenzen, 't storten, 't lekken, 't zeiken, 't druilen, dat straks m'n broek onbewoonbaar zal maken.

Maar ik heb gewoon geen zin in dat natte pak, ploeterend tegen de wind, nog net overeind blijvend, met een schrijnend gevoel achter in m'n neus, dat lijkt te zeggen dat ik toch maar 'ns moet stoppen met ademhalen.

Zijperspace lijkt aangepast aan de omstandigheden, tot volle ontevredenheid.

teevee

Maar als ik leven mag tot de bevrijding
en juichen op het overwinningsfeest
God, doe dan dit mij weten: wat voorbijging
aan nood en leed is niet vergeefs geweest


En verder....(Muus Jacobse)

Soms, u weet wel, heel soms, krijg je van die zeldzaam mooie momenten op tv voorgeschoteld. Op 't moment dat je juist niet bewust aanwezig bent, je plots bedenkt dat 't toestel, zolang geleden genoemd 't televisie-toestel, alom aanwezig in 't midden van 't blikveld van eenieder zich bevindend in de kamer, dat dat toestel iets voorschotelt nog nooit vertoond.

& Dus wel eerder vertoond, want 't is een herhaling. Een dichter, een dode dichter die z'n gedicht doet.
Een trotse dode dichter die de oorlog doet herinneren, zichzelf doet herinneren. & De vorstin. & De etalages, die volhingen met zijn gedicht. Z'n verhaal vertelt over hoe hij anoniem trots was, 'want je schreef in 't verzet anoniem', & daardoor anoniem genoot, zo vlak na de bevrijding die hij mee mocht maken. Inderdaad: toch mee mocht maken.
Z'n verhaal doet.

& Dan plots overgaat in declameren, maar dan toch niet te hard luidop. Wel te verstaan.
Maar o zo ouderwets mooi, zoals dichters vroeger moeten gedicht hebben, gedichten moeten hebben voorgedragen voordat ze door hadden dat 't toestel bestond. Nog niet alom aanwezig blijkbaar in zijn blikveld.

& Hij spert z'n mond wijd open, want alles moet duidelijk verwoord verworden, 't theater van aleer spert z'n tribune net als ik wijdopen, denkt de man.

Ik wil meer zwartwit, meer van onbekommerd theatraal op dat toestel van toen, dat nog steeds ieders blik vangt, ieders toeter toont. Ik wil monden wijd opengesperd, de achterkant van keel, niet schreeuwen, maar declameren van hoe 't was.

& Hoe 't zo zo mooi zou zijn.

Ik wil dat dichters overleven in Zijperspace.

treinreizen

Ik begin 't reizen in de trein steeds meer te waarderen. Alsof ik me in de trein meer thuis ga voelen. Als ik in de trein zit, kan ik eindelijk ontspannen genieten. Of de tijd nemen m'n huidige toestand op m'n gemak te overzien. Ik draag geen verantwoordelijkheid over 't welslagen van de tocht. Daarvoor heeft de NS voorin een machinist geplaatst. In volle vertrouwen wacht ik op 't welslagen van z'n missie.
Ik heb gedurende de trip geen verplichtingen, slechts 't ondernemen van de reis is een verplichting, want 't einddoel wacht. Aangezien de reis toch al bezig is, hoef ik me daar in ieder geval niet druk over te maken. Pas als-ie afgelopen is & 't doel bereikt.

Ik sluit me af van m'n medepassagiers. Slechts m'n ogen zijn op de hoogte van hun aanwezigheid. Ik ben nl 1 van die aso's die z'n disc-man voluit aan heeft staan, zodat alleen de kondukteur 't lef heeft mij uit m'n zelfverkozen isolatie te halen. Aangezien die tegenwoordig niet meer langskomt, leef ik gedurende de tocht een geïsoleerd bestaan. Precies wat 't zo aangenaam maakt.

In die hoedanigheid probeer ik bijv aantekeningen te maken, zoals ook dit in 1e instantie onderweg is opgeschreven. Of ik heb eindelijk de tijd hele happen van een boek tot me te nemen.

(Vroeger zag ik mij gedurende de reis Den Helder-Amsterdam gedwongen zweedse woordjes in m'n hoofd te stampen; de trein was de enige plek waar dit voor mij mogelijk was: 't continue gedram van de rails zetten me aan tot een monotonie die me ontvankelijk maakten voor 't tot me nemen van monotone stof)

& Ondertussen laat ik me makkelijk afleiden door de voorbijschuivende beelden. Genoegzaam laat ik dat mezelf toe, want 't zet me aan tot gemijmer, gestaar & uiteindelijk vergetelheid. Want de rest bestaat niet meer. Slechts ik, m'n boek, m'n muziek & alles wat aan mij voorbij gaat.

't Lijkt wel 't echte leven in Zijperspace.

lage landen

't Is uiteindelijk best grappig dat ik een vraag hoor voorbij gaan, of eigenlijk 't antwoord hoor vermelden, op de belgische tv, & dat ik dan weet dat 't grootste gedeelte van 't antwoord te danken is aan 't gesprek, ik bedoel de gesprekken, die ze hadden hebben met mij.

& Dan zeggen ze daar dat België meer bierland is dan Nederland.
Pfffff, & de deskundigheid halen ze hier vandaan.

Ik bedoel, uit Zijperspace.

vindingen

Ik weet zeker dat ze ooit uitgevonden zijn. 't Waren prachtige vondsten, er moest alleen nog naar een efficiënte methode van produktie gezocht worden. Maar zoals alles in deze wereld, waar koop- prevaleert boven daadkracht, waar investering hoger wordt aangeslagen dan inventiviteit, verdwijnen juist deze kleinoden die 't de mens makkelijker hadden kunnen maken.

Nooit meer gehoord van 't touwtje dat de enveloppe met 1 beweging, zonder briefopener, zonder lospulken & insteekvinger, kon openen.
De 2 stalen pinnen die rechtop gezet konden worden op de bagagedrager, waardoor 't krat bier kon worden 'vastgenageld' aan de fiets; ook dat gemak is verdwenen alsof men geen profijt ervan kon trekken.

Maar nog veel erger is 't verdwijnen van 't lusje. Een vinding die reeds bestond & zo'n beetje elke broek sierde. In ieder geval in de tijd dat ik m'n 1e broeken droeg.
't Lusje bevond zich vlak boven de gulp, waardoorheen de pin van de broekriem ging, alvorens deze in 't juiste gaatje gestoken werd, zodat de broek niet onder de riem uitzakte. Waardoor de broek fatsoenlijk gedragen kon worden. Op de juiste hoogte. Zonder dat de afsluitknoop van de broek onder de riem uitkwam.

't Zijn slechts kleine vindingen, zo'n touwtje, 2 pinnen of een lusje, maar o zo noodzakelijk voor 't welbevinden van mijn lichaam & geest.

't Leven zou zoveel makkelijker kunnen zijn in Zijperspace.

totaal

't Is eigenlijk best een moeilijk verhaal, Ramon, maar ik zal proberen 't je uit te leggen. Je hebt 't geluk dat je er voor een gedeelte zelf bij was; dat maakt 't misschien wat gemakkelijker te bevatten.

We gingen dus afgelopen woensdag naar 't lunchconcert in 't Concertgebouw. Een zekere dirigent, ik geloof van engelse afkomst, leidde 't orkest. Voor de rest niet zo belangrijk; 't ging om de muziek.
't Was ons beiden bovendien onbekend wat voor stuk er gespeeld zou worden. & Ook tijdens de opvoering ging bij mij geen lichtje branden. Ik stelde me tevreden met de gedachte dat ik waarschijnlijk nooit te weten zou komen wat voor klassiek stuk we te horen kregen, maar er wel van kon genieten.

Ondertussen hield ik me vooral met andere dingen bezig dan 't beluisteren van de muziek.
-Wat deed die man bijv daar achterin 't orkest? Hij zat daar de hele tijd. & Hij maakte hooguit een praatje met de man van de pauken. Als die niks te doen had.
-Een andere man dacht ik ook de hele tijd stil te zien zitten, met z'n handen over elkaar. Totdat ik 'm betrapte, plots, waarschijnlijk op een moment dat-ie dacht dat ik niet oplette, bij 't bespelen van z'n trompet.
-Waarom moesten vrij veel koperblazers boven staan, een 5-tal meters verwijderd van 't orkest zelf? Zou dat daadwerkelijk invloed hebben op 't geluid?
-De zithouding van de violisten was niet gelijk. Eenieder had z'n eigen houding, maar wel dezelfde stoel. De 1 zat recht op de stoel; rug recht, benen stijf bij elkaar. De ander wijdbeens, schuin gezeten. Ik had een voorkeur voor de laatste, & dan heb ik 't met name over de vrouwelijke violistes.

& Voor de rest liet ik me zo af & toe boeien door de muziek. Maar zoals gezegd: ik laat me altijd snel afleiden.

Terug naar mijn verhaal.

Ik ging vandaag opnieuw naar een klassiek concert. Ditmaal in de Noorderkerk.
Men kan daarvoor in de voorverkoop kaartjes kopen in Island Bookstore, tegenover de kerk. Om m'n tijd te verbeiden besloot ik daar vanmiddag maar 'ns langs te gaan; wellicht dat een kaartje kopen geen kwaad kon, ivm mogelijk uitverkoop.
De verleiding wordt al snel groot, staande in een boekwinkel; ik heb me daardoor 'Kreuzersonate' van Margriet de Moor aangeschaft. Dat liefdesverhaal schijnt geënt te zijn op de Kreuzersonate van Janácek, die weer refereert aan Tolstoj's Kreuzersonate, & die weer aan die van Beethoven. Om hiermee aan te duiden hoe alles met elkaar samenhangt. De dingen, de tonen, de letters, 't totaal.

Goed. Ik dwaal af. Lijkt 't.

't Concert meegemaakt.

Uiteindelijk ben ik thuis. Ik wil muziek aanzetten, maar dit keer 'ns niet een symfonie van Sjostakowitsj (weer een andere manier van spellen), die ik afgelopen dagen uit & te na heb beluisterd. Ik laat me leiden door diezelfde Kruidvat (die van de goedkope klassieke cd's) & besluit de door overheersing van Sjos in de vergetelheid geraakte cd 'De Moldau; het muzikale landschap van Bohemen' aan te zetten, met muziek van 3 oost-europese componisten.

Diezelfde Janácek stond op de hoes, dus met 't vanmiddag aangeschafte boek in m'n achterhoofd zijn muziek aangezet. Nog niet eerder gehoord, dacht ik.
Tot ik bij de laatste tonen de bekkens hoor weerklinken. & Ik zie plots weer de man achteraan 't concertgebouworkest opstaan & zijn stuk van 5 seconden doen.

Synfonietta van Janácek hebben we beluisterd, Ramon, mocht jij 't nog niet weten.
& Ik moest denken aan de dingen, de tonen, de letters, 't totaal.

Om hiermee aan te duiden hoe alles met elkaar samenhangt in Zijperspace.

hulp

Terwijl ik aan kom fietsen lijkt 't omaatje achter de man aan te lopen. Hij gaat richting auto & zij gaat blijkbaar met 'm mee.
Daardoor kan ik niet onmiddellijk de stoep op, want gezamenlijk blokkeren ze de meest gunstige opgang voor mij. Ik manoeuvreer enkele meters verder tussen 2 geparkeerde auto's om toch de beoogde etalage te kunnen aanschouwen.

Nadat ik niets van mijn gading heb kunnen ontdekken besluit ik weer verder te rijden. Precies op dat moment hoor ik een heldere vrouwenstem achter me vragen: 'Moet u nog verder, mevrouw?'
Ik kijk om & zie 't omaatje gekromd bij een deur staan, slechts 2 meter bij me vandaan. Ik hoor haar wat uitspreken, maar 't is net niet te verstaan voor me.
'Ik vroeg of u nog verder moest,' zegt de vrouw van middelbare leeftijd. Een stevige vrouw, duidelijk een moeder van enkele kinderen die nog net niet uit huis zijn. Ze weet van aanpakken, lijkt 't bij de 1e oogopslag.
Weer wat gemompel.
'Zal ik uw tas dan dragen?'

't Oude vrouwtje kijkt lief & zacht tegelijk. Alsof zo'n vraag niet vanzelfsprekend is, maar wel degelijk goed uitkomt.
Ze staat krom, haar rug kan niet 't hele lichaam dragen. Haar tas heeft ze naast zich neergezet, blijkbaar om van de reeds afgelegde meters uit te rusten.
Ze lijkt fluisterend te antwoorden, alsof fluisteren haar aard is, haar leven lang.

'Tuurlijk mag 't. Daarom vraag ik 't toch,' antwoordt de vrouw duidelijk verstaanbaar.
Een volgende vraag lijkt gemompeld te worden.
'Ook dat mag.' Terwijl ze in de ene hand de boodschappentas heeft genomen houdt de vrouw haar andere hand zó dat 't omaatje haar hand er in kan steken voor ondersteuning.
'& We doen 't lekker rustig aan, want ik heb alle tijd.'
Ze lopen mijn kant op.

Mijn bewegingen volgen de automatische piloot. Ik leef te veel mee met 't oude vrouwtje om te beseffen dat ik weer op m'n fiets ben gestapt & voor ze uit rijd. Ik zie in haar gezicht een verroeste glimlach, die haar leven lang geduld & lijdzaamheid lijkt te hebben uitgestraald.

Ik bedenk me dat ik graag de tas had vastgehouden & een arm toegestoken. Die mogelijkheid heb ik echter door onoplettendheid gemist. 't Verdere tafereel gelukkig niet. Op een vreemde manier maakt 't de hele dag de moeite waard.

Ik maak vaart & verdwijn van hun stoep & om de hoek. Ik vertrek de rest van de dag in.

Die kan in Zijperspace nog veel langer duren.

weesgegroet

'wees gegroet maria vol van genade de heer is met u gij zijt de gezegende onder de vrouwen gezegend is jezus de vrucht van uw schoot heilige maria moeder van god bid voor ons zondaars nu in het uur voor onze dood amen.'

& Dat liefst zo snel mogelijk, want dan waren we eerder klaar.
Zodat we aan konden vallen op de pannen. Liefst op de stukken vlees, maar dat mocht niet. Alleen Jan had wel 'ns een gehaktbal te pakken. Dat werd wel 'ns oogluikend toegestaan.
'Maar Jan heeft ook een gehaktbal,' als we onze buit terug moesten leggen in de juspan, 'Jan heeft de grootste bal gepakt.'
'Jan is groter dan jij.'
'Maar ik moet er nog van groeien.'

M'n ouders konden echter niet zo snel bidden als wij. In gedachten had ik 't gebed al 3 keer af, als m'n ouders eindelijk in hun trage tempo bij 'Amen' waren aangekomen. Wij ook, want 't bidden moest gelijk op.
Een enkele keer probeerden we 't hardop op z'n snelst; dat leverde een 1e keer nog wel een glimlach op, maar een volgende keer een draai om je oren.
'Aandacht erbij houden tijdens 't bidden.'
Of: 'Je spot niet met God.' Hoofdletter.

We namen God best wel serieus. Ik had de kinderbijbel al uit voordat de rest van de klas z'n 1e boek in handen had gehad. & Ik wilde zelfs priester worden, als ik later groot was. Omdat er geen vrouwen bij te pas kwamen, veranderde dat plan later in theoloog.
Maar geen misdienaar. Zo gek was ik ook weer niet van God & z'n missen. Moest je de hele tijd vooraan in de kerk zitten, stijf geknield voor 't altaar, terwijl iedereen je kon zien.
De misdienaar die bij Quint in de klas zat, was gek. Die zat in z'n neus te peuteren terwijl de pastoor met 't evangelie bezig was. & Hij at 't op terwijl iedereen keek. & Men hardop bad. Zat men tijdens 't benaderen van de Heer te kijken naar een snot-etend jochie.
Nee, misdienaar wilde ik niet worden. Geen van de broers.

Maar dat weesgegroet moest wel wat sneller. Of liever helemaal overgeslagen.

Dus verzon m'n vader dat we dan voor 't eten weesgegroet deden & na afloop 't onzevader. Of andersom. Meer afwisseling, zodat er meer aandacht bij 't bidden zou zijn.
Dat onzevader konden we binnen de kortste keren ook supersnel opdreunen.

'onze vader die in de hemel zijt uw naam worde geheiligd uw rijk kome uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel geef ons heden ons dagelijks brood en vergeef ons onze schuld zoals ook wij ook anderen hun schuld vergeven & leid ons niet in bekoring maar verlos ons van 't kwade amen

Er moest met de ogen dicht er gebeden worden, vonden m'n ouders. Dat hielden wij echter niet zo lang vol.
'Je had je ogen niet dicht tijdens 't gebed,' zei 1 van de 2 dan.
'Hoe weet u dat nou? Dan had u uw ogen ook niet dicht.'
Ze moesten zelf hun ogen op een kier houden om ons te kontroleren. & Als ze 1 van ons betrapten, kon er niet zomaar midden in 't gebed maatregelen genomen worden.

Waarschijnlijk werd 't vanuit de kerk uiteindelijk toegestaan om met de ogen open te bidden. Misschien zijn m'n ouders wat soepeler geworden, want tegenwoordig zie ik ze regelmatig met open ogen tijdens 't gebed.

& Voor 't slapen gaan nog ff een weesgegroet. Dan kwam Pa of Ma aan bed knielen & deden we 't samen. Als Carel tegelijk naar bed ging, met z'n 3-en.
'Amen,' aan 't eind, met een kus & een kruisje, 'weltrusten.'

& Alles was gereed voor 't donker in Zijperspace.

alibi



M'n collega Yvonne vond 't maar niks terwijl ze op de wc zat, die voortdurende herhaling van de titel. Ze vond dat Costello 't bovendien te veel schreeuwde.
'Hmm, ik vond 't juist daarom 't mooiste nr van de cd,' zei ik volhoudend, ondanks dat ik m'n nieuwe cd nog maar een ½e keer gehoord had, 't luisteren onderbroken door werkzaamheden.
Maar ja, men moet van m'n nieuwe aanwinsten afblijven. Vervelende opmerkingen daarover leveren dwars gedrag op.

Dat betekende dat ik gedwongen was 't nr beter te beluisteren. Ik moest weten waarom ik 't intuïtief mooi vond. Intuïtief, omdat ik amper tijd had om er aandachtig naar te luisteren; ik ging volledig op in 't moppen van de vloer, 't tellen van de fooi & 't verwijderen van 't geld uit de kassa.
Ik kon slechts meemurmelen met 't woordje 'alibi'; m'n concentratie was ergens anders nodig. Geen ander woord drong tot me door.

& Dan, thuis in m'n huiskamer, tussen film kijken & de was ophangen, blogs lezen & maaltijd verorberen; daar ergens tussenin draaide ik 't nr nog een keer. Maar ik liet 't wel vooraf gaan door de andere liedjes. Tenminste, de liedjes die eraan vooraf gaan op de cd.
Ik besefte me dat ik de tekst inderdaad niet hoor (weer niet hoor), maar wel meegesleept werd door de sfeer.
Eigenlijk wist ik vanaf 't 1e moment dus dat 't mooi was. Maar ik wilde mezelf ervan overtuigen dat 't ook nog een mooie tekst zou zijn.

Ik weet zeker dat de tekst ook mooi is, dat kan bijna niet anders bij Elvis Costello, maar ergens tussen de 5e & de 10e zin verlies ik de aandacht ervoor. Dringt 't niet meer tot me door. De sfeer is 't enige wat m'n bewustzijn bereikt.

We zijn in andere sferen, hier in Zijperspace, alsof 't altijd zo is geweest.

pad

Oh, ik ben veel dapperder geworden. Ik durf tegenwoordig veel meer. Ik laat me niet zo snel meer afschrikken.

Ik durf bijv spinnen te doden. Nog van geen meter afstand. Niet met een lange stok of met de hete douchestraal. Nee, gewoon met een wc-papiertje of met een dweiltje dat ik snel uit de keuken heb gehaald. & Als ik 'm met de stofzuiger te pakken neem, lig ik niet diezelfde nacht wakker uit angst dat de spin er weer uit tevoorschijn komt.
Afgelopen zomer durfde ik ook een dode muis met stoffer & blik uit de gootsteen te halen. Dat kostte me slechts 5 minuten van logisch nadenken. & Die hommelkoningin heb ik toch ff eigenhandig in een glas gevangen, mbv slechts een viltje.
& De pad die een week geleden plots beweging veroorzaakte tussen 't gebladerte, heb ik van 1 meter afstand zitten bestuderen.

't Was niet dezelfde pad als die ik daarnet 't huis heb uitgejaagd. Deze was veel kleiner & slanker. & Oogde behoorlijk nat, maar dat kan aan 't weer gelegen hebben.
Ik was bijna van plaats verwisseld met 'm. Hij sprong naar binnen & ik kon mezelf nog net weerhouden van een vlucht naar buiten.

Op slinkse wijze heb ik deze pad niet van mij laten schrikken, maar van alle hulpmiddelen die ik op afstand bestuurde. Waardoor ik 'm belemmerde onder 't gasfornuis te kruipen. & 'm Op 't nippertje weerhield van 't vinden van een holletje onder de ijskast. Slechts dmv 't werpen van een doekje & 't manipuleren van de deurmat heb ik 'm ertoe bewogen dezelfde weg te kiezen als die hij gekomen was.
Onverschrokken ben ik op gegeven moment weer rechtovereind gaan staan: dat zou 'm leren niet naar de bewegingen van m'n deurmat te luisteren. & Niet die laatste sprong naar buiten te nemen.

Zijperspace is wederom padloos.

oud-klanten

'We maken de laatste tijd eigenlijk niet zoveel meer mee,' constateer ik tegenover Saskia.
'Nee, inderdaad. Er is al een paar jaar geen rottigheid geweest.'
We hebben ook al een tijdje geen echte eikels in de tent, gingen we verder. Van die mensen die er eigenlijk niet tussen passen. Zoals de blanke neger & z'n 2 domme vrienden.
Of de mannen van de kazerne, die tegenwoordig allemaal aan de overkant zitten.
Of Ruud van de markt met z'n bajesklanten.
'Ik zie 'm ook niet meer op de markt,' zeg ik, 'hoewel ik er niet meer zo vaak kom, maar ik heb 'm daar al een paar jaar niet gezien.'

Op zich was Ruud best wel aardig, maar hij wilde zo graag een stoer mannetje zijn. & Al z'n vriendjes waren verkeerd. Zoals de man die net uit de gevangenis kwam & perse nog bier wilde hebben voor Ruud & kompanen. Ook al was er gezegd dat ze genoeg hadden gehad. Toen heeft-ie heel dreigend z'n glas bij 't randje van de bar gehouden. Z'n vriendin bleef maar zeggen: 'Niet kwaad worden, rustig nou, rustig nou. Wordt nou niet kwaad.'
& Hij liep naar buiten met bier.

'Of Dave,' memoreert Sas, 'die dat glas naar je gooide.'
Die is nog wel een keer geweest, maar die heb ik weggestuurd. Hij hoefde nooit meer terug te komen, heb ik 'm toen gezegd. Maar, vertelde Dave toen, hij liet 'm xpres langs me heen gaan. Zo voelde ik dat anders niet. Of hij zich zo snel mogelijk wilde verwijderen.

'Hoe heet-ie nou ook alweer,' zegt Sas, 'die surinamer, die de hele tijd maar achter de vrouwen aanzat.'
'Frederik!'
'Oja, Cedric.'
Maar we noemden 'm Frederik. Dat vond-ie niet leuk. Wij konden z'n slijmerig gedrag niet uitstaan.
'Dat was de enige man waar ik niet professioneel zogenaamd aardig tegen kon zijn,' vertelde Sas.
Hij kwam nog een keer langs na sluitingstijd, toen we buiten nog een biertje dronken. Hij bleef een tijd met z'n dronken kop voor de tafel staan.
'Hé, Frederik, heb je je vermaakt?'
Toen tilde hij z'n hoofd een beetje op.
'Nog een prettige avond, Frederik.'

'Ik kwam Hennie laatst nog tegen,' vertelt Sas, 'ik liep tegen 'm aan toen ik in Hesp naar de wc ging. Marien zei: zag je wel tegen wie je aanliep? Toen zag ik 'm pas. Hij bleef de hele tijd tussen de mensen door, 't was best wel druk, naar ons staren.'
Hennie mocht er niet meer in & ging daarom mij achtervolgen. Zogauw ik uit m'n werk kwam, ging-ie achter me aan, waar ik ook ging.
Hij schakelde nog een advocaat in om weer toegelaten te mogen worden, maar juist door 't achtervolgingsverhaal had die geen zin meer om voor 'm op te komen.
De laatste keer dat-ie binnen was, had-ie zich verkleed als Sint. Chiel, die ook een toegangsverbod had, was z'n Zwarte Piet. We hebben die middag er niks van gezegd, 't gewoon getolereerd, omdat 't een ludieke aktie was. Ze zijn teut de deur uitgegaan, want van iedereen kregen ze bier. Maar sindsdien is Hennie niet meer binnengeweest.

