Auteur: Ton Zijp

Op ’t punt ter bed te gaan, ik type ’t voorzichtig, teder toetsen betastend, hun als middernachtsgezel, vraag ik me ondertussen zeer zorgvuldig af wat er aan mij mist, wat er aan mijn schrijven ligt.
Ze hebben wel eens gezegd, misschien ter vergoelijking, dat er aan mijn posts niets meer aan toe te voegen viel. Als in blijkbaar afgeronde verhalen.
& Daar ging ik toen mee akkoord. Wellicht een compliment.
Maar ondertussen snap ik dat niet meer.

Allesbehalve dat.
Ik & mijn vraagtekens in tekst zijn allerminst afgerond. Ik dwaal, zoek, vraag, misschien ongemerkt, naar antwoorden, maar u moet mij beter lezen. & Als ik niet in die vraagstelling voldoe, dan dient u vragen, veel vragen te stellen.

Ik ben geen roman. Ik ben een weblog. Ik ben een communicatiemiddel, tegelijkertijd met al mijn, de daarbij horende beperkingen.
Bijna 25 jaar oud, Zijperspace, daardoor redelijk volwassen. Maar wie heeft ooit verboden op mijn schrijfsels te reageren? Was niet opgewassen om zelf contact op te nemen?

Ik heb zojuist ’tzelfde probleem ter sprake gebracht bij 2 broers, schoonzus plus m’n laatste ex (daar zit haar huidige vriend vanzelfsprekend  ook bij); berichtjes over & weer: Frankrijk, Amsterdam, Callantsoog.

Ik ben een weblog.
Beter dat te herhalen. Anderen schrijven romans, novelles, dagboeken.
Ik kan niet meer dan een weblog zijn. Alsof daar diepgang kan ontbreken.

In de middernacht m’n toetsenbord bevoelen of-ie bereid is. Of we samen weer de reis gaan maken. Dat we beleven de wereld zoals-ie mogelijk is of anders ooit vooral herinnering is. Met teugen van diepe lucht inademen, van ongeloof, van weerzien, van heimwee naar die genegenheid, de specifieke, strelend warm zuchtende, per ongeluk een tong in m’n oor, waardoor we seks beleefden die niet bedoeld was, waar mijn toetsenbord, mijn dagboek, een ietwat later weer tevoorschijn kwam, in zwijgzaamheid, maar ik moest ’t beschrijven, verzwijgen tegelijkertijd, een zweem van de gebeurtenis, ’t samenzijn laten merken, in beperktheid remmen tussendoor, want ’t was de wonderlijkheid, de vrede, ’t genoegen, ’t gerust zijn.
’t Nu van toen.

Daarom ben ik een weblog. Ik zal waarschijnlijk nooit meer worden dan dat.

Zijperspace is een zucht voor altijd.

Als je hem kon imiteren, natuurlijk was m’n oudste broer ’t best, dan kon je de wereld aan.
Een broer over de schouder van achter aanvallen met ‘Brrrwlllbwaargrhoah’, flapperend met je mondhoeken, als automatisch, want je hele kop moest heen & weer bewegen.

& Natuurlijk schrokken ze niet, die broers die je plots te pakken wilde nemen naar ons grote voorbeeld, net zo min als Aart & Wieteke.
Maar ’t was als aaien over de wang van spel. Als hondjes die met elkander wilden spelen. Grauwen & nekbijten, pootjegraaien naar elkander. Welk dier wil dat niet?

Hij leerde ons, in m’n vroeg zelfbeseffende jeugd, eng te zijn; z’n naam goed gekozen. Lastig te zijn. Zonder resultaat tegelijkertijd; als ’t er maar ff uit was. M’n moeder in de keuken mogelijk de pan uit haar handen liet vallen (of deed alsof), waarna ze schreeuwde (ze schreeuwde evengoed zelden of nooit) dat we vanavond niet mochten kijken; de tv de hele avond uit.

Dan werden we net zo verstild als wanneer Erik weer eens op z’n nummer werd gezet door de Stratemaker, soms ook de Deftige dame, zij ietwat pinniger want zo zijn dames.
Waar ongemerkt genegenheid ging groeien voor anderen. Hij geleidelijk iets groots werd van anders zijn.
Een schreeuw, een brul, met flabberende heen & weer-wangen van grote, maar toch liefkozende, vertroetelende weerbarstigheid van dat alles niet zo vanzelfsprekend was.

& We daardoor over de speelplaats van school konden rennen, z’n schreeuw in de nek van anderen konden werpen, waarbij je de kriebel daar kon voelen, de hand die naar de plek greep waar de brul was terechtgekomen.
Want hij maakte de behoefte aan engheid normaal voor ons. Dat we wilden rennen & schreeuwen, de meester negeren, de stilte wilden omzeilen, onze wangen opblazen, ons te veel wat minder wilden laten worden, wellicht de energie straks op (maar daar hadden we geen verstand van), maar we waren daar geweest.
We hadden de leraren opgejaagd zoals Erik waarschijnlijk dat niet had gekund.

Bleven we uiteindelijk hooguit 5 minuten denken dat bereikt te hebben. We moesten verder met de volgende les. Brullen vanzelfsprekend weer verboden.
Een goed gevoel evengoed. Beste Joost.

Ons grote voorbeeld is niet meer in familie Zijperspace.

Ik bluf me er doorheen. Wetend dat de tekst, de gebeurtenissen zichzelf uiteindelijk laten beschrijven. Tenzij ik de verkeerde toetsen raak, zoals de ‘startknop’ linksonder m’n toetsenbord zojuist. Waardoor m’n gedachten plots verduisteren & ik geen weet meer heb; die continu doorgaande paniek als ’t niet loopt zoals ik hoop dat ’t lopen zou, van waar ik ben, schrijf, & waar m’n doel ligt.

Waar ik zojuist nog dacht aan de 1e keer dat ik met 2 vriendinnen (nee, is naast ’t naaktstrand zeker niet écht de 1e keer, maar ’t had een andere lading) vol liefde naar de 1 zat te staren & tegelijkertijd overweldigd was door de borsten van de andere.
Ik meen me een foto te herinneren, haast onmogelijk, dat ik hun beide had vastgelegd, zo sterk de herinnering. We hadden toen nog geen mobieltjes of smartphones immers. Laat staan dat ik een fototoestel had om de beide vriendinnen vast te kunnen leggen.
Ik had ’t daarnaast vast niet gedurfd. Laat staan dat ’t was toegestaan.

Tegelijkertijd blij, al gravend in ’t zandstrand van terugtijds, dat zulke uitzichten nog mogelijk waren. Je elkaar geen kwaad kon doen door openheid. Ik zou me beschaamd voelen als ik hedendaags strand zou betreden & slechts bikini’s moet aanschouwen. De menselijke naaktheid ervanaf geschild, terwijl juist omhuld, de normaalheid daarvan voorbij. Dat ik slechts schaamte zie van wegschuilen.

Ik heb ’t geluk gehad dat ik met vriendinnen ’t naaktstrand nabij Callantsoog kon bezoeken. De moeder van 1 van hun er soms toevallig bij. Dat een opmerking als: ‘Eindelijk een normale piemel’ geruststellend was uit de volwassen & ervaren mond, tegelijkertijd doodnormaal klonk.
Tuurlijk ook een beetje trots, want zo doodnormaal ging ik met de dochters om, hoewel wellicht een ietwat verlaat puberjochie van heb ik jou daar. Maar daarom kon ik wel vriendinnen hebben die met mij rondliepen over naaktzandstrand. Wellicht daarbij een bepaalde mate van ‘wijsheid’ ontwikkelen, me niet al te veel ongemakkelijk voelen als er bloot vrouwenlichaam zich voordeed.

Ok, ik wilde graag seks gehad willen hebben, maar een omhelzing van een nacht lang, langzaam schuiven, loslaten onder de warme deken, dat leverde ook wat op. Een ietwat later in m’n leven, in Amsterdam inmiddels, & dat somtijds.

M’n fiets weer oppakkend na een bakje thee, ontbijt niet nodig, telefoonnummers uitwisselen deed je toen ook nog niet. Die ene keer dat ik dat deed, bleef de (vaste) telefoon uren rinkelen. Terwijl ik niet durfde, bang voor valse beloftes.
Snel de deur uit, terwijl ik al weg was. Van perongelukke onnozele beloftes bijkomend van zeker eerder moment. Niet meer onschuldig daardoor. Juist altijd andersom. Maar ze had er om gevraagd, wist ik, wilde ik, mezelf overtuigen.

