Aankloppen

Ik heb ‘t vanavond maar eens niet gedaan. Hoewel me toegefluisterd werd (‘t werd niet verstaan, maar de boodschap kwam wel over) dat ik ook om de hoek even aan kon kloppen.
Maar nee, ik wilde niet weer 4 uur lang opgesloten zitten, gemummificeerd in paralyse van berustende angst. Een afweermechanisme om vooral niets te voelen van wat er allemaal gebeurt, gaat gebeuren of reeds voorbij is.

Ik woon in de buurt van ‘t Oosterpark, Amsterdam. Daar deed ik vanochtend & vroeg in de middag nog ommetjes. Onderwijl toch eens onderzoeken wat voor meestentijds onbekend leven er zich nog meer voordoet.
Voor dat laatste krijg je geen punten. Voor iets meer versneld lantefanteren wel. Dat is: zwierend met je armen, glimlach schouderlangs gezelschap, op die behoorlijk bezette paden nu de pauze een vlucht uit huizen, gebouwen, mogelijk maakt, toch ootmoedig wisperend richting de welkome lunchpartner, die net als jij pas begint te eten als thuis hervonden is; zo vindt de hedendaagse uitbraak dagelijks plaats.

& Ik voel de blikken branden terwijl ik te langzaam in vaart de korstmossen, nog meer verstild, van de bomen m’n camera in peuter. Zodat ik weet hoe ze heten. Want als ze geen naam hebben, dan heb je niets om aan te refereren, bestaat eigenlijk de beleving niet.

Ik heb er nu 3 keer gelegen & ben 3 keer voor niets weer weggestuurd. Ik was nog niet klaar voor ‘t ledige. & Er was iets soortgelijks evenmin te vinden.
‘t Zou wel een spiertje zijn, zeiden ze al bij de 1e keer. Maar wilden ze die onverlaat vinden, dan zouden ze de borstkas moeten openen. ‘t Resultaat zou niet beantwoorden aan ‘t risico van afwachten van wat misschien wel niet erger was.

In ‘t OLVG heb ik nooit gelegen, hoewel om de hoek. Vanuit de praktijk van m’n huisarts werd ik mild verwijtend tot 2 maal toe richting AMC getransporteerd. Grapjes makend met ‘t ambulance-personeel dat 2 keer per jaar zich traditioneel bezopen kwamen zuipen bij mij aan de bar.
De volgende ochtend een flink ommetje, voordat ‘t mode was, gemaakt om de fiets naar zijn parkeerplek terug in de gang van m’n huis te brengen.
& In Nijmegen werd me op ‘t hart gedrukt, hoe ironisch uitdrukkingen kunnen zijn, dat ik nooit meer door druk verkeer zelf een poging mocht nemen ‘t ziekenhuis te bereiken.
Hoewel ik ‘onverrichter zake’ terug mocht keren na enkele uren lethargie.

Ik voel dat spiertje weer. Ik laat ‘m voelen. ‘t Moet maar eens tot me doordringen dat-ie bij me hoort. Hij is ‘t sterretje voor de kinders vroeg op oudjaarsavond, om hun straks slapendstil liggend te laten wennen aan ‘t grote werk.

‘t Wordt tijd dat ze dat laatste afschaffen in Zijperspace.

Achtergelaten

Ik leg m’n sjaal opzij, ergens waarvan je in zo’n situatie dan weet dat-ie straks dermate in de weg ligt dat je ‘m wél op moet ruimen. ‘t Is gedaan, ‘t is voorbij, hij is niet meer nodig.
Voorlopig.
Want dit is een klein ‘voorbij’.

Toen Pam ‘t uitmaakte, ben ik naar Stella gegaan. Ik heb haar ‘t verhaal verteld. We hebben elkaar, nee: zij heeft mij omarmd, & we hebben zachtjes heen & op & schouder neer, voetje opzij geschommeld.
De tranen kwamen wel. Maar ik wist gelijk dat dit de beste genezing was.

& Momenteel, of eigenlijk is ‘t al gebeurd, is m’n huis op z’n kop gezet. Extra boekenkast betekent dat veel herschikt moet worden. & Alles herschikt betekent dat niet alles past in hoe ‘t voegt in wat nog steeds zo is als ooit was.

‘t Kussen achter m’n hoofd als ik op de bank boeken lees, dat kussen gesteund door shirts die wachten op hun beurt aangetrokken te worden. Een rare gewoonte, maar dat is zo gegroeid, & wat zich voegt in de omgeving, dat veeg je niet zomaar weg.
Maar dat kussen dus, met de shirt-ondersteuning, was afhankelijk van een krat met natuurtijdschriften, tegelijk met een groeiende stapel boeken daar bovenop.
Die vielen dus weg door die herschikking; de vermiste shirts die ooit onzichtbaar, maar nu opeens zichtbaar waren geworden, vonden geen steun. & Ik kreeg pijn in m’n nek of was meer druk bezig m’n hoofd in de juiste maar niet te vinden positie proberen te manoeuvreren dan dat ik las.

Ik heb moeite met dat alles ‘gaat’.
‘t Hoort te blijven kleven. Alsof lichaamseigen. Dat denken mijn hersenen dan. Waar m’n lichaam misschien minder moeite heeft.
Voorbeeld: ‘t kussen.
& Waar vrouwen, meisjes toen, me niet meer willen hebben. ‘t Kon weken, misschien maandenlang dreinen, niet ‘t fysieke, niet de aanwezigheid, vooral ‘t idee dat de gevoelens weg moesten zijn.
Soms lukte dat toch.
Pam.

Ach, die sjaal, die sneeuw. Ik wilde vooral binnen zijn omdat alles verborgen was & ik toch niet ‘t bos inging.
Wat ik mis is de sneeuw recht in m’n bek. Dat kwetsen van kou, dat maakt heimwee naar de jeugd van opgewassen zijn tegen sneeuwstorm.
Ik weet dat daar een voorbij in zit van straks strammer worden & tastende schoenen die als blinden tegen doven de voeten proberen te vertellen waar te gaan.

Wat ik daadwerkelijk mis is de reden om op ‘t toetsenbord te rammen. De snelle vergetelheid van wat overdag gebeurd is stremt de toevloed van woorden richting ‘t beeldscherm hier voor me. ‘t Gemis aan beelden hoe ‘t eens was & wat daar de reden voor was.
Ik kan ‘t verzinnen, maar daar krijg ik ‘t niet mee terug.

Verhaal nooit compleet in Zijperspace…

Cursus Lijfloggen, Deel 16

‘Dames en heren, jongens en meisjes, de bibliotheek gaat sluiten. Wil iedereen de boeken en andere materialen laten registreren.’

Dat mocht ik tien jaar lang op zaterdagmiddag door de intercom aankondigen. Het eind van onze werkdag naderde, de klanten dienden het pand te verlaten, zodat wij de boel aan kant konden maken en de boeken uiteindelijk weer op hun plek kwamen te staan waar zij maandag het makkelijkst terug te vinden zouden zijn.

Ik legde mijn stem in de microfoon. Ik had een radiopresentator op tv horen vertellen dat hij dat altijd op die manier deed. Hij was de man die introducties op bepaalde programma’s voorlas, of vooraankondigingen insprak: teasers. Met zware dictie. Je voelde hem door het hele huis weerklinken als zijn stem sprak.
Je moest de trilling in het apparaat voelen, zei de presentator. Als je dat niet kon, dan was je er niet geschikt voor.
Ik voelde de trilling die mijn stem veroorzaakte. Mijn vrouwelijke collega’s ook.
‘Oh, Ton,’ klonk Hannie tussen de studieboeken vandaan, op het moment dat alle ‘lezers’ de bieb hadden verlaten, ‘ik werd helemaal warm van binnen toen ik jouw donkerbruine stem hoorde. Ik moest me gewoon even vasthouden aan een boekenkast.’
Ik had die dag extra mijn best gedaan de mededeling zo laag mogelijk door de schappen vol leesvoer te laten vibreren. De uitzending van het interview met de radiopresentator had ik net de week ervoor gezien.
Ik had er weer een held bij. Of een vorige werd vervangen. Ik hoefde niet meer zo ‘cool’ te kijken als Kwai Chang Cain van ‘Kung Fu’, want ik wist dat mijn stem verdergaande gevolgen zou hebben. De koele Kwai Chang Cain-blik had gediend om mannelijke leeftijdgenoten angst in te boezemen, of in ieder geval respect af te dwingen op ‘t schoolplein; de donkerbruine uitvoering van mijn stem kon tot effect hebben dat een ander deel van de bevolking hun gedrag aanpaste ten gunste van mij. Ik was op die leeftijd gekomen dat dit mij beter uitkwam.

Zodoende kwam ik er achter dat ik met mijn stem mensen kon manipuleren. Zonder argumenten, zonder uiteenzettingen, slechts met een enkel zinnetje, getoonzet op een voor anderen gevoelige hoogte. Of laagte, moet ik zeggen. De baard in mijn keel had in mijn puberteit de mogelijkheid geschapen mijn stem met een zwaar timbre aan te dikken, die ik kon gebruiken om mensen die voor die toonsoort gevoelig waren naar mijn hand te zetten.

‘Goedendag. Met Zijp,’ zei mijn vader altijd door de telefoon.
Waarbij hij bij zijn achternaam naar de laagste registers van zijn stem gleed.

Ik wist hem perfect te imiteren vanaf het moment dat mijn reeds genoemde baard verdwenen was. Waarop mensen aan de andere kant van de lijn de zielenroerselen die eigenlijk voor mijn vader bestemd waren tegen mij begonnen uiteen te zetten. Zo gauw ik merkte dat het geen zin had met die informatie opgescheept te raken probeerde ik het relaas te interrumperen, om duidelijk te maken dat ze mij voor een ander lid van de familie hielden. Ik liet daarbij mijn stem wat hoger klinken. Anders konden ze somtijds blíjven doorgaan, ongeïnteresseerd in wat mijn vader over hun zaak te zeggen had.
Ik kon er wel eens wat aan hebben, had ik ondervonden, aan zo’n ontboezeming bestemd voor mijn vader, om alvast op de hoogte te raken van wat één van mijn docenten tegenover mijn ouders over mijn gedrag te zeggen had, voordat dit in familiegesprekken ter sprake zou komen. Mijn ervaring was dat leraren over mij altijd iets anders te melden hadden richting het opvoedende gezag dan dat zij mij tijdens de lessen probeerden duidelijk te maken. Vreemd genoeg zag mijn vader dat nou juist tegengesteld: ik zou de docenten iets anders toegevoegd hebben dan dat ik thuis daarover rapporteerde. Het was daarom zaak te profiteren van onze gelijkende telefoonstem.

Een mens heeft vele manieren om van z’n stem te kunnen profiteren, maar voornaamste functie blijft dat hetgeen van binnen beleefd wordt grotendeels door middel van dat gereedschap expliciet wordt gemaakt. Een mens is talig, ventileert een groot deel van zijn gevoelens en meningen dankzij de voortbrengselen van zijn spraakorgaan en weet mogelijk daardoor een ander persoon zich naar zijn beweringen te doen overgaan. Het hoeft niet altijd manipulatief zoals hierboven omschreven, maar het feit blijft staan dat degene die zijn mond houdt weinig invloed op de gang van zaken zal hebben.

Huiswerk: Stem! Laat uw mening horen. Of voeg u anders in uw zelfverkozen lot van stilzwijgende toeschouwer.

(Deel 0 staat hier, als introductie op wat ik 50 afleveringen lang heb volgehouden te schrijven voor ‘t weblogmagazine about:blank, maar verloren werd gewaand. Dl 1, Dl 3  [daar kan je ook lezen wat er aan de hand is met Dl 2], Dl 4, Dl 5, Dl 6, Dl 7, Dl 8, Dl 9, Dl 10, Dl 11, Dl 12, Dl 13, Dl 14 & Dl 15 zijn reeds herverschenen alhier. De komende tijd zal ik de rest van ‘t materiaal dat ik ondertussen geheel heb teruggevonden alsnog hier gaan publiceren.)

Instaspaced (LXXIV)


Af & toe ben ik ze dankbaar, hoewel ik dat niet moet overdrijven: ze zijn er omdat ze er zijn, net als ik, al ben ik er wellicht iets meer van bewust, maar ook daar mogen twijfels bij geuit worden – maar… ze zorgen ervoor dat ik me besef dat ik regels mag overtreden, iets minder in ‘t juiste perspectief plaatsen, te veel of iets minder licht, net niet rechttoe rechtaan, want ik bepaal vandaag wat juist is, hoe m’n muts staat, met hun goedkeuring, want zij vinden alles best; ze hebben nog wel een tijdje om te zien of anders ook kan & dan leggen ze zich neer & wachten op enig resultaat, niet meer.

Men zal snel hen snel volgen in Zijperspace.
(Foto [in betere kwaliteit, want rottig kopiëren als je je eigen foto’s ergens anders wil plaatsen & ‘t je onmogelijk wordt gemaakt door FB] & tekst eerder geplaatst op Instagram.)

Ommetjes

Ik doe aan ommetjes. Dat kan een mens beter eerlijk bekennen. Zeker als je ‘t vooral doet om de punten, er geen probleem mee hebt vals te spelen om die te halen & er bovendien profijt van trekt.

Patrick kwam er mee aan in de app-groep (een woord waarvan je over 10 jaar denkt: ‘Pff, waar waren we mee bezig?’, waarbij dan waarschijnlijk ook genoteerd moet worden dat tegen die tijd ‘t woord ‘ommetje’ een andere lading heeft gekregen dan tot op heden).
We (dat heet ‘ons team’, die elkaar ondertussen beconcurreert & belazert om vooral de beste van de club te zijn) hadden er al over gehoord & gelezen & wisten dat ‘t een rage was.
Maar ondanks mijn ingebakken anti-hype-instelling ging ik mee.

Gister leek ik achter een vrouw aan te lopen, hoewel ik haar 500 m eerder had ingehaald. Ze stond echter plots bij een zij-ingang van ‘t Oosterpark kort met iemand te praten & stopte daarmee vlak voor ik haar opnieuw kon passeren. ‘t Was vreemd te constateren dat ze nu opeens sneller dan mij liep & telkens ‘t pad koos waar ik ook wilde gaan.
Dat zet een mens aan ‘t denken. Achter vrouwen aan lopen, daar moet je eigenlijk wel een reden voor hebben.
Aangezien ik daar geen logische verklaring voor zag, bedacht ik dat ze ook bezig was om punten te scoren. Mensen die ommetjes doen, lopen andere routes dan mensen met een ander doel & komen zo elkaar tegen. Of lopen onbedoeld achter elkaar aan.

Ik ga straten in waar ik anders nooit kom. De straatnamen probeer ik op te slaan. Wie weet heb ik daar nog iets aan.
Want alles kan efficiënter dan zoals ik m’n leven tot nu toe leid, bedenk ik mezelf dan bestraffend toe. De hersenweetjes die je met de app krijgt voorgeschoteld, de wetenschap dat je gezond bezig bent, daar moet nog een nuttigheidslapje aan gehangen worden. In dit geval straatnamen, die mijn 56-jarig lichaam al ras weer verlaten. Maar je moet je hersens bezig houden om ‘t verlaten te vertragen.
Dat weetje nog niet gekregen als beloning voor 20 min wandelen.

De gedachten zijn anders tijdens de wandeling, is me opgevallen. Net zo onnozel waarschijnlijk, maar ze lijken vaak over andere onderwerpen te gaan dan voorheen.
Waarom bepaalde mensen wel hun stoep ontdoen van gladde sneeuw, maar waar de verklaring ligt dat hier in ‘t stadse dat er slechts weinigen zijn. Men is deel van de massa & wil er met een sneeuwschuiver of schep niet uitspringen.
Of hoe een lekke regenpijp opeens opvalt nu ‘t vriest.
& Als je naar de deuren kijkt die je passeert, gaat ‘t opvallen hoeveel mensen defecte deurbellen hebben, vanwege opgeplakte zinnetjes als: ‘Bel defect: kloppen ajb’.