'Hoe heet-ie nou ook alweer; die toen hier aan 't knokken was? Met die versteviging om z'n hand.'
'Pieter,' weet Sas. 'Da's best een aardige jongen hoor. Hij was hier laatst. "Wat ben jij lang niet geweest?" vroeg ik 'm. Dat was juist een teken dat 't goed met 'm ging, vertelde hij. Als 't slecht met 'm gaat, is-ie ook veel minder leuk.'
'Maar hij had wel een beetje de neiging om flink te doen; een mannetje te zijn. Hij zal in z'n jeugd wel te weinig aandacht van z'n ouders hebben gehad.'

We zijn nog een ½ uur doorgegaan.
Ja, er was al een tijd niets gebeurd. Al enkele jaren staan we achter de bar zonder noemenswaardige incidenten. Er zijn voor zeker 4 jaar geen klappen meer uitgedeeld.
We voelen ons veilig. & De klanten boffen maar dat ze op zo'n plek komen waar bijna nooit wat gebeurd.

& Toch is 't prettig om die belevenissen nog een keer op te halen. & De foute mensen die bij die belevenissen hoorden.
Maar 't liefst zien we ze nooit meer.

Sommige mensen hebben geen recht op Zijperspace.

meeten

Zo. Klikt u hier maar om meer te weten te komen over de volgende weblogmeeting.

Ik heb gister opgegeven dat ik aanwezig zal zijn bij de weblogmeeting & aangegeven dat ik 't Vondelpark prefereerde boven 't Museumplein. Dat had ik net zo goed niet hoeven doen, want bij 525 stemmen (waar halen ze die vandaan?) vorm ik toch een minderheid.
Tevens heb ik opgegeven dat ik wel voor 't bier wil zorgen, maar nog niet wist hoe ik 't bier koel moest krijgen. Daar heb ik afgelopen nacht een oplossing voor bedacht.
't Enige probleem is nu nog hoe ik al die traytjes (blik leek mij 't handigst) op de plek van meeten krijg. & Daar zo lang mogelijk koel houd.
Benevens dat: wanneer zouden ze van plan zijn de definitieve datum te bepalen? Ik moet natuurlijk wel vrij hebben. Of anders vrij kunnen krijgen.

Anders zie ik me verplicht in Zijperspace te blijven.

verlanglijstje nr 23

Ik weet dat ik voorlopig geen verlanglijstjes hoef samen te stellen: m'n verjaardag is nog maar net voorbij & Sinterklaas laat ook nog een aantal maanden op zich wachten. M'n wensen zullen voorlopig niet worden vervuld. Toevallig heb ik eergister nog wel m'n laatste kadootje ihkv verjaardag mogen ontvangen, maar verder hoef ik zeker 7 maanden niets te verwachten.

& Toch schoot me onderstaande wens me nog maar pas te binnen. 't Leek me noodzakelijk die toch ook kenbaar te maken. 't Gaat nou 1maal niet om de vervulling, maar om de wens ('niet 't doel, maar de reis' klinkt ook altijd in m'n hoofd als ik aan de wandel ben).

Aangewakkerd eigenlijk door de goulash die ik woensdag bij m'n ouders at. Goulash waarvan 't vlees enkele uren had staan pruttelen. M'n moeder maakte daarom een opmerking naar Marc, die de goulash gemaakt had, over de bereiding van hachee. Over dat dat ook zo lang moest blijven staan op 't vuur, net zo lang tot 't vlees precies mals genoeg was.

Niemand wist hachee zo te bereiden als m'n moeder. Niet dat ik 't op veel andere plaatsen heb gegeten, maar de smaak ervan was zo perfekt dat overtreffing bijna niet mogelijk leek.

De winter begon pas als de hachee op tafel kwam. In dat zwarte pannetje; 't jus-pannetje werd 't genoemd. Ik kan me niet anders herinneren dan dat er hachee in werd bereid, misschien een enkele keer een rollade, maar de pan leek slechts voor de hachee bestemd. De benaming jus-pannetje was mijns insziens niet helemaal op z'n plaats.
Zogauw 't pannetje tevoorschijn werd gehaald, wist ik dus al wat de avondmaaltijd zou brengen, vooral als m'n moeder al vroeg de aardappelen begon te schillen. Er waren nl xtra veel aardappelen nodig, want voor de rest werd er geen groente geserveerd. Slechts de uien, 't suddervlees & de jus begeleidden de aardappels tot 't feestmaal. Een feestmaal dat er in z'n eenvoud absoluut niet zo uitzag.

& Toch koos ik altijd boerenkool als mijn verjaardagsmaal. Ik zou er nu spijt van moeten hebben nooit hachee te hebben gekozen. Als ik er aan terugdenk zie ik de geprakte aardappelen zwemmen tussen 't vocht van de hachee (vocht die niet te dun mocht zijn) & voel ik de geur m'n neus kriebelen.
Die geur meen ik soms te herkennen als ik een huis passeer waar 't keukenraam openstaat. Meen te herkennen: de ontnuchtering slaat snel toe; 't benadert bij lange na niet de kruidnagelige geur, vervuld van laurierblad, die mijn moeder in de keuken wist te kreëren.

Daarvoor had ze uren nodig. Uren om 't vlees op de juiste bijt te krijgen. 't Mocht niet uit elkaar vallen, maar ook zeker niet te hard zijn.
Gedurende die pruttel-uren bevonden wij ons op school. Ik weet dus absoluut niet hoelang ze de pan op 't vuur liet staan. Of in welke mate ze de kruiden toevoegde.

Ik hou van maaltijden die er uren over hebben gedaan bereid te worden. 't Heeft z'n best gedaan iets te bereiken, zich tot volheid te doen groeien. Eten, waarbij je elk kleine aspekt van de voorgaande uren lijkt te kunnen ruiken & proeven in een klein stukje vlees. Volledig geabsorbeerd van de nuances die eraan zijn toegevoegd.

M'n moeder wist de nuances aan de hachee toe te voegen, zoals geen enkele moeder kon.

Ik wens me een Zijperspace die weer eens voor een moment vervuld is van de geur van hachee.

afgeleid

't Spijt me. Ik was van plan te gaan schrijven, maar zette bij thuiskomst per ongeluk de tv aan. Waardoor ik ontdekte dat vanaf heden elke week 1 van de tot nu toe in Nederland uitgebrachte delen van Starwars uitgezonden wordt.

De tv staat aan. Ik kan me niet meer concentreren op tekst. Laat staan 't produceren ervan.

't Is raar: ik ben in die tijd geen grote fan van de films geweest, zelfs niet tijdens m'n studie Film & Tv, maar sinds ik The Phantom Menace op de première-dag heb mogen beleven in een meer dan ½-lege zaal (dat aspekt is zeer belangrijk voor mijn welbeleven van de film), kan ik de serie niet zomaar links laten liggen. Ook al vond ik 't verhaal van The Phantom maar dunnetjes.
Ik vrees dat ik 1 van de 1e dagen na de 17e mei me 's ochtends vroeg in de bioscoop zal bevinden. Ik moet er alleen nog een gunstige dag voor vrij nemen.

Nu is 't tot middernacht ssssssst in Zijperspace.

hoog

Opeens zit er een kat in de boom. Precies op de plek waar ik van de week een tak heb afgezaagd. Balancerend op de dunne takjes eromheen. Hij snuffelt een beetje aan 't stompje & houdt z'n snuit ff de lucht in, kijkt om zich heen dmv z'n neus.
Op een gegeven moment realiseert-ie zich toch dat-ie 3 meter hoog zit, op de laagste takken weliswaar, maar er bevindt zich niets om op te springen tussen zijn huidige lokatie & de grond. Hij probeert wat dunne takjes uit, die al snel angstwekkend doorbuigen. Daar kan-ie de schutting niet mee bereiken. Hij kijkt nog ff of verder naar boven nog een optie is, maar dat lijkt niet tot iets interessants te leiden.
Hij begint te wiebelkonten; hij zal toch iets moeten doen om uit de boom te komen. Met z'n voorpoten tast-ie de bast af. 1st Nog maar een tak uitproberen, maar ook die geeft mee. Weer 't aftasten van de bast lager dan de tak. Langzaam laat-ie z'n lichaam naar voren zakken, blijkbaar in de hoop dat z'n nagels de zwaartekracht zullen trotseren.
Maar hij valt, voorover, uiteindelijk met z'n zij als 1st tussen de planten op de grond. Hij krabbelt overend & loopt naar de tuin van de buren alsof er niets gebeurd is.

Nagestaard door de volgende kat, die zich lijkt af te vragen wat z'n soortgenoot nou is gebeurd. Deze snuffelt eens wat rond, ontdekt iets & klimt op 't hek naast de boom. Snuffelt aan de boom & kijkt omhoog. Precies naar 't plekje waar de vorige zojuist poogde een vogel te imiteren. Hij rekt zich 2 keer, puur uit nieuwsgierigheid, richting de plek. & Besluit dan toch maar om z'n nieuwsgierigheid verder te bevredigen.

Hop! In nog geen 2 minuten hebben er 2 katten op 3 meter hoogte plaatsgenomen in de takken van m'n boom. Een vreemd gezicht; 't is duidelijk te zien dat de katten daar niet horen. Ze zouden toch moeten weten dat hun lichaam daar niet op gebouwd is.

Ook deze weet zich te balanceren op 't stompje van de weggezaagde tak & de spaarzame dunne takjes eromheen. Hij lijkt op ontdekkingsreis over 't geurspoor van de vorige kat, want z'n neus raakt alle plekjes die reeds betast zijn.
Ook bij hem is echter de lol ervan al snel voorbij, waardoor-ie gedwongen wordt aan de reis terug te denken. Zelfde procedure: twijfelen, aftasten, andere optie bekijken, aftasten, balanceren, vastgrijpen.
Maar deze besluit de weg heen als de weg terug te proberen. Springt richting hek, glijdt daar met z'n voorpoten overheen & klapt er zijlings tegenaan. Ik hoor 't geluid ervan binnen. Vervolgens een smak op de grond.
Hij krabbelt snel overend & loopt net als de vorige alsof er niets gebeurd is, maar ditmaal de richting van de andere buren op.

Ik heb 't idee dat er veel pijn geleden wordt achter de nonchalante schijn die de katten ophouden.

Maar 't communiceren met katten gaat moeilijk in Zijperspace.

buitenwereld

M'n achterburen zie ik zelden. Ze wonen in een soortemet flat, maar dan ook 3-hoog; net als 't huis van ons aan deze kant van de tuinen. 3 Van die appartementen kunnen mijn huis inkijken. Niet geheel, maar toch dat beetje dat ik 's ochtends lopend in m'n onderbroek of minder de helft van de gordijnen dichtlaat. Dan kunnen slechts m'n buren rechts, staand achterin hun tuin, zien wat ik zoal uitspook. Daar moeten ze moeite voor doen.

Ik draai geen harde muziek meer. Vind ik niet prettig als ik bezig ben. Tijdens 't lezen van een boek of als ik schrijf: de muziek leidt alleen maar af op een luid nivo.
Ik hoor ook zelden iets van m'n bovenbuurvrouw. Die bivakkeert vooral bij haar vriendje, aan de andere kant van de stad. Als ze thuis is, loopt ze onhoorbaar over haar vloerbedekking. Geen parket, geen schoenen.
De buren daarboven hoor ik slechts als ze de wc doortrekken, of een gesprek voeren op hun wc's op 't moment dat ik comfortabel op die van mij zit.
Ingmar, die zelfde buurman van rechts, heeft een vleugel. Daar schijnt-ie regelmatig op te spelen overdag. Toevallig hoorde ik 't van de week, toen alles open stond & ik buiten.

M'n gordijnen aan de voorkant zijn gesloten als ik thuis ben. Ik vind 't niks als mensen naar binnen kunnen kijken als ik ongestoord thuis wil zitten. Men hoeft niet te zien dat ik achter de comp zit, of de tv aan heb staan.

& Ik had 't vanmiddag met m'n moeder nog ff over: ik heb geen behoefte meer om 's avonds de deur uit te gaan. Ik kan tegenwoordig gewoon de hele avond thuis zitten. Zonder de noodzaak te voelen iemand te moeten zien.

Ik zie m'n buren als ik de deur uitga of juist weer thuiskom. & Anders bij mooi weer vanuit de tuin.

& Net als Bar zou ik kunnen zeggen: 't zou benauwend kunnen werken. Maar ik vind 't wel fijn.

Er leven ondertussen slechts kluizenaars in Zijperspace.

bagage

't Zweet staat me nog op m'n voorhoofd. Dat komt niet door de fietsrit van 't station naar huis; dat zweet moet inmiddels zijn verdampt. 't Komt vooral door 't werk wat ik had bij 't uitpakken van m'n bagage.

Ik kom de laatste tijd bepakt & bezakt thuis als ik bij m'n ouders vandaan kom. M'n rugzak is niet toereikend voor 'tgeen ik meezeul van Den Helder naar Amsterdam. Ditmaal had ik gelukkig m'n fiets in de fietsenstalling bij 't station staan, zodat ik niet zolang hoefde te sjouwen met de zak in m'n hand. Terwijl m'n rugzak zich ook deed gelden.

Thuisgekomen moest ik wel meteen aan 't werk, anders zou de Guldenroede (met een enkele witte Wilde Hyacint) uitdrogen, want pas vrijdag zou ik er bij daglicht weer echt de tijd voor hebben gehad. Ondanks 't vlugge ingrijpen hingen de stengels, & dan vooral die van de Hyacint, er slap bij. Overvloedig overgieten met water zal er zorg voor dragen dat de gekrenkte rechte stand binnen enkele dagen verleden tijd is, een kwade bladzij in 't dagboek van de steken grond Guldenroede.
Ongemerkt was ik er een ½ uur mee bezig: de juiste plek uitzoeken, de grond vrijmaken, een gat graven, een steek uit de zak halen & plaatsen, de aarde eromheen aandrukken, nogmaals 'tzelfde werk & water er over laten vloeien. Met natuurlijk de dingen die je onderweg tegenkomt & niet kan laten ook te doen.

Nu wacht mij de taak 11 uur muziek te beluisteren. Ook reeds uitgepakt. De 1e cd zit al in de cd-speler. De 1e tonen zijn reeds voorbijgekomen, terwijl 't zweet geleidelijk aan m'n huid minder ging bedekken.
Die cd's waren ook onderdeel van de bagage. Kadootje van m'n ouders: alle symfonieën van Sjostakovich (of hoe men 't ook wil spellen). Inderdaad, Kruidvat.

& Een stukje mos.
Een stukje mos dat ik m'n vader heb laten stelen uit het Wildrijk. Ik heb 't losgemaakt, gefascineerd als ik kan raken van de verschillende verschijningsvormen van mos, & m'n vader gevraagd of hij 't onder z'n trui kon houden op 't moment dat we voorbij 't 'boswachtershuis' zouden lopen. Hij was tenslotte de enige die meer dan 1 laag over z'n lichaam had.
'Kan je 't zelf niet vasthouden?'
'Nee, door uw manier van lopen verdenken ze u minder snel dan mij,' refereerde ik aan z'n Parkinson.
Gewikkeld in een zakdoek hield hij 't uiteindelijk in z'n hand.
'Wat heb jij nou in je hand?' vroeg m'n moeder precies op 't verkeerde moment.
'Sst, Pa probeert iets voor mij te stelen.'

Toen ik met m'n zakken 't huis van m'n ouders verliet vroeg ik m'n vader nog of-ie had genoten van de wandeling.
'Ja hoor. Maar jammer dat ik dankzij jou vanaf heden dus een dief ben.'

De zonde weegt zwaar in Zijperspace.

biologisch

Gisteravond bekeek ik een docu over een man die z'n biologische vader zocht. Hij behoorde tot de 1e groep kinderen ter wereld gekomen dmv kunstmatige inseminatie. 't Was een behoorlijke speurtocht tezamen met z'n biologische broer, die hij ook nog maar net had leren kennen. Ze namen dna-testjes af van de nakomelingen van mogelijke vaders, maar konden ondanks dat uiteindelijk niet hun werkelijke vader achterhalen.

De docu had een bevreemdend effekt op me. Ik begon me voor te stellen hoe 't zou zijn als m'n vader niet werkelijk m'n vader was. Dat ik dat plots te horen zou krijgen.

Dat is iets wat niet mogelijk is. Bedacht ik me meteen. Geen van de 6 zonen zou mogelijk een andere vader kunnen hebben. Ze lijken allemaal te veel op Pa.
Er schiet me bij die gedachte steeds een foto in herinnering, waarbij slechts de rug van m'n vader te zien is. Hij heeft daar een houding die mij zeer bekend voorkomt. Alsof ik een foto van mezelf zie. Of die van m'n oudste broer.

Tegenwoordig niet meer. We moeten er nog wat jaren over doen & Zelf Parkinson onder de leden krijgen om zo te gaan lopen of op zo'n manier ingezakt te staan.

& Toch kan je zien, toch kan ík zien dat 't m'n vader is. De echte.

Bewijs is niet altijd noodzakelijk in Zijperspace.

wildrijk

Er is bijna niets over het Wildrijk te vinden op internet. In ieder geval niets bijzonders mbv Google.

Men zal 't met mijn herinnering moeten doen. & Dan nog wel een herinnering van lang geleden.
Ik geloof dat ik er nog met m'n oma ben geweest. 't Zou ook nog zelfs dat m'n opa erbij was, want 't kostte vaak nogal moeite om bepaalde paadjes te nemen. M'n opa liep met een stok, voor hem moeten die paadjes een obstakel zijn geweest.

Ik was er niet zo bij met m'n gedachtes, denk ik. Ik had vooral aandacht voor 't overweldigende verschijnsel van een heel bos in bloei. We waren er precies op 't hoogtepunt van de bloei van de Wilde Hyacint, waar het Wildrijk mee gevuld is. Waar 't z'n naam waarschijnlijk ook aan te danken heeft. Ondanks dat 't bos, dat hoort nou 1maal bij 't verschijnsel 'bos, vol stond met bomen, die 't grootste gedeelte van 't licht tegenhielden, kon de Wilde Hyacint toch tot volle bloei komen & 't bos voor een korte tijd omtoveren in een welhaast feeëriek stukje natuur. 't Was overdonderend, zoveel bloei je in 1 keer kon aanschouwen. Wellicht lag 't ook aan de kombinatie van een sprankje licht dat op een bed Hyacinten viel & de donkerte van 't totale bos.

Ik heb zelf ook Wilde Hyacint in m'n tuin. Georven van de vorige bewoonster. 1 Van de weinige dingen die ik heb laten staan. Tot nu toe staat 't elk jaar als 1e in bloei. & Is 't ook weer even snel verdwenen.
Tot 2 weken geleden wist ik nogeneens dat 't Wilde Hyacint was. Iemand suggereerde 't op m'n verjaardag & een dag later vond ik inderdaad een afbeelding ervan die overeenkwam met dat wat in m'n tuin bloeide.

't Vreemde is dat soms allerlei dingen terug lijken te komen, op een andere manier gekombineerd. Tegenwoordig komt m'n oudste broer er regelmatig. Hij werkt voor 't Noordhollandsch landschapsbeheer, die eigenaar is van het Wildrijk. Ik moest hem bellen om te weten te komen of 't bos al in bloei is.
Bij m'n vorige bezoek nam m'n vader ons op sleeptouw. Ik zal er wel geen zin in hebben gehad, zoals wel vaker gebeurde als er een wandeling in de natuur op 't programma stond. Vandaag zal m'n vader meemoeten, misschien ook wel tegen z'n zin, want m'n moeder vond 't wel een goed idee van me om het Wildrijk te gaan bezoeken.
Ik word in Alkmaar door m'n ouders van de trein gehaald.

Misschien is er een gelijkenis te vinden van een herinnering in Zijperspace.

gehoor

Sommige dingen deed ik 10 jaar geleden,
andere al lang daarvoor.
Ik heb u lief gehad zonder te weten,
onbewust & zonder gemor.

Wel degelijk bewust van mijn verleden,
heb ik gezien, gezweet, vermeden,
lang verzwegen, aldus vergeten,
behaagd, bezweken ook door

wat blijft zeuren, dreinen om rede,
belust op leunen, & willig gehoor.

& Misschien is de lust versleten
door 't zoeken naar 't juiste oor.

Zijperspace is onherroepelijk.

tuin

M'n tuin heeft een sociale funktie. Hij is er niet alleen voor mij. Ook de buren kunnen ervan profiteren. & Dat doen ze volop. Soms merken ze 't niet eens.

Bij thuiskomst tref ik Nico, die net naar buiten wil gaan.
'We komen elkaar de laatste tijd wel vaak tegen,' merk ik op, 'sinds Suze op vakantie is dan.'
'Je hebt gelijk. Maar ik moest ook nog geen minuut geleden aan je denken.'
'Oh?'
Dat soort opmerkingen blijven me fascineren. Mensen die plots aan me denken. & Me dan nog tegenkomen ook.

De buurman van de bovenste etage, Panos, maakte vorig zomerseizoen al 't compliment dat mijn tuin de mooiste was van al de tuinen die hij kon zien. Vond ik wel speciaal, want hij is van griekse afkomst. Daar zijn tuinen heel anders, stel ik me zo voor. & Hij woont boven alles uit, kan alle tuinen zien.
Ze (dan bedoel ik hij & z'n vriendin) leven met m'n tuin mee, heb ik wel 'ns 't gevoel. Ze spreken me toe, als ik voor hun zichtbaar aan 't keutelen ben.
'Wat zeg je?' als er een trein voorbijkomt.
''t Staat wel mooi, zo zonder die corniferen,' schreeuwen ze van boven.

'Suze!' roep ik naar de 2e etage, 'Suze!'
Ik zag 'm op m'n binnenplaats terecht komen, dus zal ze me wel kunnen verstaan, want de poging 't op te hangen is dan nog maar net geleden.
'Ja?' doemt haar hoofd op.
'Zal ik je onderbroek maar in een plastic zak weer door de brievenbus gooien?'

Gek is dat. Ook al is Suze net iets jonger dan ik, ik zal dat ding nooit slipje noemen. Dat past dan weer niet, is net te intiem.

'Ja, ik zat naar de boom in je tuin te kijken,' vervolgt Nico, '& ik dacht dat die afgebroken takken, tenminste wat er van over is, die scheuren; die scheuren in 't overblijfsel van die takken. Dat 't wel 'ns slecht voor die boom kan zijn. Misschien moet 't er wel afgezaagd worden & dan een goedje overheen gedaan. Zoals die boomdokters dat ook doen.'

Ik begin meteen met zagen. Op 3 meter hoogte, door op 't hek te gaan staan. Nico kijkt toe vanaf de 2e. Op de momenten dat m'n armen moe zijn van 't zagen, maken we ff opmerkingen naar elkaar. Over dat die tak daarboven eigenlijk ook moet. & Dat 't best zwaar werk is. Vooral nadat ik gister ook al heb gezaagd. & Dat 't me best nog wel gaat lukken, maar die daarboven moet ik nog ff over nadenken. Die is best hoog & dan wordt m'n broek vies.

De tak valt in de tuin van Nienke & Edward, m'n nieuwe buren. De verkeerde kant op.
'Nienke!'
Die zijn nog steeds druk met de verbouwing bezig, dus staat de deur de hele tijd wijdopen.
'Nienke? Kan jij dat stammetje aangeven? Heb ik net afgezaagd. Kan ik goed gebruiken voor de afscheiding voor de katten.'

Dus vertel ik 't hele verhaal van de katten. & De bijbehorende plannen met de boomstammetjes. & Hoe de tuin ruikt & onder kattenstront zit.

Ach, in dit soort sociaal onderhoud overdrijf je natuurlijk wel 'ns een keer. Maar we praten in ieder geval. Of we schreeuwen, als de trein voorbijkomt. Of we houden ons mond, omdat 't toch geen zin heeft vanwege diezelfde trein.

Ik heb veel tuin. Er groent veel & er groeit veel.

't Wordt niet zo snel stil in zonnig Zijperspace.

vertrouwen

Druk wil een biertje, maar hij heeft slechts 49 cent.
'Heb je daar iets voor? Nee, natuurlijk niet,' vult-ie zelf m'n antwoord in, 'da's veel te weinig.'
'Ja, 49 cent is wel heel weinig. Of wacht ff, ik heb van de week een belgisch pils binnengekregen in een 20 cl-flesje: Freedom. Hier is 't. FF kijken..... Die kost 45 cent zonder statiegeld. Als je belooft straks 't flesje terug te brengen, dan mag je 'm zonder statiegeld meenemen.'

Tabe & Alle zijn ondertussen gearriveerd als Druk z'n flesje komt terugbrengen. Ze zitten voor de winkel een biertje te drinken. Dat maakt Druk niet veel uit: hij praat tegen iedereen. Hij kan z'n mond nou 1maal niet stilhouden.
'Zo, ik kom ff m'n flesje terugbrengen. Ik was 't bijna vergeten.'
Ik kan binnen nog net horen wat-ie tegen ze zegt, maar hun reaktie is voor mij niet te verstaan.