Maar kruipend dat gevoel, de wetenschap, er niets meer aan kunnen doen, jezelf voorbij bent wezen gaan. Te gaan wegwezen. Niet meer terug te kunnen keren in ’tzelfde. Wat evengoed elke keer moet. Want wie ben je dan nog anders, stel je jezelf dan evengoed gerust.

Nee, geen bluf. Gewoon niet naakt & waar dat toe leidt. Waar de vergissing is, jezelf verloren hebt, de naakt geen gewoon meer is, de lust sluimert, de nietliefde voorbij.
M’n onzekerheid aan eerlijkheid. Tegelijkertijd.

Maar dat laatste, juist dat laatste, is heel goedkoop. De tegelijkertijdsheid ervan.

De naaktheid voorbij in Zijperspace.

Om een aanzetje te hebben, een titel, heb ik er maar 1 willekeurig opgeschreven. Wie weet dat de hemel van m’n inwendig hoofd dan vliedt, als in: gedachten wat soepeler doet vloeien. De kust van beperkingen doet overstromen, waarna ’t terugdeinst om ruimte, een zachter maar natter strand weer wat steviger grip voor de voeten doet geven.

Stranden van waar ik geboren ben. We hadden ook een keiharde dijk, maar die gaf dan ook nooit eens mee, tenzij heet van de brandende zon.
Hooguit de weg ernaartoe, gemakkelijk met de fiets, de dijk middernachts met maneschijn makkelijk te volgen was.
We gingen immers slechts bij nachten van volle schijn, van zwoel weer, van na zwetend dansen & de drank was op. De drankdeuren dicht. Dus richting mogelijk vollemaansnacht aan de 1e streepjes zandstrand.

Daar zat ik dan.
Eens met 3 jongere meisjes & m’n collega van de coffeeshop. We zwommen ook al had niemand een zwempak mee. Hunnie van de vrouwen een slipje of zelfs beha dragend.
Wij de mannen bloot. De stoerdoens. Maar ik dacht zelf ook simpel: da’s praktisch. Straks een natte onder- in lange broek: ik wist niet hoe ik dat Ma moest uitleggen.
Tegelijkertijd niet snappend hoe de meisjes dat voor zichzelf konden verklaren, meestal veel strenger gecontroleerd. Bevraagd, gesprekt, van waarom zo laat, zoals dochterpappa’s zichzelf gedwongen voelden dat te doen. Mamma’s alweer een tijd geleden gescheiden.
Over 1 kam geschoren. Maar dat was wel zo met haar.

Jaren later kreeg ik te horen dat ik jaren te laat was. Waarschijnlijk mijn onhandigheid, haar wederzijds, terwijl wij oppasten op ’t Amsterdamse huis van haar moeder, als oorzaak. Waar dat slechts een minuscule mogelijkheid voor een verklaring kan zijn van die ongemakkelijkheid van toen. Waar ik haar steeds weer de 1e, of misschien wel 2e stappen richting zee zag nemen. Als in de 1e mogelijkheid: omdat ze onafhankelijk wilde zijn, waar ze die mogelijkheid zelden kreeg, maar dat wel voelde. Als in de 2e mogelijkheid, mijn herinnering schrijft dit niet zo goed meer in waargebeurd verhaal terug, dat ze zich nog niet wilde laten zien. Die man, die jongen, dat jochie die veel te oud in haar optiek leek, moest zich 1st tonen. Genegenheid.
Een snappen.

Maar god, waarom heeft u mij zo lang preuts, ongemakkelijk, onervaren laten voelen? & Zelfs toen dat laatste was afgeschaft, waarom onvervaard? Dat paste mij uiteindelijk ook niet al te best. Ik kreeg daardoor een schuld & heb die niet meer kunnen inlossen.

Ik geloof niet in god gelukkig. Nog in enig ander, maar ze zijn er nou 1maal. Ze roepen je toe, doen je berouwen. Schrapen aan je besef van wat te doen, gedaan te hebben, nooit meer correct kunt maken. Ze zijn de geesten van de mens. Maar geen bewaarheid.
Ik ben blij met ze, vooral die geesten van spijt. Laat ze me lastig vallen, zodat ik de vrouwen tegelijkertijd kan zien die mij hebben gebouwd. Met schuld, boete & wat er voor de rest nog meer voorbijkwam.

Een vooralsnog onafgebouwd Zijperspace, maar de laatste zinnen hebben vast nog niet genoeg gedroogd specie.

