De tijd was traag gister, net zoals de dag ervoor, vanaf m’n ontwaken. Hoewel ik alles moest luisteren wat de radio (1) me zou kunnen geven.
Me rinkelerend laten doezelen, elke keer, de zinnen terzelfdertijd vergeten terwijl ze evengoed duidelijk uitgespeld werden. M’n zwijgzaamheid, m’n hoofd in sloop, de kussen nog wat neerwaartser drukkend. Dan eens m’n linkeroor, daarna de rechter naar boven richtend. Je weet wel, ’t zogenaamde zweet, de zwaartekracht uit je oor lekkend, je omkerend om daar vooral geen last van.

Vooral vergetend, weten vergetend, dat je alles wat verteld wordt van harte welkom is, als die zeldzame put die wij 2 broertjes tegenkwamen met ons Pa in België, als ’t niet al net over de grens met Frankrijk was.
Maar Pa vertelde niet zoveel. Hooguit de notities die ’t wandelboekje (GR 5), maar vooral zwijgzaam als-ie weer eens de weg niet wist. Of welke bus, voor terug naar de camping in de buurt van Luik.
Maar misschien ben ik daar in de war met mijn latere zelfstandige tochten. De tijd kruipt tegenwoordig samen tenslotte.

Die put dus, waar wij niet uit mochten drinken. Terwijl hij te weinig vocht voor ons had meegenomen. Wat wij mogelijk, 2 broers, dat niet zelf konden dragen, incl de broodjes met beleg. Of uit ’t snel stromend water van een hoe heet zo’n beek waar alles te snel gaat om water in de kuipjes van jonge handen te vangen? Waar wij kilometers gingen of al hadden gelopen, meer dan hij had verwacht. Daar waar internet nog niet bestond & een bordje bij een bushalte niet alles kon vertellen of in een verkeerde taal van een mogelijke terzelfderdaagse aankomst van ’t voertuig.
De postkoetsen van ooit waren vast beter te voorspellen dan mijn vaders goedgelovigheid in busbordjes.

Ik haal vast alles door de war. ’t Waren grootse avonturen, vooral vanwege Pa’s onhandigheid. Zijn drang naar avontuur, de drang ook zijn ene voet voor de andere te plaatsen & de verwachting dat gelukzalig zoekend gevoel over te kunnen brengen naar zijn zoons…
Hoewel achteraf niet meer voor te stellen. Z’n paniekadertjes op zijn wangen als ’t niet ging zoals verwacht; z’n 2 zonen die hij straks terug naar moeder moest brengen.
De bus die verdacht lang weg bleef.

Zijperspace had niet bestaan, zonder.