Hij heeft weer net genoeg geld voor een volgende Freedom. 'Leuke naam vind ik 't. Daar zouden die israëliërs & palestijnen wat meer van moeten drinken.'
'Wat ik me meer afvraag is of dat biertje ook een beetje smaakt.'
Daar luistert Druk niet meer naar. Hij is alweer bezig met 't volgende onderwerp.
'Heb je body-guards buiten zitten om je te beschermen?'
'Ja,' zeg ik gekscherend, 'elke dag zitten ze daar.'
'Maar niet voor eerlijke mensen zoals ik?' met een kleine vraagteken stelt-ie die vraag.
'Nee, voor jou heb ik ze toch niet nodig?'
'Je wist dat ik 't flesje terug zou brengen, toch?'
'Voor eerlijke mensen als jij heb ik geen body-guards nodig. Ik weet toch dat ik je kan vertrouwen,' antwoord ik, hoewel ik 't eigenlijk niet weet.
'Vrijheid, ik ga van m'n Vrijheid genieten. Dat klinkt toch veel mooier voor belgisch bier.'

We genieten mee, op eigen wijze in Zijperspace.

lezer

Ok, u mag 't zeggen, waarde lezer. U mag de waarheid eruit gooien. Ik sta er nl klaar voor.
Niet voor kritiek natuurlijk. Daar heb ik nog ff geen zin in. Dat kan later wel, als ik later groot & sterk ben.
Nee, ik sta slechts open voor feiten, door u vastgestelde feiten, zonder emotionaliteiten daarin te mengen. Dat werkt meteen zo warrig, al die persoonlijkheidjes die in 't commentaarding hun persoonlijkheidje proberen te profileren. Daar hebben we 't commentaarding niet voor uitgevonden. Daar zijn nl andere kanalen voor (bijv 't beginnen van een eigen blog, of, mocht u die al hebben, daar wat meer vulling aan te geven).

Om vooral niet af te dwalen: u mag 't dus zeggen, waarde lezer. Want ik wil 't nu wel eens weten.

Ik bedoel bijv: als je 't getal 930 deelt door 225 krijg je, naar beneden afgerond, 4. Dat getal is dan 't gemiddelde aantal postjes dat ik per dag heb geplaatst. De gemiddelde lengte van de postjes wil ik nogeneens berekenen, dat vergt te veel moeite. Ik denk dat ik zonder die berekening al mag durven beweren dat de gemiddelde lengte boven die van m'n mede-bloggers ligt.
Bovendien maak ik 't dmv getallen misschien al bij voorbaat te subjektief. Of wellicht beïnvloed ik daardoor uw mening. & Dat is toch uiteindelijk waar ik om vraag: uw mening. Zonder dat u daarbij afgeleid raakt door uw emoties, zoals ik reeds vermeldde.

Gewoon oprecht, eerlijk, zonder er doekjes om te winden: uw mening, uw botte konstatering, 't feit vastgesteld vanuit uw spectrum. (Dat heet dan subjektief te zijn, maar heel veel subjektiviteiten bij elkaar opgeteld weerspiegelt een algehele tendens).
Dus, uw mening gaarne:

Schrijf ik te veel?

Of kan Zijperspace dat wel hebben?
PS: Ik zat alweer klaar om 't volgende stukje te schrijven. Daarbij eraan voorbijgaand dat ik amper gelegenheid had gegeven om op bovenstaande te reageren. Stel dat ik een volgend stukje zou publiceren, dan zou de aandacht niet naar deze gaan & uw reakties uitblijven.
Dus houd ik wijzelijk (ik weet dat 't anders geschreven moet worden, maar ik ben een voorstander van 't gebruik van de 'z') m'n mond & ga een boek lezen in de tuin (& m'n verhalen in klad noteren).
PPS: Ik heb 't volgehouden. Zonder een nieuw stukje te schrijven ben ik de ochtend doorgekomen. Nu word ik voor minstens 8 uur afgesneden van 'tgeen dat Zijperspace heet, dus zult u 't een wijl moeten doen met bovenstaande & natuurlijk de reakties op m'n vragen (mochten die nog in grote getale binnenkomen). Blijkt dan toch dat u zich verveelt: u kunt altijd nog m'n archief 'ns doorspitten. Tenslotte waren er 929 berichtjes uit Zijperspace hieraan voorafgaand.

sparen

'Als ik een 10-tje bij elkaar heb, kan ik 't niet laten,' zegt Druk, 'dan moet ik een blik 8.6 bij je halen. Als ik nog geen 10-tje heb, dan doe ik 't niet.'
'Bij een 10-tje kan je 't missen?' vraag ik Druk.
'Nee, eigenlijk niet. Maar dan kan ik 't niet laten. Want € 1,35 is best wel veel voor een biertje. Voor jou toch ook? Jij doet dat toch ook niet zomaar?'
'Nou nee, voor mij is 't vrij normaal.'
'Ja, maar jij drinkt gratis uit de winkel.'
'Nee, dat bedoel ik niet. Als ik in een café zit, is € 1,35 absoluut niet veel.'
'Voor mij is 't best veel. Vooral als ik maar een 10-tje op zak heb. Dan is 8.6 een luxe biertje.'

Ik zit 2 uur later buiten een biertje te drinken, uitrustend van 't werk. Ik praat een beetje met Jos & Tabe, geniet van 't zachte weer.
Druk komt weer aanlopen, een paar flesjes in z'n handen, in gezelschap van een andere gebruiker.
'Jongens, ik weet dat jullie dicht zijn, maar kan ik nog 't statiegeld voor deze 4 flesjes krijgen?'
'Sorry, we kunnen nu niks meer, want de kassa is afgesloten,' zegt Jos, 'als je nou morgen terugkomt dan krijg je 40 cent.'
'Dan doen we 't toch niet,' zegt 't gezelschap, 'als jullie nogeneens wat voor ons kunnen doen. 't Kost zeker te veel moeite om 40 cent tevoorschijn te halen?'
'Nee, maar we kunnen gewoon niet meer bij 't geld.'
'Voor jullie is 't misschien niks, maar voor mij zijn die 40 cent veel,' probeert Druk nog ff rustig.
'Ok, wacht ff.' Jos kijkt in z'n portemonnee, maar vindt niks. 'Tabe, heb jij misschien 40 cent?'
Tabe is ondertussen geïrriteerd van 't gezelschap van Druk, die op de achtergrond doorlopend erdoorheen staat te blèren. Hij pakt z'n portemonnee, duidelijk om er zo snel mogelijk vanaf te zijn.
'Hier,' zegt-ie tegen Druk, 'hier heb je 1 €.'
'Dat neem je toch niet aan,' schreeuwt 't gezelschap, 'da's afkoopgeld. Hij geeft je gewoon 60 cent teveel om je af te kopen.'
Druk geeft 't gezelschap een tik op z'n rug. 'Hou je mond, man. Zo moet je 't niet zien.'
Wij zitten gegeneerd te kijken hoe de 2 mannen zichtbaar onder invloed elkaar afvallen.
Druk loopt nog ff terug. 'Sorry, jongens. Jullie snappen toch wel dat ik niet zo denk als hij?'
'Tuurlijk,' probeer ik Druk op z'n gemak te stellen, 'ik zie je morgen gewoon wel weer.'

Binnenkort schaffen we betaalmiddelen af in Zijperspace.

knippeknappebolleknollebeppe

De Boekenman heeft net een biertje bij me gekocht. In de deuropening blijft-ie nog ff wat praten met Tabe, die bij me langs is om een biertje te drinken.

'Wat heb jij nou bij je?' vraag ik 'm, op 't moment dat ik me bij hun kan voegen.
'Ja, mooi hè? Heb ik net gevonden. Is een boek over Ajax.'
Hij laat de bladzijden ff waaieren, maar ik zie geen letters. Slechts witte vellen.
''t Is een Ajax-plakboek,' verbetert Tabe.
'Ja, 't is een Ajax-plakboek,' bevestigt de opportunist die z'n geld moet verdienen met wat-ie vind op straat.
'Maar dat bedoelde ik niet. Ik bedoelde dat doosje wat je bij je hebt.'
'Oh, dat? Ach, daar zitten allemaal batterijen in.'
'Waarvoor heb jij nou batterijen nodig?'
'Nou, ik heb een ventilator gevonden op straat. Zo'n ding wat ronddraait uit een wasmachine gehaald; een centfigu..hm.., een centrufig.., nee...'
'Een centrifuge,' helpt Tabe weer.
'Ja, een centriguge. Die dingen hebben een hele harde motor. Je weet niet hoe snel die dingen rond kunnen draaien. Dat heeft heel veel kracht.'
'Heb je daar dan wat aan?'
'Jaaah. Ik heb dus bedacht dat als ik daar batterijen op zet, dan kan-ie niet meer zo snel, want dat kan allemaal niet door de batterij.'
'Zo, da's slim.'
'Ja, da's knippeknappeknollebollebeppe.'

Boekenman was nog maar net weg of ik rende al naar binnen. Ik moest 't opschrijven, anders was ik 't vergeten.
'Hé Tabe, was 't nou knippeknappedollebeppe?' riep ik naar buiten.
'Hahaha, nee, nee, 't was langer.'
'Nee, 't klonk ook niet. Knippeknolleknappebolledollebeppe of iets dergelijks.'

We blijven oefenen op de uitspraak in Zijperspace.

kattenblokkade

Ik wil geen katten meer in m'n tuin. Of in ieder geval zo min mogelijk.
Ze wroeten de zorgvuldig door mij uitgekozen & bewust op die plek geplaatste plantjes ondersteboven. Ze pissen & kakken in m'n tuin & laten zodoende hun geursporen ook voor mij duidelijk herkenbaar achter. & Om hun ontlasting te verdoezelen trappen ze er nog wat zand overheen, onachtzaam voor 't kruipend vetmuur dat benevens de boodschap ook bedolven wordt.

Ze betreden m'n tuin dit jaar vaker dan voorheen, doordat de vrije doorgang daartoe uitnodigt. Men heeft afgelopen herfst nl de schutting achter m'n tuin vervangen. Nu nog hoger, steviger, mooier & verder weg bovendien. Waardoor ik meer dan een ½e meter xtra tuin in de diepte erbij heb gekregen. & De katten een totaal onbegroeide doorgang van tuin naar tuin, waarbij ze niet gestoord worden door afsluiting dmv schuttingen van buur naar buur, want die zijn nog niet aangepast op de xtra winst.
't Zijn zoveel katten dat ik ze niet meer kan onderscheiden. Voorheen hoefde ik slechts de katten van m'n direkte buren te herkennen. Nu weet ik niet waar ze vandaan komen. & 't Lijkt elke keer weer een andere te zijn. Slechts een enkele keer die van de direkte buren.

Die doorgang moest dus voorzien worden van obstakels. De overgang van tuin naar tuin op die xtra ½e meter moest voor katten moeilijker te nemen zijn. Ze moesten genoodzaakt zijn de schutting te nemen.
Had ik me bedacht. Want als ze de schutting zouden nemen, zou 't niet meer zo voor de hand liggen mijn tuin als openbaar toilet te gebruiken, want daar moesten ze dan speciaal in springen. Dan zouden ze net zo goed die van de achterburen daarvoor kunnen gebruiken.

Ik was toevallig toch al een paar dagen aan 't zagen in m'n tuin. Bomen die me niet bevielen. Nog van de vorige bewoonster, wiens smaak stamde uit begin vorige eeuw. Van die groenblijvers, het hele jaar lang, bomen die 't seizoen niet lijken te herkennen. Associeer ik vaak met kitsch. Hoort niet in mijn tuin, vind ik.
't Is best zwaar werk, maar ik had 't er voor over. Voor beiderlei bestemmingen. Meer licht in 't achterste gedeelte van m'n tuin was al een grote winst. Balkjes, met af & toe een akelig uitstekend takje, die ik kon gebruiken om 1 zijde van de tuin aldaar af te sluiten voor 't kattenverkeer was de onverwachte xtra opbrengst.
Ze zullen er nu overheen moeten springen. Maar katten zijn geen paarden, die óver obstakels springen. Katten springen óp obstakels. & Dat kan niet bij mijn creatie.

Genoegzaam heb ik gister een paar keer naar de kattenblokkade gekeken. Die moest voldoen.

Vanochtend werd ik wakker in een huis die naar kattenpis stonk.

Er wordt een harde strijd geleverd in Zijperspace.

notities

Iedereen heeft voor het in slaap vallen wel eens een groots idee, en denkt: ik zou het moeten opschrijven. Het schrijven van een boek is honderdduizend keer opstaan om even iets op te schrijven.

(Jonathan Foer in Hp/de Tijd)

Ik heb dan wel een notitieboekje & ik heb 'm nagenoeg altijd bij me, maar ik noteer te weinig naar m'n zin. Juist die enkele gedachtes, die gedachtes waar ik nog niks mee kan, maar wellicht later wel; die gedachtes wil ik opgeschreven hebben, zodat ik ze kan bewaren. Ik wil ze beschikbaar hebben, makkelijk voor handen, op orde, misschien wel gecatalogiseerd. Zoals ik vroeger m'n stripboeken & muziek had gecatalogiseerd.

Hoewel ik in zekere zin redelijk onderweg ben. Van de meer dan 900 stukjes die ik vanaf begin september geschreven heb, is 't merendeel ontstaan door een spontane gedachte, onmiddellijk uitgewerkt, later pas gecorrigeerd. Dat strookt nl 't beste met mijn persoon, heb ik ondertussen gemerkt.
Dus zou je m'n blog kunnen beschouwen als een soortemet kladblok. Later, na nog 90.074 stukjes, zal ik 't rommeltje kunnen samenvoegen tot een geheel.

Dan pas zal blijken of Zijperspace de moeite waard was.

1e kus

'Kan je je 1e kus nog herinneren?' vraagt Petra aan Hendrik.
'Nee hoor, daar denk ik nooit meer aan.'
'Kom op,' reageer ik, 'je weet toch zeker wel je 1e kus te herinneren? Je weet toch bijv ook met wie je voor 't 1st naar bed ging. & Hoe dat is gegaan. Dan weet je ook wel wie je de 1e zoen heeft gegeven. Dat heeft vast ook wel impact gehad.'
Hendrik gaat nu bedenkelijk kijken, duidelijk op zoek in z'n geheugen. Hij herkent wel iets in z'n geheugen dat iets met een kus te maken heeft gehad, zo lijkt z'n gezicht te zeggen, maar hij is er niet volledig van overtuigd of 't de goede herinnering is.

Ook ik begin te twijfelen. Bij m'n opmerking over 't jezelf herinneren met wie je mogelijk als 1e naar bed bent geweest, kwam bij mij meteen een beeld tevoorschijn. Bij 't vervolg echter liet de 1e kus zich niet makkelijk illustreren.
& Toch duikt plots Debby in m'n geheugen op, zonder concurrentie van andere vrouwelijke verschijningen.

Debby was een klasgenootje op de lagere school, die net als ik bijna dagelijks in de speeltuin was te vinden. Zij altijd met vriendin Eva, ik was over 't algemeen vergezeld door 1 van m'n broers: Carel dan wel Quint.

We zaten in de 3e klas waarschijnlijk. Ik woonde nog maar net in de buurt, maar was wel al bekend met alle klasgenootjes. & Zij met mij. Iedereen wist waar iedereen woonde & wie met wie omging.

Ik moest wel gezelschap hebben, want anders had ik geen reden om de speeltuin te bezoeken. & Een reden moest ik zeker hebben, want anders zou men merken dat ik er niet kwam om te spelen. Ik was weliswaar de hele tijd in de schommel te vinden, maar dat was vooral omdat ik dan een goed uitzicht had op wat er zoal in de speeltuin omging. & Waar Debby zich bevond.

Iemand moet tegen me gezegd hebben dat Debby verliefd op me was. Ze wilde met me. (Op iemand zijn bestond nog niet).
Dat vond ik in 1e instantie maar niks. Ik vond Debby helemaal niet leuk, durfde ik te beweren. Maar 't zaad was gestrooid.

Ik had 't gevoel nog niet eerder meegemaakt, verliefd zijn, met iemand willen. Ik vond 't verschrikkelijk; ik kon alleen nog maar aan Debby denken; ik zag alleen nog maar haar, waar we ook waren. & De hele familie kwam 't te weten, waardoor de hele familie er grappige opmerkingen over moest maken.

Gelukkig hield zij ook van schommelen, want regelmatig bevonden Eva & Debby zich op de schommels die er waren naast de 2 die m'n broer & ik bezet hielden. Dat zorgde er dan weer voor dat m'n broer rare opmerkingen maakte & Debby & ik verlegen zwegen.
Eva wilde zich nog wel eens terug trekken, maar dat kon ik beter niet aan m'n broer vragen. Dat zou slechts averechtse gevolgen hebben. Dus betekende 't dat we altijd in gezelschap waren.
Tot ik op een gegeven moment met andere klasgenoten had afgesproken ipv met een broer. Waardoor ik Debby eindelijk alleen kon ontmoeten. Dat resulteerde uiteindelijk in die 1e zoen. Bij de schommels.

Ik was vervolgens nog verliefder dan ervoor; m'n familie kreeg ook nog meer uit mijn mond te horen; de pesterijen van de familie namen op gelijke voet toe.
Maar ipv dat we meer toenadering zochten, namen Debby & ik juist steeds grotere afstand tot elkaar. De zoen was zo iets geweldigs geweest, zo iets groots, dat we niet durfden te hopen dat nog een keer mee te maken. & We in steeds grotere verlegenheid tegenover elkaar stonden. Iedereen wist dat we met elkaar gingen, maar de verwachting was daardoor zo groot dat we (ik in ieder geval) erdoor geparalyseerd werden.

Nog jaren later voelde ik me verlegen als ik Debby tegenkwam, vooral ook omdat vaak genoeg een toevallig aanwezige familielid me, bij 't zien van Debby, aan die 1e zoen moest herinneren. Met een meesmuilende lach.

De 2e zoen is gewist uit 't collectief geheugen van Zijperspace.
(andere mensen kunnen die 1e zoen toch ook wel herinneren, neem ik aan?)

vlooienpoten

Ik heb nooit begrepen waarom kinderen elkaar moeten pesten. Iemand die zwakker overkomt, moet nog ff xtra de grond ingedrukt worden, om degene die pest 't gevoel te geven hoger te staan in de hiërarchie van de schoolklas. Ik heb er nooit echt aan meegedaan, zover ik me kan herinneren. Dat kwam misschien doordat ik in 't begin van de middelbare school zelf gepest werd.

Ik was op de lagere school bevriend met Casper. Vanaf 't moment dat-ie bij ons op school kwam, ging ik dagelijks met 'm om.
We hadden 't geluk dat we naar dezelfde Havo/Vwo-school gingen & bovendien in dezelfde klas werden geplaatst. Maar wat heet geluk als je vriendje al snel andere vriendjes opzoekt & zich af probeert te zetten tegen je?
't Leek alsof Casper zich voor me schaamde, want hij zette z'n nieuwe vriendjes tegen me op. De langste & sterkste, Sjaak, moest me tijdens gym in een houtgreep nemen & boven op me liggen, zodat ik me niet kon bewegen. Men kreeg de opdracht m'n tas met boeken tijdens de pauze te legen. Dan werd-ie op z'n kop gezet & was ik gedwongen op m'n knieën er weer orde in te brengen. Door m'n knieën gaan was al een vernedering, omdat ik zodoende niet kon zien wat ze nog meer bekokstoofden. Als ik dan eindelijk m'n schooltas gevuld had, werd ik door de 1 opzijgeduwd & de ander leegde de tas weer.

& Toch bleef ik me aan Casper vastklampen, want hij was nou 1maal m'n enige vriend op de nieuwe school. Maar des te harder ik z'n vriendschap van hem verlangde des te doortastender werd hij in 't afwijzen ervan. Tijdens een kennismakingsweekend op Texel mocht ik me niet meer in zijn omgeving begeven van 'm, dus ook niet naast 'm fietsen. Ook al waren we bij elkaar in de groep gezet voor de puzzeltocht. Alle oplossingen die ik aandroeg waren zijns insziens fout. Ik had daar niets tegen in te brengen, want hij had de leiding over 't groepje van 6 al op zich genomen.

't Ging verder. Na 't schoolreisje stookte hij de rest van de klas tegen me op. Ik werd 't middelpunt van bijna alle pesterijtjes.
't Meest fanatiek daarin was Jessica, op de leeftijd van 12 jaar al een haaibaai. Zogauw ze me tegenkwam schold ze me uit. Ik was me van geen kwaad bewust, want ik had nog nooit een poging ondernomen om met haar een praatje aan te gaan. & Ondanks mijn teruggetrokkenheid vond ze me blijkbaar niet om uit te staan.
Vooral tijdens de gymles liet ze dat merken. Ze kon geen aanmerkingen hebben over m'n prestaties, daar kon 't niet door komen, want door m'n lenigheid stak ik ver boven 't gemiddelde van de klas uit. Over m'n lengte ook niet, ook al was ik de kleinste, want ze was zelf nauwelijks groter dan ik.
Dus moesten 't m'n benen worden. Door m'n dunne huid waren m'n aders duidelijk te zien. Ik had me nooit gerealiseerd dat dat vreemd zou zijn, maar Jessica wist me er van te doordringen.
'Hè, gatsie, jij hebt vlooienpoten, je kan er alles doorheen zien,' was de 1e opmerking.
Daarna klonk 't meermaals tijdens de gymles: 'Daar heb je Ton met z'n vlooienpoten.'
Als er bij een spel iemand getikt moest worden & ik dicht bij haar in de buurt kwam, riep ze al snel: 'Rot op, met die gore poten van je.'

In de loop van 't jaar werd 't pesten minder, omdat ik vriendschap met 2 andere jongens sloot. & Als men 3 mensen tegelijk moet pesten, komt 't over 't algemeen niet zo hard aan. We hadden wel wat anders te doen dan luisteren naar hun.

Van de week zag ik Jessica werken bij de ABN/AMRO in Den Helder. Ze had een ABN/AMRO-pakje aan. Nog steeds 'tzelfde gezicht waar geen vrolijke glimlach vanaf te lezen viel. Dezelfde haaibaai, maar nu 38 jaren oud.
Ik vond 't er treurig uitzien, besloot ik bij mezelf. Ik had die groene pakjes al eerder bij de filialen in Amsterdam waargenomen, maar nu een oud-klasgenote er in liep, vond ik 't algehele truttigheid & burgerzin uitstralen.
Buiten horeca-werk in de Rode Hoed heb ik nooit iets gedragen wat voorgeschreven was. Ik ben blij dat 't met mij wél goed gekomen is.

& Dat uniformiteit niet bestaat in Zijperspace.

m'n moeder

't Lijkt alweer lang geleden dat ik 't gedicht, handelend over m'n vader, geschreven nav 't 30-jarig huwelijk met m'n moeder, hier geplaatst heb. 't Zou tijd worden dat ik mijn poging van ooit m'n moeder dichterlijk te verbeelden ook plaatste.
Weliswaar met (zeer kleine) aanpassingen. & Nog klopt zeker 't metrum niet, maar 't ging om de intentie. & Om de moeite die 't me kostte vanwege 't betreden van een gebied mij geheel onbekend.

Zaterdagnacht speelden wij Doornroosje,
ook al was zij reeds ontwaakt.
En in 't donker zei: 'Wat bloos je?'
Als ze me door dronkenschap zag geschaakt.

Doordeweeks was ik Oedipous
die z'n moeder niet kan verlaten,
want middernachts weer een smoes
om haar hoofdpijn aan te praten.

Vele moeders zijn zo versleten
door vele kinders met problemen
en van dat soort was ik er één,

Maar om deez' moeder niet licht te vergeten
zal ik trachten 'r immer mee te nemen,
Want slechts 5 hebben haar met mij gemeen.


Voor de rest is er niets veranderd in Zijperspace.

bauhaus



Ik wist niet eens wie Bela Lugosi was. Ik kende slechts die donkere stem van de zanger van Bauhaus, die luid liet weergalmen dat Lugosi 'undead' was. Betekende dat dat-ie weer levend was?

Maar alleen de hoes maakte de plaat, een 12-inch, al de moeite waard. Obscuur & vaag, een teken dat de plaat vast moeilijk te verkrijgen was. Rare pose voor een zanger, dacht ik er weliswaar bij, maar dat zou z'n live-performances wel speciaal maken.

Pas tijdens m'n studie kreeg ik door wie de man was waar 't nr over ging. & Pas toen bleek ik 'm al onnoemelijk vaak gezien te hebben. In ontzettend veel pruts-films had-ie gespeeld, maar ook in ontzettend veel pruts-films waar ik later alsnog bewondering voor kreeg.

Ik heb vaak 't idee dat Bauhaus, of eigenlijk de mensen die goed naar 't nr geluisterd hebben, toendertijd de Gothen-muziek hebben uitgevonden. Sinister, zwaar, diepe echo, met zware mysterieuze stem.
Sinisterheid die later ook door Sisters of Mercy werd nagestreefd. Voor mij te zwart.

Iedereen droeg zwart, iedereen die zich maar enigszins met dit soort muziek wilde associëren. Wilde je bij de alternatieve scene horen, dan diende je zwarte kleren te dragen. Liefst met een lijntje onder je ogen, maar voor mannen niet noodzakelijk.

Ik wilde me daar niet aan conformeren. Vond 't belachelijk. Men wilde zich niet voegen aan de maatschappij, niet in de massa opgaan, oa door juist ándere muziek te luisteren, anders te kleden ook. & Vervolgens werd er een nieuwe massa gecreëerd. Een massa die elkaar volgde door in 't zwart gekleed zijn.

Ik deed niet mee. Ik was gekleed in 't groen, blauw of soms in 't rood. Er mocht in mijn kleding vooral geen zwart zitten. Want dan zou ik me conformeren aan 't anti-conformisme. Mij zouden ze daar niet in vangen.