Ik stel m’n titels tegenwoordig samen met samenvoegingen omdat er anders een kans bestaat dat ze niet meer uniek zijn hier. Tegelijkertijd omdat ik hoop dat ze iets meer vertellen dan de enkeltaligheid.
Een poëzie van de 4-kante centimeter. Een te volledig woord, een dubbelwoord, daarbij besparend. Een samenwoord.
Ik hou daar van. De zachtstreling van elkaars samenzijn waar ze elkander niet hadden verwacht.

Daarnaast zijn er al een paar 1000 teksten deze post voorgegaan. & Ik vind dat ze ieder afzonderlijk herkenbaar moeten zijn.
Waar middernachtse strelingen door mijn hoofd me richting bed willen sturen, m’n blubberhoofd van vermoeidheid, hernieuwd gevonden laatste slaapstuiptrekking dat wenst te voorkomen. Er nog een blaasje ’t blusje vuur van slaap probeert te doven. ’t Andersomse zich plaatsvindt & er een geruststelling ontstaat.

Ik heb mezelf een dag gecreëerd. Nog net op tijd. De dromen bereid. Mijn hersens geprepareerd. ’t Herbeleven me ingedronken. ’t Vergeten zich reeds laten inzinken, waar rijmselspeelsels niet meer nodig zijn. Alliteraties nog net geoorloofd.

Zo zoetjes aan. Traag van vandaag vandaan. Met een nog goede stem, maar langzaamaan wederom slapen gaan. Vanuit mijn stoel, op stap naar beste bed.
Mocht men mij ooit niet vinden: ik bevind me daar. Ietwat traag verstild.

Maar toch hier in Zijperspace.

Ik brabbel m’n tijd wel door. Kopieer teksten, sla ze op & laat ze vloeien als niemand meer in staat is ze terug te herkennen.
Zo maalt ’t hier vanbinnen. Opgeslagen teksten, kennisafhankelijke weetdom.

Een mooie achternaam, denk ik dan, bij ’t zien van de auteur wiens teksten ik opsla voor later overzicht. Een langere nadenker dan ik. ‘Vanbinnen’ zou mij tot gloriehoge dichterpodia drijven. Waar ‘Zijp’ een abrupte stroomstop lijkt, tenslotte altijd aan ’t eind van ’t alfabet.
Ik kon nog zo in de klas m’n vinger opsteken met daarin verscholen ’t juiste antwoord op enig vraagstuk, maar de gretigheid van m’n koonrode tomatenwangetjes werden getemd door ’t verwijt dat ik aan ’t eind van ’t alfabet stond. Slechts die blik was genoeg van menig leraar.
Eenelk kind moest gelijke aandacht krijgen. Niks graagzaam uitblinkerigs.
Geef ze ongelijk.

Slechts een verbazend compliment van Rietwijk over de volgens mij vanzelfsprekende uitkomst van een inverse functie tijdens de rekenles, hoewel hij mij had geprobeerd de mond te snoeren, in een veel te lage klas om dit experiment uit te voeren, maar hij was zo begeesterd om te laten zien wat mogelijk was & hoe hij uitleggen kon, & dat ik besefte, tegelijkertijd, misschien wel wist dat ik soms spreken kon.
Maar wiskunde kon ik snappen, ik had er echter wel taal bij nodig.
Ik geloof niet dat meester zag dat ik die kant op ging, mogelijk zou gaan. Misschien omdat hij me de mond had gesnoerd om zijn trucje tot ’t eind toe af kunnen spelen. Z’n rol, daarbij die van mij vergat. Dat ik de duif uit de grote hoed had getoverd voordat hij besefte dat die er door hemzelf bewust in verborgen was. Voor een enkeling open & bloot.

Niet naast de schoenen loop, slechts herhaling van ’t pad. De donderwaartse beroerselen van een geest die er nu-erzijds in paniek raakt als ’t woord financiën ter sprake komt.
Waar hulp op af komt stuiven (in de goede zin des woords), maar wat de vrees niet minder maakt. Waar ik nieuwe onderwijzers meemaak, behulpzamer, trager, met naar me toe draaiende laptops met uitleggende vingers, m’n paniek enigszins beteugelend. Hoewel slechts een kleingraads. Ik zou toch een hele rest van de dag moeten doen om mezelf weer terug te vinden, toch?

