’t Is eigenlijk geen discussie, wat ik in laatste potsje aldus noem. ’t Is domweg iemand afzeiken voor de lol door kutje & wat van z’n kornuitjes. Kinderachtig puberaal gedoe (da’s dubbelop & dat klopt). De keren dat ik reakties van eric suiker tegenkwam vond ik ’t over ’t algemeen grappig, meevoelend, snugger, dan wel betrokken. Eric moet dus blijven & bovenal doorgaan waar-ie mee bezig was.

De kut stond reeds op ignore, binnenkort op delete.

We hadden hier eigenlijk geen aandacht aan moeten besteden, maar eric had wel een morele ondersteuning nodig, dacht ik.

Bepaalde zaken laten we voortaan ongemoeid in Zijperspace.

Moet weliswaar nu naar m’n werk. Maar moet toch ff aandacht besteden aan erik suiker (met kleine letters).
Dit is zijn blog. Deze is van iemand anders, met een laag tolerantie-grens & ander soort humor bezigt dan onze erik & ondergetekende. & Dit is de discussie die eruit voortvloeit.

Waarop we ’t pand haastig moeten verlaten.

Maar meer reportages zullen volgen vanuit Zijperspace.

Onzinnig geld uitgeven. Daar ben ik best wel goed in.

Geld uitgeven & dan erachter komen dat je ’t gekochte goed niet gebruikt of in ieder geval niet nodig had. Bijv een nieuwe muis kopen. Die bij thuiskomst uit elkaar slopen & moeite hebben om ’t weer aan de praat te krijgen. Dan moet de oude muis ook maar ‘ns van de binnenkant nader bekeken worden. Om dat oude ding goed te kunnen bekijken heb ik dus ’t van binnen een beetje schoon gemaakt. Alles wat dichter tegen elkaar aan gezet. Kijken of de wieltjes wel draaien. & Er vooral achter komen dat de binnenkant van de oude er eenvoudiger & minder kwetsbaar uitziet dan de nieuwe, hoewel van ’t zelfde merk. De oude blijkt ook veel beter te werken bovendien.

Of xtra geheugen kopen. (’t Is een koopje tegenwoordig: 256 mb voor slechts 85,-. Maar da’s een slecht xcuus voor mezelf). & Er achter komen dat je dat niet nodig had om de game Exile te spelen.

Of een webcam kopen & er niet binnen een dag achter komen hoe zo’n ding geïnstalleerd moet worden. De moed al snel opgeven & zogauw ’t ding op de grond valt, niet de moeite te nemen ’t weer op een veilige plek te zetten.

’t Is luiïgheid vooral. Niet de concentratie kunnen opbrengen dieper in de materie te duiken. & Dat geplaatst tegenover een grote mate van impulsiviteit van bijv ’t trekken van de portemonnee.

Gelukkig bestaat Zijperspace dankzij die ongecontroleerdheid nog steeds.

Wederom snap ik ‘r niks van. In m’n archief, aan linkerzijde per week gesorteerd, ontbreekt sinds gister 09/23/2001 – 09/29/2001. Ik weet niet waar ’t gebleven is. Maar ik kom er net achter dat ‘t, weliswaar moeilijk, wel te bereiken is. Op m’n Nedstat-teller staat er aangegeven dat vanuit m’n archief van die periode m’n blog bezocht is (dat was ik waarschijnlijk zelf). Ik krijg ’t echter niet bij Blogger tevoorschijn.

Sommige raadsels zullen wel nooit opgelost worden in Zijperspace.

Dagen denken (da’s anderhalve dag, ik moet niet overdrijven, hoewel dat een sterke kant van me is).

Denken is nooit aktie, voorwaarts, er op los, zoals mensen denken die niet weten wat denken is; het heeft niet de aard van de lianenkappende woudloper, maar eerder die van iemand die zich ontspannen in een warm bad laat glijden (Mulisch, u weet wel waarin)

Ik zat niet in een warm bad. Volgens de defenitie van Mulisch was ik daar dan ook niet mee bezig. Of ’t warm bad zou Den Helder vanmiddag moeten zijn. Dat is: bij m’n ouders langs & bockbier drinken in ’t café van m’n broer.

