Ik stel m’n titels tegenwoordig samen met samenvoegingen omdat er anders een kans bestaat dat ze niet meer uniek zijn hier. Tegelijkertijd omdat ik hoop dat ze iets meer vertellen dan de enkeltaligheid.
Een poëzie van de 4-kante centimeter. Een te volledig woord, een dubbelwoord, daarbij besparend. Een samenwoord.
Ik hou daar van. De zachtstreling van elkaars samenzijn waar ze elkander niet hadden verwacht.
Daarnaast zijn er al een paar 1000 teksten deze post voorgegaan. & Ik vind dat ze ieder afzonderlijk herkenbaar moeten zijn.
Waar middernachtse strelingen door mijn hoofd me richting bed willen sturen, m’n blubberhoofd van vermoeidheid, hernieuwd gevonden laatste slaapstuiptrekking dat wenst te voorkomen. Er nog een blaasje ’t blusje vuur van slaap probeert te doven. ’t Andersomse zich plaatsvindt & er een geruststelling ontstaat.
Ik heb mezelf een dag gecreëerd. Nog net op tijd. De dromen bereid. Mijn hersens geprepareerd. ’t Herbeleven me ingedronken. ’t Vergeten zich reeds laten inzinken, waar rijmselspeelsels niet meer nodig zijn. Alliteraties nog net geoorloofd.
Zo zoetjes aan. Traag van vandaag vandaan. Met een nog goede stem, maar langzaamaan wederom slapen gaan. Vanuit mijn stoel, op stap naar beste bed.
Mocht men mij ooit niet vinden: ik bevind me daar. Ietwat traag verstild.
Maar toch hier in Zijperspace.