Maar me hopeloos laten moeten gaan om een heel klein papiertje te vinden, in een zoektocht naar dat kleinood & ik al niet meer durf te zoeken. Waar mijn speurtocht slechts meester Rietwijk vindt. Maar ik vooral uiteindelijk zoeken moe. Overzicht krijgen moe. Paniek niets te vinden uitgeput.
Van toen ik 8 was. Nog geen nutsbesef. Slechts een wise ass, waar zelfs dat toen nog niet bestond. Maar wel weetgragigheid & daarmee om willen gaan, nog meer willen hebben, graag onbeperkt aangereikt als lijdend aan prettige broodhonger.

Brood staat evengoed niet meer op ’t dieet in Zijperspace, weet evengoed wel.

Ik heb die somsmomenten. Ze komen zelfs steeds vaker voor. De somsheid van somsmomenten reeds verlaten, geen incidenteel meer, zeker niet een veelvuldige herhaling tegelijkertijd, want steeds kost nu steeds meer moeite. Waar dat nu plakken wordt. De steedssteedsheid.

Maar dat moet ik uitleggen. Geen vaagheden hier.
’t Gaat om wat je al eerder hebt meegemaakt. & Wat ik dan niet herhalen mag. Want ’t waren al zichzelf repeterende gesprekken. Niets nieuws daar, maar ’t geheugen tegenover me, altijd face to face me, in welke hoedanigheid ook vermomd, had daar inmiddels geen weet van. Heeft dat ook niet allemaal genoteerd, kan ’t niet meer oplepelen, de details, de finesses, of waar ’t daadwerkelijk over ging.
Ik evenmin dus.
De ik dus.

Met de ‘soms’-en.
Me in mezelf bevoelen. Waar anderen meestal geen toegang meer hebben.
Niet als in mezelf alles naar binnen dragen, apart van de buitenwereld, maar hier zijn, vóóral hier zijn. Dat de soms-en daarvan vaker voor gaan komen. ’t Veilig voelen, getrouw worden aan de omgeving van de eigen gedachte & ’t fout of slecht ervan er niet toe doet.

Maar vooral ook niet ’t binnen teren. Wat een volledig woord zou moeten zijn. Van: ’t niet naar buiten treden, een ongemakkelijk veelvuldigheid van zelf zijn, waar meestal niemand naar luistert. Luistert.
Wat namelijk ook weer vanzelfsprekend is. Zo is sociale omgang in z’n meer of mindere staat van leven. Waar ‘weer’ steeds weer verschijnt.

Zo heb ik regen’weer’ mogen ontmoeten. Als in zon’weer’, voorbij de wolken’weer’, waar opeens de tussenhaakjes niet meer noodzakelijk werden weer.
Bankweer, mezelfweer, verontrustweer, fietsweer, onrustbarendweer, traagweer, denkendweer, ongelezenweer, brabbelweer, nietverstaanbaarweer, onberichtweer, nooitschreeuwweer, verontrustendweer, ontelbaarweerweer. Daarisdezonweer. Geefmenogwatregenweer.
Waarbentuditkeer.
Ikluisterweer.

Dat schreeuwt tussendoor mijn gedachten, die nog bezig zijn met een herafstelling. Heel fatsoenlijk, niemand pijn doet. Slechts een weinig geduld betrachtend.
Maar bezig zijnd, de tijd de tijd bepalend, mezelf daarin zinkend. Een wijd spreidend doek van armen van ontvangstwoorden als een wijder opend naderend vlak.
Een zacht vallend net van zoet ontvangst.

Zijperspace vindt u daar straks weer.

’t Was een paar dagen dat ik (lang) naar buiten was geweest. Slechts m’n bakfiets verdiende die aandacht. Er mocht zich geen gelegenheid voordoen dat hij meerdere nachten opeen hier in de straat, voor mijn deur zou blijven staan. Aangezien er regen, storm, werd verwacht, had ik ‘m naar veiliger oorden gebracht. Weliswaar nat, maar zonder aantrekkingskracht voor anderen.

Vandaag haalde ik ‘m uit stal.
Hoewel de winden nog niet waren gekalmeerd. De spetters nog steeds onbetrouwbaar. & Ik me moest voorbereiden op de daarmee gepaard gaande onderhevige lichaamstemperatuur.
Maar ja, er was een eenzaam lonkend bankje in ’t Diemerbos. & Gelijkgestemden, hoewel van verschillend allooi, dien je op een gegeven moment elkanders gezelschap te gunnen. Mocht ’t tellen duren, mocht ’t een bepaalde mate van nat of kou betekenen, we konden ’t allicht proberen.

