Ik moet aan alle voorwaarden voldoen. Er mag al jaren niets fout gaan. Wat er voor heeft gezorgd dat ik extra van mijn maaltijden geniet.
’s Ochtends, tussendoor & ’s avonds.
Ik haal 3 crackers tevoorschijn. Pulk ze uit ’t plastic met een aardappelschilmesje. Geen makkie, meer een kwestie van pielen.
Voordeel tegenover vroeger van brood invriezen: de planning is mijn, niet afhankelijk van ontdooien.
Vervolgens ’t beleg.
Waarbij de humus begint: een lekkere laag bovenop de zaadjes sesam die ’t zweedse bedrijf heeft laten plakken op hun crackers. Ik ga ze alle 3 af; ze krijgen zo goed als evenredig. Daaroverheen hennep-, pompoen-, een mix van nog wat anders, plus chiazaad. Van alles een beetje, wat als vanzelf blijf plakken op de 1e laag van plakkerigheid.
Wat niet plakt raapt m’n natte vinger op. Dan heb ik kort een natte tong nodig om die vinger op de juiste manier te instrueren dezelfde weg net bagage terug te gaan.
Kwart stukjes olijf, in partjes gesneden augurk, een willekeurig uit de kast gegrepen kruidenmengsel in Frankrijk bemachtigd; pittig of knoflook, anders een ratjetoe met peterselie; alle 3 met diverse varianten.
Nog ff wat kappertjes erbovenop.
Waarna vervolgens plakjes kip/kalkoen, van allerlei allure. Dubbelgevouwen, want anders past ’t meestal niet in de breedte.
Met een flukse beweging 1tje stiekem in de mond. Om de hongerstil, want ben alweer zeker 10 min bezig.
Kaas. Oud, extra belegen, liefst nog ouder, waarvoor ik dan wel 1st een ritje naar H’sum moet afleggen.
Tenzij ik een pil heb geslikt, om lactose weer een keertje te kunnen willen proeven. Maar ik merk dat de huidige variatie daar steeds minder behoefte toe veroorzaakt.
Olijven. In kwarten verdeeld per cracker.
’t Wordt inmiddels een mooie 3-vuldige dimensie. Alles opgestapeld, de geur die zich inmiddels in diversiteit verspreidt.
Maar nog niet klaar.
Spruitgroente. Elke dag anders; Appie verkoopt ze in bakjes van 3 varianten, je moet ze er op volgorde van hun rangschikking variabel uit zien te plukken.
Ik prefereer de pittige spruitverpakkingvariant. Die andere, milde, bak smaakt nergens naar. Terwijl ze bij mij juist een harde confrontatie moeten aangaan met alles wat al aanwezig is op de cracker.
Nog wat ijsbergsla in smalle reepjes, zodat ’t de daaropvolgende laag kan opvangen.
Vergruizelde nootjes eroverheen vandaag, pistache & hazelnoot.
Morgen ga ik voor ’t 1st een gekookt eitje daar ergens tussen al die lagen proberen te frommelen. Ze liggen al gekookt in de koelkast te wachten. Misschien een laagje tussenuit de andere laagjes plukken om ’t te vervangen door pesto-tappenade, want nog over van verblijf in Frankrijk (voordat dat dan weer over de datum gaat).
Zo onvoorspelbaar blijft ’t dieet op glüten/lactose-vrije crackers. Maar een verrassend avontuur in de morgenstond evengoed.
De rest van de dag evengoed ook in etensmaal-Zijperspace, vol onverwacht.