't Aanpassen is later, véél later ontstaan in Zijperspace.
(maar toen droeg niemand meer een spijkerbroek)

ochtendgeur

Wat ik doe is eigenlijk niet aardig. 't Is geen teken van sociaal gedrag. Zeker niet tegenover de verkoopsters die ik tijdens m'n ochtendlijke tocht tegenkom. 't Interesseert me weliswaar een klein beetje wat ze ervan denken, maar blijkbaar niet genoeg om er van te voren wat aan doen.
Hoewel ik natuurlijk niet weet wat men ervan merkt. Ik kan immers moeilijk zelf beoordelen hoe ik zo 's ochtends vroeg ruik, zonder douche of tandpasta gebruikt te hebben, met dezelfde kleren aan als de dag ervoor.

De ochtenden van m'n vrije dagen wil ik me een tijdlang nergens wat van aantrekken. Ik wil de dag 't tempo laten bepalen, de zin die spontaan bij me opkomt laten bepalen of ik iets ga ondernemen, of juist niet. Een tijdje nastoven in de geuren van de afgelopen dag & nacht hoort daarbij, want ik wil vooral niet de stress van opschieten-anders-kom-ik-te-laat hebben, geassocieerd met 't tandenpoetsen & douchen, die bij een werkdag hoort. 't Dagelijks verschonen komt wel als ik van plan ben onder de mensen te komen. & De ochtend-boodschappen horen daar gevoelsmatig niet bij. Da's een noodzakelijk kwaad, waar ik buiten de vrije dag meestal geen tijd voor heb.

Ik probeer ze wel enigszins tegemoet te komen, de verkoopsters van de bakker & consorten. In 't besef dat ik mogelijk wee uit m'n mond ruik, misschien wel stink, praat ik niet rechtstreeks tegen ze, m'n hoofd lichtjes afgewend & probeer afstand te houden.
Ik kan 't me nl van m'n zaterdagochtend-werk in de bibliotheek herinneren, de mannen die absoluut niets aan hun gebit leken te doen (ik schrijf 'gebit', maar 't schijnt dat de meeste stank veroorzaakt wordt door 't achterste gedeelte van de tong). Automatisch deed je dan een stapje achteruit, want de walm was soms dodelijk, zoals 't stonk naar opgegraven lijken.

Vooral als ik de avond ervoor redelijk wat gedronken heb, smaakt m'n mond als een zwerm dooie mussen. Angstig ben ik me daarvan bewust, vooral bij 't aanschouwen van een jongedame, waarmee voor 't oog absoluut niks mis mee lijkt. Want hoe mooier/sympathieker degeen die tegenover je staat, hoe groter 't schuldgevoel.
Een klein meisje heeft me ooit na zo'n gezellige avond de waarheid durven vertellen.
'Hé, jij ruikt net als Pappa als-ie een feestje heeft gehad.'
De meisjes van de bakker mogen van geluk spreken dat 't tegenwoordig niet meer alle dagen feest is.

Tijd om Zijperspace een schoonmaakbeurt te geven.

viking

We mochten z'n gezicht niet zien, want die was te veel beschadigd. De kist was volledig afgesloten, incluis 't stuk waar je normaliter nog ff 't gelaat kan bekijken.
& Toch staat z'n gehavend gezicht in m'n herinnering gebrand. Een scheve neus. Eigenlijk was z'n gehele linkerhelft opgeschoven naar rechts. Z'n huid licht verschroeid. Doods; vooral doodse ogen; ogen waar alle olijkheid uit was weggeslagen.

Ik heb 't dode gezicht van Erik nooit gezien. Alleen m'n broer Quint & een enkeling van de familie van Erik die richting Spanje vertrok.
Maar Quint vooral. Die zag 't dode gezicht meteen. Onmiddellijk na de val wist Quint al dat-ie dood was. Want bij 't licht van de lantaarnpaal zag-ie dat je met zo'n scheef gezicht niet in leven kan zijn.

Erik wilde niet ouder worden dan Jim Morrison, z'n held. Soms stond-ie in de Bliksem voorover gebogen bij de foto die naast de bar hing. Een foto van 't graf in Parijs. Volledig in z'n rol prevelde hij wat zinnetjes. Dat hoorde bij z'n onnavolgbare manier van dronken spelen. Hij leunde met z'n hoofd tegen de foto aan, alsof-ie boete deed & bezwoer Jim in z'n weg te volgen.

FF later was Erik plots weer Viking (in dol enthousiasme sprak iedereen dat engels uit) & kon hij ons allemaal aan.
'Hé Quint, armpje drukken?' vroeg-ie, z'n hand al uitgestoken over de bar. & Quint reageerde alsof ze beiden nooit verveeld ervan zouden raken.
Of we gingen barsurfen, waarvoor Quint de muziek op zeer luid zette & Erik & z'n gevolg de handen aan de andere kant van de bar vasthaakten om op de golven van de muziek te surfen.

Iedereen wilde Viking zijn, maar slechts Erik had er 't postuur voor. & De nonchalance om er in te geloven. Vooral als de plastic viking-helm tevoorschijn werd gehaald. Met hoorntjes aan beide zijden.
Eigenlijk wilde iedereen Erik zijn, maar dat was wel heel veel gevraagd, want dat moest je kunnen overleven. Om laat in de nacht je helm aan de barman te geven, te vragen om 'm te vullen, in 1 teug leeg te drinken & weer doodgemoedereerd verder te hangen aan de rand van de bar. Op 't randje van omvallen. Dat was niet ieders lichaam vergund.
Hij speelde dronken te zijn of hij was 't. & Onder alle omstandigheden was Quint de enige die invloed op 'm had. Dan werd er weer wat nuchterheid ingeblazen.

'Hé, kijk uit, hè. Want ik pak je op & ik gooi je weg!' Waarbij z'n handen een luchtige wegwerp-beweging maakten. Dus hield je je mond & werd er daarvoor in de plaats luid gelachen. Je kon je nl voorstellen dat-ie er toe in staat was. Lichamelijk dan, want buiten je stevig vastpakken deed-ie niemand kwaad. Erik was een lieve Viking.

'VIKINGS,' weerklonk er dan plots luidkeels door de Bliksem. Een enkele maal liet Quint 't licht van de bliksemschicht aan 't plafond door de tent heen gaan, om de oerkreet van Erik te vergezellen. Of die van Quint zelf. Quint was de enige andere Viking waar Erik aan geloof aan hechtte.

Voor z'n 27e verjaardag kreeg Erik een bloemenvaas bier. Eindelijk. Hoe vaak had-ie Dennis, de eigenaar, & de barmensen wel niet verzocht om zo'n lekker groot glas bier? Op z'n 27e kreeg Erik 't dan eindelijk, ik geloof van Dennis zelf. 't Mooiste kado dat-ie ooit had gehad, beweerde hij.
In 2 minuten had-ie de 2 liter op.
De rest van de avond liep-ie rond met z'n vaas. Al dan niet gevuld. Nooit helemaal, want hij had er altijd wel de kop vanaf gedronken.

Quint & Erik waren eigenlijk met korte zinnetjes aan 't smijten, die meteen de stemming er in konden brengen.
'LOL MAKEN!'
& Iedereen wist dat-ie wild moest gaan applaudiseren & absurd lachen & joelen.

Ze hebben vast veel lol gehad met z'n 2-en in Spanje, in gezelschap van nog 2 andere jongens uit de Bliksem-scene, maar daar hoor je Quint niet over. Ik ken slechts 't verhaal van die laatste nacht.

Ze waren uit de kroeg gekomen & onderweg naar de tenten. Langs de kant van de weg ging Quint nog ff liggen in 't gras. Beetje uitrusten met z'n ogen dicht.
'Hé, Quint, ik ga in die paal klimmen.'
'Doe dat nou niet, da's gevaarlijk.'
'Quint, zie je hoe hoog ik ben?'
'Nee, ik heb m'n ogen dicht. Kom er nou uit.'
Slechts gehijg van een klimmende Erik.
'Kom er nou uiuit!'
Vervolgens een soort van xplosie.

Erik werd geëlektrokuteerd door de hoogspanningskabels waar hij te dicht bij in de buurt kwam. Hij viel, plat op z'n gezicht. Quint wist meteen wat er aan de hand was.

Erik werd net zo oud als Jim Morrison.

We dromen nog steeds van oppakken & weggooien in Zijperspace.

vernietigingsdrang

Men is bezig mij te vernietigen. & Dat ik dat voel ligt volledig aan mij.
Daar kan nog wel wat bovenop: alles wat fout gaat, ligt aan mij. Bovendien heb ik een kuthumeur. Zegt men mij dan. Geen van mijn daden wordt goedgekeurd, alles is anti-produktief.

Als ik iets vraag wordt 't tegenovergestelde uitgevoerd. Vraag ik om hulp, dan heeft men geen tijd, word ik niet gehoord of voert men 't anders uit. Zodat ik 't toch alleen moet oplossen.

Ik leef teveel in mezelf, alles draait om mij; er is niet veel meer dan ik. Gaat er iets fout, dan reflekteert 't direkt bij mij naar binnen. Niet zomaar. Nee, 't voelt alsof dieper & harder naar binnen niet kan.

Zonder dat men 't weet misschien, is men bezig mij te vernietigen. Er blijft geen keus meer over dan kleiner worden, terugtrekken, minder voelen. Tot er niets meer overblijft.
Af & toe voel ik de opluchting mezelf van vroeger terug te vinden als de grenzen van eindeloos repetitief met elkaar omgaan ff niet worden gehanteerd. Dat wordt over 't algemeen snel afgestraft, want je dient wel in 't zelfde stramien door te gaan.

Ik heb geen zin meer om te strijden, zeker niet om iets waar niet om te strijden valt. Ik ben veel te moe van mensen die conclusies trekken, zonder een poging te ondernemen zichzelf op de hoogte te stellen. Slechts wantrouwen heerst, geen onbekommerdheid. & Vooral impulsiviteit wordt bestraft.

Terwijl Zijperspace slechts bestaat uit impulsieve erupties.

classificatie

Ik probeerde m'n nieuwe collega uit te leggen bij welke situaties ze op moest letten. Dat ze bijv niet te veel wisselgeld verliest aan pillendealers die hun klantjes van groot geld terug moeten geven. & Voor dat doel een blikje bier met een biljet van 50 proberen te kopen.
Ik wees naar de overkant, waar op dat moment een groepje voorbijtrok, duidelijk op jacht naar een volgende score.
Ik herken ze in 1 oogopslag, zonder er over hoeven na te denken waaraan ik ze herken. Ook als ze zich nog aan de overkant bevinden. 't Lijkt een soort intuïtiviteit te worden: er komt 1 de winkel binnen & ik heb onmiddellijk enkele bijpassende scenario's in m'n hoofd klaar, waardoor ik sneller op de situatie kan anticiperen.
Moet ik beter opletten, terwijl ze richting ijskast lopen; zal ik ze net ff sneller helpen, zodat de andere klanten er geen last van hebben; is negeren een betere optie, ze moeten natuurlijk niet denken dat ze heer & meester op mijn terrein zijn; of zal ik 't spelletje spelen dat ik totaal geen wisselgeld heb, & m'n kassa niet leegraakt?

Ik onderscheid de minder welgestelden (ik heb nog steeds geen verzamelnaam voor de zwervers, alcoholisten, junks & pillendealers gevonden) net zo makkelijk van de 'gewone' klant als, om maar wat te noemen, de deense toerist van de amerikaanse. De deen loopt minder plompverloren de winkel in & heeft vaak een wat meer gekromde rug in z'n houding tegenover een vreemde, terwijl de amerikaan je overdondert door z'n aanwezigheid. Maar op die kenmerken let ik al niet meer, ik herken ze bij binnentreden.

Waarom zie ik dat de man een zwerver is, vroeg ik me af op 't metrostation Wibautstraat? Hij heeft een baard & hij mompelt een beetje in zichzelf, maar dat omschrijft nog niet de zwerver. Bovendien waren z'n schoenen gelakt, z'n lichtbruine ribbroek was brandschoon & de combinatie van kleren voor mij een teken dat de man zich met smaak kon kleden. & Ondanks dat ik de man nog niet eerder in m'n leven had gezien, zeker niet in de omgeving van m'n werk, wist ik dat-ie dakloos was.
Was 't de plastic tas, waarin een doos voor audio-apparatuur leek te zitten? De wantrouwende blik als ik bij m'n onderzoek plots zijn ogen ontmoette? De onzekerheid in z'n gehele gestalte?

Ondertussen zaten we in de metro richting station. Beide bleven we bij de deuren staan. Met een schuinse blik kon ik al z'n gedragingen aanschouwen, zonder dat 't opviel voor mede-passagiers.
Er schoot 'm iets te binnen, want plots begon-ie in z'n colbertje te wroeten. Hij miste iets, of wilde iets controleren. Uit z'n broekzak haalde hij uiteindelijk een klein stapeltje papiergeld tevoorschijn, die hij snel op hoeveelheid controleerde.
Bij de beweging van z'n hand uit z'n zak kreeg ik m'n bewijs voorgeschoteld. Er liep een scheur over de zijnaad van de broek, van vlak onder z'n broekriem tot iets boven de knie. Door 't frummelen viel de scheur wijd open & werd 't niet meer bedekt door 't colbert. Een glimp van een vale, bedompte, groezelige spijkerbroek kon ik waarnemen.

De waarheid dient men soms te bedekken in Zijperspace.

morpheus

Plots een ontoelaatbaar geacht moment van slaap, ontiegelijke behoefte aan slaap. Op een tijdstip waarop ik normaal m'n 3e leven van de dag ga leven, mezelf vaak moet dwingen de slaap te vatten. & Een uur later pas een boek pak, opensla in bed, & na 5 minuten versuft opzij leg.

Juist nu zou ik alle boeken willen lezen, achterover gelegen in bed, m'n hoofd omhooggeduwd door m'n 2 kussens. Urenlang lezen, de informatie bekomen, die verslavende informatie, die tot niets dient dan 't stimuleren van geheimzinnige activiteiten daar diep weg in dat hoofd van mij. Of de avonturen beleven, wijsheden eigen maken, diepzeeduiken in andermans stoffig zijn in literatuur vervat.

Ik word echter weggetrokken. De wimpers worden omlaaggeslagen door een onzichtbare hand. Terwijl m'n ledematen danig te lijden hebben onder de zwaarte van de kracht die ons op aarde houdt. Bovendien ontstaat er een vertraging van gedachtes, die wanhopig pogen de tekst tot een godsvruchtig & geïnspireerd geheel te maken.

Maar nee, dit geheel van datgene wat men mijn persoon noemt, de verschijning heeft van dit ik, moet z'n verlies erkennen. De boeken dienen uitgesteld, voor de zoveelste keer; de toorn van heer Vaak doet zich gelden & dwingt mij m'n oor te ruste te leggen.

Ik zal echter vechten tot 't laatst; een boek, toch een boek, ter hand nemen vlak voor 't betreden van de trap omhoog, in stille hoop enkele bladzijdes te kunnen consumeren.

Voordat Zijperspace weer voor enkele uren onbereikbaar zal zijn.

cyborg

Transforming Obedient Neohuman Zoned for Infiltration and Justified Peacekeeping

(met dank aan Bob 'Being Optimized for Battle' Mijnkopthee)

Daarom is 't dus altijd zo vredig in Zijperspace.

heuptasje

Ik heb ze eindelijk gevonden, m'n laatste niet-€-biljetten. 't Zat verborgen in een heuptasje. & Dat wist ik al meer dan een jaar wist. Ik wist alleen niet meer waar ik 't heuptasje moest vinden.

Heuptasjes van Carl Denig zijn zeer geschikt voor vakanties, zoals waarschijnlijk eenieder weet. Veilig in de grote steden; geen zakkenroller die bij mijn heuptasje komt, laat staan door de rits ervan weet te dringen. Bovendien gemakkelijk bij 't dragen van een rugzak, want de portemonnee zit niet in de weg van de steunen om de middel ervan, of misschien wel juist andersom. Terwijl 't heuptasje immer bij de hand is, voor beide handen beschikbaar.

Heuptasjes zijn niet geschikt voor 't bewaren buiten de vakanties. In ieder geval niet bij mij. Die raken vermist, want hebben een camouflage-kleur, zijn te licht, zijn te dun & noem nog maar een andere onzinnige reden waarom men een heuptasje kwijt zou kunnen raken.

Totdat ik bedacht dat 't beter was al m'n vakantiespullen bij elkaar in een rek te bewaren. & M'n 2 heuptasje daar trouw de tijd doorbrengt buiten de vakanties. Niks aan 't hand; ik weet dat 't 2e heuptasje nog steeds daar te vinden zal zijn zogauw de komende vakantie zich aandoet. Heel liefjes schuilt 't daar in gezelschap van alle andere benodigdheden voor de volgende wandelavonturen. Wel zonder geld erin, dat mag 't heuptasje buiten 't seizoen niet herbergen.

Mijn 1e heuptasje vond ik een ½ uur geleden schuin onder een tafeltje, dat ik gister bij 't bezoek van m'n ouders voor 't 1st in 2 jaar heb verplaatst. Door 't verschuiven van 't tafeltje moet 't tasje eronderuit tevoorschijn zijn gekomen, ondanks dat 't geklemd zat tussen 5 centimeter hoge plaat hout, 4 poten & de vloer. 't Vond dat, nu de invoering van de € was volbracht & 't ondertussen schier onmogelijk is belgische franken & duitse marken in Nederland te wisselen voor klinklare waardebezittende munten, z'n aanwezigheid in dit huis wederom kenbaar moest maken. Incluis de inhoud.

Ik heb meerdere keren 't huis ondersteboven gegooid, wanhopig hopend op 't laatste moment voor vertrek naar België nog een xtra zakcentje te kunnen meenemen. Of vlak voor de invoering 't denken te kunnen meegeven aan een vriendin, die kontstant internationaal geld nodig had & dat liefst voor een gunstige-niet-bank-wisselkoers wilde verkrijgen.

3½ maand te laat laat 't heuptasje z'n koppie zien, waarbij ik 1st denk: 'Wat is dat voor iets geks dat daar tevoorschijn is gekropen?' Maar al snel deze gedachte weet om te buigen in: 'Godver, jij vermaledijd etterig rot-heuptasje; waar was jij al die tijd?'

Heeft er nog iemand behoefte aan 2 antieke briefjes van 500 frank of 1 van 10 DM?

Men verwacht geen getr€m geld dat geen geld is in Zijperspace, maar 't voelt wel zonde.

afkeuring

Hier stond ong 7 uur lang, afgelopen nacht dus, een kwaad stukje over m'n broer & schoonzus die 't maar niks vinden dat ik stukjes betrekking hebbende op m'n familie schrijf & op m'n weblog plaats.

Ik ben nog steeds kwaad.

Maar 't is voor de rest de aandacht niet waard vanuit Zijperspace.

vuilniszakken

Zoals ze daar 's morgens
op de stoep tegen elkaar
aan geleund warmte zoekend
in hun plastic jassen
staan te wachten, grijs,
vormeloos, vol afgedankt
leven, tegelijk broos
en weerloos. Je zou ze
weer naar binnen willen
halen, je ouders
wachtend op de bus.


(Victor Vroomkoning)

(met dank aan Theo)
Theo moest zo af & toe aan bovenstaand gedicht denken, in situaties & omschrijvingen van gebeurtenissen mbt m'n ouders. & Dan vooral m'n vader. 't Is zo treffend, dat gevoel. Theo & ik zien ze al staan in gedachten. & Inderdaad, ze mogen nog niet mee van ons. Nog ff blijven, ook al heet 't dan broos & weerloos. Laat ons nog maar een tijdje aandacht aan ze besteden.

De vormeloze zakken worden nog niet afgedankt in Zijperspace.

sporen

Ik heb 't toiletmatje met mijn profielzolen besmeurd met happen aarde uit de tuin, tekens van de noeste arbeid die ik daarin verrichtte, terwijl m'n vader z'n after-lunch dut deed. Wat losse takjes liggen her & der verspreid door de gang: delen van 't tuinafval dat ik in de verzamel-container probeerde te dumpen.

M'n vader had 't dekbed nodig om 't warm genoeg te krijgen voor z'n middagdutje. Met de kussentjes ligt 't nu keurig uitgestald op de bank naast de tv. 't Toiletpapier hing bijna tot aan de grond naast de pot, de rol slechts voor de helft hangend aan de closetrolhouder. Ik weet dat 't komt door een licht gebrek aan controle over z'n lichaamsbewegingen.

De aanwezigheid van m'n moeder zou je niet kunnen traceren, als je niet wist dat 't vouwen & uithangen, 't afwassen & laten uitdruipen op een schone aanrecht niet door mij geïnitieerd kan zijn.

Elke gebeurtenis is aanwijsbaar aanwezig in Zijperspace.

cocktail trio

Een mooier='mooier' plaatje was='was' niet te='te' vinden van='van' de 3 mannen. gaarne='Gaarne' suggesties voor='voor' een beter='beter' alternatief op='op' internet.

Ik zou 10-tallen andere nrs kunnen laten horen. Met allemaal dezelfde herinneringen. Hoe mijn vader 1 van de platen vroeg in de avond of anders op de zaterdag- of zondagmiddag op de pick-up legde. & We met z'n allen mee mochten genieten.

Ik heb 't 'm vanmiddag nog gevraagd, maar hij wist 't eigenlijk niet meer.
'Zeg Pa, je had toch alle platen zo'n beetje van het Cocktail Trio?'
M'n moeder had 'tzelfde idee.

Het Cocktail Trio was minstens zo populair bij de kinderen als bij Pa. Als we 'm lief aankeken mochten we 1 van de platen lenen & op onze eigen kamer draaien, maar liever in de huiskamer. Zodat hij zag wat ermee gebeurde.
'Wel de plaat in de juiste hoes terug. & Als je 'm opruimt op dezelfde plaats zetten als waar je 'm vandaan hebt gehaald.'
Op onze kamer zongen m'n broer & ik alle liedjes mee. Probeerden we 't al playbackend bij te houden.

Waarschijnlijk vond hij 'Batje Vier' nogeneens zo'n fantastisch nr, want hij hield nou 1maal niet van bier. Hooguit een borrel aan 't eind van de avond.
Hij had 't drinken van bier afgeleerd na een bezoek aan de Heineken Brouwerij in z'n jonge jaren. Zoveel van 't gratis aanbod genoten dat-ie waggelend buitenkwam.
Meer wist-ie niet te vertellen over 't voorval, want hij wist niet hoe hij uiteindelijk was thuisgekomen. Waarschijnlijk heeft-ie de nacht in Amsterdam doorgebracht. Ergens op een bankje.

Een geluk dat je niet alles van je vader erft, bedacht ik me vanmiddag tijdens 't luid mee 'Neeneeneenee'-en.

We zijn nog naarstig op zoek naar een mogelijk bankje ergens in Zijperspace.

bouwen

M'n huid geneest nog elke keer van snijden in huid,
nadat de mesjes scheren over & in
ipv alleen maar over, zodat ik moet,
nou ja moet, 't gebeurt me in ieder geval,
me heropbouwen, elk steentje op de juiste plek gelegd.
Er is iets weg, daar moet iets voor in de plaats.
Nou kan ik grote droge beelden bouwen,
maar daar is geen bloed, van
levende schalen & juiste verhouding.
Zo ontwerp ik mezelf een verhaal over anderen,
die zij hebben helpen denken, & ach,
dat is ook overdreven. Men heeft mij verward,
of misschien wel deskundig, verteld over
eigen wedervaren.

& Zo luister ik als ieder ander
Bij gebrek aan notie, van niets gewaar.

Is 't daarom dat Zijperspace......

bezoek

Ik moet vroeg naar bed. M'n ouders komen morgen. Een bezoek dat ik nog tegoed heb van m'n verjaardag van vorige week.
Waarschijnlijk weet m'n vader 't zelf nog niet op dit moment. 't Wordt 'm pas morgenochtend verteld dat hij & m'n moeder deze kant op gaan. Anders maakt-ie zich veel te druk.

't Is een onderdeel van Parkinson, dat drukmaken. Er tegen opzien de veiligheid van thuis te verlaten.
Als-ie 1maal begonnen is aan 't 'grote avontuur' vermaakt-ie zich vaak uitstekend (zolang m'n moeder er maar bij is). Daarom verzwijgen we soort uitstapjes liever van te voren. Dan kan m'n vader zich pas druk maken vanaf 't moment dat m'n moeder morgenochtend vertelt dat-ie op moet schieten, omdat de trein zo zal vertrekken.

Ik moet vroeg naar bed. M'n huis moet er goed uitzien, misschien voelt-ie plots die trots van weleer.
& Ik moet boodschappen doen, zodat ze de lekkerste lunch in jaren zullen hebben.
& Ik moet fit zijn voor een wandeling die ons ver gaat voeren. Niet ver in afstand, maar ver in van binnen.

Want ik mag 't niet denken & toch doe ik dat wel.
Want er komt ooit een eind aan & alles wat van minder belang leek wordt allengs van zwaar gewicht.
Want misschien is 't de laatste keer & stel dat ik daar geen rekening mee had gehouden.
& Ik mag niet zo denken, maar misschien is 't zo wel.

We verwachten hoogstaand bezoek in Zijperspace.

gymmen

't Feit dat m'n vader direkteur was van de Lichtbaak, een middelbare school voor meisjes, had zo z'n voordelen. Nadelen waren er natuurlijk ook, maar die wogen zeker niet op tegen 't grote voordeel van de gymzaal.
Als m'n vader op zondag nog wat te doen had op school, bestond er een kans dat we meemochten om ons in de gymzaal een tijdje te vermaken. Dat konden we urenlang volhouden door alle toestellen, alle ballen, alle knotsen, alle touwen, alles wat voorradig was tevoorschijn te halen. We speelden basketbal, apenkooien, trefbal, kegelvoetbal, we stoeiden met elkaar, maakten salto's, sprongen van 4 meter hoog boven op de dikke mat & klommen overal in wat dat enigszins toeliet.
Als we alles maar weer netjes opruimden voor 't verlaten van de school.

Dat was iets wat niemand had in onze omgeving: een gymzaal op zondagmiddag tot z'n beschikking. We waren de enige kinderen die zo'n grote speelplaats hadden, met zoveel mogelijkheden. Niet dat we andere kinderen daar jaloers mee maakten; 't was iets wat we als iets speciaals bleven beschouwen, juist omdat m'n ouders niet altijd de mogelijkheid gaven de zondagmiddag daar te gymmen.
In ieder geval wel op de verjaardagen: dan mochten alle vriendjes & vriendinnetjes (hoewel we die bijna nooit hadden, behalve dan 't buurmeisje) mee naar de gymzaal op de Lichtbaak.
Veel leuker dan bowlen of zwemmen of urenlang bij iemand thuis stomme spelletjes spelen.

M'n oudste broer bedacht op een gegeven moment een truuk. Hij vouwde een papiertje dubbel, vroeg aan m'n beide ouders hun handtekening op 1 zijde te plaatsen, liet alle broers hun naam er aan toevoegen & schreef vervolgens op de andere kant:

Aldegenen die dit ondertekenen vinden dat de familie Zijp vandaag moeten gaan gymmen op de Lichtbaak

& We mochten die middag gymmen.

Ik kon niet van de touwen afblijven. 't 1e Wat ik deed was de touwen uithalen, zodat ze midden in de gymzaal hingen. Meteen klom ik er in. Om vervolgens van touw naar touw over te pakken.
Ik ben nooit iemand tegengekomen die sneller klom dan ik. Op school was ik altijd als 1e bovenin 't touw. Mocht iemand onverhoopt toch een voorsprong hebben, dan haalde ik de persoon wel in bij 't roetsjen naar beneden. Dat kostte me wel 'ns brandplekken op m'n hand, maar men mocht me nou 1maal niet verslaan op mijn specialiteit.

M'n leraar was op een gegeven moment erg trots op Romeo, die halverwege de 5e klas aan ons toegevoegd werd. Hij werd de enige kleurling in de klas; hij was afkomstig uit India of iets dergelijks. Volgens meneer van Balen, de patserige vent, kon Romeo verschrikkelijk goed klimmen in de touwen, want hij had 't geleerd in de bananenboom.
Dat moest getoond worden tijdens de gymles. Romeo liet een totaal andere techniek zien op 't gebied van touwklimmen: hij zette 't touw vast tussen z'n 2 grootste tenen, om zodoende houvast te hebben.
Ging helemaal niet snel, vond ik, maar dat mocht ik niet laten zien. Zo was meneer van Balen wel: iets waar hij trots op was, mocht niet van 't voetstuk gestoten worden.
Mooi dat Romeo niet bij me kon komen tijdens 't apenkooien, toen ik in 't touw tegen 't plafond aan zat.

Alles moest opgeruimd aan 't eind van de zondagmiddag. Dat betekende dat Pa ons wel 'ns terugriep als-ie de zaal had gecontroleerd. Met tegenzin schoven we de bok dan nog aan de kant, maakten de touwen vast, borgen de ballen op in de kast, raapten de rode & gele lintjes op in de mand, sjouwden de banken op hun plaats. Niets mocht er op duiden dat we er een zooitje van getrapt hadden.
Terwijl Pa de laatste kopietjes aan 't draaien was, speelden wij nog een potje boompje-verwissel met de pilaren in de hal van de school.

't Leven is paradijs met een gymzaal in Zijperspace.

lekker & vies (3)

Er was niemand die patat kon eten als ik. Ze schoten er achter elkaar in. Daar had ik dan ook m'n beide handen voor nodig. 't Was eigenlijk als lopende band-werk: als 1 produkt met de juiste aanpassing was afgeleverd moest de aandacht alweer gericht zijn op 't andere produkt die dezelfde weg af moest gaan leggen. Dat betekende bij mij dat 1 stuk patat met de linkerhand opgesmukt met een likje mayo zich riching mond begaf, terwijl de volgende ondertussen dezelfde versiering kreeg met de rechter, om vervolgens ook dezelfde weg af te leggen.

M'n moeder riep dat ik niet zo moest schrokken, maar ik ging na een korte pauze gewoon door met 't snelle tempo.
'Rustig eten, anders haal ik je bord weg,' wat ff later inderdaad ook gebeurde.

Patat was nou 1maal 't lekkerste goedje dat er was. Elke zaterdagmiddag uit de eigen frituurpan bereid door m'n moeder. (Later mochten we natuurlijk wel meehelpen, graag zelfs, want dan had m'n moeder eindelijk 'ns vrij uit de keuken). Met mayonaise & ketchup, waarbij we later de uitjes voor 'patat speciaal' (!) ontdekten.

We kwamen vaak van de padvinderij af, waar we 's zaterdagochtends acte de présence gaven. Moe & hongerig van 't geren & gevlieg, wat elk goedgeaarde welp behoort te doen op zo'n ochtend, kwamen we rond ½ 1 thuis. Alwaar we moeder moesten stimuleren toch 'ns die frituurpan op te zetten.

Nee, we noemden 'm de patatpan. Pas toen de kroketten & fricadellen in zwang kwamen, werd de naam veranderd in frituur. Hij was helemaal zwart, zoals in die tijd alle frituurpannen waarschijnlijk waren, maar 't leek wel een geblakerd zwart. Vet aan de buitenkant, van 't spetteren als de patat erin zakte. De hele week stond-ie buiten onder een afdakje, & op zaterdag werd-ie binnengehaald. 't Regenvocht werd afgegoten & hij mocht op 't vuur gaan staan.

We hadden ook een speciale pan waarin de patat op tafel werd gezet. Als-ie nog bestond zou ik 'm uit 1000-en herkennen, want dat was de pan waarvoor we naar de zaterdag toeleefden. Er ontstond in de loop der jaren een klein gaatje in de bodem, maar de pan hield 't nog wel. Tenslotte was de zaterdagse patat 't enige waarvoor-ie gebruikt werd.

Theo woonde op een gegeven moment op zichzelf, ong 500 meter verderop in de straat. Speciaal voor de zaterdagse patat zorgde hij dat-ie vanaf 1 uur in 't ouderlijk huis aanwezig was. Ik zei al: 't was een lekkernij. Niemand die dat wilde missen.

Ik at te snel. De patatten liet ik 1 voor 1 bij me naar binnen gaan. 't Was een sport. Hoewel ik dat op dat moment misschien niet dacht. Zo zal 't waarschijnlijk wel zijn overgekomen. Toen m'n ouders me verboden op die manier te eten, vond ik er stiekem iets anders op: ik propte gewoon enkele patatten tegelijk in m'n mond.

Later bedacht ik me dat 't misschien gelegen heeft aan de grote concurrentieslag die je onderling hebt in een groot gezin. Alle 6 wilden we zo snel mogelijk zo veel mogelijk eten. Wie niet snel was, had de kans minder te krijgen. Als je niet uit jezelf de gehaktbal uit de pan pakte, had je de kans dat je uiteindelijk de kleinste kreeg (daarom moest m'n vader altijd 't vlees verdelen).

M'n vader heeft 't op film gezet. & Juist door 't op die manier te bekijken lijkt 't alsof m'n mond niet leeg is als de volgende er alweer inkomt. 't Gebrek aan geluid bij de film beaccentueert dat nog eens te meer.

De frituurpan wordt node gemist in Zijperspace.

20:26 15/04/02

Ik sta zinloos vroeg te wachten op de trein. Had nog zeker enkele minuten bij m'n moeder in de auto kunnen blijven zitten.
Er is geen lust aanwezig om bij de mensen in 't wachthokje te staan, liever sta ik in de miezer. Voor me uit starend. Onder m'n pet. & Die weer onder m'n capuchon. Zodat de nattigheid m'n ogen niet kan bereiken. Die ook nog 'ns afgeschermd worden door m'n bril.

Nog zo'n bollenveld ligt daar voor me. Een waterkanon spuugt water alle kanten van 't veld op. 't Zal wel nodig zijn, denk ik, ook al komt er behoorlijk wat vocht momenteel uit de lucht vallen.
Hoe nuttig is 't veld zelf, dat slechts schijn produceert? Geen blijvende waarde, geen voeding, slechts een momentum wordt daar gekweekt.
De bussen komen op de halte aan de andere kant van 't station aan. Blijkbaar om de arriverende reizigers op te pikken. Voordat de trein daar is, vertrekt echter de 1e bus al.

In de verte schijnen de oranje energie-besparende lantaarnpalen. Achter die oranje lichten ligt de buurt, de straat, 't huis, waar ik de langste tijd van m'n jeugd doorbracht. Niets daarvan is te zien. 't Is ik & 't station.

& De reis richting Zijperspace.

20:21 15/04/02

Ik word bij 't station afgezet door Ma. Veel te vroeg, maar dat komt door m'n altijd aanwezige onrust voor 't op tijd aankomen. Dus praten we nog wat.
'U had net gehuild toen ik binnenkwam, zag ik.'
'Ik had nog ff met Pa gepraat. Wat hij van 't gesprek vond & hoe-ie over de oplossing dacht.'

's Middags aan 't tafeltje in de Kamer had ze haar teleurstelling al enigszins geuit. Ze had graag gewild dat m'n vader zou vechten & 't niet klakkeloos zou aannemen.
'Ik vond 't juist heel mooi,' breng ik er tegenin, 'ik had verwacht dat Pa 't er helemaal niet mee eens zou zijn. Dat 't 'm zou overvallen.'
'Maar Pa & ik zijn er al een tijdje mee bezig, hè. We hebben al div gesprekken achter de rug. & Natuurlijk die testjes. We hebben 't er al over gehad.'

'Hoe dacht Pa er dan over toen u weer thuiskwam?'
'Hij vond dat 't dan maar moest gebeuren. Dat snap ik niet. Ik stel me zo voor dat ik dat niet zou hebben. Dat ik zou willen blijven vechten. Maar hij laat alles maar over zich heen komen.'

Ik ben niet zo van 't aanraken. Ik ben daar niet zo goed in, heb altijd 't gevoel dat ik 't aanraken verkeerd doe.
M'n hand reikte als vanzelf naar m'n moeders nek. Ik aaide kort over heur haar. Een xtra kus had er ook nog wel ingezeten, maar de weg naar buiten had ik al ingezet.

Als je 1maal de stap gezet hebt, ben je al verder in Zijperspace.

15:50 15/04/02

M'n moeder & ik gaan ff naar eetcafé de Kamer, oftewel bij m'n broer langs. Quint moest z'n zaak al snel na 't gesprek weer opengooien. 't Is echter maandag; hij heeft niet al te veel klanten. We kunnen met z'n 3-en aan een tafeltje gaan zitten. We evalueren 't gesprek kort. M'n moeder praat, Quint praat, ik praat, m'n moeder drinkt koffie & wij 2-en bier.
Daarna gaat m'n moeder op huis aan & Quint & ik drinken nog ff verder. Zo is 't als je thuis in Den Helder bent.

2 Bekenden van vroeger zijn binnen.
Zwarte Herman heeft zich blijkbaar net niet kapot gedronken te hebben, want kan nog zonder zichtbare problemen een maaltijd nuttigen. Z'n motoriek is echter geheel gestoord.
& Richard, kunstenaar, m'n ex-collega van de tijd dat ik in de enige koffieshop van Den Helder werkte, is er ook. Hij zit bij ons aan tafel. Die is te diep gedoken in z'n eigen materie, want kan niet stoppen als je maar ff vraagt hoe 't met 'm gaat.

We leven hier in 't verleden, omdat de toekomst maar niet dichterbij wil komen. Praten over die toekomst wil me maar niet lukken als ik in Den Helder ben. Bij anderen lukt dat nog minder.

Richard praat door, oa over de Serapion Brothers, een zogenaamd jonge kunstenaarscollectief, zijn initiatief, waarvoor ik jaren geleden 't manifest geschreven heb.
Yvonne, die er bij is komen zitten, praat over 't jongerencentrum waar we bijna allemaal voor werkten. Vrijwillig. & Over de mensen daarvan die ondertussen zijn overleden.
Quint brengt de festivals van lang gelee te berde. Zijn geheugen verslaat de mijne met verve, want met gemak weet-ie te vertellen waar ik ooit ben geweest.
Gerard treedt binnen. De muziek van weleer komt nog uitvoeriger ter sprake.
Remco & Remco komen verslag doen van hun cd-inkopen & tonen nog net zo te kunnen drinken als vroeger.

't Lijkt als in een mist, waarin alles beklijft, want door 't gebrek aan zicht schijnt 't dat er geen ergens anders is.

Ik moet me losrukken van 't gezelschap. Weg uit dromen van toen. Ik moet terug. In ieder geval terug naar m'n ouders. Ik zou bij ze eten. Om 6 uur word ik verwacht.

Ik ben al op de weg terug naar Zijperspace.

13:15 15/04/02

We praten met Henk, de man die er verstand van heeft. Hij legt uit dat hij zo'n beetje een regisseursfunktie heeft, speciaal voor 't trajekt dat een beginnend dementerend persoon moet afleggen. De juiste keuzes moeten gemaakt worden & hij begeleid de paden die betreden moeten worden.

M'n moeder was bij thuiskomst na afloop van m'n verjaardag danig teleurgesteld. M'n vader bleek die avond niet meer gegeten te hebben dan 3 beschuitjes. Terwijl ze 'm dagenlang instrukties had gegeven over z'n avondmaaltijd. 't Geld lag klaar, 't briefje met de beschrijving waar-ie z'n loempia moest halen was ook volledig & begrijpelijk.
& Toch at m'n vader die avond niet meer dan 3 beschuitjes.

De meningen lijken verdeeld over hoe we tegen dat soort verschijnselen moeten aankijken.
'Waarom ongerust als m'n vader evengoed een oplossing vindt door beschuitjes te gaan eten?'
M'n moeder vindt die positiviteit niet zo terecht. Krijgt tranen in de ogen van de herbeleefde emotie.
'Maar Moe vindt 't gewoon niet leuk dat ze Pa niet kan achterlaten, omdat-ie dan niet gezond voor zichzelf kan zorgen.'

Henk legt uit dat m'n vader in ieder geval voor een periode van 6 weken in dagbehandeling zou moeten. Dat dat in ieder geval beter is, want dan kunnen ze onderzoeken hoe hij er aan toe is & wat voor begeleiding hij nodig heeft. Hij is dan 6 weken in onderzoek, verklaart Henk.
'Maar 't ligt aan u,' legt-ie m'n vader voor, 'of u dat inderdaad wilt of juist niet.'
'Als Pa de beslissing moet nemen,' zegt Franchet, 'dan duurt 't misschien nog wel een jaar.'

'Ja,' zegt m'n vader plots, een kwartier verder, ten teken dat-ie zich er aan overgeeft.
'Zullen we 't dan maar proberen?' wordt de bijbehorende vraag gesteld door Henk.
'Ja,' herhaalt-ie, 'als ik dan maar niet achter slot & grendel ga. Dat ik opeens achter de tralies zit.'

'Is er een wachttijd voor m'n vader?' wordt er gevraagd.
'Dat weet ik eigenlijk niet. Maar 't is momenteel niet zo druk in Den Koog, dus waarschijnlijk kan hij snel opgenomen worden.'
Henk neemt nog wat details door met de groep van zoons, schoondochters & moeder. Iedereen is bezorgd op z'n eigen manier, maar er wel over eens dat dagbehandeling de beste oplossing voorlopig is.

'Proberen,' horen we Pa plots concluderen.

Een heldere lucht hangt boven Zijperspace, die somber voelt.

11:52 15/04/02

Sommige dingen gaan zo snel voorbij, dat 't geen moeite koste er afscheid van te nemen.
De kaalgeschoren velden, omgewoeld tot grijze pokdaligheid, waar geen leven spontaan in durft aan te vangen, staan in schril kontrast met de fleurige wellevendheid van de nog niet geoogste bloemen op de bollenvelden. Maar ook daar zal de dood snel toeslaan.
Dit in 't achterhoofd is 't makkelijk die tijdelijkheid zonder rouw te aanschouwen. Want ach, dit gaat zo snel, dat 't afscheid reeds bij de knop is ontloken.

Zoveel anders dan de huidige processen in Zijperspace.

11:27 15/04/02

Boards of Canada is een roadmovie. Ik leer 't onderweg in de trein eindelijk waarderen.
Ik zie de horizon wegsnellen. Bosschages spelen oog open/oog dicht tijdens 't voorbijschieten. Knipperend verschijnt verdwijnt 't staande groen. De gepasseerde huizen vormen de reis van vluchtig baksteen & wegvallend rood.
& Als een ruis begeeft 'Geogaddi' zich verder op weg. 't Kan niet te lang bij station Alkmaar stilstaan. Nog méér vergezichten zullen vervaagd verleden moeten opleveren.

We komen nader tot later in Zijperspace.

11:16 15/04/02

Naast de deur, die heen & weer klappert omdat we in Castricum tot stilstand worden gebracht, hangt in digitale letters de eindbestemming van de trein.
'Hé, dat is van mij,' denk ik altijd als ik plots 'Den Helder' ergens zie staan. Alsof men 't speciaal heeft opgeschreven om mij aan te spreken. Hoewel ik al jaren in Amsterdam woon & niet van plan ben dat te verlaten, heb ik dat niet zo sterk met die naam.
Aan Den Helder mogen mensen niet komen, hoewel ik 't een afschuwelijke stad vind. 't Is of men een privaat deel van mij raakt als ze de naam uitspreken of 't ergens genoteerd staat. 't Is niet meer weg te denken uit m'n leven, als een levenswortel houdt 't zich verbonden aan mijn zijn.

Men raakt zodoende nooit ver verwijderd als men in Zijperspace is.

10:52 15/04/02

De trein vertrekt & neemt mij mee naar misschien wel de belangrijkste dag voor m'n ouders sinds hun ja-woord. Dit keer zijn echter al hun kinderen er bij aanwezig. Behalve Theo, die er niet voor vrij kon nemen.
Op zich al uitzonderlijk dat 5 zoons aanwezig zijn bij een gesprek die een man-die-er-verstand-van-heeft wil hebben met hun ouders. Misschien komt 't doordat we allemaal beseffen dat dit gesprek een stap is in een volgende fase van onze levens. Niet alleen die van m'n vader, niet alleen die van m'n moeder.

't Is een reis van 1 uur & 10 minuten. Met de disc-man nog wat korter. Met 't besef hoe belangrijk de dag is, is de reis in een mum voorbij.

We hebben geen notie van de tijd in Zijperspace, we nemen slechts notie.

hoogslaper (nacht 2)

't Is nog een beetje behelpen, daar hoog in de hoogslaper. Ik heb nog geen plankje om wat spullen kwijt te kunnen, zoals bijv een boek of een glas water. De wekker staat vooralsnog naast me. Alsof-ie m'n bedgenoot is.
Datzelfde gebeurt met 't boek als m'n ogen te moe zijn om verder te lezen. Tegen de opstaande rand naast me zet ik 'm neer, zodat ik er zo min mogelijk last van heb. 't Bed is groot genoeg, & ik beweeg blijkbaar dermate weinig, dat ik er niks van merk.

Ik zou natuurlijk ook uit bed kunnen stappen om 't boek weg te leggen. Dan zou ik ook 't licht uit kunnen doen, want de knop van 't grote licht zit niet binnen handbereik van 't bed. & Ik moet 't grote licht wel gebruiken, want een lampje heb ik ook nog niet kunnen installeren. Moet ik 1st weten waar 't plankje komt.
't Trapje dat ik moet gebruiken om 't bed uit te klauteren is een beetje wiebelig. Zo'n huis, tuin & keukentrapje dat los staat. Er komt nog een andere vaststaande trap, maar ook die laat nog ff op zich wachten.
Voorlopig dus vervaarlijk neerdalen. & Om risico te vermijden, doe ik dat zo min mogelijk. Vooral niet vlak voor slapen gaan, want dan let ik toch net wat minder op. Bovendien ben ik dan vaak te moe om zo'n trap te willen gebruiken.

Dus heb ik een lat gepakt, die eigenlijk moest dienen als steun voor m'n video-banden. Die ligt nu tussen 't matras & de muur. Net dat spleetje ertussenin. Hij is net niet langer dan m'n bed, dus geschikt om daar te leggen. Een perfekt gereedschap om vlak voor slapen gaan 't licht mee uit te tikken.

Zijperspace dient lichtelijk aangepast voor de nacht.

woede

Ik kom buiten om glazen op te halen. 't Is sluitingstijd, langzaamaan moet alles bijeen worden gegaard. Bovendien worden daardoor de mensen xtra gestimuleerd hun laatste glas snel te legen.

Zoals wel vaker staat er een grote groep ethiopiërs buiten. Voor velen van hen is de brouwerij de stamkroeg, of anders in ieder geval een belangrijke ontmoetingsplek.
Op 't moment dat ik op de groep toeloop, heft 1 van hen, de rug naar mij toegekeerd, z'n glas & laat 't enkele meters verder op de grond smakken.

Ik ben woest. Hoe haalt-ie 't in z'n hoofd glazen op straat kapot te gooien?
'Dat glas kost je 3,50,' meld ik 'm bits, '& als ik je zoiets nog 1 keer zie doen, dan ben je hier niet meer welkom.'
Z'n vrienden springen bij. Willen onmiddellijk 't bedrag voor 't glas betalen. Ik bedenk me dat ik per ongeluk de guldenprijs heb genoemd & verbeter 't in € 2,-. Ik krijg er 4 in m'n handen gedrukt.

Maar zo komt-ie niet van mij af. Zich een beetje door z'n vriendjes laten beschermen. Wie kan straks de boel opruimen? Dus ik roep een methode in die we wel vaker hanteren bij brokkenmakers: de vernieler ruimt op.
'Binnen kan je stoffer & blik halen, dan kan je 't opruimen.'

Waarschijnlijk zie ik er op dat moment uitermate woest uit, want alle ethiopiërs proberen me tot rust te manen, of me er in ieder geval toe te bewegen dat niet van 'm te eisen.
Ik wil niet dat ze me aanraken. & Ik wil ze vooral duidelijk maken dat m'n woede gericht is op de glazenwerper & niet op hun. Hij moet doen wat ik 'm zeg, want anders kan-ie opsodemieteren. Ze proberen me iets te zeggen, maar ik wil er niets van weten.
't Probleem is ook dat hun nederlands niet perfekt is & dat zogauw ze zich tot elkaar richten de communicatie onmiddellijk in hun eigen taal overgaat.

1 Van hen oppert dat hij 't wel op gaat ruimen. Ik ben 't er nog niet mee eens, maar kan geen bezwaar er tegen in brengen. Ik loop dus met de vrijwilliger richting deur. Gevolgd door een andere ethiopiër die mij nog ff wil spreken.

'Je moet begrijpen. Hij is een hele aardige man. Maar z'n vrouw is dood. Ze had een dikke buik, ze was zwanger. 't Kind zou komen, maar kwam niet. Net van de week gebeurd. Hij moest iets doen, hij was kwaad.'

Ik had m'n verontschuldigingen moeten aanbieden. Hoewel dat in deze situatie geen verplichting was. In zekere zin was 't vanzelfsprekend dat ik zo reageerde, dacht ik achteraf. Ik kon immers van niks weten.
Ik had echter moeten weten dat de ethiopiërs makkelijker elkander aanraken. Ik had niet zo afwerend hoeven reageren op hun pogingen mij mee te nemen naar iets verderop. Ik had niet zo rechtoverend hoeven staan toen er 10 handen mij tegelijk aanraakten, behalve die van degene die geworpen had.
& Ik had moeten weten dat een simpele hand op z'n schouder een berouw voor heftig reageren had betekend.
Misschien kent hij de nederlandse gewoonte niet om 'sterkte' te zeggen, misschien betuigen ze die morele steun dmv een ander woord, maar ik had die gekunstelde wijze kunnen aanwenden. Om te zeggen dat ik z'n leed begreep.

Misschien had ik 'm moeten aanbieden nog een glas te werpen, maar nu richting Zijperspace.

bol

We zijn er niet uitgekomen. We konden de naam er niet bij verzinnen.

Hoe heet zo'n bol die je over 't algemeen over een lamp in een badkamer gebruikt?