Met de ‘bak’, zoals ik ‘m in gedachten gemakshalve ben gaan noemen, boodschappen wezen halen, gelijk wetend dat ’t weer zich koud voor zou doen; kleding, tot ’t mogelijk overbodige toe, er in opslaand. Me vervolgens, naast andere inkopen, een whisky gegund voor straks, zonder glas, dus slechts een nipje in vooruitzicht, een teugje, een voorproefje van stiekem een fles aan de mond voor kort moment, slechts wanneer niemand keek.
Maar daar vroeg ’t weer niet naar. Voorbijgangers waren hier niet op voorbereid zoals ik, wist ik. Ook al zou ’t droog blijven. Mogelijk.

Dat bleef ’t niet. Al vanaf ’t 1e moment dat bank mij verwelkomd had, reeds enige dagen mijn aanwezigheid moeten missen, drupten de ijldunne maar toch aanwezige druppels. Ze deden zich een licht gevoelen. & De plastic vuilniszak rondom mijn kussenzachte bescherming tegen keihard houten planken van de bank was een wijs besluit.
De stormjas, een kado van Ed, omdat hij mij vorig jaar zo’n goedkope aanbieding niet kon misgunnen, bij die bijna miezerige spatjes, maar gestaag voortgaan, evenmin.
Ik borg m’n 2 boeken, de keus waar mijn ogen de letters & woorden zou gaan volgen, onder de waterdichte ritsen, veilig op mijn minstens 4-laags diepe buik. Mocht ondertussen dus van de whisky proeven. ’t Blikje bier openen. Naar de leegte van slechts met 1 passerende gezondheidsrenner vervuld turen.

’t Wachten startend. ’t Geduld tomen. De planken trachtend. Sommige spikkels. Splinterdun. Geen stroom kunnen veroorzaken in al hun hoeveelheid dan wellicht toch op m’n steeds groeiende blank kalende voorhoofd.
Tevreden. Want wie had bedacht dat ik hier zou zijn. Misschien de bank zelfs niet. Misschien ik zelfs niet.

Ik. De bank. Al spoedig mijn boek, over bomen. De spettertjes getemd.
Hier ben ik, dacht ik. Geen kou, geen vocht, niets van dat al dat mij hier weg kan houden.

’t Was een japanse dame die mij voorlas. Ze moest zo’n 70 jaar zijn geweest rond de tijd dat ze dit schreef.
Bomen hebben haar veel bezig gehouden. Ik voelde met haar mee.

Bank voelde dat evenzo in Zijperspace.

Niet dat ik er naar uitkijk om te vergeten wat ik al die tijd met me meegedragen heb. Goed of kwaad.
De steen die door buurjongen Erik op m’n hoofd werd geworpen, m’n 1e tot bloedens toe; de 1e daadwerkelijke seks met de mogelijk grootste tieten die ik later niet meer zou ontmoeten; m’n anderswijs grootste liefde van eeuwig heimwee; m’n daarna, als in de verbeelding van toen: de dood, & haar afscheids/smeekbrief van Pim.
Pim. Misschien wel m’n eeuwige schuld. Hoewel ik dat toen niet (meteen) zo zag. Wel voelde. Want alles voelde/

Je kijkt een film. Een serie liefst. Doet vergetelijkheden. Want dat werkt.
Of anders: lees je een boek.
Vanmiddag.
Tussendoor bomen & verwachte buien. Locatie & tijd. Aanwezigheid & vertrekken. Berekenen & accepteren.
Zoals dat gaat, gewend is.

Kijkt nog een keer je afscheidsrede na. Die van Pa, die van Ma. Mogelijk nog wat overledenen die je belangrijk genoeg vond (Carel).
Schaamt.
Vervaagt. & Vergeet.
Wil ondanks alles nog wat langer overleven.
Droomt van een bonk tegen de muur, waar boekenkasten de weg daartoe belemmeren.

Typt.

De waarheid moet er uit. Ook waar dat niet mogelijk is. Schrapend, als een rasp om vroegers groente klaar te maken om bereid te worden. Door Ma opgedragen. Oma nog strenger.
‘Doe eens je best, of anders ga je maar de afwas doen!’

