Zo plots voor slaap, als elke dag dan net voor bed, of eigenlijk al bijna ingedut, denk ik dat ik een verplichting heb.
Niet tegenover de spaarzame lezer. Meer tegenover ’t voortschrijdend bestaan. ’t Niet zwijgen. De tong niet alleen gebruiken om de binnenkant tanden te ontkalken, waar de tandenborstel op z’n dienst wacht, maar ’t daadwerkelijk omzetten in taal die mijn vingers begrijpen.
Tiktikketik, komma & punt.
Volgende regel.
Zoals de hendel aan de linkerkant van de typemachine dat machtig kon doen.

Liefst zou ik dan de film vertolken van zojuist bekeken. Met leed, moord plus liefdadigheid, waar de hoofdpersoon, de redder van kinderen, daar ook weer niet uitkomt.
Dat dan als een richtlijn gaan beschrijven van hoe ’t kan. Naast een verhaal vertellen ook de boodschap overbrengen. Waar eenieder dat zelf moet proeven. ’t Zout, de bitterheid, de mogelijke smaak van nuance.

Maar voordat ik daadwerkelijk de oorlog ga bespreken, welke strijd dan ook, ga ik m’n tandenborstel proeven. Ik streep m’n alcohol weg, m’n dag van gister, de al dan niet goed/slechte berichten vertalen in traagdromerigheid. Ga ze vragen of ze bij me blijven, sussen, me streeltjes kussen.

De woorden verkeerd, maar misschien juist geplaatst. Je weet evengoed niet waar ’t terechtkomt. Z’n doel gemist, een fles water aan de mond gezet, waar een lekkende dop deed alsof-ie leeg leek.
Splatsj.

Alweer bijna wakker voor een volgende morgen in Zijperspace.