De suggesties waren, waarbij eenieder moest toegeven dat 't niet de juiste oplossing was, als volgt: bol in melkglas; lampenbol; bol; badkamerlamp.
We wisten allemaal dat er een andere naam voor moest bestaan. Niet perse een technische, waarbij slechts de lampenhandelaar op de hoogte is van de term; gewoon een alledaagse. Zo'n naam die je oma gebruikte als geconstateerd werd dat de lamp 'ns afgestoft moest worden. Of die je vader gebruikte bij de verhuizing naar een andere woning. Een naam die iedereen kende, maar waarvan wij ondertussen niet meer op de hoogte zijn. Omdat we 'm nou 1maal niet meer gebruiken in de moderne woning, of, inderdaad, alleen in de badkamer.

Hoe heet die bol, die we over 't algemeen slechts in z'n melkwitte vorm kennen, maar in de jaren '50-'60 diverse opgefleurde variaties kende?

Hoe heet de meest economische spreiding van 't licht in Zijperspace?

kletsstek

Waarde lezer,

Bij mij geen kwetterkist, geen kwebbel & geen tag-board. Laat staan een kletsstek, een ouwehoerhoek, & wel zeker geen chatterboxding.
Men zal 't met mij & m'n teksten moeten doen, met zo af & toe een reaktie van een lezer hierop.
Geen gekwebbel, geen gechatter, geen geouwehoer. Ik meen te moeten constateren dat de schrijfsels die ik alhier plaats niet aan die termen voldoen.

Ik adviseer eenieder die behoefte aan meer communicatie heeft een professionele chatbox te bezoeken.
Noem mij egocentrisch u dit genoegen niet te gunnen, & ik zal toegeven dat u gelijk heeft. Dit blog ben ik begonnen om míjn ei kwijt te kunnen & niet om over & weer te joehoe-en met de lezer.

Houdt u er een andere mening op na, dan staat 't u overigens vrij te reageren via mijn reaktie-ding.

Maar Zijperspace voor de zijperspatianen.

hoogslaper (nacht 1)

Afgelopen nacht sloeg ik de mug met m'n onderbroek in een spleet van 't plafond.

Zijperspace was ontzet, een heldendaad verricht.

shostakovitch



Ik ben me niet eerder bewust geweest iets te hebben gehoord van Shostakovitch (ik spel z'n naam maar zoals ze dat bij Audiogalaxy plegen te doen). Wel van z'n bestaan, lang geleden ondertussen; niet z'n muziek. Heb altijd gedacht dat 't moeilijke, voor mij ongrijpbare muziek zou zijn.

Men had mij eerder op de hoogte mogen stellen, want dan had ik vandaag m'n dag anders ingedeeld. Ik had de vlooienmarkt dan niet zo belangrijk gevonden & zou op tijd aanwezig zijn geweest in de Beurs van Berlage voor 't repeteren van 't Nederlands Philharmonisch Orkest. Waarna ik een kaartje tegen reduktie zou hebben gekocht voor de avondvoorstelling in 't Concertgebouw.

Ik weet 't: ik ben onwetend op dit gebied. Ik weet nog veel te weinig, heb nog veel te weinig gehoord van de klassieke muziek. Heb me heel lang slechts op andere muziek gericht & me niet opengesteld voor dat repertoire wat klassiek wordt genoemd.

Des te meer ik verbluft stond na 't binnenhalen van alles wat van Shostakovitch beschikbaar was. Waaronder bovenstaand.
Ik hoor wat geritsel van bladeren tijdens 't stuk. & Ik heb 't idee dat 't voortijdig wordt afgesloten.
Maar ik vind 't niet erg. Dit is voorlopig, want midden in de nacht, midden in 't weekend, bieb gesloten, budget van de maand bijna op, 't mooiste wat ik van 'm heb binnen kunnen horen.

Alles lijkt mooi van Shostakovitch. Ik had in 't Concertgebouw moeten zijn.

& Muziek Zijperspace laten overheersen.
PS: Veel dank aan Puck voor Shostakovich.

lekker & vies (2)

Eigenlijk hoort 't niet, vind ik zelf, maar ik kan de verleiding van de tinteling in de ochtend niet weerstaan. Niet de tinteling van de alcohol, maar die van de cacao. Zoet plakt de zware koffie-smaak vast aan m'n gehemelte door 't ½e glaasje Chouffe Coffee. Ik kan me opeens weer herinneren waarom ik koffie ooit lekker vond, maar sterker plakt 't als een vage herinnering aan een belgisch café me te boven. Waar ik waarschijnlijk koffie-likeur in combinatie met koffie heb gedronken.

't Is zó zoet & heeft dermate veel cacao in zich dat 't eigenlijk niet lekker meer is. De smaak in de mond bij 't doorslikken roept echter dermate verwarmende kachelgevoelens op dat 't welhaast verslavend werkt. De kachel in de winter, met z'n allen er omheen gezeten. Met de doezelende werking van de warmte.

Al 2 ochtenden achter elkaar heb ik de verleiding niet kunnen weerstaan een slokje voor mezelf in te schenken. Alsof ik mezelf op een snoepje trakteer, dat zeer ongezond voor m'n gebit kan uitvallen.
& Inderdaad smaakt 't ook naar die bruine koffie-snoepjes die m'n oma altijd in haar trommeltje had zitten. Mochten we er 1 van nemen tijdens de visite.

Ik drink nooit 's ochtends. Slechts als ik op vakantie ben sta ik mezelf die vrijheid toe.
Ik vind 't ook niet lekker, met wederom de uitzondering van de vakantie waarin ik vroeger leef & langer kan genieten.
Dit zoetig drankje geeft me 't gevoel dat 't mag. Want ik ben in een onbekend café in België, bij m'n oma op bezoek na de kerk, opwarmend voor de kachel, of op vakantie, waarin alles mag.

Soms moet alles kunnen in Zijperspace.

verjaarskado

M'n vader was er niet op m'n verjaardag. Hij zag er tegenop. Dat heeft-ie wel vaker sinds-ie Parkinson heeft. Dan ziet-ie op tegen 't autorijden & de hoeveelheid mensen op de verjaardagsplek, die 't zo onoverzichtelijk voor 'm maken. & Anders heeft-ie wel een andere reden om er geen zin in te hebben.
M'n moeder vond 't goed & belde me er een paar dagen voor 't gebeuren over op.

De kado's waren wel van zijn hand, begreep ik. Planten in potjes die uit hun tuin afkomstig waren. Of eigenlijk die van vorig jaar, want afgelopen tijd heeft de tuin een gedaanteverandering ondergaan. Meer pad, minder tuin. Zodat m'n vader zich er makkelijker in kon bewegen.
M'n moeder had er wel aanwijzingen bij gekregen. Stukken minder instrukties dan vroeger, maar toch instrukties.
'Dat is bosaardbei. Daar weet ik de naam niet meer van. Dat stronkje moet zo snel mogelijk geplant & water krijgen.'

Maar dan moest m'n vader wel een andere keer mee naar Amsterdam om bij mij op bezoek te gaan, vond m'n moeder. Dan gaan ze wel met de trein. FF bij mij langs & daarna misschien een wandeling maken.

Ik vond 't een goed idee. Ik maak liever met m'n vader een wandeling dan dat ik 'm apathisch door de onoverzichtelijkheid van de andere visite & ongerust over 't feit of ze wel weer bijtijds zullen vertrekken bij me thuis heb. Juist op een moment dat meer mensen aandacht van me vragen.
Nee, dan ga ik liever met 'm 't Amsterdamse Bos in. Of lopen we langs 't Amsterdam Rijnkanaal. Misschien wel een route die hij ooit zelf heeft afgelegd. Ondertussen liggen er echter meer verhalen van mij langs die wegen, zijn de paden mij beter leren kennen dan m'n vader.

Als kind was ik niet mee te slepen, doodsbenauwd om tijdens de zondagse wandeling in de Donkere Duinen of 't Robbenoordbos plots naar de wc te moeten. Weggerukt te zijn van alle zekerheden. Ik smeekte om alleen thuis gelaten te worden, maar onverbiddelijk werd ik meegesleept in de beleving van de natuur.
Aan de andere kant van m'n jeugd zie ik er juist naar uit om met m'n vader op pad te gaan. De paden te bewandelen weg van de angst je in onzekerheid te begeven, weg van de enkele plek die volledige zekerheid geeft.

Ik hoef niet meer zo nodig. Ik heb de tijd, zeker met m'n vader, ook al weet ik dat 't alleen maar minder wordt met 'm, dat er een kans is dat dit soort gelegenheden zich bijna niet meer voor zullen doen. Ik moet er niet de haast ingooien & te snel aan alles voorbijgaan, maar juist de tijd nemen. Laat ons maar langzaam voortslenteren op zijn tempo, vervuld van de stilte & de vogels & 't geruis van een enkel blad. Vervuld van 't kado dat geen kado mag heten, maar meer waard is dan een plantje in de tuin.

Er zijn nog vele kilometers te gaan in Zijperspace.

rommel

Ik moest 't weer 'ns een keer meemaken; 't was ondertussen zo lang geleden dat ik een vlooienmarkt had betreden. Ik had bedacht dat als 't in de Jaap Edenhal zou plaatsvinden 't in ieder geval een grote & redelijk professionele zou moeten zijn. Tuurlijk verwachtte ik er een hoop troep aan te treffen, maar juist dankzij de troep zouden pareltjes er ook tussen te ontdekken zijn. Zaak dus om zo vroeg mogelijk aanwezig te zijn, had ik ooit van m'n rommelmarktsnuffelende broer geleerd. Anders waren de mooiste objekten reeds verdwenen in de handen van beroepsstruiners.

Die gedachte was bij meer mensen opgekomen, want hoewel ik vlak na openingstijd arriveerde, was de kronkelende rij langer dan 50 meter. De rij bij Anne Frank op zaterdag is daar niets bij. Dat betekende lang staan tussen groepen huisvrouwen & moeders van middelbare leeftijd, die van de tijd gebruik maakten om 't verschijnsel rommelmarkt met elkaar te bespreken & tips ivm afdingen & 't gebruik van de € uit te wisselen. Zodoende raakte ik ook op de hoogte van 't feit dat op 2e handsmarkten 't moeilijk is kleren te vinden voor kinderen boven de 4 jaar. Tot die leeftijd is 't een makkie, maar daarna vind je bijna geen kleren meer zonder slijtplekken. & Binnenkort was er ook een verzamelbeurs waarvoor je ong € 50,- toegang moest betalen. Ik raakte tevens op de hoogte van de prognoses voor de toegangsprijs. Andere jaren was 't in guldens altijd 5 geweest, dan zou dat in € waarschijnlijk 2,50 zijn.

Een kwartier later bleek 't € 3,- te zijn. Ik kon naar binnen.
Tussen de kinderwagens & rijdende boodschappentassen trok ik voorbij de stalletjes die vooral overdekt waren met kinderkleren. Een enkele keer werd m'n aandacht getrokken door oude schalen of lampjes, maar niets van mijn gading. Slechts in de verste hoek zag ik een 50-er jaren lampebol die me aantrok, maar de stand werd beheerd door een man die me ooit een reprimande van m'n werkgever had bezorgd. Totaal onterecht. Dus trok ik verder.

De hele hal afgestruind, tot de verzamelaarsstands boven de tribunes aan toe, zonder iets aantrekkelijks te vinden. Slechts gesprekken opgevangen van de bezoekers.
'Schandalig toch. Ik kom binnen & 't is helemaal gevuld met kleren. Dit is toch geen rommelmarkt meer.'
'In Weesp is momenteel de chocolade-beurs bezig. Heel leuk, heel gezellig. Je komt er ook heel gemakkelijk.'
'Dit is een wat zwakker tafeltje, maar ik kon er tenminste m'n postzegelboeken op kwijt.'

Ik ben toch maar weergekeerd naar de man. Heb gevraagd wat de bol moest gaan kosten. 't Zou toch 'ns tijd worden om in m'n hal een dergelijke lamp te gaan hangen: 't is altijd donker bij binnenkomst. Hij vroeg er € 20,- voor & vroeg vervolgens waar-ie m'n gezicht van zou moeten kennen.
'Brouwerij 't IJ misschien?'
'Oja. Heerlijk bier daar.'
'Maar de lamp is duurder dan ik had verwacht.'
'Hoeveel had je willen betalen dan?'
'Oh, ik had iets van € 10,- verwacht.'
Men moet weten dat ik bijna nooit heb afgedongen. Een heel enkele keer op koninginnedag een enkele gulden, maar dat hoorde bij de gelegenheid. Meestal betaal ik gewoon wat er in 1e instantie voor gevraagd wordt; dat afdingen is gewoon niks voor mij, ben ik te laf voor.
'Nee, da's te weinig. 't Is een dure lamp. Ik heb 'm voor 60 gulden gekocht.'
Ik wilde me al omkeren.
'Voor € 17,50 misschien?' vroeg-ie me, & vervolgens schoot 'm 't lekkere bier misschien wel binnen, 'of anders voor € 15,-?'

Er schijnt licht als men tegenwoordig Zijperspace betreedt.

lekker & vies (1)

Kaspar had taart gehaald. Zonder dat er enige aanleiding voor was. Blijkbaar gewoon voor de lekkere trek.
Bij aanvang van m'n werk vond ik de restanten in de ijskast. Nog genoeg om er zeker 2 punten van te snijden. Ik moest 't vooral opeten, zei Nirvano, want anders was 't zonde. Vond ik zelf ook; zo'n aardbeienkwarktaart kan je niet laten verpieteren.

't Stuk sneed ik door 2-en: 1tje voor m'n collega van 4 uur, de ander om zelf dadelijk te verorberen. 't Stuk taart kreeg ik echter met veel moeite uit de verpakking te voorschijn. 't Probeerde door m'n vingers weg te glippen, maar ik volhardde. Klodders plakten zich aan de vingers die grip probeerden te krijgen & sierden ze op met roze van de aardbeienkwark & wit van de slagroom. Her & der een stukje chocolade. Langzaam kreeg ik 't omhoog & zorgde ik dat 't de prachtige vaart richting mond ondernam.

Alsof ik 't spelletje weer aan 't spelen was van de vinger richting de mond. Zogauw de vinger zich in je mond bevindt moet je toehappen. & Snel, want anders is de vinger weer verdwenen. Dat spelletje speelde ik altijd met m'n moeder. Zij deed net alsof haar ogen dicht waren, maar wist toch m'n vinger te bijten.

Ik beet toe voordat de 1ste klodder kwark de taartpunt kon verlaten. Ik moest snel kauwen, snel genieten ook van de frisse smaak die m'n mond overdonderende, want anders zou ik 't volgende stuk door de zwaartekracht mislopen. 't Begon zich al tussen m'n vingers te wurmen.
Al happend liep ik rond, genietend, in gedachten verzonken. Simpele gedachten. Van hoe lekker ik 't wel niet vond & of ik ooit zelf in staat zou zijn ook zo'n lekkere taart te bereiden. Maar vooral genietend.

Ik zag m'n eigen weerspiegeling in 't raam van de buro-deur. Rondom m'n mond zat ik onder, m'n vingers ook, zag ik. Ondanks dat ik met m'n tong continu 't glibberig goedje weg probeerde te likken.

Ik zag m'n spiegelbeeld & vond de taart nog lekkerder dan ervoor.

Enigszins met tegenzin hebben we Zijperspace daarna weer verschoond.

overzichtelijk

Wanneer 't begonnen is weet ik eigenlijk niet meer. 't Moet al voor m'n puberteit zijn geweest, want ik weet me opmerkingen te herinneren over hoe overzichtelijk ik m'n boeken had opgeruimd.
Toen de puberteit aanbrak heb ik voor van alles & nog wat sorteersystemen bedacht. Soms met komplete kaartsystemen (hm, ja, ik ben opgegroeid voordat de pc gemeengoed werd in elk huishouden). Alle nrs die ik op plaat dan wel cassette had, heb ik volgens een kaartsysteem toendertijd gecatalogiseerd. De muziekdragers zelf stonden op een juiste volgorde geplaatst in de daarvoor bestemde kast.
't Zelfde gebeurde met m'n stripboeken. Die kon ik in m'n kaartenbakje vinden op titel, tekenaar & scenarist. & Later, tijdens m'n studie Film & Tv, bracht ik de films op video-band stuk voor stuk in in een database: alles was te vinden op regisseur, nr, titel, & gesproken taal/ondertitelde taal.

M'n schoonzus was voor 't 1st in 2 jaar bij me thuis & wist de opmerking niet te onderdrukken dat ik inderdaad niet van veranderingen hield. Behalve de hoogslaper & enkele aankopen leek alles volgens haar nog steeds 'tzelfde.
Ik bevestigde 't: 't leek me afschuwelijk, vertelde ik, om, nu de hoogslaper de plaats had ingenomen van de boekenkast, de laatste te verplaatsen naar de woonkamer. Want dat zou betekenen dat meer verplaatst moet worden, omdat de gehele wand reeds door andere meubels wordt ingenomen.
Ik wil dat niet; alles staat toch zeker goed? Zo raakt 't overzicht slechts verloren.

Vroeger aten we met z'n 8-en aan de grote eettafel in de achterkamer. 3 Aan beide lange zijdes, met Pa & Ma aan weerskanten in 't midden, & 2 aan 't hoofdeind. Ik wilde altijd aan 't hoofdeind zitten. Van jongs af aan, voorzover ik me dat herinner. Was er een reden om iemand anders op die plek te zetten & ik daardoor gedwongen te verplaatsen, dan was m'n humeur verpest. Tot jankens toe heb ik gedreind om toch op m'n eigen plaats te mogen zitten.

Zijperspace heeft geen behoefte aan verandering.

spuiten

't Is best een prettig gevoel, 3 maal daags een goedje m'n neus in spuiten & vervolgens weer via die weg vrij adem kunnen halen. Daarvóór is 't minder plezierig, vooral tegen de ochtend, vlak voor opstaan, omdat ik alle ademhaling via m'n mond moet doen. Levert een erg droge mond op, waardoor een plakkend gehemelte. Niet dat 't pijn doet; ik blijf er echter wel wakker van. Of ik kan tijdens 't fietsen niet ff wat verorberen, omdat ik de mond hard nodig heb voor de ademhaling.
Flixonase, zo heet dat goedje, is voor mij dus een welkom medicijn.

't Levert echter wel wat bloed op als de neus gesnoten moet worden; 't slijmvlies in de neus wordt dunner naarmate 't langer gebruikt wordt; er vindt een bepaalde gewenning plaats, waardoor 't z'n effektiviteit verliest. Vandaar ook dat ik 't tegenwoordig 3 maal ipv 2 maal per dag gebruik. Waarschijnlijk zijn er nog wel wat meer nadelen, die de huisartsen me niet tot onthoudens hebben kunnen uitleggen.

Al voordat m'n huisarts overleed, had ik te lijden onder een veelheid van vervangers. Na z'n dood heeft 't een ½ jaar geduurd voordat definitief de praktijk overgenomen werd. Nota bene door een duo. Dat betekent dat vanaf 't moment dat ik voor 't 1st met m'n ademhalingsprobleem huisartswaarts ben gegaan er 6 mensen hun oordeel over geveld hebben.
& Ondanks die veelheid aan huisartsen weet ik, dankzij de assistente, pas sinds 1½ maand dat door 't gebruik m'n slijmvlies allengs dunner wordt. Verontrust naar de huisarts, wiens nieuwe instelling (want weer ander persoon) 'm ingaf te gaan zoeken naar de oorzaak.
Bloedonderzoek naar allergie heeft niets opgeleverd. We gaan vandaag dus verdere suggesties aanhoren. & Anders eindelijk doorgestuurd worden naar de KNO-arts.

Ondertussen blijven we ademen in Zijperspace.

avonden

Hé Tijnie,

Ik ben gister totaal niet toegekomen aan een kort gesprekje met je. Iedereen wilde maar drinken & hapjes (hoewel: dat laatste ben ik 's avonds zoals gewoonlijk weer bijna geheel vergeten). Vooral bij 't tappen was m'n hulp nodig, want men verspilde veel te veel bier. & Zo af & toe moest er ook een gesprek met deze of gene gemaakt worden. Waardoor ik je slechts bij binnenkomst & bij vertrek kort heb kunnen spreken.

Ik wilde je nog 'ns spreken over onze plannen om richting Bambergte vertrekken, de reis die toendertijd niet doorging. Uitstel hoefde geen afstel te betekenen, waren je woorden. 't Voorjaar was misschien wel een leuke alternatieve periode om ons die kant op te begeven.

Tijn, 't voorjaar is reeds aangebroken.

Ik neem aan dat je 't ondertussen alweer vergeten bent. Dat neem ik je ook niet kwalijk. We zien elkaar immers niet meer zo vaak. Jij hebt je eigen radio-wereldje & ik die van 't bier.
Ik moet toegeven: ik had er zelf ook al een tijd niet meer aan gedacht. Af & toe schoot 't me vluchtig te binnen, bijv als ik zin had in een vakantie met een auto. Dan ben ik nl altijd afhankelijk van anderen. Van mensen met een rijbewijs. & Liefst ook nog de auto die 't vervoer mogelijk maakt. Dan dacht ik dus wel 'ns aan jou. Maar niet meteen aan onze uitgestelde, niet afgestelde, reis naar Bamberg. Dat kwam van de week plots.

Volkskrant magazine was vorige week volledig gewijd aan de auto. Daar heb ik niks mee. Niet alleen omdat ik er geen bezit, laat staan gebruik. Auto's hebben me m'n leven lang niet geïnteresseerd. Iedereen wist de merken van de passerende voertuigen te noemen, behalve ik.
't Trof dat ik de Volkskrant magazine altijd achterstevoren lees (dat is een noodzakelijkheid, want dan kom je in ieder geval 1st bij de interessante stukjes, voordat je 't lezen ervan opgeeft), want daardoor kwam ik bijna onmiddellijk bij 't enig stukje in 't blad dat m'n interesse kon vasthouden.

Wat denk je van een uren durende reis gevuld met schrijvers die hun eigen verhalen voorlezen? 8 Cd's geven zodoende uren lees/reis/luisterplezier. Dankzij voorlezers als Maarten 't Hart, Remco Campert, Frans Pointl & Adriaan van Dis. Of een eeuwigdurende reis te lijken ondernemen doordat Gerard Reve met z'n ' de Avonden' in de cd-speler zit.
Ik had nooit 't geduld om 't boek uit te lezen. 't Kon m'n aandacht niet vasthouden.
De stem van Reve moet 't boek tot een genot die nooit zal lijken te eindigen, dankzij de duitse Autobahnhof. Met haar Raststätte, die er altijd 'tzelfde uitziet. & Ruikt. Maar dan, met Reve in de speler, willen we geen gebruik maken van die riekende rustplekken. Hooguit om de motor & de cd-speler te laten afkoelen.

Ik zou die 'luisterliteratuur' wel willen kopen, maar ik heb geen auto. & In de trein zit ik over 't algemeen ook niet zoveel uren achter elkaar. De cd's thuis afdraaien heeft toch geen zin. 't Zit niet in m'n aard rustig ervoor te gaan zitten of liggen om uren achtereen 't aan te horen. Pas een beperking in bewegingsvrijheid & geen alternatief tot iets anders dwingt mij om hiervan te kunnen genieten.

Tijn, zullen we dus die reis gaan ondernemen? Of zullen we anders uren achter elkaar onzinnig rondrijden? Zonder er op te letten waar we zijn, slechts aandacht voor de zware donkere brom van de heer Reve.

Sommige avonden moet je hebben meegemaakt in Zijperspace.

schrijven

Er waren mensen die zich ongerust maakten over 't gerucht dat ik mogelijk zou stoppen na m'n verjaardag. Ik heb wel 'ns geïnsinueerd 't te overwegen, & dat dan te plannen zo rond deze datum, na de 100e dag van 't jaar. Onterecht was dit vermoeden dus niet.

Vooralsnog zal ik niet stoppen. Ik ben afhankelijk geworden van 't medium. Was ik 1st verslaafd aan alle aspekten van 't webloggen, momenteel bestaat vooral de noodzaak tot schrijven & gelezen worden. De dag kan niet voorbij gaan zonder in ieder geval 2 of 3 stukjes geschreven te hebben. Van enige kwaliteit, naar m'n eigen standaard.

Ik was in m'n jeugd vast van plan schrijver te worden. Onder invloed van de vervoering die sommige schrijvers me konden bezorgen. Later zou ik die vervoering zelf bij anderen willen veroorzaken.
Ik schreef dagboeken. Zogenaamd voor mezelf, maar bij alles wat ik op papier zette, hield ik rekening met de mogelijke toekomstige lezer. 't Moest daarom mooi; ik moest m'n best er op doen. Wat resulteerde in bombastisch gezever, grootse uithalen van emotioneel zelfbeklag & om aandacht schreeuwende volzinnen met zero inhoud.
't Waren pogingen me 't schrijven eigen te maken. & Eigenlijk gingen ze me helemaal niet slecht af, want ik merkte dat ik in ieder geval met woorden kon omgaan. Dat is niet iedereen gegeven, merkte ik later.

Ik liet 't lezen aan goede vriendinnen. Mijn publiek. Een klein publiek, maar wel publiek dat me de moed er in deed houden.
'Goh, ik heb nu pas 't idee dat ik je ken.'
Of: 'Moet je mee doorgaan, Ton.'
Of: 'Zoals je dat geschreven hebt, voelde ik 't ook.'