Waar geen afwas was, want die moest nog komen; de tafel nog niet afgeruimd. Net als dat ik nog niets wist van de grote borsten van Annet. Slechts enkele jaren, veel te snel voortvarende jaren later wel.
Een wereld nog te verkennen, maar ondanks preken, de volgende dag redelijk onbezorgd.
Ik wist bovendien nog niet dat jongens ’t 1 zeiden, de vrouwen ’t ander. M’n vader zich niet druk maakte na een lange dag, m’n moeder ons taken toebedeelde.
Voor de vrede. Voor haar te ontlasten.

Waar de wereld paste. Wat evengoed wel zo leek te zijn, maar gedurende de voortgang steeds weer werd ontkracht. Ik mocht bijv die prachtige borsten van Annet aanraken, maar een week later was dat weer verboden.

De wereld is moeilijk om te leren. De wereld zal daar ook niet mee ophouden dat te doen,
Maar dat is mens. Dat is wat ik denk te beseffen. Dat is mens, een verlangen, een wens van sprookjes, maar plots onvervulbaar.
Er is nog een massa van hemelkloterig interessante dieren die minstens zo interessant zijn & niet naar tieten (maar wat dan?) kijken, denken, vermenigvuldigen, ons voorbijgaan in hun levensdrang.

Maar hoelang nog in Zijperspace…

Hé, ik ben geen robot, want m’n buurjongen heeft dat onderkend, ontkend.
Hij kwam langs, z’n oorspronkelijk australische moeder aan zijn zij. Hij kwam me een doos, een schoenendoos brengen met lekkers & leuks.

Ik sta nu even op om te zien wat ’t werkelijk is. Wat voor verrassingen er in een peuterschoendoos kunnen zitten, want best klein, maar vooral…

Nee, ik weet niet wat vooral.
’t Enige wat ik weet dat hij mij (‘per ongeluk’ voeg ik daar maar aan toe) de leukste buurman vindt.

‘Hij zegt me altijd gedag.’
Krijg ik van moeders te horen bij ’t aanreiken van de schoenendoos, met appel, peer, & nog weet ik niet almaar meer.
Ik durf bijna niet meer te kijken naar de inhoud. Van schaamte waar ik dat aan verdiend heb van zo’n jong joch.

& Er komt dan een verwondering bij mij te boven. Van: kom op, ik ben autist, we zouden niet vanzelf kunnen kluisteren. Alles vanzelfsprekend kunnen vinden.
Straks als hij ouder is, pubert & daaropvolgende afleveringen van leven, elkaar nog in de ogen kunnen kijken, van heb ik jou daar, buurman; jij met je lange haren, net als toen ik.

Hij heeft lange haren namelijk. Zoals jochies niet gewoon zijn zich te laten groeien.
Een eigenwijze.
Ik heb moeders al verteld dat er een Jongensmetlanghaarclub bestaat. Een groep mensen die vroeg besloten hebben lang haar te dragen & dat door die club blijven koesteren. Wat slechts laat tot mij doorgedrongen was dat ook te doen.
Misschien had ik de verkeerde motivatie. Moet je al jong stevig in je schoenen staan.
Of juist tegenovergesteld: altijd twijfelen of in ieder geval zeker weten welk pad bij de volgende kruising te moeten kiezen.
De andere meestal.

Altijd dat nadenken & niets vanzelfsprekend vinden. Maar hij stond daar, moeder legde ondertussen uit waarom. Hij glunderde, wangkoontjes omhoog, buurvrouws handen klemmend, z’n moer tenslotte, ogen knipperend omdat hij vond dat ’t goed was dat ik een kado ter grootte van een schoenendoos had gekregen.

Een appel, een peer, een tekening met ‘Ton’, hartje plus nog iets wat ik niet kan definiëren, mini-boekje ‘Puppy’s in de mist’ & een inkleurboekje waarvan hij de 1e bladzijde al heeft ingevuld, 2 stickers, kleurpotloden in een doosje van 6, plus bovendien een robot. Oja, verborgen ook nog 2 stickers van mogelijk buitenaardse smileys.

Hoe kan je een kind blij maken, moet hij gedacht hebben. Een kind dat net zulk lang haar heeft als hem.

U hoort mij niet, lieve ouders, ik ben stil. Ik heb knijpende keel, worstelende ogen, een traag toetsenbord.
Denkend dat ik geen makkelijke man was die met kinders om kon gaan. Maar zij blijkbaar wel met mij.

Kinders in Zijperspace zijn een verborgen eiland, maar evengoed een interessant onderzoeksobject, voor ik, de onnozele.