Ik ben niet bepaald de mens die ik zou willen zijn. & Zo zijn er meerderen.
Maar ik heb ’t met mij te doen. Plus 8 katten plots. & Nogmaals mijzelf bovenop.

5 Jaar geleden gediagnostiseerd op autisme. Kan ik best mee leven.
Vlak daarna definitief ongeschikt voor werk verklaard.
Ook dat voelde ok.

Nu zijn er echter 8 katten die ik van plan was te verzorgen voor 3 weken. 5 Nog maar pas geboren, 3 kende ik van voorgaande oppasjaren. Waar ik mijn verblijf hier elke keer aan had te danken.
Maar waar moet ik dan opeens heen met mijn beslissingen, bedacht ik me vandaag: zij mogen beneden blijven (de oudjes), zelfs naar buiten, maar de moeder vooral wél naar boven (na een klein uitje). Maar ’s nachts mag liefst alles naar boven, maar wil die ene dwarsliggende oudere generatie, altijd belust op jacht, muizen, vogeltjes wellicht ook, dat juist weer niet.

Laat staan dat deze kat wil dat-ie in huis opgesloten wordt.

Straks wordt de muur tussen de begane grond & de slaapetage (ook die van mij) op natuurlijke wijze afgebroken. Wordt alles 1, want de jonkies weten op een gegeven moment hun eigen weg.
Straks ben ik niets meer dan slechts controleur, de voederbakjesvuller, maar is nog niet iedereen meteen vrij. Zij van etage 1-hoog zijn bevorderd tot begane grond, maar moeten nog even wachten tot ze geacht worden de deur uit te kunnen.
Zoals katteneigenaar dat zou willen. Ikzelf incluis. Beschouw ’t als verantwoordelijkheidsgevoel.
Ik verlies echter veel sneller dan de katteneigenaar ’t overzicht, of anders gezegd: de energie om ’t overzicht te willen of kunnen bewaren. Mijn blups is op.

Als u niet begrijpt wat ik bedoel met dat laatste: raadpleeg een woordenboek. Ik ben die van mij kwijt.

Ik zou willen dat ik 5 jonge katjes op enige wijze kon opvoeden of verzorgen, degene waar ze van afstammen bovendien, maar…

Ik heb nooit kinderen gehad. Dat zal vast een reden hebben. Want hoewel ik dat enige onstuimig nieuwsgierige katje, de kleinste van al, in een pierlewieromdraai weer over ’t hekje op de 1e etage zet, lief, resoluut, bekwaam, weet ik dat ik daar met een poezenpaspoort voor beëdigd zou worden, maar als mens te veel fouten zou maken.

Ik begin bij introvert.

Men mag de rest aanvullen van wat ontbreekt aan Zijperspace of anders overvloedig aanwezig is.