regime

Als ik aan een nieuwe strip begin, geef ik ’t vakje van ’t bovenste pilletje, ’t pilletje dat ik als 1e slik, de naam van de dag. De strip waar ik nu mee bezig ben, begint bij woensdag, afgelopen woensdag, daar bovenaan heet ’t woensdag. Dan kan ik de dagen aftellen naar beneden, om te zien of ik geen dag overgeslagen heb.
‘Woensdag, donderdag, vrijdag; ik heb vandaag m’n pilletje nog niet geslikt.’

Een gedeelte van de dag wordt er door ingevuld. ’s Ochtends opstaan & zo snel mogelijk aan thyrax denken. De bewuste potjes pakken, uit de 1 een roze pilletje halen, de ander een blauwe laten ophoesten. Slokje water voor ’t doorslikken, thee zetten, boekje lezen, brood uit de vriezer, boekje lezen, klok kijken, ja, ’t is een ½ uur later, & dan pas ontbijten. Want anders werkt de thyrax niet, is me van ’t begin af aan ingepeperd.
Nu ik op de 175 mg zit, begin ik echter steeds meer te twijfelen (ook door de onrust van de internist elke keer als ik haar spreek, waarna ze weer de dosering verhoogt omdat ’t nog niet genoeg effect heeft zoals ’t bloedonderzoek immers uitwijst) of ik wel thee mag drinken. Is thee ook ontbijt?
Maar ik slik gedwee. Ik kan me de dag niet herinneren dat ik iets vergeten ben te slikken. Geen strumazol, geen thyrax. Maar dat kan ook komen doordat ik ’t vergeten ben. Ik ben ’t vergeten, dus weet ik ’t ook niet, dan bestaat de herinnering eraan evenmin.

Ontbijtje binnen, strumazol slikken. Dat is meestal ’t moment ook dat ik ’t huis ga verlaten, dan meteen maar m’n neus ‘poederen’ met nasonex, zodat ik weer normaal kan ademen.
M’n lichaam een laboratorium.
Pilletje valt uiteen, werkzame stoffen spreiden zich uit, worden in ’t bloed opgenomen, maken een tocht door mijn lijf, schildklier uitgeschakeld, functies overgenomen door stoffen die m’n lichaam in zijn gestoven.
Vloeistof spuit in m’n neus, druppelt langs de wanden achter m’n neusschot, verspreidt zich, geeft effect, geeft lucht. Ik blijf.
Ik vraag me niet te veel af wat er allemaal daarbinnen gebeurt. Ik ben liever gedwee, gehoorzaam aan de voorschriften, wil me niet verwonderen, slechts overgeven aan dat waarvan men zegt dat ’t goed voor me is.

Ik voel me dan een oude man. Slik 3 pillen per dag, poeder m’n neus 2-maal daags. Zo niet, stort ik in. Schijnt ‘t.
Ik trek m’n shirt uit vlak voordat ik onder de douche ga staan, zie mezelf in de spiegel, kijk naar beneden & maak strumazol verwijten.
Maar bedenk gelijk dat toch niemand ’t ziet.

Ik denk aan van Kooten & de Bie die elkaar vroegen of de borsten al gingen hangen. Waarschijnlijk waren zij toen 5 jaar ouder. Ze hadden al grijze haren op de borst.
Ik was 8, toen mijn vader zo oud was als ik nu. M’n vader was 40, toen ik me bewust was van ’t feit dat m’n vader oud was. Ik ben 40.

Ik slik pillen waar ik rustiger van ben geworden, de tijd minder snel is gaan lopen, maar waardoor ik ook de sluwheid niet meer heb om de tijd de weg af te snijden.
Naarmate je de tijd, de rust hebt, verslikt de mate waarop alles aan je voorbij gaat zich meer. Je hebt ’t niet eens door, alsof een klein boertje zich voordoet aan ’t einde van de maaltijd. Berusting, je leunt achterover & laat de spijsvertering z’n werk doen.

Ik weet dat bij mij de spijsvertering goed geregeld is. Ik heb me hiervan verzekerd door elke dag secuur de pilletjes te slikken. Ik poeder m’n neus om verder te gaan met ademhalen.

M’n dagritme is bepaald. De orde ook. Ik heb overzicht. Sterker: ik heb nu een excuus om de dag in gareel te houden. Ik mag niet ongehoorzaam zijn aan ’t regime van de pillen, want dan gehoorzaamt ’t lichaam uiteindelijk misschien wel niet aan mij.
Ik heb een reden gevonden om de internist te geloven. Zij heeft een reden mij pillen voor te schrijven. De pillen nemen bepaalde functies over, veranderen m’n lichaam. M’n lichaam dient te doen wat ’t van bovenaf wordt opgelegd. ’t Lichaam is van mij. Ik heb een keus gemaakt. Ik leef m’n leven, elke dag. Ik adem, ik verteer. Ik functioneer.

Wie weet wat voor chaos er van zou komen in Zijperspace als dat niet zo was.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.