Op een gegeven moment had ik waarschijnlijk geen vriendinnen aan wie ik 't onbekommerd kon laten lezen, want plots ben ik ermee gestopt. Durfde niet meer; angst voor nog meer bombastiek had er mee te maken.
Slechts tijdens vakanties nam ik de moeite m'n zieleroerselen weer in schriften of notitieboekjes neer te pennen. Nu vooral op tragische toon, want steeds geplaagd door voortijdige heimwee & daaruit voortvloeiende zelfmedelij. & Dat bovendien zonder publiek.

Nu heb ik m'n weblog. Alles wat ik schrijf kan ik direkt publiceren, & kan vervolgens direkt gelezen worden. Ik schrijf & ik heb publiek. & Eigenlijk ben ik wel tevreden met 't publiek wat ik nu heb. Nog steeds is 't niet veel, gemiddeld 40 unieke bezoekers per dag voor gemiddeld 3 stukjes per dag, maar publiek dat regelmatig terug blijkt te komen.
Aan de andere kant: hoeveel mensen kunnen zeggen een dagelijks lezerspubliek van die grootte te hebben, louter dankzij 't meedelen van persoonlijke gevoelens, herinneringen & belevenissen?

We zijn tevreden met wat we nu hebben in Zijperspace.

kado's

Na een uur dommelend voor 't beeldscherm te hebben gehangen heb ik een besluit genomen.

Ik zet de cd van Boards of Canada aan, ga in m'n hoogslaper liggen, gehuld in 't t-shirt van Brouwerij Cantillon. M'n hoofd vlij ik op 'Poëzie om te kussen', waarop een kort gedicht van Bert Schierbeek. Ik ga zo liggen dat m'n hoofd geen moeite hoeft te doen de teksten in de HP/de Tijd of de gedichtbundel 'Vier manieren om op iemand te wachten' van Joke van Leeuwen te kunnen lezen. Voor koffie-likeur of bier lijkt 't me nog iets te vroeg, Mikado lijkt me geen prettige bezigheid in bed, maar een cursus handlezen is wel een optie. Verder moet ik m'n gedachten maar 'ns laten gaan over waar te zaaien & waar te planten in de tuin.

Optimaal genot van verworvenheden in Zijperspace.

nadat

't Onvoorstelbare gebeurde: 't bier ging op. Dat is: 2 fusten van 30 liter. Specifieker: Paas-IJ van 7% & Christoffel Blond van 5½%.
Terwijl ik andere jaren nog een week lang kon nagenieten van de biertap in huis, heb ik dit jaar de mensen nog voor 12-en uitgeleide moeten doen.
Dat laatste vond ik niet zo erg, want toen kon ik tenminste bijkomen van een ½e dag schoonmaken & een ½e dag heen & weer rennen tbv de gasten.

Minder tevreden ben ik over 't vroege ontwaken hedenmorgen. 't Zou de bedoeling moeten zijn dat men de dag na de verjaardag uitslaapt, vooral als ten behoeve daarvan een vrije dag opgenomen is. Nee: klokslag 't moment dat ik normaliter ontwaak, ben ik klaarwakker & zie ik mij geconfronteerd met een huis vol vieze glazen.

We gaan 1st maar ff met de kadootjes spelen in Zijperspace.

visite

Als er ook maar enigszins wat beweegt, krijg ik 't op m'n heupen. Ik schrik me over 't algemeen rot, m'n lichaam reageert licht spastisch & een tijd lang gaat er een rilling over m'n rug.
Nu 't een spierwitte & donzige verschijning is dat plots onder de schutting door komt kruipen, verontrust 't me geenszins. 't Is dan ook wel een wel zeer vertederend, tot vertroetelen uitnodigend klein konijntje.

Ik heb ff bij de buren aangebeld. Gevraagd of zij een konijn hadden, die wellicht uit z'n kooi was ontsnapt. Daarna met z'n 3-en in de achtertuin 't beestje zitten bekijken. Gissend waar 't vandaan zou komen.
'Misschien wel bij Charita, die had ook konijnen voor d'r kinderen.'
''t Ziet er wel uit als een konijntje dat nog maar net uit de dierenwinkel komt.'
'Oja, dat kan je zien,' lach ik m'n buurman toe.
'Ja, er hangt vast nog een prijskaartje aan.'
Zulke visite is in ieder geval goed voor 't contact met je buren, bedenk ik me. Vooral als ze gedurende 't gesprek bedenken dat 't je verjaardag is.
'Gefeliciteerd. Ik moet nog ff kijken wanneer ik langs kom. Misschien vanmiddag, maar 't zal wel in de avond worden.'
'Maakt niet uit. Kom maar wanneer je zin hebt.'
'Je hebt in ieder geval je 1e visite.'

De zon weerkaatst wit, spierwit in Zijperspace.

dankwoord

Gericht aan Luuk, vanwege felicitaties.

Ja, goed hè, dat ze dat van ons gejat hebben, die No More Heroes. Kan je nagaan hoe we in de gaten worden gehouden, wij weblogs, door een internet-bedrijf nog wel.
Dat nr wat nu bij mij op de achtergrond draait wordt binnenkort vast ook een grote hit (plak in ieder geval de tekst ergens bij me op de muur :-)).
Maar gek eigenlijk: momenteel staat Debussy te drammen bij mij op de achtergrond. 't Wordt een hele andere verjaardag dan voorgaande, heb ik 't vermoeden.
Ik hoop dat je evengoed een fijne dag hebt, zo zonder mijn verjaardag.
(de groeten aan je moeder)
Overigens niet te veel gebruik maken van de wijsheid dat 't leven pas na bepaalde leeftijd begint; daar wordt je nl zelf snel oud van.
Dat heb ik altijd zonde gevonden. Ouder worden mag wel, maar er mag geen haast achter zitten.

Luuk, ik groet je vriendelijk terug, namens iedereen hier in Zijperspace.
PS: Tuurlijk is 't toeval. Maar toch vreemd dat mijn felicitatie bericht nr 440 is in Zijperspace. & Dit bericht nr 880. Luuk werd 19, & ik ben nu 38 geworden. Toch?

afkicken

Ik heb 'm vorige week ook al eens voorbij zien fietsen. Had 'm daarvoor nog nooit eerder op 'n fiets gezien. 't Was toch echt Westmalle. Rijdend tegen de richting van 't verkeer in. & Weg van de alcoholisten & junkies voor de Albert Heijn.
De volgende dag was-ie zeer kort bij me binnen. Te kort om 'm echt te spreken. Te kort om zijn verhalen, z'n spraakwatervallen aan te horen.

Vandaag zet hij z'n fiets tegen de fusten buiten. Loopt onmiddelijk naar de plek waar-ie altijd naartoe ging.
'Ja, je ziet me niet meer zo vaak. Ik mag van mezelf ook niet meer zoveel drinken. Hooguit 3 per dag. & Ik heb er al 2 gehad vandaag.'

Terwijl ik met 'm afreken, praten we verder.
'Hoe gaat 't met je?'
'Gaat goed hoor. Stukken beter. Afgelopen zaterdag heb ik voor 't laatst gebruikt.

Ik moet de hele tijd in m'n hoofd houden wat ik aan 't doen ben. Nu is m'n vriendin de stad uit. Ze heeft een tijdelijke baan in Den Haag. Maar je verzint elke keer een reden.
Je moet er ook naar luisteren. Je moet voelen wat je voelt. & Dat gevoel moet je een naam geven. De ene keer ben je boos, dan weer ben je verdrietig, of je bent verliefd. Je voelt elke keer wat. Maar dat gevoel moet je een naam geven, want dan weet je waar de behoefte vandaan komt.'
'Ga je dan niet naar 't Jellinek?'
'Nee, dat gaat tóch niet. Is ook niet leuk hoor. Dan zie ik m'n vriendin een hele tijd niet meer. Je zit intern & je mag niets & je moet overal aan voldoen. Bovendien moet ik m'n schulden proberen te saneren.
& 't Gaat nu hartstikke goed met m'n vriendin. We maken geen ruzie & zo. Dat is zó goed als je lichaam 't weer normaal doet. Ik kan weer nuchter reageren. Want ik zat altijd onder invloed. Je bent toch een ander persoon als je gebruikt. Als je niks gebruikt ben je totaal iemand anders.

Ik moet wel zorgen dat ik een andere invulling krijg. Ik was de hele dag bezig met m'n drugs. Je ziet de hele tijd mensen die er ook de hele dag mee bezig zijn. Dus ik moet de mensen voor de Albert Heijn zo min mogelijk zien. Daar een vervanging voor vinden. Voor alles wat ik deed moet ik een vervanging zien te vinden.
Ik was verslaafd aan methadon, heroïne, bier & af & toe nam ik ook wat pilletjes. Ik dronk vaak 12 bier per dag, kwam ik bij jou halen. & Ondertussen gebruikte ik de rest ook nog. Daar moet ik allemaal vanaf zien te komen. Een andere bezigheid voor zien te vinden.
Ik kan nu bijv plots veel koffie drinken & ik kan soms niet stoppen met eten & snoepen. Dat kan geen kwaad, want er kan best wel wat bij. Maar ik moet wel bewust zijn van wat er gebeurt.

Je moet 't zien als een avontuur. 't Is nl best wel moeilijk dat afkicken. Je bent de hele tijd met jezelf bezig, je bent bezig met een ontdekkingstocht naar jezelf. Best interessant, hoor. Zoveel dingen in je lichaam die iets zeggen, die je dingen over jezelf laten weten.
Je moet 't eigenlijk zien als een uitdaging.
Dat klinkt nu allemaal als wijze woorden, maar 't is allemaal logisch. Kijk, ik wil ervan af, maar ik moet er wel aan wennen. Elke keer zegt m'n lichaam dat 't iets wil. Dan moet ik weten waar dat vandaan komt & waarom 't daar zit. Als ik dát weet kan ik besluiten wat ik wil. Maar dan moet ik wel 1st weten wát daar zit.

Als ik zou weten hoe ik moet afkicken dan zouden ze een film van me moeten maken. Zou ik een boek moeten schrijven. Dat boek zou goed verkopen, man.'

't Zou in ieder geval een bestseller worden in Zijperspace.

oké

Ik heb ze getest. Beiden. Iemand moet 't doen, zeg ik altijd.
't Is in orde. Men kan 't met gerust hart morgen tot zich nemen. Want men zal zien dat ik dan, ondanks de proefondervindelijke ondernemingszin van vandaag, toch aanwezig zal zijn.

't Bier is weer goed in Zijperspace.

jarig

Mocht 't tot nog toe aan u voorbij zijn gegaan (ik hoor enkele broers schaterlachen op de achtergrond): morgen, 10 april, ben ik jarig (inderdaad: alweer 38 jaren). Dat vier ik tussen 15.00 & 22.00 uur. Thuis, zijnde 'ergens' te Amsterdam.
U bent uitgenodigd te komen helpen bij 't legen van de 2 fusten bier ('t lukt me niet alleen).
Er zullen in ieder geval 2 webloggers aanwezig zijn; 2 anderen komen misschien. Een mini-meeting hebben we dus al.

Kunt u 'ns gewaar worden aan welke krachten men onderhevig is in Zijperspace.

broek

Ik heb een groene broek aan. Een wijde. Zoals ooit een jongen aan had op een foto in de Volkskrant. Voorpagina van 't Vervolg, geloof ik.

Natuurlijk is 't niet precies de broek die die jongen droeg. Mijn broek hangt niet zoals bij hem. Want bij hem kon je de bovenkant van z'n boxershorts zien. Die zal men bij mij nooit zien.
Ik hou niet van dat boxershort-gevoel. Bij mij zal je dus ook nooit de bovenkant van de boxershorts kunnen zien. Ook al hangt mijn broek.
Zoals de afgelopen weken. Ik was na m'n griep veel magerder dan de tijd ervoor. Mijn broek hing daardoor op m'n heupen; de gaatjes van m'n riem waren niet toereikend voor die taille.
Afgelopen weekend heb ik de riem aangepast door een gaatje xtra te creëren.

Die jongen was groot. Tenger, maar fors tegelijk, begreep ik uit een documentaire. Eigenlijk begreep ik dat ook al dankzij de foto in de Volkskrant.
Die documentaire kwam veel later. Men had begrepen dat die jongen wel bijzonder was. Dat-ie niet alleen een goede drummer van een hardcore-band was. Dat-ie niet alleen bijzonder was omdat-ie zelfmoord had gepleegd. Die jongen was bijzonder. Hij had een verhaal.

Die jongen had een hele mooie groene broek aan, vond ik toen ik z'n foto in de Volkskrant zag. Dat was een broek die precies bij mij paste. Doordat ik de broek mooi vond ben ik 't artikel gaan lezen.

Nav de documentaire zag ik 'm in 't bos zitten. Met een lege fles drank naast zich. Met een dood hoofd.

Ik heb een mooie broek aan. Een groene.

Er zitten wel wat lelijke vlekken op, vindt men in Zijperspace.

rinkelen

Ik herkende met gemak 't lichte getik van 't vallende dubbeltje. & Ook 't doffe geklonk van de stuiver. 't Kwartje stuiterend op de vloer was geen vreemde voor me. & Bij 't schudden van een zakje guldens wist ik wat ik in m'n hand had. De rijksdaalder klonk zwaar, licht melodieus zelfs; was ook van alle andere munten te onderscheiden.

Ondertussen ben ik ruimschoots gewend aan de verschijning van €-munten: 5 dagen in de week werk ik er mee, die andere 2 gebruik ik 't als consument. In 1 oogopslag zie ik 't verschil tussen munten met lagere waarde dan 1 € & die van meer. & Ook aan de grootte-verschillen zijn m'n ogen inmiddels gewend.
Om me te realiseren hoeveel geld ik uitgeef bij aankoop van luxe-goederen, of hoeveel salaris ik ontvang aan 't eind van de maand, zie ik me nog altijd genoodzaakt 't bedrag te vermenigvuldigen met 2,2. Dan besef ik me weer wat 't waard is.
Ter illustratie van 't nog niet beseffen van de waarde: ik heb tegenwoordig eerder € 100,- op zak, dan € 50,-. Terwijl ik vroeger 100 gulden toereikend achtte.

Ik kan met voorgaande aspekten van 't gebruik van de € niet zitten. Dat zal een geleidelijk gewenningsproces zijn. Misschien gaan er wel jaren overheen voordat de gewenning volledig is. Daar hield ik voor de introduktie rekening mee.

Maar dat geluid, dat geluid is verdwenen.
Als iemand een muntje liet vallen, wist ik gelijk wát er viel: 'Ach, 't is maar een duppie.'
Moest ik de kassa vullen, dus de zakjes kleingeld daarin legen, wist ik bij 't rammelen welk zakje in welk vakje geleegd moest.
Dat is niet meer. Er vind geen 1duidig gerammel plaats, waardoor vergissing niet mogelijk is. 't Rammelen van de zakjes levert een geluidsworst op: alles klinkt 'tzelfde. 't Stuiteren van een muntje op de grond kan betekenen dat 't eender welk muntje uit de hand geglipt is. Slechts 1 & 2 cent kunnen hierin herkend worden, maar juist die zijn in dat geval niet interessant.

't Geluid van de €-muntstukken mist karakter. Er is geen onderscheidend geluid die elk munt uniek maakt. Geen trilling der metalen doet de oren spitsen.

Ik tr€m 't gemis van mooi gerinkel in Zijperspace.

opbouw

De tap staat er. 't Laatste vaatje bier is net door Marlies afgeleverd. Nog wat xtra geplant in de tuin. Koffieprut eromheen gestrooid. Vlekken op de muur oververfd. Nadat ik de tap had aangesloten 't bier geproefd; daar ben ik nu reeds 2 dagen (alleen in de avonduren) mee bezig. De troep die in de weg stond weggeruimd. De 1e tafels vrijgemaakt.

& Nog zijn we niet volledig voorbereid in Zijperspace.

would you survive a horror movie?





You made it through the flick, but, um, it's not a pretty picture. You're the bloody heap in the corner who everyone thought was dead until you stumble into the hero's arms after the bad guy bites it (think Jamie Kennedy in Scream). You are a smart and fiesty person, but you're also a little reckless and you tend to put yourself in awkward positions -without a good weapon. But even though you get sliced up a bit, you get to survive and that's all that matters. Who needs all those toes, ears, and arms you'll be missing by the end of the flick anyway?

(Met dank aan Barbalog)

Zomaar weer laten verleiden tot een testje. Dat moet bij mij tegenwoordig een zeer goede reden hebben, anders komen de testjes er niet in.

Gisteravond 'I know what you did last summer' bekeken. Werd door mij niet echt eng bevonden. Hoewel ik mezelf op gegeven moment wel betrapte op bewegingen van m'n hand over m'n wangen & gespannen opgetrokken knieën. Dat is slechts een teken dat je de film meebeleeft; zo ga je je leven lang al op in verhalen, hield ik mezelf voor.

Dat is ook de reden waarom ik vroeger niet naar horror-films durfde te kijken. Sinds er ihkv een sci-fi-maand 'Invasion of the Bodysnatchers' werd uitgezonden op tv, had ik me voorgehouden dat films die ook maar een bepaalde mate van engheid hadden niet door mij bekeken hoefden worden.

Pas tijdens m'n studie F&TV-wetenschap heb ik me durven wagen aan 't genre. Ik moest wel, 't aanbod aan goede films in de andere genres raakten een beetje op, door 't hoge tempo van vaak 5 films op een dag.
Tegenwoordig kan ik daardoor genieten van films van Raimi, Romero, Craven et al. Hun films gaan eigenlijk over 't kijken naar & 't maken van films. Film is bij hun een beleving die je mee moet voelen; je moet met al je zintuigen gewaar zijn van 't gebeuren op 't doek.
Dat overkomt mij dan ook nog steeds. Ik weet mezelf tegenwoordig echter voor te houden dat 't daarvoor gemaakt is. Met de nadruk op 'gemaakt'. 't Zijn films die me moeten doen beseffen dat ik leef, ook al is 't in de beleving dan enigszins fake.

Toch vinden we fake best angstaanjagend in Zijperspace.

randje

Frank Tovey is dood.

Via F:un[x]iun.

Frank Tovey is overleden aan de hartkwaal, die hij al sinds z'n jeugd met zich meedroeg.
Net als F:un[x]iun plaats ik daarom een nr van Fad Gadget (zoals altijd klikken op de illustratie). Een band waar menig ledemaat de volgende dag verstijfd, vermoeid & verstrooid van ontwaakte.
Zo moet dat ook vaak met zijn eigen lichaam zijn gebeurd. Hoewel ik 'm nooit live heb aanschouwd, weet ik dankzij concertregistraties van oa de Vpro dat hij z'n lichaam er volledig in wierp. 't Leek of z'n lichaam een onderdeel was van 't instrumentarium.

Men kan dan zeggen dat 't niet verwonderlijk is dat zo'n man zo vroeg aan zo'n kwaal overlijdt. Men kon toendertijd zelfs zeggen dat z'n optreden om verminking of voortijdig heengaan vroeg.

Daar wil ik niet meer over nadenken. Ik wil z'n muziek weer horen. Die mij meesleepte over de dansvloer. Maar ook op m'n slaapkamer liet Frank Tovey me niet onbewogen.

We wilden leven op 't randje van Zijperspace.

opruiming (dl 4b)

20 T-shirts, 20 minuten.
Nog zeker 20 minuten te gaan.

M'n moeder belde me een uur geleden. Om te vragen of ze langs zou komen. Ze wilde me wel bijstaan & 1 dag vrij reizen bij de NS daarvoor opgeven.
Ik moest werken, dus 't kon zowiezo niet, maar anders had ik 't evengoed niet geaccepteerd. M'n moeder een beetje mee laten helpen met de grote opruiming voor m'n verjaardag. M'n 38e nog wel. Dan horen moeders zich ergens anders druk over te maken.

Maar die resterende 20 minuten stellen we in ieder geval een dag uit in Zijperspace.
Update: Ze zijn gevouwen. Ik heb 't maar niet uitgesteld. 't Waren er inderdaad 20. & 't Duurde inderdaad die 20 minuten te lang.

verjaardagsmaal

Op je verjaardag mocht je zeggen wat er op tafel zou komen. Dat lieten we dan ook enkele dagen van te voren weten. Zodat de trek alvast ontstond.
Naarmate we ouder werden verdwenen daarbij de maaltijden als pannekoeken & patat steeds meer. Hoewel ik vermoed dat Theo tot op late leeftijd die patat voor z'n verjaardag heeft laten bereiden. Hij kwam er in ieder geval vaak voor terug op zaterdag, onze vaste patatdag, toen hij reeds uithuizig was.

Er was iemand groot voorstander van rode kool, een ander stemde spruitjes, ikzelf zag liefst de boerenkool op tafel verschijnen & Marc gaf de voorkeur voor gehaktbal met gebakken aardappeltjes (mocht dit niet zo zijn, dan verbeteren m'n broers me binnenkort wel). Hij wilde in ieder geval altijd de verzekering hebben dat-ie de gehaktbal kon bestellen als we uit eten gingen.

Dat was bijv 't geval als m'n opa & oma Zijp jarig waren of hun trouwdag vierden. Dan gingen we met de hele familie eten bij 't visrestaurant boven de visafslag. Dat had m'n oma al weken van te voren geregeld. 't Leek zelfs of m'n oma tot in 't restaurant de boel nog aan 't regelen was.
Ze moest ook wel, want haar manke man kwam slechts om de maaltijd te verorberen. Die bemoeide zich nooit met de organisatie.
't Was de belangrijkste dag van 't jaar; je merkte 't aan 't gedrag van m'n oma. Alles moest goed verlopen & niemand mocht zich druk maken. & M'n opa moest 't vis lekker vinden.

Ik denk dat m'n vader liefst de kliekjes van afgelopen week op z'n verjaardag te eten had. Hij kon juist xtra genieten als de restant van een maaltijd al een dag, misschien 2 in de ijskast bewaard had gestaan. Je moest smeken als je 't kliekje prefereerde boven de maaltijd van de dag, want 't was altijd speciaal voor m'n vader bewaard.
't Moet dus een feestmaal zijn geweest als hij van 3 dagen de restjes mocht opeten. Of dat daadwerkelijk ooit op z'n verjaardag heeft plaatsgevonden, kan ik me helaas niet herinneren.

Maar boerenkool is nog steeds 't lekkerst als 't 1 dag gestaan heeft in Zijperspace.

sirene

Schandalig. ik='Ik' had nog='nog' nooit van='van' Tim buckley='Buckley' gehoord in='in' die tijd. gelukkig='Gelukkig' leerde ik='ik' die dankzij='dankzij' This mortal='Mortal' Coil snel='snel' kennen.

Herfstige dagen waren 't. Dagen van thuis zitten op m'n kamer, om de buien te mijden. & De storm, & de wind.
Anders nog een enkele keer bij Mirjam. Of soms bij Lange Ton, maar dat was alleen voor de muziek.

Bij Mirjam was 't de tragiek. Want een onbeantwoorde liefde die de schijn steeds deed gloren wel te antwoorden.
Herfst: 't zou beter zijn me op de herfst te concentreren. Ook al hadden we een lente & een zomer achter de rug, 't was zinniger me te richten op 't verval van tijden. & Me niet te laten verleiden door iets onbereikbaars.

Een lente van ontluiken; 't zit in de aard van 't seizoen.
Een zomer van plots blootgeven. Niet zomaar bloot. Nee, een totaal naakt verscheen me, waar ik m'n verontschuldigende ogen niet vanaf kon houden.
Ik wist niet wat de herfst me nog kon bieden. Mirjam wist dat ook niet.

& Anders, zoals gezegd, op m'n eigen kamer. Luisterend naar de radio, waar plots dit nr verscheen in die 'verrukkelijke 15'.
Meejankend op m'n kamer, hopend weer terug te kunnen keren naar de verleiding.

Maar die boot vertrekt nooit weer vanuit Zijperspace.

opruiming (dl 4a)

De t-shirts zijn gewassen. Ze hangen al een tijdje te drogen in de zon. Waarschijnlijk zijn ze al droog ook.

Ik stel 't nog ff uit, 't vouwen van de t-shirts, want als er iets saai is & slecht voor m'n rug bovendien, dan is 't dat wel.
't Zijn niet slechts de 8 aan de lijn nl. Hier naast de comp staat een stoel behangen met nog een stuk of 7. & In de slaapkamer bedekt de grote voorraad een andere stoel, als een grote berg.

Al met al betekent 't minstens 30 shirtjes vouwen. M'n moeder had liefst gezien dat ik ze nog gestreken had ook. Ik ben bang dat ik dan pas woensdagavond ermee gereed ben, want er liggen nog 100 xemplaren op 't vouwloze strijken in de kasten te wachten.

Strijken is niet aan mij besteed. Er staat nog wel een strijkplank in de kelder & ergens anders in 't huis moet ook nog een strijkbout rondzwerven, maar 't is lang geleden dat ik beiden ter hand genomen heb.
Ik heb ook niet 't idee dat 't er mooier van wordt, zo kreukloos. Alsof 't karakter uit 't shirt gewreven wordt.
Bij 't opstaan pak ik dan ook een t-shirt uit de stapel & trek 'm aan. De kreukels die er in zitten, verdwijnen wel bij 't dragen. & Sommige kreukels dienen er nou 1maal in te blijven.

