Hoi Patrick,

Erg blij met je opmerkingen/analyses. Soms schrijf ik maar wat, begin ergens, kijk wat er uitkomt, maar tegelijkertijd moet ’t evengoed zin hebben, inhoud, literaire kwaliteit bovendien.
Maar omdat ik al jaren zo weinig reacties daarop krijg begint er zich wel eens een minderwaarsdigheidscomplex te ontwikkelen. Durf ik niet te schrijven, twijfel over de inhoud, & zoals eerder gemeld: gaat ’t mij de volgende ochtend lukken om de tekst op zijn kwaliteit te beoordelen als iemand de tekst geliket heeft? Durf ik terug te kijken?

Je sleurt me door dat soort twijfels heen. ’t Geeft me ’t gevoel dat ’t zin heeft, kwaliteit misschien ook heeft, doet ’t tegelijkertijd m’n schouders rechten.
Over m’n natuurcolumns ben ik ondertussen minder onzeker evengoed. Ik weet me met kwinkslagen, verborgen grapjes, & mss wel verrassende info de mensen te vermaken, vaak zonder daarbij te twijfelen of mensen ’t leuk zullen vinden.

Maar ja, zoiets persoonlijks als mijn eigen leven, gevoel, geschiedenis, dat lijk ik daarom vooral ’s middernachts te zijn gaan doen. Niemand die meteen kijkt. Terwijl ik mezelf ondertussen verdoofd heb met een bepaalde mate van alcohol. Hoef ik daar ook niet aan te denken terwijl ik de toetsen als vanzelf voort hoor tikken. Minder belemmering bij ’t schrijven ook, een kleinere rem.
Daarnaast de volgende ochtend een mogelijkheid om dingen om me voor te schamen er uit te corrigeren, ’t geheel op te poetsen evenzo, vooraleer de mensen, de mogelijke bezoekers tijd hebben gehad om me daar op te betrappen.

Dus je woorden worden als feedback zeer gewaardeerd. Hoewel ik niet altijd weet hoe ik moet reageren. Want ’t gaat wel om (soms zeer) persoonlijke teksten. Waarbij ik de volgende ochtend ook niet weet hoe ik daarmee om moet gaan. Trots of schaamte, is dan de vraag. Jij maakt de keuze tussen die 2 uitersten gemakkelijker.
Thx!

‘1138’ Zegt men er dan automatisch achteraan in Zijperspace.