Dat soort onbenulligheden constateren is om je hersens op te ruimen. Dat weet Meneer Scherder van de Ommetjes-app waarschijnlijk ook wel, maar ik heb ook dat hersenweetje nog niet weten te scoren, als die er al tussen gestopt is.
‘t Functioneert waarschijnlijk net als dromen tijdens slaap. Alle verbindingen in je hersenen worden even nagelopen, waarbij de boel een beetje opgeschoond wordt & zodoende beter gaat werken.
Dat is natuurlijk ook iets dat ik bedacht heb terwijl ik onderweg was. Had ik even geen aandacht voor passerende voordeuren.

Ik moet nu wel op een bepaald tijdstip opgestaan zijn. Elke ochtend sinds ik begon te ommeren gaat de wekker om 8.15. Snel alle pillen slikken, neus poederen, ogen druppelen & winterwarme kleren aan. Thee als ik last heb van naweeën van ‘t snurken: een droge keel, die overigens ook veroorzaakt kan zijn door ‘t laatste biertje.

Dan kom ik vlak na 9-en thuis. & Heb ik nog een hele dag met een lichaam die bereid is om dingen te doen.
Dus voer ik vogels, ruim ik wél sneeuw, neem een nieuwe mobiele telefoonprovider, neem contact met de verhuurder op om te zeggen dat ondanks corona er wel reparaties moeten plaatsvinden.

& Tijdens ‘t middagommetje kijk ik of er weer een vrouw is die expres voor me uit loopt.

Maar niet elke ommetje is ‘tzelfde in Zijperspace, ook al lijken ze wel.

Mossenvergelijkingen

Ik ben bezig met een boek over mossen. Ik doe ‘t rustig aan; ‘t is ‘t boek dat ik doorgaans meeneem om op de wc te lezen. Dat betekent 2 tot 3 blz per keer.
Maar tegelijkertijd is ‘t een niet al te dik boek. Met de momenten dat ik ‘t boek meeneem naar de bank, languit, hoofd tegen een stapel bijna rechtopstaande kussens, zorgt ‘t ervoor dat ik binnen 2 weken voorbij halverwege ben.

Ik moet me echter concentreren. M’n engels is goed, maar ik raak nog iets sneller afgeleid als ‘t niet vertaald is in ‘t nederlands. Er zijn zoveel dingen waar ik me druk over kan maken, dat gedachten huppelend van zoveel activiteit van hot naar her schieten.

Na hoofdstuk 1 dacht ik dat Robin Wall Kimberer me wel zo’n beetje alles over mossen verteld had. In beeldend proza had ze me van alles verteld, & ik was overweldigd door ‘t feit dat er zoveel aan ze te ontdekken was.
& Toen moest hoofdstuk 2 nog komen. & Een 10-tal andere die daar vast op zouden volgen, te voelen aan de overgebleven dikte wat ik nog te gaan had.

Robin werd beeldender dan dat ze al geweest was. Ipv kleine vergelijkingen die makkelijk op te pikken waren voor de beginners aan ‘t boek, breidde ze haar vergelijkingen uit tot alinea’s, tot hoofdstukken zelfs, daarbij een bepaalde mostype erbij slepend waar ze in haar studietraject tegenaan gelopen was. Ze introduceerde haar privé-leven, haar familie, de opvoeding van kinderen, haar buurvrouw & vriendin de boerin & wist dat allemaal in verband te brengen met ‘t groeien, ‘t bestaan van bepaalde soorten mossen.

Terwijl ik nog steeds in m’n achterhoofd had dat ze in hoofdstuk 1 al alles had verteld.

Nu werden de mossen echter levende wezens. Door de vergelijking van de buurvrouwboerin die er diverse manieren van boeren op na hield (koeien melken, kippen, verbouwen van verschillende soorten groenten, fokken met stieren) om er al gokkend op de verschillende producten ‘save’ te kunnen spelen, als in een casino, dat te vergelijken met een minuscuul mosje dat zonder seks zich voortplantte, maar ook een enkele keer wel mannetjes bij de voortplanting betrok.
Buurvrouw (mbv nieuw opgetrokken casino in de buurt) werd een mos die door ongeslachtelijke & soms geslachtelijke voortplanting bleek te kunnen overleven.

& Ik vroeg me af hoe ik ‘t beeld moest schapen van hoe ik vandaag in de steek gelaten werd, alsof ik deel was van dat tapijt van mossen waar allerlei dieren overheen lopen, tussen schuilen, waarvan gegeten wordt, waar zij juist door hun specialisatie uiteindelijk alleen maar van profiteren. Want ze wisten van tevoren dat er platgetrapt zou worden, daar waren ze op gebouwd, daar was hun voortplanting van afhankelijk.

Nou, de mijne niet dus.

Behalve dan dat er een tekst uit gevolgd is in Zijperspace.

Beeld

Als ik ‘t m’n jongste broer vraag, dan weet hij me z’n naam zo voor te schotelen. Mijn herinneringen werken zo echter niet.
Maar misschien komt ‘t doordat heeft hij hem langer gehad. & Ik slechts ter vervanging van Meneer van Garderen, toen die ziek was aan iets anders dat hier vergeten is.

Meneer van Wijk klinkt wel ok. ‘t Zou nog best eens kunnen dat hij werkelijk zo heette. Wellicht nog steeds. Want hoeveel ouder zou hij zijn geweest: een jonge man, net geronseld voor ‘t leraarschap. Uren pakken die hij pakken kon, want na eind studie geld nodig. Een goedkoop pullovertje, misschien nog door moeders gehaakt, als lesgeef-uniform. Plus een ribbroek toen dat al niet meer kon.

‘t Zou kunnen dat hij informatie van van Garderen heeft gekregen over wie is de wie in de klas. & ‘t Moet wel zijn dat er dan gesproken is over mij.
Want van Garderen (in de tijd van conrector) had me gesnapt toen ik buiten de godsdienstklas toch nog gekke bekken trok naar wie binnen had mogen blijven van Leppink. Dat was de rest.
Ik weet niet meer hóe erg, maar ik was wel erg in een bepaalde mate.
‘Wat moet dat daar?’ vroeg van Garderen van achteren aan mij.
& Ik werd rood & bleek te kunnen stotteren & desondanks in staat te vertellen wat mij de klas had uitgedreven.
Van Garderen had een bulderende lach die olijk klonk.

Een paar jaar later stond hij weer vaker voor de klas & kreeg de inmiddels door MAVO-instroom anders samengestelde klas van hem de vraag de boeken te noteren die men de laatste tijd had gelezen.
Daar waren we een tijdje zoet mee, waarna hij de lijstjes ging bespreken.
Monique las veel, vooral ook bouquetrommanetjes & Ton las daarentegen een hoop moeilijk.

Die informatie moet bij van Wijk terecht zijn gekomen toen van Garderen tot ‘t eind van dat leerjaar niet op school kwam. In plaats van dat ik, zoals bij andere vakken, onder de duim werd gehouden, was er belangstelling voor welke boeken ik las voor m’n leeslijst. Werd de literatuurgeschiedenis besproken, dan werd er geluisterd naar m’n opmerkingen & vragen buiten de leerstof, want ik had de boeken al uit voordat we er aan begonnen. ‘t Was zomaar eens makkelijk om ‘t hoogste cijfer te halen. Van Wijk was enthousiast dat ik voor ‘t tentamen poëzie uit 5 gedichten de enige was die voor Paul Rodenko had gekozen, niet eens verbaasd toen ik na een half uur die van literatuurgeschiedenis verliet.

Hij stond er een beetje slungelig bij, op ‘t eindfeest, was duidelijk niet gewend om bier te drinken met de jongelui. Z’n lichaam was er ook niet voor gebouwd. Te lange armen, te smalle vooruitstekende neus. & Z’n kont die raar gevormd werd door z’n ribbroek, nog steeds donkerbruin.
Maar hij lachte me toe toen ik voorbijkwam. Hij vertelde me dat weetje over Rodenko, hoe andere docenten dat moeilijke gedicht er niet in hadden willen hebben. Dat was 1 van de redenen waarom ik zo’n hoog cijfer had gekregen.
Ik zag z’n trots & wipte daarbij glimlachend op m’n benen, waar verlegenheid me normaal alleen bezocht in ‘t aangezicht van m’n mogelijke onmogelijke liefdes.