Nee, da’s meer mijmeren in de trein, na afloop van ’t klein drinkgelag. Af & toe koptelefoon keihard, vooral om de mensen erop te wijzen dat ik alleen ben & in die trein dat vooral zo wil houden. Da’s ook afsluiten. Maar is dat denken volgens Mulisch?

& Luisteren.

Luisteren naar vriendinnen. Of naar Puck, die ik vooral niet ken, behalve dan van u weet wel & een zeer welkome reaktie gisteren.

& Vooral ook complimenten consumeren.

Voor de rest; dat is misschien niet zo belangrijk voor u allen. Maar de rest van de rest volgt later.

Zodat we daar verslag van kunnen doen vanuit Zijperspace.

We doen er ff ’t zwijgen toe. ’t Lijkt noodzakelijk ff tot rust te komen. Te diep gedoken in een volgende verslaving, zoals ik al ‘ns eerder vermeld heb. & Deze veroorzaakt te veel onzekerheid in me. (Als Zijperspace opeens veel wordt gevisiteerd, denk ik: wat hebben ze aan me; wie zijn ‘t; wat denken ze van me; wat heb ik daar aan? / Als ik weinig lezers heb: waarom wordt ik niet gelezen; wat is er tegen me; wie zijn ’t die nu niet lezen? Of: waarom wil ik zo graag dat iemand reageert op iets onbenulligs als dat wat ik schrijf?)

Misschien een paar dagen, misschien voor altijd. Moet in ieder geval beetje aandacht aan mezelf besteden om zodoende weer wat zekerder in m’n schoenen te kunnen staan. Zou ’t graag uit willen leggen alhier, maar vind er geen woorden voor. Dus zwijgen & slechts vooruit staren is al wat hier gebeurd.

We beginnen aan de ontdekking van de hemel in Zijperspace.

’t Gaat me toch intrigeren waarom iemand met ’t woord ‘onderbroek’ op zoek gaat bij Google (& mij dus als nr 502 tegenkomt, Reet als nr 80 & Zidouta ergens in de 130). Wat is ’t resultaat? Wist meneer/mevrouw dat er veel onderbroekenlol te verwachten was?

Dus ben maar ff bij de resultaten van zo’n zoekopdracht gaan kijken. 1 van de 1ste leuke resultaten was een reclamefilmpje voor een onderbroek. Dat gaat goed.
Hierna volgt een spannend verhaal over de onderbroek van Onur. Zeer de moeite waard, vooral ook omdat ’t eigenlijke handschrift ernaast staat.
Die daarna komt, slaan we vanwege flauwigheid over, maar hierna ontnuchtert Broodje Aap ’t verhaal over een man die z’n onderbroek wil vervangen, maar in z’n blote reet komt te staan.

Ik begin er lol in te krijgen. Kom redelijke leesbare/amusante bewerkingen van ’t zoek-onderwerp tegen. Lijkt best de moeite waard.

Next.

Ik krijg uitgelegd waarom maandverband van Always niet zomaar uit de dames hun onderbroek kan vallen. Nooit over nagedacht; wat handig denk ik; maar wordt snel verveeld door ’t reclamepraatje over de vleugels. Ik beperk me tot ’t verhaaltje van de onderbroek, zodat ik me geen obscene gluurder ga voelen.

Of krijg de ontsteltenis van Joyce Roodnat voorgeschoteld bij ’t zien van de onderbroek van een vrouw die door een beer wordt gebeten.

& Als laatste voor vanavond wat flauwe spiektips voor puberale scholieren die ik inmiddels iets te veel ontgroeid ben. Maar voor gij allen onder u die deze gezonde leeftijd mogen genieten toch maar.

Blijk je toch van veel dingen iets zinnigs te kunnen maken in Zijperspace.

Bloemkool, sla, tomaat, doperwtjes, peentjes & wortelen, komkommer, aardappelen. Maar vooral veel bloemkool. Hele grote bloemkolen.
(Met dank aan tuinafval).

