Mijn broer heeft een bos. Midden in Zijperspace. Een bos om eenden in te verzamelen in ’t watertje in ’t centrum van ’t bos. M’n broer is nl eendenkooiker.

’t Is geen groot bos, maar ’t geeft je toch de mogelijkheid tot een wandeling van ong 15 minuten als je de hele ronde maakt om ’t water heen. Dat water zie je gedurende die ronde niet, want de eenden moeten in alle rust daar kunnen verblijven. Anders zijn ze binnen de kortste keren verdwenen; bij de minste stemverheffing is dan ook een hele vlucht gevlogen.

Als ik er ben moet ik altijd even die wandeling door ’t bos maken. Liefst in m’n 1tje, weg van de drukte die altijd heerst als een gelegenheid mij tot visite noodt. Een wandeling in tweestrijd, omdat ik de behoefte aan vlucht niet snap, terwijl ik er normaliter van houd op te gaan in de massa.
& Juist die wandeling bezorgt me melancholie, vooral als de hemel donker wolkt van sneeuw & hagel. Vervlogen jaren van krantenwijken in ijzig kou & totaal tot sneeuw verworde kleding komen in herinnering bij de minste vlaag in ’t gezicht. Wil dan slechts alleen zijn & niks van de rest weten, vervloek de heldere lucht die in de verte alweer aankomt. De hond is de enige die m’n aandacht af mag leiden, in ’t stiekeme verraden van de weg die z’n baas normaal aflegt, in z’n enthousiasme voor ’t 1st in z’n leven door zo iets wonderlijks wits te mogen rennen. Of in ’t rennen richting voorheen verborgen vogels, terwijl ik slechts plukken pollen zie op de mogelijke begraafplaatsen van gestorven huisdieren van m’n ouders & m’n broer.

De laatste keer dat ik wit zag overheersen in dit bos was ik met m’n vader de eenden aan ’t voeren, omdat m’n broer op dat moment afwezig was. ’t Had gemist & diep gevroren. De rijp stond klaar om als volgroeide vruchten de bomen te verlaten. M’n vader & ik namen omstebeurt een aanloop om met een harde trap ’t sneeuwfeest te laten plaatsvinden.

Mooiere sneeuwstormen kan men niet heugen in Zijperspace.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.