Na een paar minuten van ongemak van geen onderwerpen hebben om met een leraar aan te snijden behalve de cijfers op je diploma, schoven we gestaag uit elkaar, zodat de afstand ‘t mogelijk maakte om gedag te kunnen zeggen. De laatste keer.
‘Ton,’ begon van Wijk in z’n laatste zin tot aan de jaren later reünie, ‘als jij door gaat met taal, dan wordt ‘t vast iets met jou.’

Dus als ik me verplicht voel te schrijven, de drang van ergens vandaan voel komen, dan is er dat beeld van een ongemakkelijk lichaam dat ergens op de verre achtergrond in een hoekje van een donkere kamer als een piepklein kaarsje op een krukje brandt.

M’n broer, 6 jaar jonger, kreeg hem als vaste leerkracht Nederlands, een paar van de 5 jaren HAVO aan dezelfde school.
‘Ik ga je niet meer de groeten doen,’ zei hij na een paar keer gedurende die jaren. ‘Hij kent alleen maar jou, terwijl ik in 4 jaar nooit om iets anders van hem persoonlijke aandacht heb gekregen.’

& Dat kaarsje heeft ‘t vuur in Zijperspace ontstoken.

Na-vertelling

Zijn we niet verplicht, in deze omstandigheid, om ‘t allemaal op te tekenen? Bijv dat de stuifsneeuw net een wolk was die aan ‘t achterraam voorbij trok, licht waarneembaar, zo zonder verafbril vanuit de stoel.
Of de rook die uit de flat richting spoor tevoorschijn spookt als schimmige geesten zoals ijl samenhangende veders, zo licht dat ‘t zich kan laten golven door de wind.

We hebben bijna een jaar gerond van bewust meer aanwezig zijn in eigen huis. Dat gevoel van ‘binnen zijn’ wordt nu nog meer versterkt door een witte mat voorbij de voor- dan wel achterdeur. Vlak voorbij de drempel ligt door de warmtestraling van binnenshuis ‘t als vocht die de sokken of sloffen zullen pogen te absorberen, een stap verder gloort een glibberpartij voor de schoenen zonder deugdelijk profiel.

Over enkele dagen zouden we gewend moeten zijn aan de gladheid, ‘t doorpakken terwijl we lopen, ‘t oplettend aftasten of ‘t wel kan zonder vallen. Dan is ook ‘t zout dermate in de wegen getrokken, op schoenzolen verder verspreid & heeft de sneeuw & ijzel in grauwbruine vervorming van modderdonkere blubber, uiteenvallend bij betreding, grootdeels ‘t slechts kort durende rijk van ‘t sprookjeslandschap veroverd.

Hier.
Dat is: in mijn uitzicht vanuit m’n stoel.
Hier, zucht nog de adem van noordelijke geesten die dit land al enkele jaren niet meer wist te bereiken. Veilig beschermd door gordijnen & ruiten plus een cv die de verwarming opport. Ik zie ‘t stuifdunne sneeuw als een ouderwetse tv-storing verticaal voorbij flikkeren; als ik te lang kijk, worden m’n ogen moe van de continue verandering van een schijnbaar stilstaand beeld. Als ik opsta voor een blik wat dichter bij, ontwaar ik sporen van een vogel die blijkbaar zeer dicht bij mijn venster op zijn wereld voedsel heeft bespeurd. Datzelfde geldt voor de kat die via mijn 1-tegelig brede pad de tuin heeft gerond omdat hij die 1e sporen als alternatief voor de dagelijkse kattenbrokken zag. Of als uitoefening van z’n grootste hobby, de jacht.
Alles is schijnbaar niets onthullend bedekt, maar tegelijk lijkt de sneeuw zo doende te spreken, zolang ‘t zichzelf niet opnieuw heeft bedekt. Een open boek die steeds dichtgeslagen wordt door de witte inkt waarmee z’n woorden worden geschreven.

Dat zouden we de kinderen van straks moeten kunnen vertellen. Ik weet nog dat 1 van m’n broers 5 jaar heeft moeten wachten om z’n 1e sneeuw te beleven.
Als dat weer gebeurd, zo’n lange tijd van wachten, een grote kans dat ‘t hout van de sleetjes reeds rottend, ‘t ijzer van de schaatsen roestend, de verkeersleiding inmiddels weer onervaren, de KNMI opnieuw panikerend met duiding van hoe erg; dan zouden we de herinneringen moeten hebben opgetekend, paraat om te zeggen hoe schoon & stil zo’n vergezicht van overal wit.
Dat je vrede kan hebben met ‘t feit dat de tijd even bevroren is.

