Verlatingsdagboek XIV

‘Ben jij Zijperspace?’ wordt er tijdens m’n werk vanuit ’t niets aan me gevraaagd door iemand die me ooit vroeger regelmatig las.
Ik wil me wel Zijperspace voelen, bij zo’n vleiende vraag van herkenning, maar weet dat ’t tegelijkertijd eigenlijk niet zo is.
Dus antwoord ik: ‘Ja.’
Vooral uit verwondering. & De wens voor erkenning, die tegelijkertijd herkenning heet.
Hoewel ik niet weet waar dat laatste gevoel ontstaat. Vóór m’n antwoord of daarna.
’t Verleden is al heden geworden voor ik eerlijk geantwoord heb.

Zijperspace lijkt ’t geheel van een gevoelsleven, met ondefinieerbare grenzen. ’t Bestaat in alles wat ik schrijf, maar gaat voor mijn gevoel ongemerkt niet voorbij aan de omheining van pennenstreken & toetsenborderupties.
Ze zijn mij. Ik adem hun. Als in uit. Zelden in.
Dus is er een beperking van wat ’t is. Zijperspace.

Zijperspace is geen waarheid. & Zoals ik me door ’t dagelijks leven begeef ben ik dat zelf wel. ’t Ligt zelden benevens ’t besef van wat waar is in mijn hoofd, maar ’t kan elke keer veranderen. De dag, ’t tijdstip, m’n humeur, van alles kan van invloed zijn op de eerlijkheid van ’t zijn van ‘Dit’.
Waar ik nu de letters van m’n toetsenbord neerleg, dat vastgelegde ‘Dit’. Niet meer te corrigeren, voor altijd daar. Dat ‘Dit’.
Maar ’t ‘Dit’ van wat zich in m’n hoofd begeeft, rond woelt, fout denkt, goed somtijds, maar dat eerder per ongeluk, op andere momenten daar ergens tussenin zweeft, dat beoogt ’t zelden te bereiken. Je zou kunnen zeggen dat ’t niet verder komt dan gissen.
‘Dit’ híer is niet meer dan ‘raden naar’.

Ik wil me Zijperspace voelen. Uit trots voor al die teksten die ik ooit na zal laten. Trots op mensen die me gezien hebben in ’t voorbij gaan.
Maar ik bereik ’t zelden. Steeds moet alles beter zijn dan wat er straks aan woorden op papier staan.

Er is echter geen wit vel in Zijperspace.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *