Ik werd er al vroeg op gewezen dat ik m’n pen moest gebruiken. Scheidegger, verplicht door m’n vader de directeur van een zogeheten huishoudschool, was een goede uitkomst. Zo bleek later althans.
Pennen zijn traag, gezien vanuit ’t toen gewoon heersende regime. 10 Vingers kunnen veel meer, in dat luttel tijdsbestek dat een mens heeft. Hoewel ’t 2-vingerregime momenteel een goede inhaalslag aan ’t maken is.
Ik twijfel echter of die laatste dan weer de zorgvuldigheidsslag zal winnen. Maar daar ben ik wellicht de oude man.

’t Heeft evengoed m’n leven gered.
Ik zou al minstens 10 keer kopje onder zijn gegaan. Geen woord hebben uitgesproken als ik ’t toetsenbord niet opnieuw had uitgevonden (als: gelijkgesteld aan de typemachien waar ik een van mijn spaarzame diploma’s aan heb te danken).
Stel voor: m’n vingers, linker- & rechterwijs, zorgvuldig op zoek, tuurlijk met een redelijke geroutineerdheid, verhalen vertellend die uren duren. Zo traag als me verweten wordt als ik mezelf aan anderen uit wil leggen, mondeling. Je weet wel, zonder telefoon. Als: traag, te veel omvattend, duizelende details.
Ach, ik begin weer…
& Dat dus met een 2-vingertoetsenbord, in veelvuldige situaties van huidendaagse afstand.

Dan ben ik dus blij met m’n toetsenbord waar Scheidegger in de steentijd voor uitgevonden is.

Maar ik moest m’n ‘pen’ dus gebruiken. Want ik scheen iets te kunnen vertellen.
Daar had ik 1st een dagboek voor nodig. Dat hoorde je als jongen echter niet te vertellen. Toen. Meer meisjesiets…
Kwam goed uit, want ik ging alleen maar met meisjes om, vooral in de buurt van hun ‘vrouw worden’, van die leeftijd waren wij, durfde ik dat. We hadden alleen nog geen internet uitgevonden, dus deelde ik, slechts spaarzaam, mijn geleidelijk groeiende dagboek met hun. Krijg je meer vriendinnen van, kwam ik achter.
Maar deelzaamheid heeft z’n grens.
Ze doen er tenslotte niet allemaal ’tzelfde mee, anders dan wat je zou verwachten. Deelzaamheid blijkt uiteindelijk dezelfde eenzaamheid aan ’t eind.

Daar heb ik uiteindelijk m’n toetsenbord een aanzoek gedaan. 9 September 2001.
2 Dagen later gebeurde er iets veel belangrijkers.
& Precies op die datum had ik jaren later kennis met een vriendin die bang was nooit meer haar verjaardag te kunnen vieren om dat laatste feit.

De rest is geschiedenis in Zijperspace.