Zijperspace zit vol met kreukels.

opruiming (dl 3)

Ik heb de opruiming in fases ingedeeld. Dat gebeurde zomaar, eigenlijk had ik 't niet door.
Aan de andere kant moet ik bekennen dat ik bijna alles van te voren plan; dat ik zodoende vaak in fases denk; van alles daardoor, nog voordat ik er aan begonnen ben, reeds ongemerkt in fases verdeeld heb.

Ik ben in de stiekeme fase aangekomen. In 't voorbijgaan pak ik papieren op, die net zo goed bij 't oud papier terecht kunnen. Voor me uit starend, dubbend over een stukje tekst, ontdoe ik 't beeldscherm van visite-kaartjes & teksten geplukt van 't internet. Wat me, nog steeds in gepeins verzonken, er toe aanzet de printer ook 'ns te bevrijden van soortgelijk onnodige vulling van ruimte. Terwijl ik de tv uitzet, pak ik de mouw van m'n t-shirt om daarmee de buis & z'n omhulsel af te stoffen & loop verder. Terwijl ik de bank passeer waar ik m'n jassen, sjalen & petjes altijd neerpleur, pak ik gedachteloos de winterjas die ik 't komend seizoen waarschijnlijk niet meer nodig zal hebben. Als vanzelfsprekend verdwijnt-ie de kelder in.

& Onderwijl probeer ik te bedenken wat ik met de rest van de troep moet. Zal ik de muziekcassettes weer tot stapels verzamelen; de bibliotheekboeken retourneren; overtollig kleren in de slaapkamer verzamelen? & Wat is 't uiterste moment van stofzuigen?
Ik localiseer in gedachten de plekken waar ik benodigde spullen vandaan zal moeten halen. De kwast & de verf bijv voor 't wegwerken van vegen van 100-en keren met de vingers langs strijken. Of de doos waar ik de verspreid over de kamer liggende schoenen & veters in kan verzamelen, want dan lekker overzichtelijk bij de rest.

't Vordert traag deze fase, maar is misschien wel essentiëel voor 't uiteindelijke resultaat.

We bedenken de punt op de i van Zijperspace.

zin

Ik heb af & toe grote zin niks met u te maken te hebben. U niet te hoeven leren kennen, & als ik u al ken, niet te kennen. U niet van repliek te dienen, omdat antwoorden niet bestaan in de zin die bij mij bestaat.

Ik zal een poging wagen u & uw wereld te beschouwen als een wereld om mij te dienen. Waarin de noodzakelijkheid van andermans bestaan gereduceerd is tot de noodzakelijkheid van boodschappen bij de Albert Heijn & boeken uit de bieb of de boekhandel. & Lekker alleen deelachtig zijn van m'n ruimte & ik.

Niet een wereld om teleurgesteld te raken, klappen te krijgen, gekunsteld gezellig te doen. & Al die andere mogelijkheden die slechts tot creatieve nietszeggendheid leiden.

Ik heb af & toe grote zin niks van u te verlangen. Dat verlangen wordt nl vaak te groot & zo ontoepasselijk plots tot 0 gereduceerd.

Ik heb af & toe grote zin u daar niet van op de hoogte te brengen. Maar weet dat ik dat niet kan.

& Ik heb af & toe grote zin in Zijperspace te zijn, alleen daar te zijn.

opruiming (dl 2c)

De hoogslaper staat, m'n boeken opgestapeld, de planken van de oude boekenkast zijn opzij gezet. Een troep uitgestald langs de vensterbanken aan de voorkant van 't huis.
M'n hoogslaper is echter nog niet beslaapbaar. De gatenbodem is net een enkele cm te groot. Waardoor 't matras er niet inpast. Waardoor ik naast, & dus onder, m'n hoogslaper zal moeten slapen.

Terwijl Myrte bezig was met haar bouwwerk, verschoonde, boende, schrobde, schuurde & dweilde ik 't aanrecht.
'Ik wist niet dat aanrechten er zo glanzend uit konden zien,' vertelde ik Myrte terwijl ik enkele steunen moest omhooghouden totdat ze konden worden bevestigd aan de rest. Daarnaast was ik ook vergeten dat ik daar misschien wel 't geduld voor zou kunnen hebben. Ik had dermate veel geduld vandaag dat ik zelfs 't plaatsje heb durven ontruimen van tuinafval. & Zelfs de bezem heb gehanteerd.

Nu nog enkele dagen geduld betrachten, dan mag ik de slaapkamer zuigen. Tuurlijk mag ik dat wel eerder, maar 1st moet de hoogslaper klaar zijn voor gebruik. Stel je voor dat ik binnen een week 't 2 keer van stof zal moeten ontdoen; dan zakt al snel 't schoonmaakenthousiasme tot een 0-punt.

Vervolgens zal heel Zijperspace glansen als nooit tevoren.

opruiming (dl 2b)

Terwijl Myrte de hoogslaper in elkaar zet, ben ik druk bezig met m'n afwas. Die moet aan kant zijn voordat de tap aankomt. Die zal nl de komende week de gehele aanrecht in beslag nemen. Slechts ruimte voor de wasbak blijft dan over.

& Hoewel ik de hele tijd denk: 'Gadverdamme, wat is dit toch vervelend werk' slaat toch een bepaalde verslaving toe.
Want na de afwas moet gelijk maar de aanrecht aan kant gemaakt. Daar blijken glazen te staan die er ietwat dof uitzien; die moeten ook schoon. Net als de theekopjes boven de ijskast: vele vlekken kunnen met een schuursponsje weggewreven worden.

'Gadverdamme, wat is dit toch vervelend werk.'
IJskast? Zal ik die ook meteen maar meenemen? Vele vingers staan daar in groezelig zwart op de deur afgedrukt, op de plek waar je 'm opentrekt, op de plek die 't meest in 't oog valt. & Hele lange zwarte lijnen lopen van halverwege de afsluitstrip naar beneden. Meteen de vlekken op de wasmachine wegwerken.

'Gadverdamme, wat is dit vervelend werk.'
Maar ik zie 't gasfornuis glanzen van verderfelijke viezigheid van vele maaltijden.
Nee, die moet ik nog maar ff laten staan; dit zal een wel zeer grote inspanning getroosten. Dat moet 't magnum opus in m'n schoonmaakwerkzaamheden worden. Die bewaar ik dus voor de woensdagochtend. 't Mooiste moment om de schijnheilige frisheid uit te stralen.
Bovendien is dit zulk verschrikkelijk vervelend werk, daar moet ik niet te lang mee doorgaan.
Spreiden, vooral spreiden. Morgen heb ik bijv ook nog een vrije dag.
Heeft Myrte niet ondertussen m'n hulp nodig? Spieren nodig die stevig, onvervaard, doortastend, een balkje in bedwang kunnen houden?

We proberen 't evenwicht te behouden in Zijperspace.

zweet

Ik was druk op zoek naar de spelling van een bepaald woord. In de veronderstelling 't gevonden te hebben klikte ik div vensters weg, waarbij ook degene waar m'n tot dan toe geschreven tekst stond.
Weg. Alles.

Koud zweet loopt overal in Zijperspace.

opruiming (dl 2a)

Er zullen 2 boekenkasten moeten worden ontruimd & verplaatst, zodat er genoeg plaats vrijkomt voor de hoogslaper.

1 Klein boekenkastje, ondanks z'n afmetingen wel degelijk gevuld met 100-en stripboeken. 't Grootste probleem bij deze is de boeken een tijdelijke plek voor stapeling te geven.
& 1 Boekenkast die de pretentie had boekenkast te worden, maar daarvoor de boeken ontbeerde. Daarvoor in de plaats bevinden zich er enkele kleine stapeltjes kleren & dekbedhoezen. Voor de rest ontbrak mij 't initiatief om de t-shirts & overtollig boekenzooi uit de woonkamer naar deze planken te verhuizen. Met die overtollig boekenzooi had ik toch zeker 1 plank kunnen vullen. Had ik enig systeem willen aanbrengen in 't wegbergen ervan, dan had ik zeker nog wel een 2e gevuld gekregen.

Vervolgens wordt 't probleem de herplaatsing van de boekenkasten. Waar een plek te vinden in de woonkamer voor deze 2 kasten? In de slaapkamer is vanaf de aanwezigheid van de hoogslaper daarvoor geen plaats meer, heb ik berekend. 't Bijna ongevulde plankensysteem zal z'n bestemming in de woonkamer moeten krijgen, maar 't is zo hoog, dat er slechts achter de tv enig ruimte over is. Of ik moet overgaan tot een volledige herstukturering van de kamer.

Als ik ergens niet tegen kan, is 't wel 't omgooien van de dingen waar ik aan gewend ben. Alles zou altijd 'tzelfde moeten blijven, als 't aan mij ligt. Er mag zo nu & dan wel iets toegevoegd worden, maar de boel mag zeker niet heringericht worden.

Herinrichting veroorzaakt chaos in Zijperspace.

deel

Sommige verhalen zijn niet te vertellen. Die verhalen zijn verhalen die verstrengeld in elkaar overgaan. Je kan een aspekt naar voren brengen in een verhaal & bemerken dat dat aspekt verderop terug moet komen. Maar juist door 't te laten terugkeren, ga je voorbij aan een ander aspekt. Gaat de aandacht voorbij aan dat andere.
't Geheel is te diffuus, als een ondoordringbaar oerwoud hangt alles aan elkaar, maar je kan niet zien welke lianen die verbindingen maken. Of welke bomen zullen vallen als je poogt er 1 te kappen. 't Oerwoud is 't geheel, te groot om als datzelfde geheel te omschrijven. De boom is 't nietig deel van 't geheel, & juist in z'n nietigheid valt 't te beschrijven. Waarbij je maar moet hopen dat 't 't grotere weerspiegelt.

M'n vader is vader van 6 zonen. Van elke zoon is-ie weer een eigen vader, met eigen verhalen & herinneringen, ook al zijn de grote lijnen 'tzelfde. Je kan niet vertellen wat 't gezin is, de verhalen van 't gezin localiseren, de geheugens gelijkschakelen mbt familie-gebeurtenissen. Elk onderdeel heeft z'n eigen beleving, maar vormt toch een deel van 't groter geheel.

M'n vader gaat binnenkort in dagbehandeling, waarschijnlijk voor 2 dagen in de week. Dat verhaal gaat binnenkort verteld worden door de man die er verstand van heeft. Aspekten zullen naar voren komen als parkinson, de met zich meebrengende dementie, m'n moeder, de energie die m'n moeder nog over heeft. Een woud van aspekten die elk voor zich elkander tekort doet. & Hoewel de zonen & vrouw ong gelijkgeschakeld zijn mbt wat uiteindelijk goed zal uitpakken, heeft ieder z'n eigen beleving.

Ik doe een poging, stukje bij beetje, een beeld, niet meer dan dat, van 't groter geheel te creëren. 't Is slechts een beeld, gekleurd, gezien vanuit 't standpunt van de 4e zoon. Die vaak nogeneens al te helder ziet.
Maar 't is een beeld, een poging tot beeld van dat geheel.

& Dat noemen we dan gemakshalve deel van Zijperspace.

opruiming (dl 1)

Rond m'n comp ligt 't bezaaid met papiertjes. Tenminste, tot op dit moment was dat 't geval. Papiertjes met steekwoorden, nrs, korte zinnetjes, maar ook visite-kaartjes & een oudejaarslot.

Ik heb geen zin in 't oudejaarslot. Ik geloof dat ik er € 5,- mee gewonnen heb. Die moet ik dan in een sigarettenwinkel incasseren, maar daar kom ik nooit. Veel te veel moeite voor iets waar ik niet om gevraagd heb.
Aanbieding van een bakbrommer voor € 320,- op een bierviltje. Met tel-nr van degene die ik ervoor moet bellen. Heb ik van afgezien, want ik wist niet waar ik de bak moest plaatsen.
Eronder staat een naam van een zangeres met titel van een lied. Volgens een klant moest ik dat nr toch 'ns luisteren. Nooit gedaan.
Lijstje van onderwerpen waar ik nog over wilde schrijven. Maar dan een half jaar geleden. Niet interessant meer & zeker niet meer aktueel.
Een ip-nr van iemand, allang vergeten. Op een ander papiertje die van Ohjajoh. Te kinderachtig om te bewaren.
Snel genoteerd tel-nr, met datum & tijdstip: waarschijnlijk afspraak bij huisarts.
Oplossingen van een filmquiz & een architectuurquiz.
Instrukties die ik mbt m'n comp moet volgen. Met enge termen als 'fdisk', 'maxblast' & 'asus pcb acpi bios'. Aantekeningen die te maken hadden met 't weer werkbaar krijgen van m'n comp. Allang vergeten waar die termen voor dienden, maar 't geeft me geen comfortabel gevoel ze weer onder ogen te krijgen.

Nutteloos geworden info ondertussen. & Ondanks dat ik dat wist, was ik toch niet in staat de papiertjes te verzamelen & en masse de prullenbak in te werpen.
Waarschijnlijk is de oorzaak een combinatie van angst belangrijke gegevens weg te gooien & 't niet ertoe kunnen zetten de moeite te nemen spullen uit te zoeken, waarna 't kan worden opgeruimd.

Zo zal 't de komende week nog een paar keer gaan. Plots zie ik me gedwongen spullen te inventariseren op hun waarde voor de toekomst. Dient iets gearchiveerd te worden, een makkelijk vindbare plek ervoor gevonden te worden of is de vuilnisbak de beste optie?
Of wordt 't gewoon tijd om bepaalde dingen nu eindelijk 'ns in een kast op te bergen?

Nog 6 dagen om Zijperspace enigszins overzichtelijk te maken.

verjaring

Mijn verjaardag vindt plaats op 10 April, de 100e dag van 't jaar (ik kan 't niet laten dit er altijd bij te vermelden). Op diezelfde dag vindt ook, bijna traditioneel, de viering ervan plaats. & Dat wel tussen 15.00 & 22.00 uur.

Bij deze nodig ik eenieder uit die ook maar enigszins mijn blog leest, m'n 38e verjaring te komen vieren. Leuk, lijkt me.
Voor 't bijwonen ervan is niks vereist, slechts enige kennis van Zijperspace & z'n inwoner. & Een verschrikkelijke dorst, want bier zal er in 2 soorten in overvloed zijn (voor de niet-drinkers zal er ook enige mate van frisdrank aanwezig zijn); ik moet m'n bijnaam 'BierTon' waarmaken. Vandaar.

Om m'n adres alhier te plaatsen vind ik nog iets te ver gaan, ihkv privacy, enge jochies, etc. Dat zal ik dan ook pas over een week, nee, over 6 dagen doen; 1 dag voor m'n verjaardag.

Overigens kan men de ligging van Zijperspace ook te weten komen door gerichte post deze kant op te sturen.

last

Haar gesprek is afgelopen.
'Mevrouw, ik weet niet of u 't gezien heeft, maar er hangen hier overal stickers met daarop een mobiele telefoon met een rode verbodscirkel eromheen.'
'Had je er last van dan?'
'Nee hoor, ik niet. Maar die stickers hangen ze waarschijnlijk niet voor niets op.'
'Nou, dan kan die mevrouw achter de balie er zelf wel wat van zeggen. & Ik heb niks van haar gehoord. Dus neem ik aan dat 't niet erg was.'
'Mevrouw, als dat uw conclusie is, moet u zich vooral niet schuldig voelen.'

Maar ze was Zijperspace allang al uitgetrapt geweest.

groeten

't Is een beetje mijn grootste irritatie van de laatste tijd: mensen die de winkel in komen lopen, mij daarbij als 1e voorbijgaand, maar op m'n instigatie van gedag zeggen niet reageren.
't Zijn voor 't merendeel toeristen die mij straal voorbijlopen. Waarschijnlijk uit onzekerheid van de vreemde taal & omgeving. Misschien dat ze ook wel 't gevoel hebben lichtelijk in te breken door zich te begeven op grondgebied van iemand anders, zonder daar iets tegenover te stellen, zoals door bijv iets te kopen. Ze voelen zich betrapt in hun kaike-kaike-nie-kôpuh-gedrag.

Ik zeg luid 'Hallo', wat toch een vrij internationale wijze van begroeten is; slechts de spanjaarden verbuigen dat tot 'hola'. Mocht dat niet werken, probeer ik 't nogmaals met 'Hai'. Heeft men dan nog niet gereageerd, dan schakel ik bij 't verlaten van de winkel over op een niet te vermijden 'Bye-bye', recht in 't gezicht.

Laatst liep een spaanse toerist me vanaf de deur tot aan de trap (ong 3 meter) tegemoet, zonder me aan te kijken. Meteen bij binnenkomst weerklonk m'n 'Hallo', die ik tot 3 keer toe herhaalde. Op een gegeven moment stond-ie nog geen ½e meter van me vandaan. Ik boog m'n hoofd lichtjes voorover, zodat m'n ogen wat meer in de richting van die van hem stonden, stak m'n hand lichtjes tot wuiven op, & zei nogmaals: Hallo.
't Grappige was dat de jongen nu zelf ook de hand bij de wedergroet gebruikte, wat 't geheel een wat potsierlijke indruk gaf. Maar ach, ik had m'n groet binnen.

& Gister nog kwam er een stel de zaak binnen, stilletjes, zonder een woord te zeggen, die ik ondanks 't mij negeren toch levendig met 'Hallo' vergastte. Misschien dat 't aan de andere klanten lag die voor me aan de toonbank stonden, dat 't niet tot ze doordrong dat 't voor hen bestemd was, was m'n veronderstelling. Dat betekende dat er niets anders voor mij op zat dan ze met m'n afscheidsgroet te overdonderen.
1st Kwam de vrouw naar beneden lopen. Terwijl ik achter de toonbank stond, dicht bij de uitgang, keek ze me recht aan, met een vriendelijke glimlach. Een glimlach ter groet, zo leek 't.
Dit kon niet meer fout gaan, dacht ik, dus luidkeels klonk m'n 'Bye bye'.
De vrouw liep me voorbij zonder iets te zeggen.

Haar man, die de weg naar buiten nog moest ondernemen, zou door mij tot groeten worden gedwongen, was m'n besluit. Op een zelfde manier kwam hij voorbij de toonbank: lichte glimlach met blik naar mij gericht. 'Bye bye', zei ik.
Wederom niks. Slechts de glimlach die wegdraaide.

Verbijsterd over zo'n gebrek aan waardering voor 't amsterdams winkelpersoneel, waarvan ik toch voor de toerist een representant ben, stond ik daar. Zo'n recht-in-de-bek-groet kan toch niet geweigerd worden, ook al spreekt men de engelse taal niet voorbeeldig. Bijna iedereen ter wereld weet wat de groet betekent & zal 'm kunnen beantwoorden. Dit was dus met recht hoogst onbeschoft gedrag.

In deze verwondering keek ik nog ff naar buiten, waar 't stel nog stond te bediscussiëren over wat nu te gaan doen. Dat kon ik niet horen; zijzelf ook niet. Dat moest ik nl opmaken uit de gebarentaal waarop ze aangewezen waren om met elkaar te communiceren.

Soms zouden zelfs gedachtes zich stil moeten houden in Zijperspace.

geur

Door de warmte komt Wieger, barman van m'n stamkroeg, tijdens z'n fietstocht door de buitenlucht, ff aanwaaien op m'n werk. Een praatje maken in de deuropening, terwijl af & toe de klanten langs ons naar binnen schuiven.
We zijn 't er over eens dat 't heerlijk weer is. 'Ik moet straks een terrasje vinden in de zon,' vindt Wieger, ''t is zonde om m'n vrije dag zonder voorbij te laten gaan.'
Ik kan 'm geen ongelijk geven, maar betreur 't dat ik tot 7 uur opgesloten zit door werk. Morgen kan ik echter bij hem een biertje gaan halen, in mijn vrije tijd; ik kan 'm de opmerking dus niet kwalijk nemen.

'Van dit weer krijg ik zin om op vakantie te gaan. Net als 't een beetje warmer wordt, wil ik weg. De meeste mensen schijnen dat juist te hebben als 't weer minder is. Die krijgen vakantie-kriebels als 't guur & koud is. Dat heb ik niet. Geef mij maar vakantie als 't weer opperbest is, dan heb ik er de meeste zin in.'

Ik heb zin om te reageren. Te vertellen hoe 't bij mij zit. Wanneer ik zin heb om op vakantie te gaan. Welk weertype mij de kriebels voor verweggistan geeft.
Ik weet 't echter niet te bedenken. Ik weet wel dat ik zin heb om weg te gaan, ff de deur uit, weg van werk, maar of dat gevoel met deze temperatuur nou sterker is dan afgelopen winter?

Eindelijk thuis vat ik meteen de kwast om in 't laatste beetje daglicht in m'n tuin nog wat planken te kunnen verfen. Een geluk dat zo vroeg in de zomertijd de temperatuur dermate aangenaam is, & de hemel zo wolkenloos, dat ik toch zeker nog een uur daarmee aan de gang kan. Alle planken krijgen zodoende nog een 2e laag voordat ik de verfsessie moet gaan afsluiten.

Ik ruim de verfspullen op. Zet de roller & 't bakje in 't water. Druk 't deksel van de verfpot stevig toe. Was m'n handen. Schrob de verf ervan af. Schuif de tuinstoelen weer op hun plaats.

& Plots ruik ik.
Ik ruik m'n vakantie in Engeland.
M'n rugzak. M'n wandelschoenen. Paden tussen overhangende bomen. Vogels met vergeten geluiden. Campinggras. Pubs in 't middaguur. Pocketboekje dat met moeite geopend wordt.
Opeens zit dat alles tegelijk in m'n neus door 1 moment van vooroverbuigen.

We hadden bijna Zijperspace voortijdig verlaten.

beweging

Na 't journaal van 9 uur dien ik zo snel mogelijk de tv uit te zetten. Dat lukt me niet altijd even snel, vooral als ik tijdens 't verkondigen van 't wereldnieuws andere bezigheden heb in een poging de tijd zo efficiënt mogelijk te besteden. Dan zie ik mij geconfronteerd met 'Nederland in beweging' & een plaatsvervangende schaamte die mij daarbij meester wordt.

Ik denk dat 't vooral de glimlachjes zijn die op elk van de gezichten van de showmodellen staan afgedrukt. Bij iedere beweging, gevolgd op de instrukties van Olga & Karl (goeiemorgen Olga), blijft die glimlach stoïcijns hun gezicht sieren. Hoewel 'sieren' een verkeerde woordkeuze is in deze.
Ik kan me niet voorstellen dat de mensen tijdens de oefeningen thuis evenveel enthousiasme stoppen in de blik die ze werpen. 't Lijkt mij zeker zo 's ochtends vroeg niet 't geval, nadat men zojuist 't bed te heeft verlaten.

Wellicht ligt de irritatie ook in 't feit dat ik zelf niet gedachteloos in iets dergelijks mee kan doen. Ik zie mezelf niet mal staan hupsen van 't ene op 't andere been, alleen maar omdat de dame of heer in beeld denkt 't zo voor te moeten doen.

Die tv moet dus uit, zo snel mogelijk, voordat Olga & Karl elkaar & bewegend & wakker Nederland goedemorgen hebben gewenst, want ik krijg anders de neiging te gaan bestuderen waarom mensen zich met iets dergelijks willen inlaten. Ik ga me al snel afvragen wat de studio-deelnemers verdienen; of ze inderdaad elke keer eraan moeten worden herinnerd te blijven lachen; wat hun kinderen of partners van hun optreden vinden; of ze hun kledij mee naar huis mogen nemen & 't daar trots dragen ('Wat heb jij voor leuke broek aan? Waar heb je die vandaan?' 'Oh, da's van m'n werk voor 'Nederland in beweging.''); & als 1 van die omaatjes komt te overlijden, zouden ze dan een dag niet uitzenden & een minuutje stilte houden bij de 1stvolgende uitzending?

Dat soort dingen wil ik me niet afvragen. Ik wil rustig van m'n ochtend genieten, m'n ontbijt genoegzaam verorberen, met enkele bakken thee. Zonder onnozel spokende vragen over immer glimlachende mensjes die de hele tijd staan te hupsen.

Er zijn belangrijker vragen in 't ochtendgloren van Zijperspace.

belofte

Bij deze beloof ik plechtig, nu, bij 't begin van m'n laatste paas-werkdag, m'n 1-na laatste voor een dag vrij, in 't vooruitzicht van minstens een etmaal tijd voor eigen besognes, ga ik er naar streven eenieder die al tijden wacht (het zij dagen, het zij weken, een enkele meer dan een maand), dat ik bij deze zweer er aan te werken om woensdag die mensen die tot nu toe respons gemist hebben van enigerlei soort, maar specifiek via meel, of in ieder geval daar zoals gezegd al lang op wacht, ik ze in ieder geval een bericht ga sturen ivm m'n verjaardag & hoe & wanneer.

Ook in Zijperspace verjaart men.

af

Ooit wil ik vader zijn,
een man van komaf, of (hmm)
waar komaf van afgekomen is.

Iets daar ergens in 't midden,
maar dan wel dat ik 't besef,
of degenen die na mij komen.

Want anders is 't niet af
gekomen van, of misschien
wel later na, als een waan.

Men weet wel: van zeker
zal ik schapen & geschapen
zijn, een blatend laten

van feeëriek samengaan.
Dat ik dat dan meedoe
met elk ander, want

voortgebracht, een zorg,
een willen weten, beraamd,
een eigen borg.

Zodat Zijperspace bewoond blijft.