Wat men al niet moet doen om verantwoord aandacht te trekken in Zijperspace.

mijn gehavend lichaam part III

Lopend over ’t strand in ’t kader van een sponsorloop voor de gymvereniging kon ik ’t als kind niet laten alles op te rapen & in de xtreem schuimige zee terug te werpen. ’t Leek alsof ze duizenden liters Dreft erin hadden achtergelaten, zo hoog stonden de schuimkragen opgestapeld aan de strandrand. M’n broer & ik hadden de taak op ons genomen alles wat zich buiten die kraag bevond & niet paste bij ’t strandzicht op te pakken & in ’t schuim te werpen om er zodoende gaten in te laten ontstaan. Al ’t afval moest onttrokken worden aan ’t zicht & bovendien dienen om die ongewone bruinig witte substantie weg te werken. Natuurlijk een onmogelijke opgave, maar je was tenminste ergens mee bezig tijdens de wandeling.

Door ’t omringende schuim kon je niet altijd zien wat zich precies daartussen bevond. De hele fles die ik op gegeven moment te pakken dacht te hebben & een zwieper wilde geven, bleek een halve fles te zijn met scherpe randen. Scherpe randen die scherpe sneden achterlieten in m’n vinger. Waardoor aktie van m’n ouders noodzakelijk werd, & waarop ook de ehbo tot snelle aktie genoodzaakt werd.

Alles aan m’n hand moest omwonden worden voor die ene snee. Minstens 100 meter verband werd er voor de snee in m’n middelvinger gebruikt om in ieder geval ’t bloeden te stelpen. & Volgens mij ook om ’t er ook xtra imposant er uit te laten zien. Als waarschuwing naar andere kinderen: raap nooit wat op uit zee, waarvan je niet weet wat ’t is of hoe scherp.
Ja, ze waren zeer pedagogisch onderlegd bij de gymvereniging, speciaal de dienstdoende ehbo-afdeling ervan. Ze waren ook dermate ehbo-technisch onderlegd dat ik vanaf die gebeurtenis een soortemet aks als permanent litteken met me mee draag. Op de zijkant van m’n rechtermiddelvinger.

Blijf ik eeuwig houden. Is door de vorm & ligging wel m’n dierbaarste litteken (’t zijn er niet zo veel) geworden: elke keer als ik in mezelf gekeerd aan ’t nadenken ben, zul je me aantreffen met dat litteken tegen m’n lippen. Als een kind dat z’n duim in z’n mond steekt. Alsof ’t zich daardoor beter kan concentreren op z’n binnenwereld. & De wereld daardoor kan overzien.

We hebben meer littekens nodig om Zijperspace te kunnen overzien.

M’n lamp werkt. ’t Was vanmiddag een beetje te licht om te zien of de softtone 15-watt-lampjes wel ’t gewenste ffect zouden sorteren. Nu de duisternis geleidelijk aan intreedt werkt-ie meer & meer sfeerbepalend. Ik heb alleen nog niet de ideale stek ervoor gevonden.

De 256 MB werken geloof ik nog niet. Had er plots te weinig tijd voor, want had me bedacht dat ik die robot bovenaan ’t scherm wel ‘ns in de bioscoopzaal wilde bewonderen. Kijken wat er van hem in mij zit. Ik dacht in een verlaten bioscoopzaal aan de Munt te zullen belanden, maar daar zat toch minstens een man of 50. & Verder was de film ook niet bijzonder genoeg. Kubrick had nog ff een jaar of 2 langer moeten leven & dan was er geen Spielberg geweest om de film tot sentimentele proporties te reduceren.

Een recensie waar ik me wel in kan vinden, maar dat iets te weinig Spielberg’s (bijna mislukte) pogingen de thematiek van Kubrick te vertalen in z’n eigen oeuvre benadrukt. Maar toch dapper van Steven.

Na aanschouwing kan ik morgen m’n binnenste ik weghalen.

We hebben al genoeg moeite met wie we van buiten zijn in Zijperspace.