Ik lag alweer een klein uur wakker te zijn, tobbend over zinnen, koppen & plaatjes in 't bijzonder & blogs in 't algemeen, toen me plots gewaar werd dat er buiten een kind aan 't huilen was. Niet 't krijsen van een kind dat z'n zin niet kreeg of 't janken vanwege een net plaatsgevonden vermaning. 't Was meer 't geluid van een kind dat intens verdriet had, omdat 't in de steek gelaten was, soms zachtjes ingehouden, dan weer een hardere uithaal bij 't opnieuw beseffen van de oorzaak van 't leed.

Onmiddelijk ontstonden er beelden in m'n hoofd: peuter dat bij moeder's lichaam zit geknield (af & toe kon ik 'mamma' tussen de halen door onderscheiden), lichtjes schuddend om er weer wat leven in te wekken; of kind dat terug was komen lopen van school & nu voor de deur stond te wachten binnengelaten te worden, terwijl er niemand thuis was. M'n fantasie deed al 't werk voor me, maar gaf me niet voldoende rust: stel dat 't kind inderdaad daar in d'r 1tje op straat stond, ik hoorde immers geen stemmen van volwassenen, & niemand was er om 't op te vangen.

Op een gegeven moment hoorde ik een pratend stelletje voorbij m'n raam lopen, luid lachend tussen de zinnen door. Als die konden lachen terwijl 't kind zo hoorbaar verdriet had, dan was er óf niets ernstigs aan de hand, óf ze konden 't kind niet zien in 't voorbijgaan. Dit dwong me nogmaals tot overwegen: kon ik blijven liggen met 't uitgangspunt dat de 1e optie 't meest waarschijnlijke was, of moest ik opstaan om in m'n onderbroek als bemoeiallerige buurman door 't raam te gaan gluren.

Bij 't nogmaals snikkend weerklinken van 'Mammaaaaa', besloot ik ongerust toch maar voor 't laatste te kiezen, deed de gordijnen een stukje open & kon constateren dat 't buurmeisje van de overkant ditmaal niet door haar moeder, maar door de buren van enkele deuren verder, naar de kleuterschool gebracht zou worden. Moeder stond met de baby in de arm in de deuropening haar kind uit te zwaaien. Alleen 't kind van de buren zwaaide terug vanuit de fietsbak.

Vervolgens zijn we gestopt met tobben in Zijperspace.

Geen reacties

Hier kunt u reageren:

Roept u maar:


Persoonlijke info onthouden?

Kattebel

Verberg e-mail