Dus we praten onszelf even tijdloos in Zijperspace.

Instaspaced (LXXIII)

De Cladonia’s zijn ‘t makkelijkst lief te hebben, vanwege de uitstulpingen & als in grote hoeveelheden aanwezig ‘t vervreemdend idee van een miniatuurbos met bekervormige kronen – deze daarentegen een ietwat afgezonderd met hoewel stoer een zweem van geprefereerd eenzaam als om de mensenmannen te tonen hoeveel meer viriel.

Van die laatsten zijn er niet zo veel in Zijperspace.
(Foto [in betere kwaliteit, want rottig kopiëren als je je eigen foto’s ergens anders wil plaatsen & ‘t je onmogelijk wordt gemaakt door FB] & tekst eerder geplaatst op Instagram.)

Spwlatsj

‘t Is even nadenken.
Je weet ‘t vanaf ‘t moment dat ‘t wat los voelt.
Maar in die fractie moet je meteen bedenken wat dit voor consequenties heeft.
Niet dat je je meteen beseft (je weet ‘t wel, maar is beseffen al aanwezig?) wat er zich afspeelt, maar ‘t is een soort ingebouwd 1-2-3. ‘t Scenario lijkt al ingebouwd, aanwezig te zijn, als onmiddellijk uit ‘t altijd bij de hand zijnde archief raadpleegbaar.
Waar lezen niet nodig is, denken evenmin.

Dus SPWlatsj.
Dat is al bezig voor ‘t daadwerkelijk plaatsvindt.
De dop is los. ‘t Is al gebeurd.
Nu staan je vingers, een deel van de palm van je hand, met een lege, niets meer omhullende dop.
Je realiseert je dat de dop rood is. Altijd zo geweest, maar ‘t beeld is plots zo scherp. Daar hangend zonder de aanwezigheid van de dop die op weg is richting grond.

& Gister is ook aanwezig, toen je druk bezig was om al improviserend, ‘wie immer’, de voorraad te vergroten van je fav-saus. Eigen fabrikaat: je ziet de lepel nog de mayonaisepot de juiste combi inspecteren op de juiste hoeveelheid omstebeurt sambal, chilli pickle, mayo, drupje water (die laatste in slomo vallend uit de kraan in pot). Lepel tastend naar je mond voor goedkeuring smaakpapilfabriek.

& Je weet onderwijl de impact die de confrontatie van pot (‘met al dat lekkers!’ schiet door je kop) met keukenvloer(bedekking – er nog net achteraan) in te schatten van: nu gedekt staan, want dit heeft gevolgen, waarbij je de gevolgen al beeld hebt laten worden & weet hebt van z’n onomkeerbaarheid: beter denken aan de consequenties op dit laatste moment van vertrek.

1 Sec later klopt de realiteit met ‘t vooropgebouwd concept.
‘t Schijnt rood in fragmentvorm. In traag druipend vormende druppels vet.
Er zit ook vaag vlek in baard, nog niet totaal realiseerbaar.

Shirt uit. Broek uit.
Check in gedachten of andere broek ligt waar die zou kunnen liggen. Welk shirt de volgende geschikte is als substituut. Hoe snel riem los te krijgen om te rijgen tussen de lusjes van vervanging.

Onderbroek.
Blote bast.
Gelukkig zijn de gordijnen dicht.

Reis naar andere kledij.
Hoe je je schoenen hebt uitgetrokken, als je er over na zou denken, er tijd voor had: je weet ‘t al niet meer.

5 Min later sta je al te lachen om de 1e grap. Alles kwijt.
Tijd om ter zake te komen.

1½ Uur later gooi je broek plus shirt in heet bad met ontvlekker.
Je weet niet waar je in de tussentijd bent geweest. Alleen dat wat gebeurt is staat nog voor de geest.

Hoe sterk, wat vanzelf gaat, in Zijperspace.