Ik zou moeten spreken over wat mij overkomen is. Op een dag als dit. Of als anderdaags.
Vele dagen ongezien opvolgend.
Want dat probeer ik elke dag opnieuw wanneer m’n toetsenbord verschijnt voorbij de maaltijd: opnieuw groots leven, er alles uit te halen wat leven lief heeft. Maar ik blijf zinken in juist die alledaagse, tegenover de anderdaagse, onbenulligheden.

’t Is gewoon niet meer dan dat. Hoewel ik heftige gesprekken heb op mijn Diemerbosbank van boeken lezen, fietsers van hallo & wandelaars van soms een conversatiekus.
De laatste zijn me ’t liefst, ook al kosten ze me bladzijden. Ze moeten me echter niet elke dag gebeuren. Want elkedag is te gewoon.

Een vervolgens plotse uitvoerige beschrijving van hoe een leven zich heeft kunnen afspelen, in A’dam, later in Driemond. De energie uit dat zojuist nog fietsend lichaam lekt, maar er evengoed nog wel wat te bespreken valt met mij.

We de koetjeskalfjes doen & er een voornaam gevoel aan overhouden. We hadden ’t tenslotte ook niet kunnen doendoen (bij 1maal dat woord gebruikt dient er een verdubbeling plaats te vinden, anders doetdoetdoet ’t er niets toe). Maar er blijkt een restwinst voor ons beiden over. De bank die staat, de man die net als mijn boek wacht, de groet naar alles wat voorbijkomt.
Jammer dat insectswijs ’t zo’n beetje afgelopen is. Dan hadden we nog wat meer variatie gehad. Zoals bijv de zich nestelende Aziatische lieveheersbeestjes; veel te lange benaming voor een kort stukje tekst als dit.

Maar, daar gaat ’t om, in herfst moet je nou eenmaal niet al te veel treuren. Volgend jaar terug in humeur. Vervuld van goede voornemens, maakt niet uit welk moment je daar voor hebt genomen, maar je weet dat er nog kansen zijn. Straks.
Ze worden minder, maar vast nog wel.

Maar ‘je’ is ‘ik’.
& Minder komt nader, beseft je ‘ik’, die dus de ‘jij’ zou moeten zijn. Maar de Heckle & Jyde, de verwarring van personen die in je hoofd rondzweven, dwarrelen, meerdere persoonswisselingen veroorzaken, want dit is onbenulligwereld & ’t einde is net zo plat als dat ’t opgediend wordt. Die zweven door, doen hoofdletters verschijnen, zich schijnbaar onschuldig aan je voorstellen, klinkerwisselingen, alles verraden & uiteindelijk niets voor te stellen.

Want alles sterft, maar zweeft 1st, ook in Zijperspace.